SerMichiotis: Η Μέρκελ λοιπόν δεν έχει πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει, ούτε για ποιον λόγο η κατάσταση κινδυνεύει να ξεφύγει και γιατί οι άλλοι ανησυχούν. Χρησιμοποιεί τον Παπανδρέου ως βολικό άλλοθι απραξίας. Κι αραδιάζει διάφορες παπαρολογίες περί συνθηκών και νόμων ώστε η συζήτηση να μην καταλήξει πουθενά παρά σε μια ανακοίνωση γενικού τύπου. Οπως ήταν αναμενόμενο δύο μήνες αργότερα η Ελλάδα βρίσκεται εκτός αγορών. Τη συνέχεια την ξέρουμε, τη ζήσαμε. Ανεξάρτητα όμως από αυτήν θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι τέτοια συναστρία φωστήρων σπανίως έχει εμφανιστεί στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Αν η ευρωζώνη (και η Ελλάδα μαζί της) δεν διαλύθηκε μάλλον το χρωστάει σε κάποιον καλό Θεό. Διότι αυτό συγκρατώ κυρίως από τα απομνημονεύματα της Μέρκελ. Την ανεπάρκεια των ανθρώπων που (υποτίθεται) καθορίζουν τις τύχες της Ευρώπης. Και η οποία δεν καταγράφεται μόνο στην ελληνική κρίση. Είναι παρούσα και στις σχέσεις με τη Ρωσία του Πούτιν (σ. 458-508). Ποιο είναι το πιο εντυπωσιακό; Οτι η Μέρκελ δεν κάνει την παραμικρή αυτοκριτική για την ανοχή ή (ακόμη χειρότερα) για την αποδοχή μιας ετεροβαρούς σχέσης με έναν δικτάτορα που τρέφει μεγαλομανή αυτοκρατορικά σχέδια. Σαν να θεωρεί τη ρωσική επικυριαρχία περίπου φυσιολογική κι αποδεκτή κατάσταση σε ένα μέρος της Ευρώπης. Περίπου το ομολογεί ανοιχτά επικαλούμενη έναν ρεαλισμό της ισχύος. Κι αυτό δεν αποτελεί σίγουρα φυσιολογική συμπεριφορά για την καγκελάριο της Γερμανίας, δηλαδή μιας μεγάλης ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Ακόμη κι αν (όπως περιγράφει) έχει ζήσει τα μισά χρόνια της ζωής της στην υπό σοβιετικό έλεγχο Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας. Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο των απομνημονευμάτων της. Οτι μιλάει ακόμη και για πράγματα που ουσιαστικά δεν θέλει να μιλήσει. Οχι από καμία ακατανίκητη διάθεση ειλικρίνειας. Αλλά επειδή δεν θεωρεί πως η συμπεριφορά της κι οι επιλογές της έχουν ποτέ κάτι μεμπτό ή έστω ανεξήγητο. Πέφτει στην παγίδα της αλήθειας. Από την ισχυρή βεβαιότητα ή την καθαρή αυταρέσκεια του ανθρώπου που θεωρεί ότι δεν έχει να απολογηθεί για κάτι.