Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/12/24
Η αμφισημία του πληθυντικού
Κύριε διευθυντάΑσκησα το δικαίωμά μου ως Ελλην πολίτης. Τους ζήτησα να παρουσιαστούν μπροστά μου. Ηρθαν και οι τρεις, οι δύο πρώην και ο νυν της Νέας Δημοκρατίας. Τους επιθεώρησα έναν-έναν. Υστερα με βλέμμα απλανές και με φωνή Πυθίας ξεστόμισα: προσπαθήστε, επί τέλους, να χαλιναγωγήσετε την εγωπάθειά σας. Αναφερόμουν σε έναν από τους τρεις, σε δύο ή και στους τρεις; Η εικασία δική σας.
Λ. ΖΟΥΡΟΣ
Ηράκλειο
Η «Καθημερινή» συνήθειά μου
Κύριε διευθυντά
Επειδή είμαι μιας κάποιας ηλικίας και η καθημερινή μου ζωή δεν είναι βιαστική και απολύτως απαιτητική, έχω αποκτήσει μια πολύ ευχάριστη συνήθεια. Δηλαδή την ανάγνωση της «Καθημερινής» κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ, με την παρέα του πάνω από μισό αιώνα συζύγου μου και παλιού συμφοιτητή μου στη Νομική Σχολή της Αθήνας.
Ιδιαίτερα λοιπόν στο φύλλο της 12ης Δεκεμβρίου (ημέρα του Αγίου Σπυρίδωνα), η «Καθημερινή» περιελάμβανε όπως πάντα μεγάλη ποικιλία καλογραμμένων θεμάτων και περιγραφές εθνικών και παγκόσμιων γεγονότων ζωτικής σημασίας, αιματηρών εντάσεων, συνάμα όμως αναφέρεται σε ιδιωτικές και ανθρώπινες ιστορίες, μεταξύ των οποίων μερικές, η αλήθεια είναι δίχως «αιδώ» –στη νέα ελληνική γλώσσα ντροπή– που αναρωτιέμαι αν θα είχαν κάτι να ζηλέψουν από την έκθεση «Κυκλαδίτισσες γυναίκες χωρίς φίλτρο», η οποία μόλις άνοιξε στο μουσείο «Κυκλαδικής Τέχνης».
Σε ευχαριστώ, «Καθημερινή», για την ποικιλία της ύλης σου και όπως λέει η εγγόνα μου, «Τι θα ήταν ο κόσμος δίχως παππούδες και δίχως χαρτζιλίκι;». Εγώ συμπληρώνω χωρίς κολακεία, «δίχως “Καθημερινή”». Ευχαριστώ.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΡΑΦΙΏΤΗ
Γρόνθοι και ευτράπελα σε εγκαίνια του 1869...
Κύριε διευθυντά
Στις 27/2/1869 τα πάντα ήταν έτοιμα για την «επίσημη πρώτη» του ατμοκίνητου σιδηροδρόμου, που θα συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά. Η μπάντα παιάνιζε ενώ η Φρουρά απέδιδε τιμές. Η βασίλισσα «καμάρωνε» τη συνονόματή της ατμομηχανή «Ολγα» και ο μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος ευλογούσε το νέο έργο. Τα σχόλια όλων ήταν ευμενέστατα για τα εγκαίνια του τότε... «μετρό» της πρωτεύουσας.
Στον αντίποδα όμως και σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων, είχε προηγηθεί έντονο παρασκήνιο και όργιο αβλεψιών κατά την υλοποίηση του εν λόγω πρωτοποριακού πρότζεκτ...
Συγκεκριμένα, βάσει του συμφωνητικού που είχε υπογραφεί μεταξύ κράτους και «εργολάβου», έπρεπε να έχει οριστεί εγκαίρως μια «επιτροπή παραλαβής», που θα ήλεγχε αν είχαν τηρηθεί οι συμβατικοί όροι. Αυτή η επιτροπή συγκροτήθηκε στο «παραπέντε», μετέβη τροχάδην στη σιδηροδρομική γραμμή, διεπίστωσε πλήθος ουσιωδών παρεκκλίσεων και χονδροειδών σφαλμάτων, συνέταξε απορριπτική εισήγηση και την κοινοποίησε αρμοδίως. Δεν είχαν τηρηθεί οι στοιχειώδεις κανόνες της επιστήμης και της τεχνικής!
Καθόλου απρόσμενα, η επιτροπή απαλλάχθηκε αμελλητί από τα καθήκοντά της και συστήθηκε μια άλλη για την «επανεξέταση» του θέματος. Συντομότατα, το έργο παρελήφθη ανεπιφυλάκτως, με τη «διαδικασία του κατεπείγοντος»...
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ένα άλλο ευτράπελο το οποίο σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των εγκαινίων.
Η εθιμοτυπία προέβλεπε στο πρώτο βαγόνι του εναρκτήριου πανηγυρικού δρομολογίου να βρίσκεται η βασίλισσα με τον πρωθυπουργό, ενώ στο επόμενο επρόκειτο να συνταξιδεύσουν τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου και ο Δεσπότης. Παρά ταύτα, στο δεύτερο βαγόνι έσπευσαν να καταλάβουν τις θέσεις των επισήμων κάποιες νεαρές κυρίες, με αποτέλεσμα ο σεβάσμιος ιεράρχης και τα στελέχη της κυβέρνησης να μείνουν εκτός επιβατάμαξας, ελλείψει χώρου.
Τα παράπονα των υψηλά ισταμένων «εκτοπισθέντων» γρήγορα έφτασαν στον συντονιστή της πανηγυρικής τελετής, ο οποίος ήρθε στην άχαρη θέση να θερμοπαρακαλεί τις κυρίες να κατέλθουν, ώστε να συνεχιστεί απρόσκοπτα το πρόγραμμα της εκδήλωσης. Ομως, μία εκ των γυναικών δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις. Και σαν να μην έφθανε αυτό, ο αδελφός της επετέθη με μπατσισμούς και γρόνθους εις τους κροτάφους του τελετάρχου!
Με την παρέμβαση κάποιων ψυχραιμοτέρων, ο αρειμάνιος νεαρός έλαβε τις σχετικές νουθεσίες, ενώ η ανυπότακτος νεαρά κατέβηκε αυθωρεί από το βαγόνι και όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Ο αρθρογράφος της εποχής, προς αποφυγήν αμφισβητήσεων, τονίζει ότι έχει βασίσει τα γραφόμενά του σε προσωπικό βίωμα επικαλούμενος το βιβλικό: «ο εωρακώς μεμαρτύρηκε και αληθινή αυτού εστίν η μαρτυρία» (κατά Ιωάννην, κεφ. 19.35).
ΙΏΑΝΝΗΣ Μ. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Περιστέρι
Το «ου φονεύσεις» και περί ευθανασίας
Η «Καθημερινή» συνήθειά μου
Κύριε διευθυντά
Επειδή είμαι μιας κάποιας ηλικίας και η καθημερινή μου ζωή δεν είναι βιαστική και απολύτως απαιτητική, έχω αποκτήσει μια πολύ ευχάριστη συνήθεια. Δηλαδή την ανάγνωση της «Καθημερινής» κατά τη διάρκεια του πρωινού καφέ, με την παρέα του πάνω από μισό αιώνα συζύγου μου και παλιού συμφοιτητή μου στη Νομική Σχολή της Αθήνας.
Ιδιαίτερα λοιπόν στο φύλλο της 12ης Δεκεμβρίου (ημέρα του Αγίου Σπυρίδωνα), η «Καθημερινή» περιελάμβανε όπως πάντα μεγάλη ποικιλία καλογραμμένων θεμάτων και περιγραφές εθνικών και παγκόσμιων γεγονότων ζωτικής σημασίας, αιματηρών εντάσεων, συνάμα όμως αναφέρεται σε ιδιωτικές και ανθρώπινες ιστορίες, μεταξύ των οποίων μερικές, η αλήθεια είναι δίχως «αιδώ» –στη νέα ελληνική γλώσσα ντροπή– που αναρωτιέμαι αν θα είχαν κάτι να ζηλέψουν από την έκθεση «Κυκλαδίτισσες γυναίκες χωρίς φίλτρο», η οποία μόλις άνοιξε στο μουσείο «Κυκλαδικής Τέχνης».
Σε ευχαριστώ, «Καθημερινή», για την ποικιλία της ύλης σου και όπως λέει η εγγόνα μου, «Τι θα ήταν ο κόσμος δίχως παππούδες και δίχως χαρτζιλίκι;». Εγώ συμπληρώνω χωρίς κολακεία, «δίχως “Καθημερινή”». Ευχαριστώ.
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΡΑΦΙΏΤΗ
Γρόνθοι και ευτράπελα σε εγκαίνια του 1869...
Κύριε διευθυντά
Στις 27/2/1869 τα πάντα ήταν έτοιμα για την «επίσημη πρώτη» του ατμοκίνητου σιδηροδρόμου, που θα συνέδεε την Αθήνα με τον Πειραιά. Η μπάντα παιάνιζε ενώ η Φρουρά απέδιδε τιμές. Η βασίλισσα «καμάρωνε» τη συνονόματή της ατμομηχανή «Ολγα» και ο μητροπολίτης Αθηνών Θεόφιλος ευλογούσε το νέο έργο. Τα σχόλια όλων ήταν ευμενέστατα για τα εγκαίνια του τότε... «μετρό» της πρωτεύουσας.
Στον αντίποδα όμως και σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων, είχε προηγηθεί έντονο παρασκήνιο και όργιο αβλεψιών κατά την υλοποίηση του εν λόγω πρωτοποριακού πρότζεκτ...
Συγκεκριμένα, βάσει του συμφωνητικού που είχε υπογραφεί μεταξύ κράτους και «εργολάβου», έπρεπε να έχει οριστεί εγκαίρως μια «επιτροπή παραλαβής», που θα ήλεγχε αν είχαν τηρηθεί οι συμβατικοί όροι. Αυτή η επιτροπή συγκροτήθηκε στο «παραπέντε», μετέβη τροχάδην στη σιδηροδρομική γραμμή, διεπίστωσε πλήθος ουσιωδών παρεκκλίσεων και χονδροειδών σφαλμάτων, συνέταξε απορριπτική εισήγηση και την κοινοποίησε αρμοδίως. Δεν είχαν τηρηθεί οι στοιχειώδεις κανόνες της επιστήμης και της τεχνικής!
Καθόλου απρόσμενα, η επιτροπή απαλλάχθηκε αμελλητί από τα καθήκοντά της και συστήθηκε μια άλλη για την «επανεξέταση» του θέματος. Συντομότατα, το έργο παρελήφθη ανεπιφυλάκτως, με τη «διαδικασία του κατεπείγοντος»...
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και ένα άλλο ευτράπελο το οποίο σημειώθηκε κατά τη διάρκεια των εγκαινίων.
Η εθιμοτυπία προέβλεπε στο πρώτο βαγόνι του εναρκτήριου πανηγυρικού δρομολογίου να βρίσκεται η βασίλισσα με τον πρωθυπουργό, ενώ στο επόμενο επρόκειτο να συνταξιδεύσουν τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου και ο Δεσπότης. Παρά ταύτα, στο δεύτερο βαγόνι έσπευσαν να καταλάβουν τις θέσεις των επισήμων κάποιες νεαρές κυρίες, με αποτέλεσμα ο σεβάσμιος ιεράρχης και τα στελέχη της κυβέρνησης να μείνουν εκτός επιβατάμαξας, ελλείψει χώρου.
Τα παράπονα των υψηλά ισταμένων «εκτοπισθέντων» γρήγορα έφτασαν στον συντονιστή της πανηγυρικής τελετής, ο οποίος ήρθε στην άχαρη θέση να θερμοπαρακαλεί τις κυρίες να κατέλθουν, ώστε να συνεχιστεί απρόσκοπτα το πρόγραμμα της εκδήλωσης. Ομως, μία εκ των γυναικών δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις. Και σαν να μην έφθανε αυτό, ο αδελφός της επετέθη με μπατσισμούς και γρόνθους εις τους κροτάφους του τελετάρχου!
Με την παρέμβαση κάποιων ψυχραιμοτέρων, ο αρειμάνιος νεαρός έλαβε τις σχετικές νουθεσίες, ενώ η ανυπότακτος νεαρά κατέβηκε αυθωρεί από το βαγόνι και όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Ο αρθρογράφος της εποχής, προς αποφυγήν αμφισβητήσεων, τονίζει ότι έχει βασίσει τα γραφόμενά του σε προσωπικό βίωμα επικαλούμενος το βιβλικό: «ο εωρακώς μεμαρτύρηκε και αληθινή αυτού εστίν η μαρτυρία» (κατά Ιωάννην, κεφ. 19.35).
ΙΏΑΝΝΗΣ Μ. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Περιστέρι
Το «ου φονεύσεις» και περί ευθανασίας
Κύριε διευθυντά
Κατά τη διάρκεια της μετεκπαίδευσής μου, ο αείμνηστος καθηγητής μου Paraf, θέλοντας προφανώς να ελέγξει τις γνώσεις μου, με ρώτησε αν γνωρίζω τι σημαίνει ο όρος «euthanasie», αγνοώντας πιθανώς την κοινή καταγωγή αμφοτέρων, δηλαδή εμού και του όρου. Στο φύλλο της πάντα φιλόξενης «Κ» (12/12/2024) δημοσιεύονται επιστολές αναγνωστών σας (των κ. Παπαγιάννη και Βίτκου), όπου διατυπώνονται δύο εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις επί ενός κοινωνικού θέματος, της ευθανασίας, που θεωρώ από τα σημαντικότερα.
Εξοικειωμένος με τον θάνατο κατά τη διάρκεια των δραματικών εφημεριών μου στο Κρατικό Πειραιώς (τότε το έλεγαν Β. Φρειδερίκη 1967-1969), είδα ότι άλλο είναι ο θάνατος και άλλο ο τρόπος που αυτός επέρχεται. Η σημερινή κοινωνία οφείλει να θεσπίσει νόμους και να δημιουργήσει συνθήκες προσαρμοσμένες στη σύγχρονη ζωή, ώστε να μειωθούν κατά το δυνατόν το προθανάτιο άγος και ο πόνος. Οι θρησκείες, που τείνουν γενικώς να εξωραΐζουν τέτοιες καταστάσεις, δεν μπορεί σήμερα να αποτελούν τροχοπέδη στη διαμόρφωση συνθηκών επιθυμητού θανάτου από οιονδήποτε. Καλούνται οι συνειδητοποιημένοι πολίτες να εκφέρουν τη γνώμη τους. Και, εννοείται, το «ου φονεύσεις» δεν έχει καμία σχέση ούτε θέση στο υπό συζήτηση θέμα...
ΜΗΝΑΣ ΛΑΓΟΥΔΑΚΗΣ
Ιατρός
«Η εποχή μας απαιτεί: Και Δίκαιο και Ίσχύ»
Κύριε διευθυντά
« Δίκαιο ή Ισχύς; Οχι και δίκαιο και Ισχύς». Ο κόσμος αλλάζει. Οι διακηρύξεις περί δικαίου παραμερίζονται ή και... λοιδορούνται! Η τιμή έχει αντικατασταθεί από την «τιμή». Αρχές, υποσχέσεις, ανατρέπονται σε ελάχιστο χρόνο! Σήμερα είσαι τζιχαντιστής και πρέπει να σε εξολοθρεύσουν και την άλλη –αν έρθουν αλλιώς τα πράγματα– οι τζιχαντιστές μετατρέπονται σε αξιότιμους συνομιλητές ή και συνεργάτες.
Λοιπόν Ισχύς και όχι Δίκαιο; Κοινωνία χωρίς δίκαιο, κανόνες, αίσθηση αρχών, νόμων, ηθικής τάξης δεν μπορεί να επιβιώσει! Θα γυρίσουμε στην εποχή της ζούγκλας! Αρα κατ’ ανάγκην η εποχή μας απαιτεί: «Και Δίκαιο και Ισχύ».
ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΜΦΙΕΤΖΟΓΛΟΎ
Μεταφορά συντελεστή δόμησης και διατηρητέα
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα στον Τύπο, επιθυμώ να τονίσω την αναγκαιότητα άμεσης εφαρμογής και επαναλειτουργίας του θεσμού της μεταφοράς συντελεστού δομήσεως.
Ως ιδιοκτήτης κτιρίου, κηρυγμένου ως διατηρητέου μνημείου από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η δυνατότητα μεταφοράς, δηλαδή πωλήσεως, του πλεονάζοντος συντελεστού δομήσεως του ακινήτου μου θα σήμαινε την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για την πλήρη αποκατάσταση αυτού.
Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι το κόστος της αποκαταστάσεως αυτής ξεπερνά κατά πολύ αυτό μιας συμβατικής ανακαινίσεως, εκτός των άλλων δε η διαδικασία ελέγχεται αυστηρά από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου, ώστε η ανακαίνιση να γίνει με σεβασμό και σύμφωνα με τις προδιαγραφές οι οποίες προβλέπονται στον νόμο.
Το κράτος λοιπόν πρέπει επιτέλους να δώσει ένα κίνητρο ώστε να σωθεί η εναπομείνασα πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, δίνοντας λύση στους χιλιάδες ιδιοκτήτες διατηρητέων κτισμάτων ανά την Ελλάδα, οι οποίοι υποχρεούνται να τα διατηρήσουν ως θεματοφύλακες ιστορίας, αγνοούνται όμως από την πολιτεία επί δεκαετίες.
ΦΟΙΒΟΣ ΖΏΗΣ
Ιατρός
«Η εποχή μας απαιτεί: Και Δίκαιο και Ίσχύ»
Κύριε διευθυντά
« Δίκαιο ή Ισχύς; Οχι και δίκαιο και Ισχύς». Ο κόσμος αλλάζει. Οι διακηρύξεις περί δικαίου παραμερίζονται ή και... λοιδορούνται! Η τιμή έχει αντικατασταθεί από την «τιμή». Αρχές, υποσχέσεις, ανατρέπονται σε ελάχιστο χρόνο! Σήμερα είσαι τζιχαντιστής και πρέπει να σε εξολοθρεύσουν και την άλλη –αν έρθουν αλλιώς τα πράγματα– οι τζιχαντιστές μετατρέπονται σε αξιότιμους συνομιλητές ή και συνεργάτες.
Λοιπόν Ισχύς και όχι Δίκαιο; Κοινωνία χωρίς δίκαιο, κανόνες, αίσθηση αρχών, νόμων, ηθικής τάξης δεν μπορεί να επιβιώσει! Θα γυρίσουμε στην εποχή της ζούγκλας! Αρα κατ’ ανάγκην η εποχή μας απαιτεί: «Και Δίκαιο και Ισχύ».
ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΜΦΙΕΤΖΟΓΛΟΎ
Μεταφορά συντελεστή δόμησης και διατηρητέα
Κύριε διευθυντά
Με αφορμή πρόσφατα δημοσιεύματα στον Τύπο, επιθυμώ να τονίσω την αναγκαιότητα άμεσης εφαρμογής και επαναλειτουργίας του θεσμού της μεταφοράς συντελεστού δομήσεως.
Ως ιδιοκτήτης κτιρίου, κηρυγμένου ως διατηρητέου μνημείου από το ΥΠΕΧΩΔΕ, η δυνατότητα μεταφοράς, δηλαδή πωλήσεως, του πλεονάζοντος συντελεστού δομήσεως του ακινήτου μου θα σήμαινε την εξασφάλιση των απαραίτητων πόρων για την πλήρη αποκατάσταση αυτού.
Αποτελεί κοινό τόπο το γεγονός ότι το κόστος της αποκαταστάσεως αυτής ξεπερνά κατά πολύ αυτό μιας συμβατικής ανακαινίσεως, εκτός των άλλων δε η διαδικασία ελέγχεται αυστηρά από τις αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου, ώστε η ανακαίνιση να γίνει με σεβασμό και σύμφωνα με τις προδιαγραφές οι οποίες προβλέπονται στον νόμο.
Το κράτος λοιπόν πρέπει επιτέλους να δώσει ένα κίνητρο ώστε να σωθεί η εναπομείνασα πολιτιστική κληρονομιά της χώρας, δίνοντας λύση στους χιλιάδες ιδιοκτήτες διατηρητέων κτισμάτων ανά την Ελλάδα, οι οποίοι υποχρεούνται να τα διατηρήσουν ως θεματοφύλακες ιστορίας, αγνοούνται όμως από την πολιτεία επί δεκαετίες.
ΦΟΙΒΟΣ ΖΏΗΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου