Δυστυχώς και αυτή η συνεδρίασή μας διεξάγεται στη σκιά της κρίσης του Ιράν, με συνέπειες οι οποίες εξακολουθούν να επηρεάζουν τα πάντα: τις αγορές ενέργειας, την ελεύθερη ναυσιπλοΐα, το εμπόριο, τον διεθνή πληθωρισμό
Είναι ένα περιβάλλον γεμάτο κάθε είδους αβεβαιότητες που, δυστυχώς για το οικονομικό επιτελείο, δεν επιτρέπουν πολλές ασφαλείς προβλέψεις, όμως είναι ένα περιβάλλον στο οποίο η πατρίδα μας συνεχίζει, σε σχέση τουλάχιστον με πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να παραμένει ένας πόλος σιγουριάς και προόδου.
Γιατί, όσο κι αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους, το πιστοποιούν δύο πρόσφατα γεγονότα. Από τη μία πλευρά, η επίσκεψη του Γάλλου Προέδρου Macron: είχαμε την ευκαιρία να ανανεώσουμε τη στρατηγική, οικονομική, αμυντική, πολιτική, πολιτιστική, εκπαιδευτική συνεργασία μας με τη Γαλλία, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα τη συμπαράταξη της Αθήνας και του Παρισιού απέναντι σε μια σειρά από καίριες αποφάσεις, που θα κληθεί να πάρει η Ευρώπη, κυρίως γύρω από το μέλλον της και από τον τρόπο με τον οποίο θα χρηματοδοτήσει τους νέους φιλόδοξους στόχους που έχει θέσει.
Σε αυτό, μάλιστα, θα προσέθετα και τη σημερινή παρουσία του Εμίρη του Κατάρ, τις συζητήσεις που είχαμε το πρωί, εξέλιξη που επιβεβαιώνει ότι η πατρίδα μας αναγνωρίζεται ως μία σταθερή «γέφυρα» μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των χωρών του Κόλπου, αλλά και ως ένας δυναμικός εταίρος τους.
Είναι κάτι που έχει πολύ σημαντικό γεωπολιτικό αποτύπωμα, αλλά προφανώς έχει και μεγάλη οικονομική σημασία, καθώς το Κατάρ είναι σημαντικός επενδυτής στην πατρίδα μας και εκτιμώ ότι θα αυξήσει σημαντικά το αποτύπωμά του, το επενδυτικό, στην Ελλάδα.
Από την άλλη πλευρά, είχαμε τις εξελίξεις στη θετική πορεία της ελληνικής οικονομίας, το υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα για το 2025, κάτι το οποίο μας επέτρεψε πριν από λίγες μέρες να κατευθύνουμε ακόμα 500 εκατομμύρια ευρώ σε μόνιμες αλλά και σε έκτακτες ενισχύσεις, σε σημαντικές μερίδες συμπολιτών μας: σε 1 εκατομμύριο οικογένειες με παιδιά, σε όλους τους ενοικιαστές, στο 85% πια των συνταξιούχων άνω των 65 ετών, σε 250.000 αγρότες και σε πολλούς, δεκάδες χιλιάδες πολίτες με ανεξόφλητες οφειλές, που θα μπορούν πια να ρυθμιστούν σε 72 δόσεις.
Κι όλα αυτά ως κοινωνικό μέρισμα μίας ανάπτυξης, η οποία ήταν προϊόν μιας συνετής πολιτικής -και παρά, προφανώς, τα πολλά εμπόδια από τη διεθνή αναστάτωση.
Είναι μόλις πέντε, αν δεν κάνω λάθος, κ. Υπουργέ, οι χώρες στην Ευρώπη που είχαν πέρυσι πρωτογενές πλεόνασμα. Στις πιο πολλές χώρες, τις ευρωπαϊκές, η συζήτηση είναι για το πώς θα παρθούν έκτακτα μέτρα προκειμένου οι χώρες αυτές να συμμορφωθούν με τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες.
Εμείς εδώ είμαστε στην ευχάριστη θέση να συζητούμε για τον τρόπο με τον οποίο θα κατανείμουμε δίκαια αυτό το πλεόνασμα, το οποίο προέκυψε από την ανάπτυξη της οικονομίας.
Να τονίσω και κάτι ακόμα, γιατί νομίζω ότι αξίζει, σας παρακαλώ πολύ να το υπενθυμίζουμε διαρκώς στον δημόσιο διάλογο: αναφέρομαι στον ταχύτατο τρόπο με τον οποίο αποκλιμακώνεται το δημόσιο χρέος στην πατρίδα μας. Αν δείτε ένα σχετικό διάγραμμα, το ανάρτησα κιόλας, παρότι δεν συνηθίζω να αναρτώ εικόνες και φωτογραφίες, στον εβδομαδιαίο απολογισμό μου, η Ελλάδα έχει την ταχύτερη αποκλιμάκωση δημόσιου χρέους από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη οικονομία τα τελευταία 40 χρόνια.
Νομίζω αυτό έχει μια ξεχωριστή σημασία διότι το δημόσιο χρέος αποτέλεσε έναν βραχνά για την πατρίδα μας εδώ και 40 χρόνια. Ήταν ουσιαστικά και η γενεσιουργός αιτία της μεγάλης οικονομικής κρίσης της προηγούμενης δεκαετίας. Και το γεγονός πια ότι αυτή η κυβέρνηση μπορεί ταυτόχρονα να επιτυγχάνει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, πλεόνασμα το οποίο επιστρέφεται στους πολίτες, να μειώνει την ανεργία, να προσελκύει επενδύσεις και να αποκλιμακώνει το χρέος, άρα να τροφοδοτούμε την ανάπτυξη οργανικά και όχι με δανεικά, είναι μια μεγάλη επιτυχία της οικονομικής μας πολιτικής συνολικά αυτά τα επτά χρόνια.
Αλλά νομίζω και μια παρακαταθήκη και ένα διαγενεακό συμβόλαιο το οποίο υπογράφουμε με τη νέα γενιά, η οποία τελικά θα είχε υποστεί τις συνέπειες μιας χώρας η οποία θα εξακολουθούσε, υπό άλλες συνθήκες, να διατηρεί ένα εξαιρετικά υψηλό χρέος.
Εκτιμώ ότι ενδεχομένως και στα τέλη αυτού του έτους -αυτό που θα σας πω θα φάνταζε πρωτοφανές πριν από κάποια χρόνια- η Ελλάδα δεν θα είναι πια η χώρα η οποία θα έχει το υψηλότερο χρέος στην Ευρώπη ως ποσοστό του ΑΕΠ.
Θα έλεγα, λοιπόν, ότι αυτή είναι η Ελλάδα του 2026 και όχι ο μίζερος τόπος που επιμένει να εμφανίζει η αντιπολίτευση, χωρίς μάλιστα οποιοδήποτε επιχείρημα, χωρίς εναλλακτικές προτάσεις, αλλά διολισθαίνοντας, δυστυχώς, σε ακραία συνθήματα, σε μια απεχθή ρητορική η οποία είναι μάλλον δανεισμένη από τον υπόκοσμο του διαδικτύου και σίγουρα δεν τιμά κόμματα τα οποία είναι κοινοβουλευτικά.
Αφήνω στην άκρη αυτά τα οποία έχω ακούσει προσωπικά, πόσες φορές με έχουν αποκαλέσει «δολοφόνο» και «μειοδότη», θα σταθώ όμως σε αυτά τα οποία λένε για την παράταξή μας και το κόμμα μας, το οποίο παρουσιάζεται ως «μαφία», «συμμορία», «εγκληματική οργάνωση» και όλα τα σχετικά.
Δυστυχώς είναι ένας κατήφορος, ο οποίος σπέρνει δηλητήριο και μίσος σε ολόκληρη την κοινωνία. Εμείς έχουμε χρέος αυτόν τον κατήφορο να τον σταματήσουμε.
Και, δυστυχώς, θα πω και πάλι, ακόμη και «θεσμικά» κόμματα, με μεγάλη, θα έλεγα, ορμή, μπαίνουν σε αυτόν τον χορό της τοξικότητας. Θα το ξαναπώ, είναι ανεύθυνο, είναι λυπηρό.
Προφανώς εμείς δεν θα ακολουθήσουμε αυτή τη διαδρομή, αλλά θα τονίζουμε ότι σε συνθήκες που καθιστούν την ασφάλεια και την ομαλότητα εθνική προτεραιότητα, το τελευταίο που χρειάζεται η χώρα είναι να παρασυρθούμε σε έναν βούρκο και αντί για πολιτική αντιπαράθεση να επικρατεί η λάσπη. Λοιπόν, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να απαντάμε με το έργο μας.
Έρχομαι στην ατζέντα του σημερινού Υπουργικού Συμβουλίου. Ένα θέμα το οποίο μας είχε απασχολήσει πολύ και για το οποίο πολλοί από εσάς είστε συναρμόδιοι, αναφέρομαι στην Εθνική Στρατηγική για την τοπική και την περιφερειακή ανάπτυξη.
Είναι, νομίζω, ένας πολύ ξεκάθαρος οδικός χάρτης. Για πρώτη φορά νομίζω ότι έχει γίνει μία τόσο λεπτομερής δουλειά, σε επίπεδο Περιφερειακής Ενότητας, να εντοπίσουμε έργα, πηγές χρηματοδότησης, κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ τοπικής αυτοδιοίκησης, περιφερειακής διοίκησης, κεντρικού κράτους. Είναι μία πολιτική η οποία είναι αποτέλεσμα μιας εκτενούς διαβούλευσης.
Νομίζω ότι ο σκοπός της είναι να στείλουμε ένα μήνυμα εδώ, από την Αθήνα -έχουμε συχνά κατηγορηθεί ως μία χώρα η οποία δίνει μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη της πρωτεύουσας-, ότι κανείς πολίτης δεν πρέπει να θεωρείται ξεχασμένος και κάθε περιοχή έχει δικαίωμα στην ανάπτυξη, στην προκοπή και στην αξιοποίηση των δικών της συγκριτικών πλεονεκτημάτων.
Ανοίγω μία παρένθεση: βρέθηκα χθες μαζί με τον Υπουργό Υγείας στην Τρίπολη, είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό αυτό το οποίο έχει συντελεστεί εκεί. Σκεφτείτε μία περιοχή η οποία πριν από κάποια χρόνια «ψαχνόταν» να βρει αναπτυξιακή κατεύθυνση, επηρεασμένη και αυτή, σε έναν βαθμό, από την απολιγνιτοποίηση της Αρκαδίας, ξαφνικά έχει γίνει κέντρο παραγωγής φαρμάκων με πολύ σημαντικές επενδύσεις από την ελληνική φαρμακοβιομηχανία, με χιλιάδες θέσεις εργασίας οι οποίες θα δημιουργηθούν, αν σκεφτείτε ότι στην Τρίπολη θα παράγεται το 30% των πενικιλούχων φαρμάκων όλης της Ευρώπης.
Και μία μεγάλη προσπάθεια έχει γίνει και από το Υπουργείο Παιδείας, να φέρουμε πιο κοντά την τεχνική και την επαγγελματική κατάρτιση και εκπαίδευση στις ανάγκες της αγοράς εργασίας, με την πρώτη Ακαδημία Επαγγελματικής Κατάρτισης, το πρόγραμμα της οποίας σχεδιάστηκε μαζί με τον σύνδεσμο των ελληνικών φαρμακοβιομηχανιών, άρα με δεξιότητες που ξέρουμε ότι θα είναι απαραίτητες προκειμένου τα νέα αυτά παιδιά να απορροφηθούν από την αγορά εργασίας.
Το λέω γιατί είναι ένα μόνο παράδειγμα της δουλειάς που πρέπει να κάνουμε σε κάθε περιοχή, σε κάθε Περιφερειακή Ενότητα, δίνοντας μία ξεχωριστή έμφαση στις ορεινές περιοχές.
Έχουμε πια μία Ειδική Γραμματεία Ορεινών Περιοχών, διότι οι ορεινοί Δήμοι το ζητούσαν αυτό και έχουν ειδικά θέματα. Έχουμε την Επιτροπή Νησιωτικότητας, και θέλω σε αυτό να τονίσω ότι σε αυτή τη διαβούλευση έχουν συμμετάσχει ενεργά και οι βουλευτές μας.
Νομίζω ότι και αυτό είναι μία απάντηση στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την αναβάθμιση του ρόλου του εκλεγμένου εκπροσώπου κάθε περιφέρειας. Είναι ακριβώς εκεί που θέλουμε συμμετοχή του βουλευτή: στο πώς μπορεί να αγωνιστεί για την ανάπτυξη και την προκοπή της περιοχής του.
Μην ξεχνάμε, μιλάμε συχνά για το επιτελικό κράτος. Το επιτελικό κράτος αφορά εμάς, αφορά την εκτελεστική εξουσία, όχι την νομοθετική εξουσία. Άλλες οι υποχρεώσεις της κυβέρνησης, άλλες οι υποχρεώσεις της Βουλής. Αυτά είναι καθορισμένα με απόλυτη σαφήνεια από το Σύνταγμα.
Όμως, σε αυτή την περίπτωση, η στενή συνεργασία μεταξύ των βουλευτών μας και της κεντρικής κυβέρνησης για την εκπόνηση αυτών των σχεδίων αποκτά μία ξεχωριστή σημασία.
Θα συζητήσουμε, επίσης, στο Υπουργικό Συμβούλιο νέες ρυθμίσεις του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με βάση τις οποίες δημοσιογράφοι, ακτιβιστές, πολίτες, θα προστατεύονται πλέον από τις αβάσιμες καταχρηστικές αγωγές, τις γνωστές ως SLAPP.
Ανοίγω μία παρένθεση εδώ, εκτός των θεμάτων του Υπουργικού Συμβουλίου. Καλό είναι κάποια στιγμή να δούμε και εμείς, ως πολιτικοί, πώς προστατευόμαστε από την ανώνυμη χυδαία τοξικότητα του διαδικτύου, όταν αναζητούμε ενδεχομένως να κινηθούμε ποινικά, στην περίπτωση που το κρίνουμε, κατά ιστοσελίδων ή φερόμενων λογαριασμών και πέφτουμε σε ένα τείχος, γιατί δεν μπορεί κανείς να εντοπίσει ποιος πραγματικά είναι πίσω από αυτούς τους λογαριασμούς. Αυτό είναι κάτι, κ. Υπουργέ, το οποίο πρέπει να το δούμε.
Νομίζω ότι είναι το φυσικό αντίβαρο σε αυτό το οποίο προτείνουμε και νομοθετούμε σήμερα. Γιατί ο στόχος μας είναι να θωρακίσουμε το αγαθό της ελεύθερης έκφρασης, ενώ βέβαια, θα εξακολουθήσουν να ενισχύουν, όπως είπα, τα νομικά αντίβαρα εναντίον της κατασυκοφάντησης οποιουδήποτε. Αλλά όποιος κινείται στην Ελλάδα γνωρίζει πολύ καλά ότι κατ’ εξοχήν στην πατρίδα μας η ελευθερία της έκφρασης είναι απολύτως προστατευμένη και κατοχυρωμένη.
Δύο πρωτοβουλίες του Υπουργείου Πολιτισμού, αγαπητή Λίνα, που έχουν ξεχωριστή σημασία. Έχουν καλλιτεχνική αλλά, θα έλεγα, έχουν και οικονομική διάσταση.
Η πρώτη αφορά την καθιέρωση της Επαγγελματικής Σχολής Κινηματογράφου και Οπτικοακουστικής Δημιουργίας. Είναι μια συνέχεια της προσφατης ίδρυσης της Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, ένα project το οποίο μας είχε απασχολήσει πολλά χρόνια. Με μεγάλη χαρά, συναντήθηκα με τους εκπροσώπους των παραστατικών τεχνών και είδα την ικανοποίησή τους, γιατί επιτέλους κάνουμε το βήμα αυτό.
Και βέβαια, έχουμε κι ένα δεύτερο πενταετές σχέδιο δράσης, με τίτλο «Greece on Screen». Νομίζω ότι είναι μία φιλόδοξη στρατηγική για τον κινηματογράφο κι έχει ένα σημαντικό πολλαπλασιαστικό αποτύπωμα στην ίδια την οικονομία. Ανέτρεξα στα στοιχεία: μέσα σε επτά χρόνια έχουμε 350 παραγωγές που απέφεραν 3.000 θέσεις πλήρους απασχόλησης.
Και βέβαια η κατεύθυνση την οποία έχουμε δώσει είναι να στηρίζονται τόσο οι εγχώριες παραγωγές όσο και παραγωγές από το εξωτερικό, οι οποίες προσφέρουν στη χώρα μια τεράστια ευκαιρία για, ουσιαστικά, δωρεάν διαφήμιση.
Νομίζω ότι εκεί ακόμα έχουμε σημαντικά περιθώρια να προσελκύσουμε και άλλες παραγωγές -αυτό συνδέεται και με την προώθηση του τουριστικού μας προϊόντος- από χώρες, όπως η Κίνα, η Ινδία ενδεχομένως, που θα εκδηλώσουν ενδιαφέρον να γυρίσουν κινηματογραφικές παραγωγές στην πατρίδα μας.
Σταματώ εδώ για να μπούμε στην ημερήσια διάταξη και να ευχηθώ και καλή δύναμη στα καινούργια μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου. Κύριε Σχοινά, κ. Τουρνά, καλή δύναμη.
