Αυτό το ρεύμα, ανέχτηκε και από μια στιγμή και μετά υποδαύλισε και ο ΣΥΡΙΖΑ, στο εσωτερικό του οποίου καλλιεργούνταν ριζοσπαστικές ιδέες περί της βίας ως μαμής της ιστορίας. Ο Αλέξης Τσίπρας επένδυσε στις ομάδες που διέλυαν τα πανεπιστήμια, στους κουκουλοφόρους που έσπαγαν βιτρίνες και συγκρούονταν με την αστυνομία φωνάζοντας «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι» και σε ένα ιδιότυπο «αντάρτικο πόλης» που χρησιμοποιούσε μεθόδους οι οποίες στρέφονταν κατά του κοινωνικού consensus. Κι η «Αυγή», η κομματική εφημερίδα, χαιρέτιζε ποιητικά την πυρπόληση του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Σύνταγμα, που παρουσιαζόταν συμβολικά ως το φόβητρο του αστισμού. Η επένδυση του ΣΥΡΙΖΑ στη βία δεν θα είχε μέλλον αν η χώρα πορευόταν υπό συνθήκες κανονικότητας. Δύο χρόνια μετά, όμως, επιβεβαιώθηκε η χρεοκοπία, υπογράφηκε μνημόνιο και ξεχύθηκαν στους δρόμους οι Αγανακτισμένοι – και μαζί τους οι βίαιοι ριζοσπάστες, οι κουκουλοφόροι αντάρτες πόλεων αλλά και οι ρατσιστές χρυσαυγίτες. Οι λαϊκιστές καβάλησαν το κύμα της βίας....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
07-08/12/24

 ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Δεν ξέρω πού ήταν χθες η Εθνική ΣΥΡΙΖΑ (κατά την εύστοχη έκφραση του Γιάννη Πρετεντέρη), τα διάφορα κομμάτια του κατακερματισμένου πια κόμματος που αυτοπροσδιορίστηκε κάποτε της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Ηταν άλλωστε μια βροχερή μέρα, απ’ αυτές που δεν ενδείκνυνται για επανάσταση, ιδίως στην Ελλάδα που οι επαναστάτες έχουν μάθει να διεκδικούν χωρίς προσωπικό κόστος. Αλλά ήταν και επέτειος του φόνου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον αστυνομικό Επαμεινώνδα Κορκονέα, που τον Δεκέμβριο του 2008 τροφοδότησε τα «Νέα Δεκεμβριανά», όπως είχαν τότε χαρακτηριστεί, και έκτοτε κάθε χρόνο είναι μια ευκαιρία για εκδηλώσεις αποσταθεροποίησης. Απλώς, δεν είναι της μόδας πια η βία. Η κανονικότητα ποτέ δεν είναι υπέρ της Αριστεράς που επενδύει στη βία. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα κλείσουν κάποιοι σταθμοί του μετρό.

Ο φόνος του Γρηγορόπουλου, πάντως, δεν ήταν αποτέλεσμα ενός συστηματικού αστυνομικού αυταρχισμού, όπως έγινε τότε προσπάθεια να εξηγηθεί. Ούτε η εξέγερση που ακολούθησε ήταν αποτέλεσμα κάποιου κοινωνικού αδιεξόδου που παράγει οργή και αντισύστημα – απ’ ό,τι είδαμε τα επόμενα χρόνια, τα όποια κοινωνικά αδιέξοδα παράγουν λούμπεν κοινωνική βία και περιθωριοποίηση. 

Ηταν όμως μια ωραία αφορμή για την οργανωμένη καταστροφή του κέντρου της Αθήνας, που κράτησε σχεδόν ως το τέλος εκείνου του Δεκεμβρίου. Καταστροφή στο όνομα μιας εξέγερσης «από τα κάτω», που έγινε δυνατή εκτός των άλλων επειδή επελέγη από την κυβέρνηση (πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, αρμόδιος υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος) να μην κάνει τη δουλειά της η αστυνομία αλλά να αφεθούν «τα παιδιά» να εκτονώσουν την οργή τους. Αλλ’ η οργή δεν ήταν αυθόρμητη, όπως έλεγαν τότε. Ηταν ένας οργανωμένος κοινωνικός πόλεμος. Ομάδες αναρχικών και αριστεριστών, ενθαρρυμένες από μια γενικότερη αριστερής καταγωγής επιδοκιμασία, υλοποιούσαν μια φαντασίωση νίκης κατά του συστήματος. Γι’ αυτό κάηκε η Αθήνα, γι’ αυτό καταστράφηκε η κοινωνική ζωή, η μικρή και η μεσαία επιχειρηματικότητα και για πολύ καιρό ερήμωσε το αθηναϊκό κέντρο.

Αυτό το ρεύμα, ανέχτηκε και από μια στιγμή και μετά υποδαύλισε και ο ΣΥΡΙΖΑ, στο εσωτερικό του οποίου καλλιεργούνταν ριζοσπαστικές ιδέες περί της βίας ως μαμής της ιστορίας. Ο Αλέξης Τσίπρας επένδυσε στις ομάδες που διέλυαν τα πανεπιστήμια, στους κουκουλοφόρους που έσπαγαν βιτρίνες και συγκρούονταν με την αστυνομία φωνάζοντας «μπάτσοι, γουρούνια δολοφόνοι» και σε ένα ιδιότυπο «αντάρτικο πόλης» που χρησιμοποιούσε μεθόδους οι οποίες στρέφονταν κατά του κοινωνικού consensus. Κι η «Αυγή», η κομματική εφημερίδα, χαιρέτιζε ποιητικά την πυρπόληση του χριστουγεννιάτικου δέντρου στο Σύνταγμα, που παρουσιαζόταν συμβολικά ως το φόβητρο του αστισμού.

Η επένδυση του ΣΥΡΙΖΑ στη βία δεν θα είχε μέλλον αν η χώρα πορευόταν υπό συνθήκες κανονικότητας. Δύο χρόνια μετά, όμως, επιβεβαιώθηκε η χρεοκοπία, υπογράφηκε μνημόνιο και ξεχύθηκαν στους δρόμους οι Αγανακτισμένοι – και μαζί τους οι βίαιοι ριζοσπάστες, οι κουκουλοφόροι αντάρτες πόλεων αλλά και οι ρατσιστές χρυσαυγίτες. Οι λαϊκιστές καβάλησαν το κύμα της βίας.

Τα αποτελέσματα εκείνου του κύματος, που στη συνέχεια κυριάρχησε και επεκτάθηκε σε πολλές ακόμα πόλεις, τα βλέπουμε ακόμα. Στην Αθήνα, τα ίχνη της είναι έκδηλα στην οδό Σταδίου. Πρώτα πέθαναν τρεις άνθρωποι στην πυρπολημένη Μαρφίν: Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδας Τσάκαλης, Παρασκευή Ζούλια. Το κουφάρι των κινηματογράφων Αττικόν και Απόλλων είναι επίσης το ζωντανό αποτέλεσμα της «προοδευτικής» βίας – που σήμερα πολλοί κάνουν σαν να μην εκδηλώθηκε ποτέ, επενδύοντας στη λήθη.