ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΕ ΤΕΙΧΟΣ ΤΑ......ΛΕΙΨΑΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΒΑΡΒΑΡΑΣ!

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13-05-15

 

Τα γραπτά του..."γκουρού" του κλώνου της "Ε" συντρόφου Δ(ημήτρη).Τ(ρίμη). έχουν εξ ορισμού την ιδιαίτερη αξία τους-όπως και τα δύο σημερινά-διότι αναδεικνύουν την α-μεροληψία του ανδρός, όταν πρόκειται γιά τη μεροληπτική στήριξη συγκεκριμένων απόψεων, είτε στο χώρο του δημοσιογραφικού συνδικαλισμού (πολλώ δε μάλλον όταν αφορούν το μέντορα του Τρίμη σύντροφο Αριστείδη Μανωλάκο), είτε συγκεκριμένων μειοψηφικών, πλήν εξόχως δραστηριοποιούμενων, τάσεων εντός του Κόμματός του, του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά γιά να μην υπάρχουν οι ελάχιστες αυταπάτες ή ψευδαισθήσεις!....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

 

ΜΑΝΙΤΑΚΗΣ: Την ευθύνη για όλες αυτές τις θλιβερές και ανησυχητικές εξελίξεις τη φέρει τελικά η πολιτική εξουσία και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση. Εχει ευθύνη για τη διχαστική πολιτική στάση της και τον πολωμένο λόγο της, που συστηματικά εκφέρει και καλλιεργεί. Τον μόνιμα καταγγελτικό, αρνητικό, εμμονικό που προμηνύει ως άλλη Κασσάνδρα μόνο δεινά και καταστροφές για τη χώρα και τον λαό. Λες και η ίδια έχει τη δύναμη και την ικανότητα, μόνη αυτή, μόλις βγει στην εξουσία, ως διά μαγείας, να τα εξαλείψει, και τον ιό της πανδημίας και τον ιό της βίας. Μακριά, πολύ μακριά από τα μεγάλα και σοβαρά διακυβεύματα της εποχής μας, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μετά τις κοσμογονικής σημασίας αλλαγές που συντελούνται στην εργασία, στην οικονομία, στην τεχνολογία. Το βάρος πάντως και την ευθύνη των πολιτικών εξελίξεων φέρει η κυβερνητική πλειοψηφία, γιατί αυτή κυβερνά, αυτή διαχειρίζεται τα προβλήματα και παίρνει τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του τόπου. Οφείλει να αντιμετωπίσει τη βία και να εξασφαλίσει τη δημόσια τάξη και ασφάλεια με την ίδια αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα που αντιμετώπισε την πανδημία, χωρίς όμως να ξυπνά μνήμες του παρελθόντος της. Πρέπει να δείχνει έμπρακτα ότι έχει απαρνηθεί τον παλιό κακό και αυταρχικό εαυτό της και ότι ξέρει να αποφεύγει την περιττή, υπέρμετρη και αδικαιολόγητη αστυνομική βία....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 12-14/03/21

Ουδέν δεινότερον της πανδημίας, 

όταν συγκατοικεί με τη βία

ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΜΑΝΙΤΑΚΗ

Δεν μας έφθαναν ο τρόμος και η απελπισία της θανατηφόρας πανδημίας, μας προέκυψε και η βία. Βία και κακοποίηση σεξουαλική, ενδοοικογενειακή, έμφυλη, διαδεδομένη και συγκαλυμμένη σε χώρους κυρίως αθλητικούς και θεατρικούς. Βία στους δρόμους, στις πλατείες, στα πανεπιστήμια. Βία αστυνομική, περιττή και αδικαιολόγητη, βία από οργισμένους νέους, ανεξέλεγκτη και τυφλή. Βία σωματική και βία λεκτική. Η δεύτερη χειρότερη από την πρώτη και πιο επικίνδυνη, διότι υποθάλπει, συντηρεί και ενίοτε προξενεί την πρώτη.

Και όλα αυτά διυλίζονται, διαμεσολαβούνται και συνήθως διογκώνονται και παραμορφώνονται από τα ΜΜΕ και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, που διαμορφώνουν ούτως ή άλλως μια παραζαλισμένη κοινή γνώμη, καλλιεργώντας την κατάθλιψη και την απελπισία.

Το χειρότερο όμως είναι ότι τα προηγούμενα παίρνουν διαστάσεις πολιτικές και γίνονται αντικείμενο φτηνής και ξεδιάντροπης κομματικής και πολιτικής εκμετάλλευσης. Ο κομματικός και πολιτικός λόγος, όταν μάλιστα εκφέρεται τηλεοπτικά με τρόπο σχηματικό και θεατρινίστικο, διυλίζει και τελικά εξανεμίζει την κοινωνική και πολιτισμική ουσία τους. Συσκοτίζει και παρακωλύει την υπεύθυνη, νηφάλια, οργανωμένη και συστηματική από τους αρμόδιους φορείς αντιμετώπισή τους.

Εχουμε συνηθίσει δυστυχώς δεκαετίες τώρα να ερμηνεύουμε και να αντιμετωπίζουμε φαινόμενα κοινωνικά, πολιτισμικά ή και φυσικά, όπως είναι η πανδημία, μέσα από ένα πρίσμα αποκλειστικά κομματικό ή ιδεολογικό.

Η υπόθεση της συστηματικής σεξουαλικής βίας και κακοποίησης και ειδικά της παιδοφιλίας με επίκεντρο τις καταγγελίες για τον Λιγνάδη κόντεψε να χάσει τη σοβαρότητά της με την κομματικοποίησή της και την αναζήτηση ευθυνών για τις παραλείψεις και τις άστοχες δηλώσεις της υπουργού Πολιτισμού. Από την άλλη, η υπόθεση της απεργίας πείνας κατάδικου πολυϊσοβίτη για εγκλήματα τρομοκρατίας δεν θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις αν δεν είχε την κάλυψη και ανοικτή στήριξη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Με πρόσχημα την προστασία της ζωής ως υπέρτατου αγαθού νεκραναστήθηκαν φαντάσματα του παρελθόντος, που είχαν καταδικαστεί αμετάκλητα πολιτικά από όλες τις πολιτικές δυνάμεις και είχαν περιπέσει στην αφάνεια και στην πλήρη ανυποληψία. Απίστευτη πολιτική οπισθοδρόμηση. Κάτι ανάλογο συνέβη και με τις καταλήψεις στα πανεπιστήμια. Μια χρόνια παθογένεια του ελληνικού πανεπιστημίου, που δεν στάθηκε δυνατόν να αντιμετωπιστεί δεκαετίες τώρα, παρόλο που η πανεπιστημιακή κοινότητα σύσσωμη την καταδίκαζε στα λόγια. Οι πρυτανείες φοβούνταν και δεν τολμούσαν να αναλάβουν τις ευθύνες τους για την προστασία του ασύλου. Η συνέχιση αυτής της μοναδικής στα ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά δεδομένα βίαιης πρακτικής ήταν καιρός να λάβει ένα τέλος. Με τη συναίνεση όλων. Αν σήμερα πήρε διαστάσεις ηρωικές, είναι επειδή οι καταληψίες, μικρές ομάδες φοιτητών και μη φοιτητών, βρήκαν ανοιχτή κομματική και πολιτική στήριξη με πρόσχημα την αποφυγή βιαιοτήτων.

Την ευθύνη για όλες αυτές τις θλιβερές και ανησυχητικές εξελίξεις τη φέρει τελικά η πολιτική εξουσία και κυρίως η αξιωματική αντιπολίτευση. Εχει ευθύνη για τη διχαστική πολιτική στάση της και τον πολωμένο λόγο της, που συστηματικά εκφέρει και καλλιεργεί. Τον μόνιμα καταγγελτικό, αρνητικό, εμμονικό που προμηνύει ως άλλη Κασσάνδρα μόνο δεινά και καταστροφές για τη χώρα και τον λαό. Λες και η ίδια έχει τη δύναμη και την ικανότητα, μόνη αυτή, μόλις βγει στην εξουσία, ως διά μαγείας, να τα εξαλείψει, και τον ιό της πανδημίας και τον ιό της βίας. Μακριά, πολύ μακριά από τα μεγάλα και σοβαρά διακυβεύματα της εποχής μας, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μετά τις κοσμογονικής σημασίας αλλαγές που συντελούνται στην εργασία, στην οικονομία, στην τεχνολογία.

Το βάρος πάντως και την ευθύνη των πολιτικών εξελίξεων φέρει η κυβερνητική πλειοψηφία, γιατί αυτή κυβερνά, αυτή διαχειρίζεται τα προβλήματα και παίρνει τις αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον του τόπου. Οφείλει να αντιμετωπίσει τη βία και να εξασφαλίσει τη δημόσια τάξη και ασφάλεια με την ίδια αποφασιστικότητα και αποτελεσματικότητα που αντιμετώπισε την πανδημία, χωρίς όμως να ξυπνά μνήμες του παρελθόντος της. Πρέπει να δείχνει έμπρακτα ότι έχει απαρνηθεί τον παλιό κακό και αυταρχικό εαυτό της και ότι ξέρει να αποφεύγει την περιττή, υπέρμετρη και αδικαιολόγητη αστυνομική βία.

Ο τόπος έχει ανάγκη σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε, από ηρεμία και ασφάλεια, από ήπιο και συναινετικό πολιτικό κλίμα, από πολιτική συνεννόηση και όχι από συνεχή, στείρα και εξυπνακίστικη πολιτική αντιπαράθεση με λόγια κούφια και πολιτικά χρεοκοπημένα. Χρειαζόμαστε έναν λόγο διαφορετικό και νεωτερικό, που θα δίνει σημάδια πολιτικού πολιτισμού και όχι πολιτικής χυδαιότητας. Λόγο πολιτικό, μεστό, που θα ενθαρρύνει και θα δίνει κουράγιο και ελπίδα και όχι απογοήτευση.


Εχουμε χρόνο και για τη σύγκρουση, και για νέο εμφύλιο λεκτικό σπαραγμό, όταν και αν επιβιώσουμε και ξεπεράσουμε τον λοιμό που έχουμε και τον λιμό που ακολουθεί. Εχουμε δώσει ευτυχώς δείγματα αντοχής και υπευθυνότητας. Μην ξεχνάμε ότι από τη μία κρίση περάσαμε στην άλλη ύστερα από δέκα χρόνια ασήκωτα. Αντέξαμε την πρώτη, ζούμε με άγχος και αγωνία τη δεύτερη και αναμένουμε με σφιγμένη ψυχή την τρίτη, με την ανεργία και τις νέες ανισότητες. Ολα αυτά τα χρόνια μάθαμε να ζούμε και να επιβιώνουμε με απελπισμένους και αγανακτισμένους, με οργισμένους νέους, με λαϊκισμό και δημαγωγία, με απεργίες, πορείες και καταλήψεις, με τον ανορθολογισμό και τις παιδικές ιδεοληψίες μας. Και τα αντιμετωπίσαμε όλα με μέσα δημοκρατικά.

Ο λαός επέδειξε, συνολικά, όλο αυτό το διάστημα, εντυπωσιακή καρτερικότητα, υπομονή και στο τέλος αξιοθαύμαστη πολιτική ωριμότητα. Και με την πανδημία, ατομική και κοινωνική υπευθυνότητα.

Αρκεί να μάθουμε να ζούμε με την κρίση, ως κατάσταση κανονικότητας και όχι ως εξαιρετικό και πρόσκαιρο γεγονός. Οπως μάθαμε να ζούμε και να αντιμετωπίζουμε λοιμούς, λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς και όπως ζήσαμε και ξεπεράσαμε διχόνοιες και εμφυλίους, φυσικές καταστροφές και δικτατορίες. Εχουμε την αναγκαία δύναμη, έχουμε τα πικρά αλλά και λαμπρά διδάγματα της ιστορίας μας και την αναγκαία γνώση. Και είμαστε πολλοί, οι περισσότεροι που μπορούμε να επιβάλλουμε τα αυτονόητα και μόνο με τον λόγο μας, λόγο της κοινής λογικής και της ευθύνης.

-Ο Αντώνης Μανιτάκης είναι ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ, πρόεδρος του επιστημονικού συμβουλίου της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας

 τα εγκλήματα σε ατάκες και πόζες. Είτε όσοι έχουν μάτια μόνο για τον αστυνομικό βαφτίζοντας αναρχικό όποιον διαμαρτύρεται στην Αστυνομία. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη. Και αν ο Μητσοτάκης και ο Τσίπρας κλείνουν το μάτι στον διχασμό ώστε η πόλωση να γίνει το όχημα για τα διλήμματα μιας εκλογικής αναμέτρησης στο μέλλον, θα μας βρουν απέναντι. Μητσοτάκης και Τσίπρας θα είναι τα ονοματεπώνυμα των υπευθύνων για το χάος. Για την επιστροφή σε όρους αντιπαράθεσης που θυμίζουν το 2010-15. Και ναι! Θα έχουμε αποστάσεις από τις ακραίες πολιτικές επιλογές. Δεν ξέρω αν είναι ίσες, μικρές ή μεγάλες προς κάθε εταίρο του νέου διχαστικού δικομματισμού. Θα είναι όμως σαφείς αποστάσεις από ακρότητες. Γιατί ακρότητα είναι το non paper της ΝΔ με το «καρφί» Κυρανάκης να δίνει στη δημοσιότητα το όνομα και την πολιτική ταυτότητα του συλληφθέντος φοιτητή προκειμένου να αποδείξει ότι είναι ένας αριστεριστής και όχι ένας «νοικοκυραίος». Γιατί ακρότητα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να καλεί μετά σε διαδηλώσεις ενώ καραδοκεί η πανδημία και τα σενάρια με τις προβοκάτσιες. Οσοι μάς θεωρούν απλά μετριοπαθείς, δηλαδή κάτι σαν μέτριους, κάνουν λάθος. Η μετριοπάθειά μας είναι δύναμη. Είναι δύναμη αντίκρουσης της βίας, του μίσους, του φανατισμού.

Οσοι μετατρέπουν τις ιδεολογικές και πολιτικές τους επιλογές σε δόγματα με κλειστούς ορίζοντες που τελειώνουν σε μερικά συνθήματα είναι οι αδύναμοι και οι ανίσχυροι. Γιατί μετατρέπουν τον φιλελευθερισμό σε μια καρικατούρα με σερίφηδες και την αριστερή στάση σε μπάχαλο. Η ατζέντα «τάξη και ασφάλεια» είναι σοβαρή. Είναι χρήσιμη. Το ζήτημα είναι να μην εργαλειοποιείται, να μην αποκτά λαϊκίστικα συμφραζόμενα. Το ίδιο και η πολιτική διαμαρτυρία. Είναι αναγκαία στη δημοκρατία, αρκεί να μη μετατρέπεται σε τυφλή αναμέτρηση στους δρόμους.


Το καθαρό μυαλό πρέπει να επικρατήσει. Οι πολίτες έχουν μπροστά το φονικό τρίτο κύμα της πανδημίας. Εχουν μπροστά τους μία νέα οικονομική κρίση με λουκέτα και ανεργία. Οι κοινωνικές ανισότητες θα χτυπήσουν συναγερμό. Μία μερίδα των χαμένων της παγκοσμιοποίησης, των αδύναμων ανθρώπων θα αναζητήσει απαντήσεις στον λαϊκισμό και στην άρνηση. Κάνει λάθος ο ΣΥΡΙΖΑ αν επενδύει σε αυτή την εξέλιξη. Το πιο πιθανό είναι να έχει βαθιά συντηρητικά, τραμπικά χαρακτηριστικά. Κάνει λάθος όποιος στη ΝΔ για να συγκαλύψει τις δυσκολίες και τις αποτυχίες της κυβέρνησης για την πανδημία και την οικονομική κρίση ανεβάζει το έργο «κλέφτες κι αστυνόμοι».

Θα τους σταματήσουμε. Η πολιτική ζωή δεν είναι ο Κουφοντίνας και η δύναμη του κλομπ. Θα μας βρουν σκληρά απέναντι. Να το ξέρουν καλά.

-Ο Θόδωρος Μαργαρίτης είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής

ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ ΣΕ ΛΟΓΙΚΗ ΣΚΛΗΡΗΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΤΑΙΡΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΡΗΞΗΣ-ΕΞΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Από την "Επένδυση"

"Επένδυση", 28/02/15

"Νίκες και ήττες...": Του Σεραφείμ Κοτρώτσου

 

ΦΟΝ ΚΛΑΟΥΖΕΒΙΤΣ και Σουν Τζου, οι δυο πιο γνωστοί θεωρητικοί του πολέμου, αν και μεδιαφορά αρκετών αιώνων, συμφωνού­σαν στο ότι «η μόνη νίκη που είναι βεβαία είναι η τελευταία», αφού όλες οι άλλες μπορούν να αμφισβητηθούν στο πεδίο της επόμενης μάχης. Ο Κινέζος φιλόσοφος, ωστόσο, που είχε εμβαθύνει εντυπωσιακά στην «ψυχολογία της μάχης», έλεγε ότι «Οι μεγαλύτερες νίκες έρχονται από μάχες που δεν δόθηκαν και οι σπουδαιότεροι στρατηγοί δοξά­στηκαν επειδή φρόντισαν να μην πολεμήσουν σε έναν πόλεμο που θα έχαναν και κράτησαν τον στρατό τους ακέραιο για την κατάλληλη στιγμή που θα υπήρχαν πολύ περισσότερες προϋποθέσεις για νίκη»

Η ΛΙΣΤΑ Βαρουφάκη, όπως παγκοσμίως είναι πλέον γνωστή, αποτελεί ένα «case of study” πολέμου. Εάν κανείς μπει στη διαδικασία να τη συγκρίνει με όσα προεκλογικά διακήρυττε ο ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγει εύλογα στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για υποχώρηση και ήττα. Εάν, όμως, τη συγκρίνει με τις αξιώσεις που είχε διατυπώσει η τρόικα από την κυβέρνηση Σαμαρά και τις οποίες με σχετική βεβαιότητα θα αποδεχόταν εάν είχε επανεκλεγεί στις 25 Ιανουαρίου, τότε πρόκειται για νίκη ευρύτατων διαστάσεων.

ΑΛΛΑ ΚΑΙ με το e-mail Χαρδούβελη να τη συ­γκρίνει κάποιος, αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν μεγάλες και ουσιώδεις διαφορές. Ολα, λοιπόν, είναι σχετικά και δεν πρέπει να προσεγγίζονται ούτε με την ισοπεδωτική απλοϊκότητα του «άσπρου - μαύρου» ούτε, φυσικά, ως πεδίο άσκησης οιασδήποτε «ιδεολογικήςκαθαρότητας»

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ του Αλέξη Τσίπρα εισηγήθηκε και αποδέχθηκε ένα κείμενο με πολλά από τα σημεία του οποίου δεν συμφωνεί. Το ερώτημα είναι αν μπορούσε να πράξει αλλιώς. Παρότι οι θεωρίες συνωμοσίας δεν αποτελούν το ισχυρό σημείο του γράφοντος, άπαντες γνωρίζουν ότι ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε προετοιμάσει το έδαφος για ένα blitzkrieg (αιφνιδιαστικό χτύπημα) τύπου Κύπρου. Τρεις ημέρες πριν από την καταρχήν συμφωνία της περασμέ­νης Παρασκευής η γερμανική «Frankfurter Allgemeine Zeitung» έγραφε για σκέψεις περί την ηγεσία της Ευρωπάίκής Κεντρικής Τράπεζας (την οποία, ως γνωστόν, εκφράζει) με σκοπό την επιβολή περιορισμού κεφαλαίων (capital control) στις ελληνικές τράπεζες. Η φημολογία εντάθηκε μέχρι και το απόγευμα της ημέρας κατά την οποία συνεδρίασε το Eurogroup και ενώ ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας βρισκόταν σε ανοικτή γραμμή με τον επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, για να μην υπάρξει σχετικό πρόβλημα

ΚΑΠΟΙΟΙ υποστηρίζουν ότι, εάν δεν είχε επέλθει συμφωνία, το πρωί της περασμένης Τρίτης (πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά το τριή­μερο της Καθαρός Δευτέρας) οι τράπεζες θα αναγκάζονταν να σκεφτούν την πιθανότητα περιορισμού στις αναλήψεις. Είτε επρόκειτο να συμβεί κάτι τέτοιο είτε όχι, η ελληνική κυ­βέρνηση λειτούργησε υπό αυτή τη δαμόκλειο σπάθη, φοβούμενη έναν άνευ προηγουμένου οικονομικό - κοινωνικό πανικό. Τα μισόκλειστα ΑΤΜ θα ήταν, άραγε, νίκη ή ήττα;

ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ, τα πράγματα είναι σχετικά απλά μέσα στηνπολυπλοκότητά τους. Πρώτον, η κυβέρνηση έχασε την προεκλογική της «αγνότητα» και ήδη το πληρώνει με τις αντιδράσεις του Μανώλη Γλέζου, του Παναγιώτη Λαφαζάνη και άλλων που εκπροσωπούν τις συνιστώσες του «μικρού ΣΥΡΙΖΑ» - εκείνου που θα δυσκολευτεί πολύ να κατανοήσει τη διαφορά της καταγγελτικής ή και ακτιβιστικής αντιπολίτευσης από την εποικοδομητική συμπολίτευση.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έλαβε στις 25 Ιανουαρίου «εντολή ρήξης και εξόδου από την ευρωζώνη». Ελαβε εντολή σκληρής δι­απραγμάτευσης και ανάταξης των χαοτικών συνθηκών του Μνημονίου που άφησε η κυ­βέρνηση Σαμαρά.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ Βαρουφάκη κινήθηκε σε αυτό το πνεύμα. Διεκδίκησε όσο το δυνατόν περισσότερα, κέρδισε κάποια, έχασε κάποια άλλα. Η αναγνώριση της ανθρωπιστικής κρίσης, η σιωπηρή συμφωνία να μπει τέλος σε νέα μέτρα λιτότητας, η αποδοχή της ανάγκης μι­κρότερων εφικτών πρωτογενών πλεονασμάτων και η ανάταξη των βίαιων αλλαγών που είχαν επέλθει στα εργασιακά είναι, αναμφισβήτητα, σημαντικές επιτυχίες.

ΟΙ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕIΣ είναι, επίσης, προφανείς. Οι ιδιωτικοποιήσεις έγιναν αποδεκτές. Η διαγραφή του χρέους μπήκε στο ντουλάπι. Η αξιολόγηση και η αυστηρή εποπτεία παραμένουν και ο Σόιμπλε μπορεί να επιχαίρει ότι «τσάκισε» λίγο την ψυχολογία του Τσίπρα. Η ελληνική κυβέρ­νηση, ωστόσο, επέλεξε να κρατήσει ακέραιο -ή σχεδόν ακέραιο- τον στρατό της για τη μεγάλη μάχη, εκεί προς τον Ιούνιο. Το αποτέλεσμα θα δείξει εάν έκρινε ορθώς ή όχι...

 

ΑΡΙΣΤΕΡΕΣ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ ΣΤΑ ΜΜΕ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΤΑΝΟΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΑ ΦΥΛΛΑ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Από τον κλώνο της “Ε” και την ημιεπίσημη κυβερνητική εφημερίδα

"Εφ.Συν", 01/03/16

 

ΟΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΟΙ "ΙΟΥ" ΑΡΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ "ΕΞ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ" ΣΤΗΝ (ΣΥΓ)ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΞΕΛ.ΕΛ.....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Το παραπολιτικό του Τ(άσου).ΚΩΣΤ(όπουλου) και

το "ευγενέστερο" σημείωμα Τρίμη, από τον κλώνο της "Ε"

"Εφ.Συν", 24/02/15

 

TA ENΔΟΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΙ Η "ΑΥΓΗ" ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ οκττώ ετών

ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΤΑΛΙΑΝΗ, ΑΠΟ "ΤΑ ΝΕΑ

"ΤΑ ΝΕΑ", 24/02/13

 

Το «λυκόφως» της «Αυγής», δια χειρός Χριστόφορου Κάσδαγλη.......

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ οκτώ ετών

ΑΥΤΟΥΣΙΑ Η "ΚΑΤΑΘΕΣΗ" 
ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΔΕΛΤΙΟ,
ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΝΗΜΟΝΕΥΟΥΝ 
ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

Ο Χρ. Κάσδαγλης εξηγεί σε κείμενό του στο περιοδικό «Γαλέρα» τους λόγους που δεν προχώρησε στην αναδιοργάνωση της «Αυγής».

"Η" Online 29/12 18:24

Το κείμενο που ακολουθεί φέρει την υπογραφή του Χριστόφορου Κάσδαγλη, παρ' ολίγον διευθυντή της Αυγής και στη συνέχεια επί 25ημέρου διευθύνοντος συμβούλου της εφημερίδας. Ο Χρ. Κάσδαγλης είχε κληθεί να αναλάβει το δύσκολο έργο της αναδιοργάνωσης της «Αυγής». Κάτι που δεν έγινε τελικά για λόγους που εξηγεί ο ίδιος σε κείμενό του στο περιοδικό «Γαλέρα»: 

«Θέλουμε μια καινούρια «Αυγή»! Όχι απλώς να τη συμμαζέψουμε, αλλά να φτιάξουμε μια εφημερίδα αντάξια της νέας δυναμικής που αναπτύσσει η ριζοσπαστική Αριστερά. Μια εφημερίδα ανεπανάληπτη, που να μη μοιάζει με τίποτα που να έχουμε ξαναδεί».

Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο Αλέξης Τσίπρας και έλεγε αυτά ακριβώς που θα ’θελα ν’ ακούσω για να πω το τελικό ναι. Είχαν προηγηθεί συζητήσεις με τον Αντρέα Καρίτζη και τον Νίκο Βούτση, υπεύθυνους για το εγχείρημα της δημιουργίας ομίλου των ΜΜΕ του Συνασπισμού.

Πρώτα τα συναισθήματα: Συγκίνηση, δέος, φόβος. Συγκίνηση, γιατί η ιστορικότητα της εφημερίδας υπερβαίνει κατά πολύ τα πέτρινα χρόνια της εσωστρέφειας και της παραίτησης. Δέος, απέναντι στο στόχο να απογειωθεί μια εφημερίδα που έχει πέσει επί χρόνια στο ναδίρ και κάθε σοβαρός επαγγελματίας θα τη χαρακτήριζε εκδοτικά ξεγραμμένη (αλλά αυτό, φυσικά, διαβάζεται και ανάποδα). Φόβος, γιατί οι παθογένειές της έχουν δημιουργήσει ένα δομικό αδιέξοδο προφανές διά γυμνού οφθαλμού.

Η λογική τώρα: Μπορούσε το στοίχημα να κερδηθεί; Υπήρχαν βέβαια στον Συνασπισμό, κυρίως από το Αριστερό ρεύμα, απόψεις ότι η «Αυγή» είναι ένα βαρίδι, ακριβό μάλιστα, χωρίς περιθώρια βελτίωσης. Θα ’πρεπε να κλείσει ή, το πολύ πολύ, να επανιδρυθεί με τη μορφή μιας νέας, κυριακάτικης, εφημερίδας.

Πείτε με ρομαντικό, αλλά πίστευα ότι υπό προϋποθέσεις, ναι, η «Αυγή» μπορούσε να απογειωθεί! Ενώ ο άξονας της πολιτικής ζωής κινείται -μέσα σε ατμόσφαιρα κρίσης- προς τα αριστερά, ο ελληνικός Τύπος κινείται αντιστρόφως, καθηλωμένος σε εκδοτική δυσανεξία. Για να το πω αγοραία, ένα μεγάλο εκδοτικό κενό χάσκει στα αριστερά της κορεσμένης «Ελευθεροτυπίας». Το μάχιμο ερευνητικό ρεπορτάζ και ο αριστερός κριτικός λόγος είναι πιο επίκαιρα παρά ποτέ.

Γρήγορα αναδύθηκε ένα ρεαλιστικό εκδοτικό σχέδιο. Με πολύ χαμηλό κόστος, με το υπάρχον δυναμικό συν λίγους αποφασισμένους δικούς μου συνεργάτες, μαζί με ένα δίκτυο εθελοντών που έσπευδαν από παντού, μπορούσαν να γίνουν θεαματικές τομές. Πάνω απ’ όλα, υπάρχει η πολιτική και κοινωνική δυναμική του Συνασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ που συνάδει με ένα τολμηρό και εξωστρεφές εκδοτικό εγχείρημα.

Αλλά και πάλι, δεν λέω όλη την αλήθεια. Το πρώτο συναίσθημα που μου προξένησε η πρόταση ήταν η απόλυτη έκπληξη! Δεν ανήκω στον Συνασπισμό, πολύ περισσότερο σε καμία από τις τάσεις του, και οι δημόσιες σχέσεις μου δεν ήταν ποτέ να τις ζηλέψεις. Η αρθρογραφία μου, άλλωστε, ουδέποτε ήταν αγιογραφική για την ηγεσία του κόμματος.

Μεγάλες προσδοκίες

Στέρεη βάση για το ξεκίνημα ήταν μια ευρεία συμμαχία που φαινόταν να συνομολογεί στο νέο εγχείρημα. Η αριστερή πλειοψηφία του Συνασπισμού στις διάφορες αποχρώσεις της. Οι εργαζόμενοι της εφημερίδας και του ραδιοσταθμού. Ακόμα και η μειοψηφούσα Ανανεωτική πτέρυγα, αν και αντιδρούσε στην ιδέα της δημιουργίας του ομίλου, δεν διατύπωνε καμία ένσταση για τα προτεινόμενα πρόσωπα. Όλ’ αυτά ήταν δραματικά αναγκαία, καθώς δεν μου διέφευγε ότι η δομική αναδιοργάνωση της εφη?ερίδας θα απαιτούσε μεγάλα ρίσκα -και γι’ αυτό σημαντική στήριξη.

Ένα τεράστιο κύμα προσδοκιών εκδηλώθηκε μόλις ανακοινώθηκε το όνομά μου. Συνάδελφοι με τους οποίους είχα χρόνια να μιλήσω με πήραν για να ευχηθούν, να προσφέρουν εθελοντική εργασία, να κάνουν προτάσεις. Σπουδαίοι επαγγελματίες έσπευσαν να βοηθήσουν αφιλοκερδώς. Ομάδες του χώρου υπέβαλαν δικές τους ιδέες.
Βρέθηκα εκείνες τις μέρες στο Φεστιβάλ του Συνασπισμού, κι όλοι ήθελαν να πουν μια κουβέντα, να ρίξουν μια ιδέα, να συμβάλουν -άνθρωποι από όλες τις τάσεις του κόμματος και τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, που έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης όχι σε μένα προσωπικά αλλά στο νέο εγχείρημα.

Για ένα άδειο πουκάμισο

Ένας περίεργος διάλογος εξελισσόταν ωστόσο μέσα από τις σελίδες της «Αυγής», ενόψει της συνέλευσης των μετόχων. Ο φόβος ήταν ότι θα επιχειρηθεί η κομματικοποίηση του φύλλου. Οι σύντροφοι που υπεραμύνονταν της αυτονομίας της εφημερίδας επικαλούνταν ένα μακρινό παρελθόν, στη δεκαετία του ‘60. Συμφωνώ, αλλά η εφημερίδα που είχαν τότε δίπλα στο εικόνισμα δεν έμοιαζε και πολύ με το γεροντοκορίστικο φύλλο που έχει σήμερα 1.500 αναγνώστες καθημερινά και 5.000 τις Κυριακές. Κι όλη αυτή η συζήτηση περί αυτονομίας τι ήταν; Πράγματι, οι πολιτικές θέσεις της εφημερίδας απείχαν συστηματικά από τις θέσεις του κόμματος, μπατάροντας μονίμως προς τις απόψεις τής μειοψηφίας, εξωραΐζοντας το ΠΑΣΟΚ, φλερτάροντας συστηματικά με το σενάριο της Κεντροαριστεράς και αποσιωπώντας σε μόνιμη βάση τον ΣΥΡΙΖΑ, τις συνιστώσες του και τη δυναμική του. Πέραν αυτού, όμως, η «Αυγή» έρεπε πεισματικά προς τη στείρα αναπαραγωγή των δελτίων Τύπου του Συνασπισμού (όταν δεν προέβαινε στην τυπική αναμετάδοση των συντηρητικών ειδήσεων του Αθηναϊκού Πρακτορείου). Καμία έμπνευση, καμία ερευνητική διάθεση, κανένα κοινωνικό σκίρτημα, κανένα κλείσιμο του ματιού στον αναγνώστη, καμία καλλιέπεια λόγου, αισθητικής και ύφους. Ποια ήταν η αυτονομία και ποια η δημοσιογραφία που υπερασπίζονταν;

Αυτό που κανείς δεν ανέφερε στο διάλογο ήταν ότι επίσης πρόκειται για αυτονομία... δανεική. Τα έσοδα της «Αυγής» δεν προέρχονται κυρίως από τις πωλήσεις, αλλά από μια ευφυή, πλην εντελώς απολίτικη, προσέλκυση εσόδων από ισολογισνούς και διακηρύξεις του Δημοσίου, γεγονός που έχει προ πολλού οδηγήσει σε πλήρη επανάπαυση σε σχέση με την ποιότητα, άρα και την κυκλοφορία, της εφημερίδας. Αλλά και πάλι, τα ίδια στελέχη που υπεραμύνονταν δημοσίως της αυτονομίας, ιδιωτικώς προσέρχονται τακτικά στον Συνασπισμό ζητώντας κάλυψη των -όχι ασήμαντων- ελλειμμάτων. Αυτονομία με ξένα κόλλυβα...

Η συνέλευση είχε τελικά -ύστερα από μια αναβολή- αίσιο (;) τέλος. Εγκρίθηκε η προοπτική του ομίλου και εξελέγη νέο διοικητικό συμβούλιο. Την τελευταία στιγμή μπήκαν στο Δ.Σ. και τρία μέλη της Ανανεωτικής πτέρυγας. Προσωπικά, δεν είχα αντίρρηση· οι αποκλεισμοί βλάπτουν. Εξάλλου, τρεις στους δεκαπέντε ήταν, τι θα μπορούσαν να κάνουν; Σ’ αυτή την εκτίμηση, πάντως, δεν συμφωνούσαν όλοι. Ο συμβιβασμός δημιούργησε στο εσωτερικό της εφημερίδας μια αντισυσπείρωση και όξυνε την υφέρπουσα αμφισβήτηση για τις προθέσεις της ηγεσίας του Συνασπισμού. Τα συναισθήματα αυτά υποδαυλίστηκαν συστηματικά από όσους απεργάζονταν ήδη τη ματαίωση του εγχειρήματος, οι οποίοι πολύ σύντομα έμελλε να προχωρήσουν σε αγαστή συνεργασία -τι ειρωνία!- με τους στυλοβάτες της Ανανεωτικής πτέρυγας.

Εκβιασμοί

Παραμονή της πρώτης συνεδρίασης του Δ.Σ. άρχισαν οι εκβιασμοί, με άξονα την επικείμενη έγκριση της υποψηφιότητάς μου από τη συνέλευση των εργαζομένων μπάγια παράδοση της εφημερίδας. Ένας καθ’ όλα ριζοσπαστικός θεσμός, η συμβουλευτική διατύπωση γνώμης από τη συνέλευση των εργαζομένων για τον νέο διευθυντή, επιχειρούνταν να μετατραπεί σε εργαλείο χειραγώγησής του. Εκτός από το εκδοτικό σχέδιο, πρέπει να φέρεις και τα ονό?ατα του επιτελείου. «Αν επιλέξεις τον Πάικο, δεν σε ψηφίζουμε. Τι ανανέωση θα κάνεις με τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί με την «Κυριακάτικη Αυγή» μια εικοσαετία;».

Δεν ήθελα να κόψω τον Βασίλη Πάικο. Για μένα το επαγγελματικό κριτήριο είναι κατεξοχήν πολιτικό. Δεν γίνεται η πρώτη μου κίνηση να είναι να καρατομήσω έναν καλό επαγγελματία (η «Αυγή», άλλωστε, δεν έχει πολλούς...). Κι έπειτα, ποιος είναι ο πραγματικός συμβολισμός; Να κόψεις τον Πάικο ή να φροντίσεις να ενταχθεί στη νέα φιλοσοφία; Πώς, δηλαδή, τόσοι αριστεροί δουλεύουν επαξίως στα αστικά ΜΜΕ; Ο Φίλης, που δουλεύει τα σαββατοκύριακα στο ραδιόφωνο της Γιάννας, αριστερό δελτίο ειδήσεων φτιάχνει ή αυτό που του υπαγορεύει η εκδοτική πολιτική του σταθμού;

Στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο έπρεπε να αντιμετωπιστεί ένας νέος πονοκέφαλος. Η απαίτηση των δύο εκπροσώπων των εργαζομένων να μην τοποθετηθεί ο διευθυντής αν δεν προηγούνταν η ψηφοφορία στη συνέλευσή τους (παρά τον συμβουλευτικό χαρακτήρα που η διαδικασία είχε ανέκαθεν), βρήκε απρόσμενο συμπαραστάτη τον πρόεδρο του Δ.Σ. Αριστείδη Μανωλάκο. Η αδιαλλαξία του Μανωλάκου παρακάμφθηκε σχετικά εύκολα, με τη βοήθεια της πλειοψηφίας του Δ.Σ. Το πρόβλημά μου ήταν ότι δεν θα ’πρεπε σε καμία περίπτωση να προχωρήσουμε με τους εργαζόμενους κόντρα. Ζήτησα να αναβληθεί η απόφαση ώστε να συζητήσω με την επιτροπή των εργαζομένων και να αρθούν οι όποιες καχυποψίες. Η απόφαση απεδείχθη πάντως καθοριστική, καθώς έδωσε τον απαραίτητο χρόνο για να οργανωθεί η περαιτέρω υπονόμευση των αποφάσεων της συνέλευσης των μετόχων.

Αποδόμηση

Την άλλη μέρα, Σάββατο, συναντήθηκα με τον Πάικο και του εξήγησα ότι, αν και είχα την πρόθεση, δεν θα τον πρότεινα για τη θέση του αρχισυντάκτη στο κυριακάτικο φύλλο. Το δέχτηκε με αξιοπρέπεια, νομίζω, και με σαφή επίγνωση τού τι ακριβώς συνέβαινε.

Αμέσως μετά ξέσπασε ο γκεμπελισμός.

Εδώ πρέπει να κάνω μια παρένθεση. Είπαμε ότι η δουλειά ήταν δύσκολη. Χρειαζόταν μεγάλη προσπάθεια, αυτοθυσία, ταλέντο, συλλογικότητα, έμπνευση και πολλά άλλα. Ένα από τα θετικά στοιχεία της υποψηφιότητάς μου ήταν η ύπαρξη μιας μάχιμης δημοσιογραφικής ομάδας από την οποία θα αντλούσουμε έτοιμους συνεργάτες που δέχονταν να δουλέψουν σκυλίσια, με λίγα λεφτά και μεγάλη πίστη. Άνθρωποι με τους οποίους δέκα χρόνια τώρα δουλεύουμε μαζί και φέρνουμε αποτελέσματα.

Ένας απ’ αυτούς είναι ο Αντώνης Χατζής, πολύπειρος δημοσιογράφος (μόνιμος συνεργάτης της ΓΑΛΕΡΑΣ). Παρεμπιπτόντως, είναι και μέλος του Συνασπισμού. Ο Αντώνης αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο για την επιτυχία του σχεδίου. Όπως διαπίστωσα με έκπληξη, η «Αυγή» ουδέποτε κλείνει στην ώρα της (και συχνά φτάνει γι’ αυτό το λόγο καθυστερημένα στα περίπτερα), κατάσταση εντελώς απαράδεκτη για μια εφημερίδα που σέβεται τον εαυτό της. Πράγματα που αλλού είναι αυτονόητα εδώ δεν ήταν, και ο Αντώνης ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να τα εξασφαλίσει. Το έχει κάνει πολλές φορές.

Όλο το σαββατοκύριακο τα τηλέφωνα βούιζαν από μια καμπάνια που είχε σκοπό να αποδομήσει την υποψηφιότητα του Χατζή, με την κατηγορία ότι είναι... ΠΑΣΟΚ. Είχαν ψάξει στο Ίντερνετ, τον είχαν κάνει φύλλο και φτερό και είχαν βρει δυο κείμενα που είχε κάποτε υπογράψει, το ένα υπέρ της υποψηφιότητας του Γιωργάκη στο ΠΑΣΟΚ (με τον οποίο συνδέεται από τον καιρό της δικτατορίας) και το άλλο υπέρ της Κεντροαριστεράς (μαζί με πολλούς άλλους Συνασπισμένους).

Θα μπορούσα να απαντήσω λέγοντας ότι δεν ζητάμε εδώ μέλος του Πολιτμπιρό αλλά έναν ικανό δημοσιογράφο. Επέλεξα άλλο δρόμο: «Αν δεν έρθει ο Χατζής δεν έρχομαι κι εγώ!». Μερικές φορές δεν συμφωνώ μαζί του, αλλά ο καθένας έχει το δικαίωμα εν έτει 2008 να υπογράφει ό,τι θέλει, και η ουσία είναι ότι ο Αντώνης, κομμουνιστής από την κούνια (ποια κούνια, δηλαδή, στη φυλακή γεννήθηκε όπου ήταν κλεισμένη η μάνα του), μέλος της νεολαίας ΕΔΑ από τα δεκατέσσερά του, πολιτικός πρόσφυγας στη Σουηδία, και πάντα ενεργός πολιτικά, είναι πιο αριστερός από όλους εμάς τους υπόλοιπους μαζί.

Φυσικά ο στόχος δεν ήταν ο Χατζής· ήταν να ανατραπεί η απόφαση της συνέλευσης των μετόχων. Να μην αναλάβω καν. Να μην υπάρξει ούτε το παραμικρό δείγμα γραφής.

Το μπλόκο της Κουμουνδούρου

Τη Δευτέρα πραγματοποιήθηκε η συνάντηση με την επιτροπή των εργαζομένων. Τους ανέλυσα το εκδοτικό σχέδιο και φάνηκε να τους αρέσει. Συμφωνήσαμε επίσης ότι θα ήταν αδύνατον να παρουσιάσω όλα τα ονόματα του επιτελείου, αφού δεν ήξερα καν όλους τους ανθρώπους της εφημερίδας, κι ότι αρκούσε να ανακοινώσω τους αρχισυντάκτες. Διέψευσα τις φήμες που κυκλοφορούσαν για καραβιές στελεχών που θα έφερνα απέξω. Θα έρχονταν μόλις δύο στελέχη (Αντώνης Χατζής και Χρήστος Αλεφάντης, σεσημασμένος Γαλερίστας επίσης), αφού ούτε η πρόθεση υπήρχε ούτε η δυνατότητα για περισσότερους. Έθεσαν και το θέμα Χατζή, αλλά συμφώνησαν, έστω και χωρίς ενθουσιασμό, ότι δεν ήταν της αρμοδιότητάς τους αλλά του Συνασπισμού.

Ο δρόμος φαινόταν πλέον ανοιχτός. Όχι όμως. Θεωρήθηκε χρήσιμο να γίνει και μια κομματική συνάντηση με στελέχη της εφημερίδας, προκειμένου να δρομολογηθούν τα πράγματα χωρίς περαιτέρω κραδασμούς. Εκεί όλα ανατράπηκαν. Μανωλάκος, Φίλης και Στούμπος μού επετέθηκαν σκαιότατα για τον Χατζή. Όταν ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Χουντής έκοψαν τη σχετική συζήτηση δηλώνοντας την εμπιστοσύνη τους στην πρότασή μου, βγήκε στη μέση άλλο φασούλι. Ενώ τις προηγούμενες μέρες ξεσήκωναν τους εργαζόμενους για τον κόσμο που θα έφερνα, ανακάλυψαν ξαφνικά ότι η πρόταση ήταν πολύ φτωχή, ότι δεν εκπροσωπούσε τον «όλο Συνασπισμό» (διάβαζε ότι δεν εκπροσωπούνταν επαρκώς το πλειοψηφούν Αριστερό ρεύμα) και ανέφεραν διάφορα ονόματα που είχαν δηλώσει διαθεσιμότητα και δεν τους είχα δώσει τη δέουσα σημασία. Μεταξύ άλλων ανέφεραν και το όνομα του Θανάση Καρτερού, αξιόλογου δημοσιογράφου και δημιουργού του «Κόκκινου». Θα ’λεγε κανείς ότι πήγαιναν πλέον να με θέσουν υπό κανονική κηδεμονία, αν δεν ήταν πασιφανές ότι το Αριστερό ρεύμα ήταν μονάχα η πρόφαση.

Ανταπάντησα ότι τα ονόματα αυτά είχαν ήδη τεθεί υπόψη μου με φορτικότητα, και ότι είχα καταστήσει σαφές πως, με εξαίρεση τον Καρτερό, δεν κάλυπταν τα επαγγελματικά κριτήριά μου. Κι όσο για την πολιτική διάσταση, τα συγκεκριμένα πρόσωπα ούτε ιδιαιτέρως γνωστά είναι ούτε συμβολίζουν κάτι. Ο Καρτερός, μάλιστα! Και ικανότατος είναι, και στο Πολυτεχνείο ήταν, και το όνομά του θα συμβόλιζε πράγματι τη διεύρυνση του επιτελείου ώστε να καλύψει την παραδοσιακή αδυναμία της «Αυγής» να απευθυνθεί στους προερχόμενους από το ΚΚΕ. Αλλά με τον Καρτερό βρισκόμουν σε συνεχή επικοινωνία με σκοπό την εμπλοκή του στην εφημερίδα, και είχαμε από κοινού συμφωνήσει να δρομολογήσουμε το θέμα αφού αναλάβω τη διεύθυνση.

Εν συνεχεία μου ζητήθηκε να αναφέρω τα ονόματα των αρχισυντακτών στους οποίους είχα καταλήξει (Φίλης, Κυρίτσης -άλλος Γαλερίστας- και Χατζής), αλλά όλα βρίσκονταν πια στον αέρα.

Το ίδιο απόγευμα με φώναξαν στην Κουμουνδούρου και μου πρότειναν να αναλάβω τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου του ομίλου, αντί του διευθυντή της εφημερίδας, προκειμένου να διευθετηθεί η κρίση αλλά και να διασφαλιστεί η επιτυχία του συνολικού σχεδίου, έστω κι αν η «Αυγή» φαινόταν ανεπίδεκτη αναδιοργάνωσης. «Ας αναλάβει ο Φίλης (ο οποίος στο πρόσφατο παρελθόν είχε επανειλημμένα αρνηθεί τη θέση), έτσι που τα κατάφερε...».

Ίσως έπρεπε να αρνηθώ εκείνη τη μέρα, αλλά δεν συνηθίζω να τα παρατάω εύκολα. Εξάλλου χρωστούσα κάτι σ’ αυτούς τους ανθρώπους, έστω κι αν δεν με ικανοποιούσε ο τρόπος με τον οποίο αποδέχονταν μια ήττα όπως αυτή.

Τιμωρημένος

Τα υπόλοιπα δεν αξίζουν πολλά λόγια. Η «Αυγή» δεν θέλει ν’ αλλάξει, και τα στελέχη της (γιατί οι απλοί εργαζόμενοι είναι άλλη υπόθεση, ασχέτως αν εκείνοι στο τέλος θα πληρώσουν ως συνήθως τη νύφη) είναι διατεθει?ένα να καταβάλουν οποιοδήποτε τίμημα γι’ αυτό.

Η υποψηφιότητά μου για τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου συνάντησε ακόμα πιο πολλές αντιδράσεις. Αυτή τη φορά και η Ανανεωτική πτέρυγα βγήκε στο προσκήνιο. Το Δ.Σ. με ψήφισε με τη δεύτερη. Χρειάστηκε προηγουμένως να υποστώ μια άκρως προσβλητική διαδικασία όπου μου ζητήθηκε βιογραφικό σημείωμα, εκφωνήθηκαν δυνατά οι αρμοδιότητες του διευθύνοντος συμβούλου -ώστε να αντιληφθεί το Δ.Σ. πόσο σοβαρές είναι και γιατί δεν αξίζω να τις ασκήσω- και εξαναγκάστηκα να αποχωρήσω από την ομόρρυθμη εταιρεία μέσω της οποίας βγάζω το ψωμί σου επειδή δεν υπήρχε απόφαση της συνέλευσης των μετόχων που να μου επιτρέπει τέτοια δραστηριότητα. Ανάλογη υπόδειξη στον Φίλη, για τη δεύτερη δουλειά του τα σαββατοκύριακα, δεν έγινε.

Δεν άσκησα τα καθήκοντα ποτέ -τουλάχιστον όσον αφορά την «Αυγή». Κατά τη διάρκεια των 25 ημερών που διατέλεσα διευθύνων σύμβουλος δεν μου δόθηκε ούτε ένα χαρτί να υπογράψω. Το όνομά μου δεν μπήκε ποτέ στην ταυτότητα της εφημερίδας. Είδα κι έπαθα να αποκτήσω -δύο βδομάδες μετά- γραφείο. Δεν υπήρξε καμία στιγμή χαράς ή δημιουργικότητας, παρά μόνο ενόσω συνεργαζόμουν με τον Γιώργο Ανανδρανιστάκη (ακόμα ένας Γαλερίστας), διευθυντή του ραδιοσταθμού, ή τον Ματθαίο Τσιμιτάκη, διευθυντή τής υπό διαμόρφωση εταιρείας Ίντερνετ. Από πάνω, με αποκάλεσαν γιέσμαν, εγκάθετο του Τσίπρα, και τεμπέλη.

Η βασική συνταγή, πάντως, παρέμεινε η ίδια: αποδόμηση των συνεργατών μου. Αυτή τη φορά επικεντρώθηκαν στη μη πρόσληψη επιχειρησιακού διευθυντή. Ο υποψήφιος για τη θέση είχε εντοπιστεί προτού τεθεί θέμα να αναλάβω τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου. Απλώς ο συγκεκριμένος άνθρωπος είχε το ελάττωμα να έχει προταθεί από μένα. Είχα βαρεθεί ν’ ακούω τους πάντες να λένε ότι χρειαζόμαστε κάποιον να αναλάβει τα οικονομικά και τα εμπορικά θέματα, που έπασχαν, αλλά κανείς να μην κάνει τίποτα, οπότε πρότεινα τον Ηλία Μοναχολιά, έμπειρο στέλεχος της αγοράς με πολυετή πείρα σε ανάλογες ή και πιο υπεύθυνες θέσεις. Στην πραγματικότητα η θέση (ας μη μιλάμε καλύτερα για τα λεφτά) έπεφτε λίγη σε σχέση με τα προσόντα του. Αλλά ο Ηλίας τη δέχτηκε, λειτουργώντας όχι ακριβώς με το συναίσθημα, αλλά συνυπολογίζοντας τον πολιτικό σκοπό, τη γοητεία των μέσων, την πρόκληση του καινούριου, τον υψηλό βαθμό δυσκολίας, τη συλλογικότητα.

Χρειάστηκαν τρεις συνεδριάσεις του Δ.Σ., το οποίο είχε πλέον εκφυλιστεί σε μαζικό χώρο με ρευστές συμμαχίες, ώσπου να αποφασιστεί η πρόσληψή του μκι όταν αυτό έγινε ήταν πλέον αργά. Η απόφαση ήταν να προσληφθεί με σύμβαση έργου μόλις για δύο μήνες για να κάνει μελετητική δουλειά, την ίδια ώρα που ανακοινωνόταν ότι ο εισπρακτικός μηχανισμός έχει καταρρεύσει και ο κίνδυνος να μη δοθεί στους εργαζόμενους δώρο Χριστουγέννων ήταν ορατός! Σιγά μην τους ένοιαζε το δώρο των εργαζομένων.

Το μέτωπο ολόκληρου του μηχανισμού της «Αυγής», ανεξαρτήτως πολιτικών απόψεων, λειτουργούσε πλέον ενιαία. Πέρα από την ψυχολογική απομόνωσή μου, μια νέα καμπάνια ξέσπασε προς τα ηγετικά κλιμάκια του Συνασπισμού, που βρέθηκαν μπόσικοι υπό το φόβο του πολιτικού κόστους, προκειμένου να περιοριστούν οι αρμοδιότητές μου και να καταστεί η παρουσία μου διακοσμητική.

Στα δικά μου μάτια, η παρουσία μου ήταν απλώς περιττή. Παραιτήθηκα το πρωί της 6ης Νοεμβρίου μετά την πέμπτη -άγονη, όπως και οι προηγούμενες- συνεδρίαση του Δ.Σ.

Ήταν η επομένη της εκλογής του Μπαράκ Ομπάμα. Κρίμα... Είχα τεράστια πολιτική και δημοσιογραφική περιέργεια να ζήσω μαζί με τους συναδέλφους το πώς μια μοντέρνα αριστερή εφημερίδα θα διαχειριζόταν το γεγονός. Πώς θα αναλύσεις τα δάκρυα της γριάς νέγρας, πώς θα κοιτάξεις στα μάτια την πολιτική ορθότητα του Νόαμ Τσόμσκι, πώς θ’ αγκαλιάσεις τις μάζες που μπαίνουν στο προσκήνιο χωρίς να χαθεί τίποτα από την εγρήγορση του αριστερού, που πρέπει να αναμετρηθεί με το γεγονός ότι τώρα δεν μπορεί πια να πει στον πλανητάρχη «Ναι, αλλά εσείς καταπιέζετε τους... μαύρους», που πρέπει ν’ αδράξει τη στιγμή χωρίς να επιτρέψει στον κίνδυνο τής αυριανής αυταπάτης να ακυρώσει την ευκαιρία.

Αντί για όλ’ αυτά έγραφα την επιστολή της παραίτησής μου, ευχαριστώντας τον πρόεδρο και τα μέλη του Δ.Σ. για την... άψογη συνεργασίαμ

Ήμουν ήδη βαριά άρρωστος. Αυγήτιδα; Συνασπισμίαση; Κάτι σαν μαγουλάδες και ανεμοβλογιά ταυτοχρόνως. Το είχα πάθει στα επτά μου. Ήταν φρικτό. 

Low budget 

H ειρωνεία είναι ότι τώρα κλαίγονται για τα λεφτά που δεν τους δίνουν, ενώ το σχέδιο απογείωσης της «Αυγής» δεν βασιζόταν επ’ ουδενί σε οικονομικά ανοίγματα -το αντίθετο! Για λόγους αρχής, πολιτικούς, εκδοτικούς και δημοσιογραφικούς.

Επρόκειτο για ένα εκδοτικό σχέδιο οι βασικές αρχές του οποίου εκτέθηκαν στα στελέχη της εφημερίδας συναντώντας μονάχα συναινέσεις: Ταχύτατη αναμόρφωση του φύλλου μέσα σε λίγες εβδομάδες και δημιουργία μιας ολοκαίνουριας «Αυγής» μέσα σε δυόμιση μήνες, σχεδιασμένης από τον κορυφαίο ντιζάινερ Δημήτρη Αρβανίτη, με νέα δομή, νέα θεματολογία και ένθετα, αλλά κυρίως με αποθέωση του ερευνητικού ρεπορτάζ, της κριτικής σκέψης, του μεθοδικού ανοίγματος δυναμικών κοινωνικών και πολιτικών μετώπων, της αμφίδρομης επικοινωνίας με τους αριστερούς πολίτες.

Αυτό ήταν το δημοσιογραφικό σχέδιο που ματαίωσαν εν ονόματι μιας δήθεν αριστερής άποψης για την εφημερίδα -στην πραγματικότητα μιας υπερσυντηρητικής αντίληψης βάσει της οποίας μια εφημερίδα της Αριστεράς οφείλει να είναι μίζερη, ακαλαίσθητη και ερασιτεχνική -σε πείσ?α των καιρών και προς τιμωρία των ηρωικών αναγνωστών της. 

Κοινός τόπος

Την επομένη της παραίτησής μου κάθησα ν’ απαντήσω σε όλους εκείνους που είχαν υποβάλει τις προτάσεις τους και είχαν δηλώσει τη διαθεσιμότητά τους για το εγχείρημα της νέας «Αυγής» -και τώρα δεν ήξερα πώς να τους ενημερώσω. Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Δημήτρης Κουμάνταρος. Μου απάντησε συνοψίζοντας τα πάντα σε 5 λέξεις: «Χριστόφορε, τα έμαθα -τα φοβόμουν».

Τα πρόσωπα

Κώστας Κάρης. Τέως διευθυντής της «Αυγής» -την τελευταία δεκαετία. Τώρα είναι β’ αντιπρόεδρος του Δ.Σ. Εγκλωβισμένος στη μιζέρια της «Αυγής», ταυτίστηκε με τη χειρότερη περίοδο της μακράς ιστορίας της. Ενώ στις ιδιωτικές συζητήσεις αναγνωρίζει ότι «αποτύχαμε», στον δημόσιο λόγο του υπερασπίζεται όλα τα πεπραγμένα. Αναρωτήθηκα για ποιο λόγο δέχτηκε (φαινομενικά τουλάχιστον) θετικά την απόφαση να αναλάβω τη διεύθυνση της εφημερίδας, ενώ πάλεψε λυσσαλέα -και χωρίς αρχές- για να μη γίνω διευθύνων σύμβουλος. Έχει να κάνει με την ιδιοκτησιακή αντίληψή του -όπως και όλης της Ανανεωτικής πτέρυγας- για την εφημερίδα. Οι παραδοσιακοί επιχειρηματίες σε δέχονται ως διευθυντή στο μαγαζί τους αν πρόκειται να τους το στρώσεις. Όχι όμως και να αμφισβητείς ποιος είναι το αφεντικό...

Νίκος Φίλης. Δημοσιογράφος παλαιάς κοπής, πλήρως αποκομμένος από τις εξελίξεις της τεχνολογίας. Προ καιρού μού έκανε κρούση να συμβάλω στην αναδιοργάνωση της «Αυγής», δεν έδωσε όμως συνέχεια. Την τελευταία δεκαετία ήταν το Νο2 της εφημερίδας, αποτελώντας -ανεξάρτητα από τις όποιες πολιτικές διαφωνίες του- μέρος του προβλήματος. Αρνήθηκε με απόλυτο τρόπο στις κρούσεις που του έγιναν να αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας, θεωρούμενος φυσικός διάδοχος του Κάρη. Αναρωτήθηκα για ποιο λόγο αποφάσισε να πρωτοστατήσει στο σαμποτάρισμα των αποφάσεων της συνέλευσης των μετόχων για να διεκδικήσει τη θέση που επίμονα είχε αρνηθεί.

Το σύστημα της «Αυγής» είχε υποτιμήσει το σχέδιο της αναδιοργάνωσης της εφημερίδας. Όταν διαπίστωσαν ότι η «Αυγή» δεν θα ξαναήταν ποτέ πια η ίδια, ο κλήρος έπεφτε νομοτελειακά στον Νίκο, ακόμα κι αν διακινδύνευε τη δεύτερη δουλειά του. Κι όσο γι’ αυτήν, η ομερτά της «Αυγής» λειτούργησε αποτελεσματικά

..Αριστείδης Μανωλάκος. Φίλης και Κάρης δεν θα είχαν ούτε μία πιθανότητα να αναβιώσουν το νοσταλγικό κλίμα της παλιάς «Αυγής» αν δεν είχαν τον Μανωλάκο να πιέζει, να απειλεί, να διαπραγματεύεται με τους κομματικούς. Όταν πρωτοπληροφορήθηκα τη σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου είχα νιώσει μεγάλη χαρά και τηλεφώνησα αμέσως στον φίλο μου, τον συνάδελφο από την «Ελευθεροτυπία», τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ με τις αγωνιστικές περγαμηνές.

Ως πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, ο Αριστείδης είχε μια παράξενη ροπή προς την παραίτηση. Ως πρόεδρος του Δ.Σ. της «Αυγής» είχε ροπή μόνο προς την... απειλή παραίτησης. Σε πλήρη σύγχυση ως προς το ρόλο του, εργοδότης και συνδικαλιστής μαζί, απέτυχε ήδη και στα δύο. Κρίμα, αρχηγέ

.
Δημήτρης Στούμπος. Τον γνώριζα μόνο από τις συνεδριάσεις της συνδικαλιστικής παράταξης των δημοσιογράφων. Από την άλλη, εικοσιδύο χρόνια μακριά από κομματικές διαδικασίες, είχα ξεχάσει εκείνο το κομματικό ήθος που νομιμοποιεί κάθε είδους προσωπικό τραμπουκισμό, στο όνομα της ιδεολογίας. Κακώς, γιατί στην εποχή μου τα έχω κάνει και τα έχω υποστεί όλ’ αυτά -κι έπειτα, δεν ήταν δα και τόσο άσχετα με την εικοσιδιάχρονη τήρηση των αναγκαίων αποστάσεων... Ε, ας είναι καλά ο Δημήτρης που μου θύμισε τα νιάτα μου.

Ο όμιλος έγινε... μύλος

Κάτι ήξεραν, Αλέξη, οι προηγούμενοι πρόεδροι και δεν ακούμπαγαν την «Αυγή». Έδιναν 150 χιλιάρικα το χρόνο και ησύχαζαν. Κι αν η εφημερίδα ακολουθούσε τον δικό της το χαβά από άποψη πολιτικής γραμμής, μικρό το κοινό, μικρό και το κακό.

Η νέα ηγεσία του Συνασπισμού αποφάσισε, λοιπόν, ύστερα από τόσα χρόνια να λύσει το πρόβλημα. Το σχέδιο ήταν εμπνευσμένο, εφημερίδα, ραδιόφωνο και Ίντερνετ αλληλοτροφοδοτούμενα, αλλά τα λάθη πολλά:

- Χάθηκε πολύτιμος χρόνος με ανυπόστατες υποψηφιότητες (π.χ. Παύλος Τσίμας), καλές μόνο για να αναφέρονται στις στήλες των μίντια.

- Το σχέδιο παρέμεινε επί μήνες μια αφηρημένη προοπτική, που πήρε σάρκα και οστά με τη μορφή μερικών ονομάτων μόνο, και όχι μιας καλά σχεδιασμένης δομής και μιας αλληλουχίας πρωτοβουλιών που θα εγγυόνταν το αποτέλεσ?α.

- Το Δ.Σ. που προτάθηκε στη συνέλευση των μετόχων ήταν φτιαγμένο περισσότερο με όρους κύρους και δημοσιότητας, και όχι με όρους επιχειρησιακούς. Κι όταν, τελευταία στιγμή, μπήκαν οι τρεις ανανεωτικοί, η σύνθεσή του ήταν πλέον εντελώς ακατάλληλη, και από επιτελικό εργαλείο κατάντησε μαζικός χώρος που αγόταν και φερόταν από ευκαιριακές συμμαχίες.

- Όταν φάνηκε ότι το σχήμα δεν προχωρούσε, κυριάρχησε ο φόβος του πολιτικού κόστους και των εσωκομματικών ισορροπιών -τα λάθη διορθώνονταν με νέα λάθη, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες και την πολιτική επιμονή του Αντρέα Καρίτζη.

Συμπέρασμα: Εντάξει, να κάτσουμε να φάμε και ένα και δύο και τρία γκολάκια. Για να έχει νόημα όμως η ιστορία, θα έπρεπε να βάλουμε τουλάχιστον τέσσερα. Δεν βάλαμε ούτε ένα...

ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΠΩΣ ΕΒΛΕΠΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ ΤΟ (ΤΟΤΕ) ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΣΤΙΓΜΑ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"; ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ ΝΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΕΡΙΓΡΑΨΕΙ; ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΙΔΕΕΣ, ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ; ΟΦΕΙΛΕΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ, ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΙΣΩΣ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ-ΠΑΛΙ...-ΚΑΛΥΦΘΕΙ. Ή ΟΧΙ;

ΣΕΡΑΦΕΙΜ Χ. ΜΗΧΙΩΤΗΣ

Η «ΑΥΓΗ» ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» ΜΕ ΤΟ ΜΑΤΙ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗ ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ 902 ΤV....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ οκτώ ετών

OI KHΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"-268

 

Aπίθανες ιστορίες αριστερής διαπλοκής εξυφαίνονται

από το κομμματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου

 

Hμισέλιδο και άνω αφιερώνει το σημερινό φύλλο του κομματικού δελτίου της «ΑΥΓΗΣ» (σελ. 61) γιά τις εξελίξεις εις την εφημερίδα του ΚΚΕ υπό την εξάστηλο πηχιαίο τίτλο «Το ΚΚΕ απαγόρευσε στους δημοσιογράφους να πάνε στη συνέλευση της ΕΣΗΕΑ»  με την υπογραφή της συναδέλφου και συντρόφισσας Αγγέλας Νταρζάνου.

Θα ήταν όντως ευχάριστο, αν το προηγούμενο δημοσίευμα ενετάσσετο σε μία άδολη ευαισθησία της «ΑΥΓΗΣ» και της υπογραφούσης τούτο, γιά τα όσα θλιβερά έχουν συμβεί εις το κομματικό δελτίο του ΚΚΕ, δίχως λογική συμφηφισμών, με δεδομένες τις εννέα απολύσεις εργαζομένων της εφημερίδας και τις εξάμηνες καθυστερήσεις καταβολής δεδουλευμένων, από τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο πέρυσι.

Και θα είχε έτσι «συγχωρηθεί» το έτερο κομματικό δελτίο της «ΑΥΓΗΣ» και το το κόμμα  το οποίο τους χρηματοδοτεί,  γιά την συνειδητή αποσιώπηση του θέματος εδώ και καιρό, γιά λόγους που σχετίζονται με το «κράτα με να σε κρατώ» των ένδον της ετερόκλητης  πλειοψηφίας του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, της οποίας ο εκ του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Τρίμης υποδύεται ακόμη τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΑ (και) με τις ψήφους των δύο εκπροσώπων του ΚΚΕ, εκ των οποίων ο ένας (Ράμμος)  υποδύεται το β΄αντιπρόεδρο της ΕΣΗΕΑ.

Επειδή, όμως, ως την 61η σελίδα του κομματικού δελτίου, μεσολαβεί και η δεύτερη, το κύριο άρθρο εις αυτήν, υπό τον τίτλο «Η συχνότητα του 902 ΤV να μείνει στην Αριστερά», έρχεται να δείξει ποιό είναι το προέχον γιά το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ  και τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες  εις το χώρο των ΜΜΕ: Αφού το ΚΚΕ αδυνατεί να χρηματοδοτήσει, πλέον, τη λειτουργία του πρώην τηλεοπτικού του σταθμού, ο οποίος αποτελεί «κοινωνική περιουσία της Αριστεράς»(!), ας συζητηθεί, επί το ευγενικόν, σχετική πρόταση από αριστερούς δημοσιογράφους, στη βάση βιώσιμων οικονομικά λύσεων...

Ο καλύτερος γκαιμπελικός προπαγανδιστικός ελιγμός-τακτική επιθετική κίνηση τελεί εν εξελίξει, με την πλήρη σύμπραξη του κομματικού ιερατείου της Κουμουνδούρου και των εντεταλμένων της «προθυμογράφων» του κομματικού δελτίου της «ΑΥΓΗΣ».

Ο ΣΥΡΙΖΑίος πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ έχει προδήλως επιλέξει τη ρήξη με τους βαστάζους του εκ του ΚΚΕ, τους οποίους, άλλωστε, δεν χρειάζεται πλέον, δεδομένου ότι επίκεινται οι εκλογές του ερχόμενου Μαϊου των Αθηναίων δημοσιογράφων. Από την άλλη πλευρά, μετά το «εγχείρημα» της συνεταιριστικής εφημερίδας του κλώνου που προήλθε από την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», υπό τον παραπλανητικό τίτλο «Εφ. Συν» (ή και απογευματινή «ΑΥΓΗ», όπως έχει ήδη κατοχυρωθεί) και η οποία αποτελεί «τέκνο του», ήλθε η ώρα γιά το ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ να αποκτήσει συνεταιριστικό τηλεοπτικό σταθμό δημοσιογράφων, αριστερών βεβαίως, δηλαδή «προθυμογράφων» του συγκεκριμένου χώρου. Και γιατί όχι(...)να το πουλήσει η παράταξή του, η «ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ» ως ΤΟ δήθεν επίτευγμα προς τους αφελείς από την Τρίμεια διοίκηση, της οποίας ΤΟ επίτευγμα είναι η κατάρρευση των συλλογικών συμβάσεων από το 2010 και εντεύθεν γιά τα ΜΜΕ.

Οι ΣΥΡΙΖΑίοι γκαιμπελίσκοι και ο άνθρωπός τους  εις τα ΜΜΕ Τρίμης (κομματικώς υπέρτερος του ομοίως ΣΥΡΙΖΑίου προέδρου της ΠΟΕΣΥ Σαββίδη*) εκτιμούν ότι η στιγμή είναι πρόσφορη προς τούτο, διότι θεωρούν ότι με το ΚΚΕ ΑΕ εις τη γωνία γιά το θέμα του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», θα πιέσουν γιά να αποφασίσουν εις τον Περισσό γιά την τύχη της συχνότητος του 902ΤV, όπως ορέγονται από την Κουμουνδούρου.

Εν προκειμένω δεν έχει τόση σημασία, ότι οι του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ  πλανώνται πλάνην οικτράν. Σημασία έχει ότι επιθυμούν να «πουλήσουν» συνδικαλιστική ευαισθησία, ως «γέφυρα» γιά επιχειρηματικά  σχέδια, με ανθρώπους-θύματα της κομματικής εργοδοσίας του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» σε ρόλους Ιφιγένειας.

Πρόκειται γιά απαράδεκτα πράγματα, απίθανου φαρισαϊσμού  και βεβαίως απουσίας κάθε έννοιας ορθώς εννοούμενης συνδικαλιστικής αλληλεγγύης και ουσιαστικής κατανόησης της δεινής θέσεως απλήρωτων δημοσιογράφων. Αλλά η αριστερή διαπλοκή, η οποία επιχειρείται να στηθεί εντέχνως, ως και προδήλως, προέχει.

Φοβούμαι ότι οι συνάδελφοι του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» δεν πρέπει να ξεχνούν το timeo Danaos et dona ferentes, εν όψει και της σύσκεψης την οποία έχουν συγκαλέσει από την ΕΣΗΕΑ, δυστυχώς όχι εις τον εργασιακό τους χώρο, όπου η συνδικαλιστική δραστηριότητα απαγορεύεται(!). Ό,τι και αν πει προηγουμένως ο διευθυντής του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ», ο οποίος θα προηγηθεί, η εικόνα του εργασιακού μεσαίωνος  σε κομματική επιχείρηση του «κόμματος της εργατικής τάξης», με πολυσχιδείς και εκτεταμένες εμπορικές δραστηριότητες με αστικές επιχειρήσεις του κεφαλαιοκρατικού συστήματος ή του Δημοσίου  είναι πλήρως μελαγχολική και τα μέγιστα απωθητική.

Ας έχουν, πάντως, οι συνάδελφοι κατά νουν, ότι η «κατεύθυνση» που εκπορεύεται από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του ΚΚΕ προς τους βουλευτές του «Κόμματος» είναι ότι οι «δεκατέσσερις» που υπέγραψαν την επιστολή προς την ΕΣΗΕΑ, τελούν υπό παραίτηση, διότι το ΚΚΕ δεν θα διενοείτο ποτέ να απολύσει εργαζόμενους (πέραν των εννέα απολυθέντων ήδη). Η (και) δημοσιογράφος-μέλος της ΕΣΗΕΑ κα Κανέλλη έχει ιδιαίτερη άποψη επί τούτου

Η «πατέντα» πάντως δεν είναι άγνωστη, έχει εφαρμοσθεί και εις την «ΑΥΓΗ», με τη διαγραφή ονομάτων από τις καταστάσεις απασχολουμένων ως «παραιτηθέντων», χωρίς ΠΟΤΕ να έχουν παραιτηθεί, όπως γνωρίζει καλώς και ο πρόεδρος της ΕΠΗΕΑ Μάρκος Γκανάς, στέλεχος της «ΑΥΓΗΣ».

Αν, πάντως, υπήρχε η ελάχιστη αντίληψη δημοσιογραφικής  λειτουργίας, το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και διευθυντής του «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ» Στέφ. Λουκάς θα πρέπει μάλλον να λυπείται, διότι τα ονόματα τα «14» είναι μαχόμενοι δημοσιογράφοι που καλύπτουν τους πλέον κρίσιμους τομείς της εφημερίδας του (κυβερνητικό ή οικονομικό ρεπορτάζ, εσωτερικοί συντάκτες κλπ) με προυπηρεσία άνω των 20 ετών, τους οποίους επέλεξε να στοχοποιήσει, μέσω του φύλλου της 14/2, ως επίδοξος Στάλιν, υπογράφων, άλλωστε, με το αρχικό «Ι» (Ιωσήφ του Στάλιν).

Πάντως και τα «Σοβιέτ των δημοσιογράφων» δικαιούνται σεβασμού!

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης  

*Ο Γ.Σαββίδης έφυγε από τη ζωή το Δεκέμβριο του 2020

 

EΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ, ΔΙΑΛΥΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗΣ ΣΥΝΟΧΗΣ ΤΟΥ

Από το ημερολόγιό μου στο fb

από επτά ετών

Από την "ΕΣΤΙΑ"

"Εφ.Συν", 17/02/14

ΤΟΥ ΕΥΘ. Π. ΠΕΤΡΟΥ

Θά περίμενε κανείς, ακούγοντας τίς πολιτικές προτά­σεις ενός κόμματος νά έχουν συνταχθή μέ βάση τήν πραγματικότητα. Δυστυχώς δέν συμβαίνει κάτι τέ­τοιο με την παρουσίαση των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ γιά την Εθνική Άμυνα. Και δεν ομιλούμε γιά την πολιτική συνθηματολογία η οποία φυσική και θα αντικατοπτρίζη τον προσανατολισμό, ακόμη και τις ιδεοληψίες μίας πο­λιτικής πλευράς. Ομιλούμε γιά τα γεγονότα, επί των οποίων οι «εμπειρογνώμονες» του αριστερού κόμματος εμφανίζονται νά έχουν πλήρη άγνοια

Τό γεγονός ότι θέλουν τόν Στρατό «πατριωτικό» καί «διεθνιστικό» (έννοιες αντιφατικές έως καί αλληλοαναι­ρούμενες) δεικνύει απλώς τρικυμία εν κρανίω. Τό γεγο­νός οτι θέλουν νά τοποθετήσουν κομμισαρίους (γενικές επιθεωρήσεις τούς ονομάζουν) στά Γενικά Επιτελεία και τις διοικήσεις δέν προκαλεί έκπληξη σέ κανέναν. Πρόκειται περί παγίας μεθοδολογίας της αριστεράς. Όσο γιά την πρότασή τους περί «δημοκρατικού καί κοι­νωνικού έλεγχου» στις Ένοπλες Δυνάμεις είναι μιά μό­νον άπό τίς συνθηματολογικές ασάφειες πίσω από τίς οποίες υποκρύπτονται γνωστές ισοπεδωτικές αντιλή­ψεις. Οι ιεραρχικά διαρθρωμένες δομές τής Πολιτείας δέν συνάδουν προς τίς αντιλήψεις τους.

Τέτοια δομή δεν θέλουν γιά το υπουργείο Εθνικής Αμύνης, τις αρμοδιότητες του οποίου επιθυμούν νά υπο­καταστήσουν με μεταφορά τών αρμοδιοτήτων του σέ «επιτροπές» της Βουλής. Είναι προφανές ότι αγνοούν την έννοια του πολιτικού έλεγχου στις ‘Ενοπλες Δυνά­μεις, πού θεωρείται θεμελιώδες στοιχείο του νομικού πο­λιτισμού τηής Ευρώπης στήν οποία γιά τήν ώρα τουλάχι­στον εξακολουθούμε νά μετέχουμε.

Όμως και αυτή ή συμμετοχή μας στην Ευρώπη τίθεται υπό αμφισβήτηση απο τον  ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υποστηρίζει ότι ή παραμονή τής χώρας σε διεθνείς οργανισμούς την καθη­λώνει σε ένα «πλέγμα εξαρτήσεων και πιέσεων» που δια­μορφώνουν τά αδιέξοδα του NATO και της EE. Ακόμη χει­ρότερα όμως υποστηρίζουν ότι χρειαζόμαστε ίσχυρές ‘Ενοπλες Δυνάμεις γιά νά αντιμετωπίσουν «τις απειλές διεθνών δυνάμεων στην περίπτωση κατά τήν οποία οι ‘Ελληνες θά αποφάσιζαν νά αντισταθούν». Από την.συνολική ρητορική του αριστερού κόμματος τεκμαίρεται αβιάστως ποιές είναι οί διεθνείς δυνάμεις που υπονοούνται...

Στά τεχνοκρατικά θέματα, αντί τα πράγματα νά γίνονται σαφέστερα γίνονται απολύτως νεφελώδη. Οι άνθρωποι τοϋ ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζουν την διεθνή πρωτοτυπία, ότι oi στρατιωτικοί σχηματισμοί πρέπει νά είναι «υβριδικοί» μέ ταυτόχρογη συμμετοχή Στρατού, Ναυτικού καί Αεροπορίας πού θα συστεγάζονται σέ «πολυδύναμα αστρατόπεδα»!

Στό δε πεδίο τών εξοπλισμών, οι «εμπειρογνώμονες» του ΣΥΡΙΖΑ επιδεικνύουν άγνοια ακόμη καί τών βασικών. Επί παραδείγματι ύπεστήριξαν ότι ουδεμία αγορά όπλικού αυστήματος από τό 1974 και μετά, έγινε μέ διαγωνιστική διαδικασία. Ουδέν άνακριβέστερο. Ενδεικτικά στα­χυολογούμε τήν «αγορά του αιώνα» όπου διεγωνίσθησαν τέσσερεις τύποι μαχητικών από τούς οποίους επελέγη­σαν δύο, την απόκτηση τών «Λέοπαρντ 2», πού επελέγη­σαν κατόπιν διαγωνισμού στον οποίο συμμετείχαν τέσσερις τύποι αρμάτων, τίς φρεγάτες ΜΕΚΟ 200 πού επίσης επελέγησαν κατόπιν διαγωνισμού μεταξύ τεσσάρων πλοί­ων, τήν αγορά ιπταμένων ραντάρ κ.λπ.

Υπεστήριξαν ακόμη ότι στό μέλλον οι εξοπλισμοί θά πρέπει νά γίνονται αποκλειστικώς μέ διακρατικές συμφωνίες. Τήν ίδια στιγμή έπέκριναν δριμύτατα τήν μεθοδολογία κατά την όποια ή παραλαβή του πρός απόκτηση συστήματος γίνεται από «ξένη υπηρεσία». Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι ένα άπό τά πλεονεκτήματα τής διακρατικής συμφωνίας είναι τογεγονός ότι τά συστήματα ελέγχονται από τίς υπηρεσίες τής πωλήτριας χώρας και παραδίδονται στήν Ελλάδα «καθαρά»

Μάλιστα, ουδέποτε παρετηρήθη πρόβλημα σε προ­γράμματα στα όποια τοέλεγχο της παραλαβής έκαναν «ξένες υπηρεσίες». Απεναντίας, όταν οι παραλαβές έγι­ναν απ' ευθείας από τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις οι καθυστερήσεις είναι το μικρότερο από τα θέματα πού ανέκυπταν. Τρέχον παράδειγμα τά ελικόπτερα NΗ-90, που έχουν παραγγελθή άπό δεκαετίας και, άπό ένα σύνο­λο 20 έχουμε παραλάβει μόλις τα έπτά.

Με άγνοια τέτοιων βασικών στοιχείων (διότι ασφαλώς δεν θα υποστηρίξουμε ότι πρόκειται για ηθελημένα ψεύ­δη) διερωτάται κανείς αν πρόκειται μόνον γιά προχειρότητα ή oι άνθρωποι αυτοί που φιλοδοξούν να κυβερνήσουν είναι τόσο επιπόλαιοι πού θέλουν νά αντιλαμβάνονται καί τά γεγονότα ακόμη μέσα άπό τό πρίσμα τών πολιτικών τους ιδεοληψιών. Μία τέτοια νοοτροπία μόνον επικίνδυνες μορφές διακυβερνήσεως μπορεί νά εγκυμονή

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕΡΑΦΕΙΜ Χ. ΜΗΧΙΩΤΗ:

Ο Θύμιος, από τους εμπειρότερους στρατιωτικούς συντάκτες, με ΒΑΘΕΙΑ γνώση των θεμάτων που άπτονται των Ενόπλων Δυνάμεων, έρχεται-εν προκειμένω-να αποδομήσει μία δήθεν ανατρεπτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ (και) γιά τον ευαίσθητο αυτό χώρο, αλλά τελικώς διαλυτική, συνεπώς και επικίνδυνη. Είναι μία πολιτική μαθητευόμενων μάγων, βασισμένη αποκλειστικώς σε ιδεοληψίες και παρωχημένα πρότυπα της εποχής του (αν)ύπαρκτου σοσιαλισμού ή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στην Ελλάδα, αγνοώντας την υπάρχουσα πραγματικότητα δομής και οργάνωσης των ΕΔ, δεκτική μεν αναθεωρήσεων (εκλεπτύνσεων ή περιορισμού οργανωτικών σχημάτων κ.ο.κ.), αλλά όχι και "στρατού κομισαρίων", που  μόνον στην ΛΔ Κίνας, τη ΛΔ Κορέας ή την Κούβα μπορει να υπάρχουν. Αν αυτά είναι τα πρότυπά τους, γιά μία Δυτική χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, τότε είναι απολύτως ανεπαρκείς και μάλλον ολετήρες κινδυνεύουν να αναδειχθούν....

Οντως τους διακατέχει τρικυμία εν κρανίω, στα θέματα των ΕΔ. Καμία πολιτική και στρατιωτική των ΕΔ δεν νοείται και δεν επιτρέπεται να αντικατασταθεί ή να υποκατασταθεί στην ενάσκηση των υψηλών της καθηκόντων από "επιτροπές". Εις ό,τι αφορά τα περί "πολυδύναμων στρατοπέδων" με στοιχεία Στρατού Ξηράς-Πολεμικού Ναυτικού και Πολεμικής Αεροπορίας, αυτό και μόνον φανερώνει τη σαθρότητα, μέχρις σημείου γελοιότητος, των "προτάσεών" τους.

Αλήθεια η κλαδική αποστράτων του ΣΥΡΙΖΑ εξέφερε κάποια γνώμη ή αγνοήθηκε πλήρως. Υπάρχει πρόβλημα γιά τον επικεφαλής της σύντροφο Ταφίλλη, απόστρατο χειριστή της ΠΑ και τους υπό αυτόν!

(Στο κείμενο έχουν απαλειφθεί τα πνεύματα, λόγω ασυμβατότητος του Η/Υ, από το πολυτονικό στην πρωτότυπη μορφή του κειμένου)

 

ΑΦΗΓΗΜΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΦΕΛΕΙΣ, ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΕΡΑΜΙΔΑ ΕΝΦΙΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΤΟΣ ΤΟΙΧΩΝ. ΚΑΡΟΤΟ ΚΑΙ ΜΑΣΤΙΓΙΟ!

Από "ΤΑ ΝΕΑ" και τον κλώνο της "Ε"

                                                             "ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα, 25/07/16

Αναθεωρούν τη συνταγματική αναθεώρηση: Στο προαύλιο της Βουλής παρουσιάζεται απόψε από τον Αλέξη Τσίπρα η κυβερνητική πρόταση για τις αλλαγές στο Σύνταγμα

Της Βούλας Κεχαγιά

Το χαρτί της συνταγματικής αναθεώρησης τραβάει ο Αλέξης Τσίπρας προσδοκώντας να εξασφαλίσει σ' αυτό το πεδίο μια ευρύτερη πολιτική συναίνεση συγκριτικά με την ψήφιση της εκλογικής αναλογικής που πέρασε με απλή πλειοψηφία.

Και για να το επιτύχει αυτό δεν αποκλείεται να παρουσιάσει ως προς το πολυσυζητημένο θέμα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας μια πρόταση που θα βρει ευήκοα ώτα και στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, όπως για παράδειγμα την ανάδειξη του ανώτατου πολιτειακού παράγοντα από τον λαό, εφόσον όμως δεν έχουν τελεσφορήσει οι δύο πρώτες προσπάθειες εκλογής από τη Βουλή.

Στην εκδήλωση που θα γίνει απόψε στο προαύλιο του Κοινοβουλίου για συμβολικούς λόγους, ο Αλέξης Τσίπρας αναμένεται να παρουσιάσει τη σχετική κυβερνητική πρόταση στην οποία κατέληξε ζυγίζοντας προηγουμένως όλα τα δεδομένα. Για παράδειγμα, το Μαξίμου πιστεύει ότι η αναθεωρητική διαδικασία μπορεί να εντοπίσει σημεία σύγκλισης ανάμεσα στις πολιτικές δυνάμεις, ακόμη και μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ, και να μην καταλήξει σε μια άγονη διαδικασία αντιπαράθεσης όπως έγινε με τον εκλογικό νόμο.

ΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ. Εάν τελικά ο Πρωθυπουργός καταθέσει μια ενδιάμεση πρόταση που εμπλέκει και το Κοινοβούλιο και τον λαό στη διαδικασία εκλογής Προέδρου, αυτό σημαίνει ότι θα επιχειρήσει να διεμβολίσει και τον χώρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς ως γνωστόν σχετική πρόταση έχει υιοθετήσει στο παρελθόν και ο πρώην πρόεδρος της ΝΔ Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Επίσης, ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έχει παρουσιάσει ως υπεύθυνος του αρμόδιου τομέα της ΝΔ σχετική πρόταση. Σε μια τέτοια περίπτωση, η διαδικασία εκλογής έχει ως αφετηρία της τη Βουλή, η οποία θα επιχειρήσει να αναδείξει Πρόεδρο στις δύο πρώτες ψηφοφορίες από τα 2/3 του σώματος, δηλαδή με τις ψήφους 200 βουλευτών. Εφόσον οι ψηφοφορίες δεν καταλήξουν στην εκλογή Προέδρου, τότε η ευθύνη μετατίθεται στον λαό.

Επιπλέον, εάν ο Αλέξης Τσίπρας καταλήξει σ' αυτήν την ενδιάμεση πρόταση, θα περιορίσει και τις αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αφού αυτές εστιάζονται - πρωτίστως από την ομάδα των 53 - στην απευθείας εκλογή από τη βάση.

Πάντως, στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ το Σάββατο, υπό την προεδρία του Αλέξη Τσίπρα και παρόντος του Γιώργου Κατρούγκαλου, δεν διατυπώθηκαν ιδιαίτερες ενστάσεις από μέλη του οργάνου, καθώς όλα δείχνουν ότι προσανατολισμός της κυβέρνησης συνολικά είναι η ενίσχυση και όχι η αποδυνάμωση των αρμοδιοτήτων του Κοινοβουλίου.

Να σημειωθεί πως στις πρωθυπουργικές προτάσεις περιλαμβάνεται και η δυνατότητα κατάθεσης πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης υπό την προϋπόθεση ότι όσοι το προτείνουν υποδεικνύουν και έχουν εξασφαλισμένη τη συγκρότηση νέας κυβέρνησης. Επίσης, δεν αποκλείεται ο Πρωθυπουργός να συμπεριλάβει στις προτάσεις του την ιδέα να μην πέφτει μια κυβέρνηση σε περίπτωση απώλειας της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, αλλά να συνεχίζει τη θητεία της δημιουργώντας κοινοβουλευτικές συμμαχίες για κάθε νομοθέτημα ξεχωριστά.
Στις προτάσεις της κυβέρνησης θα περιλαμβάνονται οπωσδήποτε η αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών, η κατοχύρωση κοινωνικών αγαθών αλλά και η προστασία της εργασίας.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΔΙΑΛΟΓΟ. Το Μαξίμου θεωρεί ότι έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για την έναρξη ενός ευρύτερου διαλόγου που θα αγγίξει πολλά άρθρα του Συντάγματος και ζητήματα που ακόμη και σήμερα βρίσκονται εκτός της αντίληψης της Αριστεράς. Και ο Τσίπρας αναμένεται να ζητήσει από τα πολιτικά κόμματα να συμβάλουν στην αναθεωρητική διαδικασία. Κάτι που έκανε ήδη στο μήνυμά του για την 24η Ιουλίου λέγοντας πως η κυβέρνηση απευθύνει στις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του τόπου, αλλά πρώτα από όλα στον ίδιο τον λαό μας, την πρόσκληση για έναν ευρύ, ανοιχτό και γόνιμο διάλογο πάνω στη συνταγματική μεταρρύθμιση. «Για ένα νέο Σύνταγμα που θα σηματοδοτήσει τη νέα μεταπολίτευση και θα οδηγήσει σε μια νέα Ελλάδα: Την Ελλάδα του 2021».

Την ερχόμενη Πέμπτη θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ με αντικείμενο το Σύνταγμα και την Αριστερά, όπου ο Αλέξης Τσίπρας θα παρουσιάσει επισήμως τις προτάσεις του και στα κομματικά στελέχη. Επίσης, μεθαύριο η κυβέρνηση θα ανακοινώσει παρεμβάσεις για την ενίσχυση όσων συνταξιούχων έχουν χάσει το ΕΚΑΣ επιλέγοντας πιθανότατα την κάρτα σίτισης. Οι οριστικές αποφάσεις θα ληφθούν σήμερα κατά τη συνεδρίαση του κυβερνητικού συμβουλίου, στη διάρκεια του οποίου θα γίνει και μια τελική συζήτηση για τις προτάσεις του Μαξίμου περί τη συνταγματική αναθεώρηση.

Σε ό,τι αφορά δε τη στάση της κυβέρνησης κατά τη συζήτηση επί της πρότασης της ΝΔ για τη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει πώς έφτασε η χώρα στο καθεστώς των capital controls, είναι βέβαιο ότι το Μαξίμου θα απορρίψει το αίτημα. Και όχι μόνο αυτό - θα περάσει στην αντεπίθεση κατηγορώντας την αξιωματική αντιπολίτευση για μια σειρά θεμάτων για τα οποία η κυβέρνηση θεωρεί ότι η ΝΔ αποφεύγει να δώσει εξηγήσεις (π.χ. θέμα Σκλαβούνη, «Κήρυκα Χανίων»)

                                                                    "Εφ.Συν"-25/07/16

«Κεραμίδα» τα φετινά εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ:Φέτος ο ΕΝΦΙΑ «καίει» και τους ιδιοκτήτες κενών και μη ρευματοδοτούμενων ακινήτων, που θα κληθούν να πληρώσουν μεγαλύτερα ποσά ΕΝΦΙΑ αφού καταργήθηκε η έκπτωση φόρου 20%

Του Μάριου Χριστοδούλου

Πραγματική «κεραμίδα» θα είναι για εκατοντάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες ακινήτων, ειδικά για τους οικονομικά ασθενέστερους, τα φετινά εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ που θα σταλούν στο τέλος αυτής της εβδομάδας σε περίπου 7 εκατ. φυσικά και νομικά πρόσωπα.

Οι υπηρεσίες της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ) «τρέχουν» ήδη τις δοκιμαστικές εκκαθαρίσεις του φόρου, ο οποίος, μετά τις αλλαγές που επήλθαν στο αφορολόγητο όριο και στον συμπληρωματικό ΕΝΦΙΑ, είναι σημαντικά αυξημένος σε σχέση με τα δύο προηγούμενα χρόνια.

Σύμφωνα με το τεχνικό κείμενο του μνημονίου, ο συνολικός «λογαριασμός» θα ανέλθει για το 2016 στα 2,9 δισ. ευρώ από 2,67 δισ. ευρώ το 2015.

Υπολογίζεται ότι περισσότεροι από 700.000 φορολογούμενοι θα κληθούν να πληρώσουν αυξημένο φόρο για την ακίνητη περιουσία τους, ενώ πολλοί χάνουν τις εκπτώσεις από τον φόρο που προβλέπονταν μέχρι πέρυσι, με αποτέλεσμα να οδηγούνται στο ταμείο της εφορίας.

Σύμφωνα με την απόφαση του γ.γ. Δημοσίων Εσόδων, Γιώργου Πιτσιλή, που θα δοθεί στη δημοσιότητα αυτήν την εβδομάδα, χάνουν την απαλλαγή έως και 100% από τον ΕΝΦΙΑ οι φορολογούμενοι που το 2015 εισέπραξαν πρόσθετα εισοδήματα τα οποία είτε φορολογούνται με ειδικό τρόπο είτε είναι αφορολόγητα (αποζημίωση, επίδομα ανεργίας, ειδικά βοηθήματα για τρίτεκνους και πολύτεκνους, προνοιακά επιδόματα αναπήρων κ.ά.).

Και αυτό γιατί στο συνολικό ετήσιο οικογενειακό εισόδημα που λαμβάνεται υπόψη για τη χορήγηση των εκπτώσεων από τον ΕΝΦΙΑ θα συμπεριληφθούν και αυτά τα εισοδήματα τα οποία θα τους οδηγήσουν εκτός των εισοδηματικών ορίων που έχουν οριστεί για την ολική ή μερική απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ.

Ετσι, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, μεταξύ των οποίων άνεργοι, ανάπηροι, τυφλοί, τρίτεκνοι και πολύτεκνοι, χάνουν και φέτος το δικαίωμα να απαλλαγούν από το 50% ή το 100% του φόρου και θα κληθούν να πληρώσουν κανονικά ολόκληρο το ποσό του «χαρατσιού».
Προϋποθέσεις

Ο τελευταίος νόμος για τον ΕΝΦΙΑ προβλέπει έκπτωση 50% από τον φόρο σε ιδιοκτήτες ακινήτων εφόσον πληρούνται αθροιστικά οι εξής προϋποθέσεις:

■ Να είναι άγαμοι με ετήσιο εισόδημα έως 9.000 ευρώ.

■ Εγγαμοι με 10.000 ευρώ συνολικό ετήσιο εισόδημα.

■ Οικογένειες με εισόδημα 11.000 ευρώ αν έχουν 1 παιδί ή 12.000 με δύο παιδιά.

■ Να μην έχουν ακίνητη περιουσία συνολικής επιφάνειας άνω των 150 τ.μ.

■ Η αξία της ακίνητης περιουσίας τους να μην υπερβαίνει τις 85.000 ευρώ εάν είναι άγαμος, τις 150.000 ευρώ αν είναι έγγαμος και τις 200.000 ευρώ για έγγαμο με δύο παιδιά.

Αν είναι ανάπηροι κατά 80%, τρίτεκνοι ή πολύτεκνοι δικαιούνται πλήρη απαλλαγή (100%) εφόσον:

● Εχουν εισόδημα έως 12.000 ευρώ προσαυξανόμενο κατά 1.000 ευρώ για τη σύζυγο και κάθε προστατευόμενο τέκνο (18.000 τον χρόνο για πολύτεκνη οικογένεια με 5 παιδιά).

● Η συνολική επιφάνεια της ακίνητης περιουσίας δεν ξεπερνά τα 150 τ.μ.

Στην απόφαση Πιτσιλή για τις απαλλαγές από τον ΕΝΦΙΑ θα ληφθούν υπόψη και οι δύο πρόσφατες τροποποιήσεις που επήλθαν σύμφωνα με τις οποίες χάνουν την έκπτωση του 50% από τον φόρο οι ιδιοκτήτες ακινήτων που έχουν εισοδήματα από τόκους άνω των 300 ευρώ, ή το 100% όσοι έχουν εισοδήματα από τόκους άνω των 600 ευρώ.

Από τη ρύθμιση το Δημόσιο εξοικονομεί 1,5 εκατ. ευρώ, καθώς με το νέο περιουσιακό κριτήριο, οι εν λόγω κατηγορίες φορολογουμένων με καταθέσεις 75.000 ευρώ και 600 ευρώ τόκους (με επιτόκιο προθεσμιακής 0,8%) αυτομάτως θα πληρώσουν ολόκληρο τον ΕΝΦΙΑ, από τον οποίο πριν απαλλάσσονταν.
Και τα κενά

Φέτος ο ΕΝΦΙΑ «καίει» και τους ιδιοκτήτες κενών και μη ρευματοδοτούμενων ακινήτων. Οι συγκεκριμένοι φορολογούμενοι θα κληθούν φέτος να πληρώσουν μεγαλύτερα ποσά ΕΝΦΙΑ αφού καταργήθηκε η έκπτωση φόρου 20% που εφαρμόστηκε το 2014 και το 2015.

Από την άλλη, η μείωση του αφορολόγητου ορίου στις 200.000 ευρώ από 300.000 ευρώ και η αύξηση των συντελεστών του συμπληρωματικού ΕΝΦΙΑ σε συνδυασμό με την επέκταση του φόρου αυτού και στα αγροτεμάχια, τους αγρούς και τις λοιπές εκτάσεις γης εκτός σχεδίου θα έχει ως συνέπεια πολύ περισσότεροι φορολογούμενοι να κληθούν φέτος να πληρώσουν για πρώτη φορά διπλό ΕΝΦΙΑ για τα ακίνητά τους.

Επίσης όσοι πλήρωναν και συμπληρωματικό φόρο θα τον καταβάλουν φέτος σημαντικά αυξημένο, παρά τις μειώσεις που έχουν γίνει στις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων σε πολλές περιοχές της χώρας. Μάλιστα οι αυξήσεις των επιβαρύνσεων φτάνουν έως και το 450%.

Σύμφωνα με πληροφορίες, τα πρώτα στοιχεία από τις εκκαθαρίσεις που γίνονται στον ΕΝΦΙΑ δείχνουν ότι τα αγροτεμάχια και κυρίως αυτά που βρίσκονται σε νησιά ή παραθαλάσσιες περιοχές και έχουν σημαντική αντικειμενική αξία έχουν ανεβάσει κατακόρυφα τον συμπληρωματικό φόρο που θα κληθούν να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ακινήτων.

Ο ΕΝΦΙΑ του έτους 2016 θα παραμείνει αμετάβλητος για τη συντριπτική πλειονότητα των φυσικών προσώπων με ιδιοκτησίες συνολικής αντικειμενικής αξίας χαμηλότερης των 200.000 ευρώ, ενώ θα είναι μειωμένος έως και 25% για μικρό αριθμό φορολογούμενων που κατέχουν μόνο μία ή δύο το πολύ κατοικίες.

Σύμφωνα με τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών, Τρύφωνα Αλεξιάδη, ο φετινός ΕΝΦΙΑ θα εξοφληθεί σε πέντε ίσες μηνιαίες δόσεις, αρχής γενομένης από τον Αύγουστο έως και τον Δεκέμβριο του 2016.