Τέτοια εικόνα Βουλής δεν έχω συναντήσει ποτέ. Με «ένα κόμμα και κάτι ψιλά», με κάποιες γραφικές φιγούρες που θυμίζουν απόστρατους καφενείου, με βουλευτές που νομίζουν ότι βρίσκονται σε φοιτητικό αμφιθέατρο και μια θυμωμένη που φωνάζει. Αντε τώρα μέσα σε αυτό το συμπούρμπουλο να βγάλεις Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να αναθεωρήσεις το Σύνταγμα. Οταν δεν καταφέρνουν να ομονοήσουν για τις αμυντικές δαπάνες. Φυσικά δεν χρειάζεται να βγάζουμε την ουρά μας απέξω. Αν έτσι είναι η Βουλή, είναι επειδή εμείς την ψηφίσαμε έτσι. Κανείς δεν περνούσε απέξω και ούτε μπήκε μέσα με το ζόρι. Αλλά αυτό είναι η μια πλευρά του προβλήματος. Διότι και οι γραφικοί και οι ρήτορες και οι θυμωμένοι είναι μέρος της κοινωνίας μας. Μπορείτε να τους συναντήσετε καθημερινά στο καφενείο της επιλογής σας. Κι αν καλούνται να αποφασίσουν για σοβαρότερα πράγματα από το αν θα παραγγείλουν εσπρέσο ή καπουτσίνο, έτσι είναι η δημοκρατία μας. Αυτήν έχουμε και με αυτήν θα προχωρήσουμε. Αργησε λοιπόν η κυβέρνηση με τις τράπεζες; Αργησε. Αργησε και με τους χαμηλοσυνταξιούχους; Αργησε. Αργησε και με τους κλαψιάρηδες «πρώην»; Να το δεχτώ και αυτό. Από εκεί και πέρα όμως το μπάχαλο του πολιτικού συστήματος δεν είναι άλλοθι αφασίας. Αν δηλαδή η κυβέρνηση δεν έχει αντιπολίτευση αυτός δεν είναι λόγος να μην έχουμε και κυβέρνηση. Ισα-ίσα. Η έλλειψη αντιπολίτευσης επιτρέπει στην κυβέρνηση να κυβερνάει χωρίς περισπασμούς και χωρίς καθυστερήσεις. Αν άργησε με τις τράπεζες, όπως και με την ενέργεια ή την ακρίβεια, δεν της φταίει η αντιπολίτευση. Είπα ότι έχω παρακολουθήσει αναρίθμητες συζητήσεις για τον προϋπολογισμό. Ομολογώ όμως ότι για πρώτη φορά συναντώ μια τόσο τυχερή κυβέρνηση. Μια κυβέρνηση δηλαδή που δεν απειλείται από κανέναν κι από πουθενά, τουλάχιστον εντός του δημοκρατικού πλαισίου. Και το ερώτημα είναι αν κάνει χρήση της υπεροχής της όχι για να πουλήσει μούρη σε ανυπόστατους αντιπάλους αλλά για να κυβερνήσει καλύτερα. Ας μην υπάρχουν παρανοήσεις. Από αυτό θα κριθεί η δεύτερη τετραετία Μητσοτάκη κι όχι φυσικά από κάποιο «λαϊκό μέτωπο» της κακιάς συμφοράς ή μια «προοδευτική παράταξη» για τα μπάζα....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 17/12/24

"ΤΑ ΝΕΑ", 17/12/24

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/12/24

ΜΑΣΚΕΣ, του Μιχάλη Τσιντσίνη

Τι είναι αυτός που σπάει τις ολιγοπωλιακές πρακτικές των τραπεζών, ενώ ταυτόχρονα καµαρώνει για τα 2,5 δισ. νέων εξοπλισµών; Αριστερός ή δεξιός; Είναι µήπως σοσιαλδηµοκράτης ή συντηρητικός;

Είναι και τα δύο. Ο προϋπολογισµός έδειξε ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αλλάζει µέθοδο. Προσπερνώντας τα δεξιόµετρα της ∆εξιάς και τα ευαισθησιόµετρα της Αριστεράς, αντλεί συστατικά και από τις δύο παραδοσιακές ατζέντες, για να συναρµολογήσει την πλειοψηφική στρατηγική τού ενός κυρίαρχου κόµµατος. Αυτό έκανε µέχρι τώρα. Αυτό εξακολουθεί να κάνει.

Ακούγοντάς τον το βράδυ της Κυριακής να ανακοινώνει τον µηδενισµό των χρεώσεων στις ηλεκτρονικές τραπεζικές συναλλαγές, µπορούσε κανείς να διαισθανθεί ποιος είναι ο πραγµατικός αντίκτυπος των συζητήσεων που απορροφούν ενίοτε τον πολιτικοδηµοσιογραφικό µικρόκοσµο της Αθήνας. Μπορούσε να πλάσει έναν φανταστικό διάλογο: «Η κυβέρνηση καταργεί τις καταχρηστικές προµήθειες» - «Ναι, αλλά η κυβέρνηση είναι γουόκ». Η πρώτη πρόταση αναφέρεται σε ένα καθολικό κοινωνικό βίωµα της καθηµερινότητας. Τη δεύτερη πρόταση δεν είναι καν βέβαιο ότι την καταλαβαίνει το 10% των πολιτών.

Αυτή η διαπίστωση δεν σηµαίνει ότι οι άνθρωποι έχουν µόνο τσέπες – ότι δεν έχουν αξίες, και «ταυτότητα», που µπορεί ενίοτε να υπαγορεύει και τις εκλογικές τους συµπεριφορές. Συνήθως, όµως, η «ταυτότητα» ενεργοποιείται πολιτικά όταν οι φορείς της αισθάνονται περιφρονηµένοι – όταν δεν λαµβάνεται µέριµνα ούτε για τις βιωτικές τους προτεραιότητες.

Ο Μητσοτάκης είπε την Κυριακή πολλές φορές τη λέξη «πρόοδος». Μέχρι πρόσφατα του αρκούσε να διαφηµίζει τον εαυτό του ως εγγυητή της σταθερότητας. Το δοκίµασε και στη συζήτηση για τον προϋπολογισµό, θυµίζοντας στην αίθουσα ότι η δική του είναι από τις σταθερότερες κυβερνήσεις στην Ε.Ε. – ότι η Ελλάδα δεν αντιµετωπίζει τους κλυδωνισµούς ούτε της Γαλλίας ούτε της Γερµανίας. Οµως, η σταθερότητα, που ήταν πάνδηµη επιθυµία µετά τον ίλιγγο της χρεοκοπίας, δεν στέκει µόνη της πια ως αγαθό. Ξανασυνηθίστηκε. Η σταθερότητα κινδυνεύει να εκλαµβάνεται ως στασιµότητα, όταν στα κυβερνητικά έδρανα επί πολλά χρόνια βρίσκονται τα ίδια πρόσωπα. Γι’ αυτό και ο πρωθυπουργός προσπαθεί να πείσει ότι η σταθερότητά «του» είναι εγγύηση «προόδου» – τα πράγµατα κινούνται «σταθερά» και γίνονται καλύτερα.

Αυτή είναι και η επένδυση της δεύτερης θητείας Μητσοτάκη: ότι, όπως και στην πρώτη, στο τέλος της τετραετίας το «ταµείο» θα είναι θετικό, όχι επειδή θα έχει βελτιωθεί ο ρυθµός εξυπηρέτησης του δηµοσίου χρέους (ποιος τον παρακολουθεί;), αλλά επειδή θα έχει καταγραφεί ως συλλογική εµπειρία ότι, παρά τις ασυνέχειες, η χώρα αλλάζει προς το καλύτερο.

Η επένδυση της δεύτερης θητείας είναι ότι στο τέλος η συνέχεια θα έχει πρόσωπο, ενώ η αλλαγή θα µοιάζει ακόµη µε τζόγο.