ΑΝΤΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ-ΣΤΡΑΤΗΓΕΙΟΥ ΚΡΑΤΟΣ-ΘΥΡΩΡΕΙΟ,ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΟΛΟΙ ΜΠΑΙΝΟΒΓΑΙΝΟΥΝ,ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΓΧΟ,ΟΡΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΕΣ,ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΓΛΩΣΣΑ..

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/05/16

Σχολή μη-σκέψης:
“ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ”
του Γιάννη Πανούση

Ακονίζει τα μαχαίρια του / Ο δήμιος τα μεγάλα / Κι αγνοεί ο άμοιρος / Οτι τον παραφυλάει πάντοτε / Ενα μικρό / Μα σουβλερό λεπίδι / Η τύψη/Στάθης Κουτσούνης, «Εντομα στην Εντατική»

Σε ένα πολιτικό σύστημα συνεχούς κίνησης με ταυτόχρονη αποτελμάτωση, όπου όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον «άδειο» επικοινωνισμό, όπου ο αυταρχισμός κι ο λαϊκισμός μεταμφιεσμένοι σε «σκανδαλοθήρες» συμψηφίζουν τα πάντα με εξίσου αμαρτωλές τροπολογίες, όπου οι θεσμικοί τροχο-νόμοι, υπερβαίνοντας τη στοιχειώδη αιδώ, εμφανίζονται ως οι Καλοί Λύκοι, όπου κομματικοί χτίστες εγείρουν εσωτερικά τείχη (αδιαφορώντας για τα εξωτερικά σύνορα κι αποδομώντας το ξέφραγο κράτος), ποια μπορεί να είναι η ελπίδα;

Διχασμένοι άνθρωποι, χαλασμένες σχέσεις, σπασμένη πυξίδα, διπολι(τι)κές διαταραχές, κινήσεις μη-στρατηγικής.

Μαγκιά και κλάψα μαζί, υψηλά ρίσκα και χαμηλή αυτοεκτίμηση εν ταυτώ. Παραγωγή άχρηστων εικόνων «επιτυχίας», ψυχοδραματοποιημένη παρελθοντολογία. Απελπισμένη δημοκρατία και Αριστερά της απομάγευσης.

Σχολή μη-σκέψης, no think tank plan.

Από την άλλη, μια αυτο-αιχμαλωτισθείσα κοινωνία του μερικού συμφέροντος (και αδιάφορη για το δημόσιο, γενικά, καλό), μια εκπαίδευση μη ανεκτική στην αριστεία, μια αποπνευματοποίηση του πολιτισμού δεν μπορούν να κρατήσουν τα μπόσικα.

Βαβέλ. Χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις αλλά ο καθένας τούς δίνει όποιο νόημα γουστάρει. Ολα κι όλοι φθείρονται. Μερικοί μάλιστα και διαφθείρονται.

Επιθετικο-αριστεροί παίκτες (οι περισσότεροι ερασιτέχνες) σε νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό τερέν. Το αξιακό αντίκρισμα που έχει σήμερα το αριστερό (;) προφίλ, η ακαδημαϊκή ιδιότητα, ο δημόσιος λόγος έχει σχεδόν μηδενιστεί. Ακόμη και οι μύθοι των Ελλήνων (μοιάζει να) έχουν σκουριάσει. Επικρατούσα «θρησκεία» η τέχνη και τη τεχνική τού «έλα μωρέ».

Επαγγέλλονται την όρθια κοινωνία και είτε τιμούν «καθισμένους» πολιτικούς είτε γονατίζουν με άδικα μέτρα τους πολίτες.

Ανάμεσα στην τάξη και την αταξία, στη (βίαιη) ανομία και το χάος δεν υπάρχει τίποτα. Ενα παρακμιακό σοκ κι ένα φολκλορικό ροκ καλούνται να καλύψουν τα κενά.

Με μνησίκακη κριτική, με περιφρόνηση στους μη μυημένους στις ιδεοληψίες δεν ανασυγκροτείται ο τόπος.

Αντί για κράτος-στρατηγείο έχουμε μεταβεί σ' ένα κράτος-θυρωρείο όπου όλοι μπαινοβγαίνουν χωρίς έλεγχο, όρια και κανόνες. Μερικοί μάλιστα μας βγάζουν και περιπαικτικά τη γλώσσα.

Μπορεί άραγε να βγει κάτι θετικό από αυτή την κρίση των πάντων; Από την εθνική κατάθλιψη στην ακραία σύγκρουση και στον κοινωνικό εμφύλιο κι από τη γενικευμένη εχθρότητα στην απαξίωση της δημοκρατίας, πόσα (κομματικά) τσιγάρα δρόμος νομίζουμε πως είναι;

ΥΓ: Είναι δε ίδιον φρονίμων ανθρώπων να προφυλάσσονται από τους πολίτας, οι οποίοι ανεβαίνουν υπερβολικά. Πρέπει να σκέπτονται ότι από τοιούτους ανθρώπους επιβάλλονται τα τυραννικά πολιτεύματα (Ανδοκίδου, Κατ' Αλκιβιάδου, 24).

ΥΓ2: Και ταύτα ευλόγως και πράττομεν και πάσχομεν· διότι ουδέν είναι δυνατόν να πράξουν όπως πρέπει εκείνοι που δεν σκέπτονται ορθώς περί όλης της διοικήσεως, αλλά και αν έχουν καμμίαν επιτυχίαν ή εκ τύχης, ή εξ αιτίας της ικανότητος ενός μόνου ανδρός μετά παρέλευσιν ολίγου χρόνου πάλιν εις τας ιδίας δυσχερείας περιέρχονται. (Ισοκράτους, Πανηγυρικός, κβ', 11)

 

Η ανασυγκρότηση της χώρας δεν είναι μαθηματικό ή λογιστικό πρόβλημα για να λυθεί με τον άβακα και τον χάρακα. Είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικής ηγεσίας, πνευματικού κόσμου, μεταρρυθμιστικής νομοθεσίας, κοινωνικής συναίνεσης. Χρειαζόμαστε επειγόντως ανθρώπους που να τιμούμε και να θαυμάζουμε. Αμφισβητήσαμε τους ήρωες, τους μύθους, τους θρύλους, τους θεσμούς, το κατεστημένο και τώρα γυμνοί και μόνοι, ψάχνουμε να βρούμε σε ποιον και πού θ' ακουμπήσουμε τις αγωνίες και τα όνειρά μας. Και τρωγόμαστε μεταξύ μας λες και η λύση θα προκύψει από τις ύβρεις. Διαρκής Υβρις. Ο εμπαθής δημόσιος λόγος όχι μόνο δεν παράγει θετικά πολιτικά αποτελέσματα αλλά αναδεικνύει και μια χαμηλή αισθητική προσωπικού ήθους στη διαφωνία και μια αλλεργική αντίδραση στη συνεννόηση.....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 22/04/21

 

Αδύναμη Δημοκρατία, λιπόψυχοι πολίτες;

Με καλοφτιαγμένα γκράφιτι
σκεπάζουν τα γερασμένα συνθήματα
Θ. Βοριάς, Νυχτερινές επιπλοκές

ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ,

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Η υγειονομική κρίση δεν έχει μόνο ρίξει το ηθικό μας αλλά έχει διαμορφώσει όρους κοινωνικοπολιτικής ψυχοπαθολογίας. Η αντικειμενικά αμφισβητούμενη «κατάσταση ανάγκης» έχει προκαλέσει έντονες υποκειμενικές βιώσεις έκτακτων φόβων (απέναντι στην εξουσία - πολιτικών/επιστημόνων - αλλά και στις συνταγές «εξόδου»). Οι θεσμικές μας καχυποψίες σε πλήρη εναρμόνιση με τις ανομικές παρακαταθήκες του πρόσφατου παρελθόντος υπερισχύουν κατά κράτος των όποιων θετικών πρωτοβουλιών, απ' όπου κι αν προέρχονται.

Οι παθογένειες της διοίκησης η κερδώα αδιαφάνεια της πολιτικής φαίνεται να συναντώνται με το σύνδρομο της «προδομένης (δεσμευμένης;)» ψήφου και της παραδομένης κοινωνίας αλλά στην πραγματικότητα κρύβουν μιαν αίσθηση αβοηθησίας και αδυναμίας.

Η συνδιαλλασσόμενη Δημοκρατία είχε εθίσει πολλούς στη μόνιμη προστασία και προφύλαξη της παρασιτικής οικονομίας και πνευματικής ελίτ που δεν έμαθαν ποτέ να κολυμπάνε στα δύσκολα χωρίς σωσίβιο (συγ)κάλυψης.

Η ασυνεννοησία κομμάτων και γενεών οφείλεται σε μακρόχρονη κώφωση ή και πολιτικό αυτισμό και διευρύνεται μέσω της (αντι)κουλτούρας των (μη) συναινέσεων, της συνεχούς προβολής ψευτοδιλημμάτων αέναης έλευσης Μεσσία-Σωτήρα και ιδεολογημάτων δίκαιης και δικαιολογημένης εξέγερσης.

Περισσεύουν τα διλήμματα (ή εμείς ή αυτοί) και τα στοιχήματα (ή κεντροαριστερά ή δεξιό success story), οι τάχα μου ιδεολογικές διαφωνίες (πίσω από τις οποίες κρύβονται προσωπικές ψυχοσωματικές συγκρούσεις), τα δήθεν μέτωπα (μέσα στα οποία κουρνιάζουν φόβοι αποκαλύψεων κενού ή ελπίδες απόκρυψης ευθυνών). Περιττεύουν οι πολυπραγμοσύνες, οι πραγματογνωμοσύνες, τα κομματικά τρικ και τα (προεκλογικά;) γκάτζετ.

Ηρθε νομίζω η εποχή για να μπουν οριστικά στο ντουλάπι της Ιστορίας ο πολιτικός αμοραλισμός, ο κοινωνικός νεοπλουτο-αναρχισμός, ο αλγοριθμικός συμψηφισμός. Πρέπει να δοθεί τέλος στους διάφορους ...ισμούς, στις περίτεχνες πολυγλωσσίες και στους τακτικισμούς της περικοκλάδας.

Η χώρα χρειάζεται ισχυρό ηγέτη, αποφασισμένη ηγετική ομάδα, βουλευτές 24ωρης παρουσίας (χωρίς προνόμια και «πελατείες»), νομοθεσία καθαρή και σαφή (δίχως «παραθυράκια»), δικαιοσύνη στην υπηρεσία του Δικαίου και πολίτες που διαλέγονται και συμμετέχουν αλλά κυρίως που δεν παίζουν στη ρουλέτα το μέλλον των παιδιών τους. Ολα τα άλλα είναι εκ του πονηρού, εκ του αφελούς ή εκ του ασφαλούς.

Η ανασυγκρότηση της χώρας δεν είναι μαθηματικό ή λογιστικό πρόβλημα για να λυθεί με τον άβακα και τον χάρακα. Είναι πρωτίστως ζήτημα πολιτικής ηγεσίας, πνευματικού κόσμου, μεταρρυθμιστικής νομοθεσίας, κοινωνικής συναίνεσης.

Χρειαζόμαστε επειγόντως ανθρώπους που να τιμούμε και να θαυμάζουμε. Αμφισβητήσαμε τους ήρωες, τους μύθους, τους θρύλους, τους θεσμούς, το κατεστημένο και τώρα γυμνοί και μόνοι, ψάχνουμε να βρούμε σε ποιον και πού θ' ακουμπήσουμε τις αγωνίες και τα όνειρά μας. Και τρωγόμαστε μεταξύ μας λες και η λύση θα προκύψει από τις ύβρεις. Διαρκής Υβρις.

Ο εμπαθής δημόσιος λόγος όχι μόνο δεν παράγει θετικά πολιτικά αποτελέσματα αλλά αναδεικνύει και μια χαμηλή αισθητική προσωπικού ήθους στη διαφωνία και μια αλλεργική αντίδραση στη συνεννόηση.

Ενα από τα προαπαιτούμενα της εθνικής/κοινωνικής αλλαγής «παραδείγματος» είναι μια γενική συμφωνία επί των κοινών αξιών, των ρυθμιστικών κανόνων και των επιτρεπόμενων ορίων απόκλισης. Παίξαμε με τη φωτιά της ανομίας, της ατιμωρησίας, των συμψηφισμών και «καήκαμε». Τώρα δεν μένει παρά να μάθουμε να ζούμε ως πραγματικοί πολίτες και όχι σαν κοτζαμπάσηδες ή ψευτοζορμπάδες.

ΥΓ. «Υπάρχει ένας ωκεανός που λέγεται τίποτα...» (Γ. Σαραντάρης)

-Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΟΧΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΛΩΝΟ ΤΗΣ "Ε", ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ, ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΗΘΕΣ ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Το ...'αλμα στο πρωτοσέλιδο χτύπημα από το εσωτερικό θέμα

της "Εφ.Συν"εις βάρος

του Αναπληρωτή Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Γ. Πανούση!

 ...και τα βέλη (διαφορετικής υφής) από  την "ΕΣΤΙΑ

"ΕΣΤΙΑ", 14/04/15

ΟΙ αρμόδες αρχές του κράτους γιά την εσωτερική ασφάλεια έχουν τις πληροφορίες τους, προφανώς στη βάση διασταυρωμένων πληροφοριών που έχουν συλλέξει, διό και εκπέμπουν σήμα κινδύνου, στο οποίο, από το επίπεδό του, ο πολιτικός τους προϊστάμενος, Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο κ. Γιάννης Πανούσης, έχει τείνει εύκοον ούς, αν κρίνουμε από το "κατάπτυστο" άρθρο του από "ΤΑ ΝΕΑ", αλλά μπορεί να προχωρήσει στα δέοντα; Ή αντιθέτως περίπου δεν του το επιτρέπουν, από τα ανώτερα κυβερνητικά κλιμάκια (Βούτσης πριν, Παρασκευόπουλος πλέον), προσβλέποντες αφελώς 'η "αφελώς" σε κατευνασμό των ταραξιών, ο οποίος συνήθως οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, από το επιδιωκόμενο; (Με αφορμή το παραπολιτικό από τον "Επενδυτή")....

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

 

Στη Δημοκρατία όταν ταυτίζεται η βούληση των αρχόντων μ' εκείνη των αρχομένων, αυτό συμβαίνει λόγω κοινής αποδοχής ως προς τις αξίες του Πολιτεύματος. Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι οι άβουλοι λαοί επιλέγουν άβουλο Ηγέτη για να τους εξ-υπηρετεί ή ότι ο κακός Ηγέτης δια-μορφώνει κακή κοινωνία για να την κυβερνάει εύκολα, αλλά ότι και ο μεν και οι δε συναινούν στην έννοια και στο περιεχόμενο της Καλής Διακυβέρνησης και στο ιδανικό της Δίκαιης Κοινωνίας. Σε κάθε περίπτωση, στην περίοδο πολλαπλής κρίσης την οποία άπαντες βιώνουμε, καλό θα ήταν οι Ηγέτες ν' ανα-στοχαστούν τα λάθη επιλογών τους και οι Πολίτες τα λάθη προσδοκιών τους....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/04/21

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Είδωλα ειδώλων;



Μοιάζουν πολύ
τα γραμμένα σε τοίχους
περασμένα συνθήματα
με τα γραμμένα στα χαρτιά
ξεχασμένα ποιήματα
(Γιώργος Καραντώνης, Νοσταλγία)

Είναι δεδομένο ότι η Ιστορία, όπως κι αν θέλει ο καθένας να τη «διαβάζει», δημιουργεί μύθους και ακόμα ότι οι μύθοι διαθέτουν μια εγγενή αληθοφάνεια. Η δοξολόγηση όμως του Ανύπαρκτου ουδέποτε συνιστούσε παραδεκτή ερμηνευτική μέθοδο. Τα όποια μηνύματα του Μύθου αποκωδικοποιούνται σύμφωνα με διάφορα κριτήρια, εναλλασσόμενα κατά περιόδους, αλλά η παγκόσμια (πολιτισμική και επιστημονική) εμπειρία έχει απο-δείξει ότι πρέπει να τηρούνται κάποιοι κανόνες, κάποιες αρχές.

Σ' ένα παρόμοιο πλαίσιο εντάσσεται και η πολιτική μυθολογία περί των Ηγετών.

Ο Ηγέτης γεννιέται από την Ιστορία αλλά «γεννάει» και αυτός Ιστορία. Αν κάτι τέτοιο είναι προφανές, το λεγόμενο «Κάτοπτρο Ηγεμόνα», δηλαδή οι ιδιότητες ενός Ηγέτη, δεν φαίνεται να γίνεται απ' όλους αποδεκτό, καθώς κι αυτό περιβάλλεται από μύθους.

Κατά τη γνώμη μου, ο Ηγέτης πρέπει να είναι ηθικός και να διαθέτει μια έντονη αίσθηση δικαιοσύνης. Μάλιστα, οι αρχαίοι ημών πρόγονοι απαιτούσαν από τον Ηγέτη να είναι «δικαιότερος των άλλων δίκαιων πολιτών». Επίσης δεν πρέπει να υποκύπτει στον πειρασμό της Υβρεως, με την έννοια της προσβολής της τιμής των αντιπάλων του. Γι' αυτό πρέπει να υιοθετεί τόσο την κουλτούρα της ενοχής (τύψεις για το ενδεχόμενο Κακό που διέπραξε) όσο και την κουλτούρα της ντροπής (ταύτισή του με τους κανόνες της Αιδούς), ώστε ν' αποφεύγεται η οργή της Νέμεσης. Αιδώς όταν ο ίδιος πράττει άνομα, αιδώς όταν αποδέχεται τα άδικα των άλλων.

Η τυφλότητα της δόξας, της εκδίκησης και τελικά του τρόπου σκέπτεσθαι / πράττειν αποτρέπει την ευθυκρισία του, τη μετριοπάθεια, τη φιλαλήθεια, την ανιδιοτέλεια, την αμεροληψία κι εν τέλει την ψυχική γενναιοδωρία / ευρυχωρία.

Ενα επιπλέον χαρακτηριστικό του δίκαιου Ηγέτη είναι το ότι ανα-γνωρίζει το «μέτρο της βίας», ώστε ούτε να την ασκεί αστόχαστα, ούτε να εισέρχεται εκών άκων στο πεδίο της.

«Ατιμίας», συγκαλύπτοντας τις ακρότητες ή τις λαϊκιστικές αυτο-αθωώσεις των δικών του.


Ο προδίδων τον Νόμο και τη Δίκη Ηγέτης, είτε από έλλειψη σωφροσύνης (να προσποιείται τον σοφό για πράγματα που αγνοεί) είτε από ναρκισσιστική αλαζονεία, οδηγείται σ' έναν ηθικό σχετικισμό, ο οποίος υπερβαίνει τη σοφιστική και καταλήγει σε μια τερατοσκοπία ή στη «μανία του Υβριστή».

Δεν γνωρίζω σε ποια αιτιώδη σχέση βρίσκονται η Τύχη, κατά βάση το Ηθος του χαρακτήρα, με τη Σοφία της Αρετής, της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης.

Γνωρίζω όμως ότι στη Δημοκρατία όταν ταυτίζεται η βούληση των αρχόντων μ' εκείνη των αρχομένων, αυτό συμβαίνει λόγω κοινής αποδοχής ως προς τις αξίες του Πολιτεύματος.

Τούτο βέβαια δεν σημαίνει ότι οι άβουλοι λαοί επιλέγουν άβουλο Ηγέτη για να τους εξ-υπηρετεί ή ότι ο κακός Ηγέτης δια-μορφώνει κακή κοινωνία για να την κυβερνάει εύκολα, αλλά ότι και ο μεν και οι δε συναινούν στην έννοια και στο περιεχόμενο της Καλής Διακυβέρνησης και στο ιδανικό της Δίκαιης Κοινωνίας.

Σε κάθε περίπτωση, στην περίοδο πολλαπλής κρίσης την οποία άπαντες βιώνουμε, καλό θα ήταν οι Ηγέτες ν' ανα-στοχαστούν τα λάθη επιλογών τους και οι Πολίτες τα λάθη προσδοκιών τους.



ΥΓ: Η αλήθεια της ήττας
είναι ίσως αποτέλεσμα
των συναντήσεων που αναβλήθηκαν
των αποφάσεων που πήραν
μορφή αινιγμάτων

.....

Η αναζήτηση χρησμών
ποιος ξέρει αν πια ωφελεί

(Μαρία Μιστριώτη, Ατιτλο)

-Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου

ΑΝ ΘΕΛΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ (οι αντιεξουσιαστές) Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΑΝΕΧΘΟΥΝ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Η σαφής προειδοποίηση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη Γ. Πανούση,

από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"¨, 30/03/15

 

ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΣΕ ΕΠΟΧΕΣ ΜΕΙΩΜΕΝΩΝ ΣΥΤΝΕΙΔΗΣΕΩΝ, ΧΑΜΗΛΩΝ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ-ΗΘΙΚΩΝ ΠΤΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΗ ΥΠΟΤΑΓΗΣ....

Από το ημερολόγιό μου στο fb προ τεσσάρων ετών

                                                     "ΤΑ ΝΕΑ", 23/03/17

 

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΟΥ homo-aristerus, ΟΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Από “ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ”

"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 14/03/16

 

Μας βασκάνανε;

Του Γιάννη Πανούση

Η μέρα η τρομερή που προσκυνούσαμε έρχεται/
και δεν έχω ούτε σταγόνα/
από την παλιά αυταπάτη.
Λένα Καλλέργη, Η επόμενη μέρα

Παλιά αναφερόμασταν στη «γοητεία της πολιτικής κενότητας». Τώρα ζούμε στην εποχή της «ιδεοληπτικής βασκανίας».

Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι εξακολουθούμε να πιστεύουμε:

1. Στη διπλωματία ως μαγκιά και στην εξωτερική πολιτική ως τσατίλα (ιδίως όταν οι ισχυροί αποφασίζουν να προχωρήσουν σε «λύση τιμωρίας» κατά της χώρας μας).

2. Στην αέναη ιστορική ευκαιρία ή στο συνεχές ελληνικό θαύμα (ο Θεός είναι Ελληνας και εμείς περιούσιος λαός).

3. Στην ανορθολογική και αδιαφανή πολιτικο-κυβερνητική «κινητικότητα» του Νέου που θα πατάξει την κληρονομική ενοχή του Παλιού.

4. Στη διόρθωση όλων των λαθών ή πονηρών κινήσεων των διαφόρων αξιωματούχων μέσω μεταμεσονύκτιων τροπολογιών των αρμοδίων υπουργών (που έτσι «καλύπτουν» ή «ξεπλένουν» τα ανομήματα).

5. Στην κινηματική και συνθηματολογική διαχείριση της μη συνεκτικής (πολιτισμικοκοινωνικής) πολυμορφίας που δημιουργούν οι προσφυγικές/μεταναστευτικές ροές.

6. Στον εντοπισμό πάσης φύσεως εχθρών (από πάνω, από κάτω, από πλάι, από πίσω) που συνωμοτούν κατά του λαϊκού κινήματος (και των λαϊκών ηγετών).

7. Στην πεποίθηση(;) ότι ο homo-aristerus είναι για τους homini laikus ένα είδος ιστορικού ex machina deus (ή μήπως ο lupus είναι πανταχού παρών;).

8. Στην άσκοπη διάθεση δημοσίου χρήματος και στην καταγγελία των άλλων όταν το ταμείο αδειάζει.

9. Στο διορισμό ή τακτοποίηση όλων των (εναπομεινάντων) δικών μας στο χρεοκοπημένο Δημόσιο ώστε να επιτευχθεί η ισοπολιτεία.

10. Στην επιλογή μιας συνολικής καταστροφής (ή διακινδύνευσης)-ντόμινο στο όνομα της αναγέννησης του Νέου Αριστερού Ελληνικού Κράτους.

Ολοι γνωρίζαμε ότι στο σκοτάδι μόνο οι λείες επιφάνειες και οι «γυαλιστεροί τύποι» λάμπουν.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι η πολιτική κληρονομικότητα βαστάει τα γκέμια της ιστορίας.

Κανείς όμως δεν φανταζόταν ότι οι αρχές θα μπουν στο αρχείο και τα οράματα θα χαρακτηριστούν παροράματα της κρίσης.

Αντί για ιδεολογική ζύμωση στήθηκαν μηχανισμοί προώθησης ατομικών ή παρεϊκών συμφερόντων.

Αντί για θεωρητική συζήτηση και κοινωνική καταξίωση προτιμήθηκε η πρακτική της ατάκας και της «γραμμής».

Η ελληνική πολιτική πεθαίνει για να μείνουν ζωντανοί οι νέοι έλληνες πολιτικοί.

Μαζί με αυτούς κυκλοφορούν και κάποιοι που κληρονομούν κυρίως δικαιώματα επί της εξουσίας και καταφέρνουν να είναι «παρόντες» σε όλες τις καταστάσεις. Αυτού του τύπου η πριμοδότηση ή η ανοχή υπήρξε από τα λάθη της ηγετικής ομάδας κάθε κυβερνώντος κόμματος.

Μετρήστε να δείτε ποιοι μεσουρανούν σήμερα και θυμηθείτε πόσο αυτοί οι ίδιοι είχαν προωθηθεί επί ΠαΣοΚ και ΝΔ κυρίως από τους «διανοούμενους»(;) της νέας γενιάς, του γραφείου του πρωθυπουργού κ.λ.π

Ο χώρος των «ενδιάμεσων» ευδοκιμεί ιδίως στις εποχές των έντονων πολιτικών αντιπαραθέσεων. Κάποιοι «πονηροί» επωφελούνται από τις άσπρο - μαύρο αντιθέσεις και κινούμενοι ευέλικτα στην γκάμα του γκρίζου κερδίζουν σε όλα τα ταμπλό. Μερικοί από αυτούς «παίζουν» και επί κυβερνώσας Αριστεράς.

Μόνο που πίσω από όλο αυτό το γαϊτανάκι της αναξιοπρέπειας και υποτέλειας η Δημοκρατία δέχεται δύο μαχαιριές. Τη μία πισώπλατα, με δράστες διάφορους φιλόδοξους και βιαστικούς υποψηφίους που αποφασίζουν να χρηματοδοτηθούν από «σκοτεινούς κύκλους» πιστεύοντας ότι μετεκλογικά δεν θα χρωστάνε τίποτα· την άλλη μπροστά, στο μέρος της καρδιάς, με ηθικούς αυτουργούς όλους αυτούς που «σαν έτοιμοι από καιρό» ξεπουλιούνται στα κομματικά επιτελεία, στον τελευταίο συγκεντρωσιάρχη, για μια θεσούλα στη λίστα, για λίγη ώρα στην τηλεόραση, για ένα ξεροκόμματο εξουσίας.

Η κοινωνία μας δεν ταυτίζεται με τους κομματικούς μηχανισμούς. Η δικαίωση δεν κερδίζεται με διατεταγμένες ψήφους. Το κύρος δεν (εξ)αγοράζεται με χρήματα «δωρητών». Οσο γρηγορότερα συνειδητοποιήσουμε αυτές τις αλήθειες τόσο το καλύτερο για το μέλλον της χώρας μας.

ΥΓ1: Αυτοί που από κεκτημένη ταχύτητα τρέχουν και χτυπούν τις πόρτες δύο-τριών κομμάτων ταυτόχρονα να θυμούνται ότι η Ελλάδα είναι μικρή. Ολα μαθαίνονται.

ΥΓ2: Ο δικαστής δεν είναι ούτε «διαιτητής» ούτε «διχαστής».

ΥΓ3: Ο κυβερνήτης είναι «ποιμένας του λαού» και όχι ποιμενικός καουμπόι.

ΥΓ4: Στην Ελλάδα δεν απέτυχαν μόνον οι ελίτ αλλά και ο ίδιος ο ξεροκέφαλος λαός.

ΥΓ5: Ο κάλαθος αχρήστων της Ιστορίας άνοιξε και πάλι.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ MOMENTUM ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ: ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΔΙΚΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΑΔΙΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...ΤΙ ΤΗΣ ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ!

Aπό το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/03/16

Τα πατριωτικά ΔΕΝ:

“Ενοχοποιητικά στοιχεία”

του Γιάννη Πανούση

Μερικοί εκ των πολιτικών σας έχουν καταστήσει εις μεν τας εκκλησίας του Δήμου φοβερούς και εύκολα οργιζόμενους εις δε τας πολεμικάς παρασκευάς οκνηρούς και αξιοκαταφρόνητους.Δημοσθένους, Περί των εν Χερσονήσω, 97-32.

Πολύ χάρηκα που ο Πρωθυπουργός αναφέρθηκε στην «πατριωτική» πολιτική την οποία δεν ταύτισε με την αριστερ(ίστικ)ή στρατηγική της εργαλειοποίησης του λαϊκισμού. Η πατριωτική διακυβέρνηση ανάμεσα στα άλλα περιλαμβάνει την αναγνώριση του ένδοξου παρελθόντος αυτών που υπηρέτησαν έντιμα ή «έπεσαν» για την Πατρίδα, αλλά και την καταδίκη όσων συνέβαλαν σε διχασμούς και εθνικές καταστροφές.

Τιμούμε τους ήρωες και τα σύμβολα της Ιστορίας μας χωρίς να «οικειοποιούμαστε» όποιον κατά περίσταση μας βολεύει και να ταυτίζουμε τους αγώνες κατά των εχθρών και τη θυσία για την ελευθερία με πολιτική ανυπακοή, ή ένοπλο αγώνα σε συνθήκες Δημοκρατίας.

Η σύγχρονη πνευματική και εθνική μας παράδοση πρέπει να εμπεριέχει στοιχεία ανδρείας, γνώσης και σύνεσης, να στέκεται κριτικά απέναντι στην «ενοποιητική» Μεγάλη Ιδέα (πάντα φοβούμενη τη Μικρή Ιδέα του νέου κατακερματισμού) και να αναζητεί ένα νέο ιστορικό αίτημα, ή έστω κάποια σημεία που να δίνουν νόημα στην Ιστορία (εκτός εάν δεχθούμε ότι η χώρα μας κινείται σε τροχιά εκτός Ιστορίας).

Αναρωτιέται κανείς «τι να συμπυκνώνει σήμερα (λεγόμενη) λαϊκή ψυχή». Ναρκισσιστική αυτο-ικανοποίηση, επιλεγμένες ενοχές, φαντάσματα του χθες και φόβους για το αύριο;

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε το ιστορικό momentum για τη χώρα μας. Δεν μας αδικεί η Ιστορία. Εμείς αδικούμε την Ελλάδα.

Δεν είναι η στιγμή του πολιτικού πάθους και του κομματικού ενθουσιασμού.Πρέπει να συμφωνήσουμε σε δέκα πατριωτικά ΔΕΝ:

1. Δεν ορκιζόμαστε πίστη σε άλλον εκτός από τη σημαία μας και το Σύνταγμα.

2. Δεν καταλαμβάνουμε το Σύνταγμα ως αγανακτισμένοι αλλά «φυλάττουμε» τις Θερμοπύλες ως πατριώτες.

3. Δεν σχεδιάζουμε την εθνική άμυνα σαν να παίζουμε τα στρατιωτάκια σε videogames.

4. Δεν παραβιάζουμε τους νόμους με ραδιουργίες.

5. Δεν αποφεύγουμε τη λογοδοσία και την ευθύνη.

6. Δεν χειριζόμαστε την εσωτερική νεοτρομοκρατία σαν να γυρνάμε κινηματογραφική ταινία με «εξεγερμένους φλογερούς επαναστάτες».

7. Δεν (υφ)αρπάζουμε τις δημόσιες τιμές.

8. Δεν αναγνωρίζουμε πρωτοκαπετάνιους σε νέα αρματολίκια.

9. Δεν χαρίζουμε νέα μπεηλίκια ή αρχοντίες.

10. Δεν ιδιοποιούμε τον λαό αλλά τον υπηρετούμε.

Αν τηρήσουμε τα παραπάνω τότε πράγματι υιοθετούμε πατριωτική πολιτική. Αλλιώς βάλαμε την ιερή έννοια της Πατρίδας στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Εγκλημα καθοσίωσης.

ΥΓ: Μερικοί που «φαντασιώνονται τους εαυτούς τους ικανούς παρ' αξίαν» και χρησιμοποιούν ως υπάλλαγμα, δηλαδή ως ανταλλακτικό μέσο, την εξουσία τους για να πετύχουν (άστοχα και άτιμα) αξιώματα που δεν τους πρέπουν, καλό τέλος δεν θα έχουν. Η ύβρις περιμένει στη γωνία.

-Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός

ΣΠΑΝΙΖΟΝ ΑΝΟΣΦΡΑΝΤΟ ΧΡΗΜΑ, ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ ΑΔΙΑΦΑΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ,ΗΘΙΚΟΣ ΘΥΜΟΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ,ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΣΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

Από “ΤΑ ΝΕΑ”

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/03/16

Μεφιτισμός: “Ενοχοποιητικά στοιχεία”
του Γιάννη Πανούση, από “ΤΑ ΝΕΑ”

Δύσκολα αναπνέονται/Αι σαπραί οσμαί/Αριστοτέλης, Περί αισθήσεως και αισθητών 443β', 5-10

Το ανόσφραντο χρήμα (άνευ οσμής παρανομίας/διαφθοράς/διαπλοκής) είναι σπάνιο στη χώρα μας ελλείψει σοβαρού Κράτους, αξιόπιστων ελεγκτικών θεσμών ή και λόγω ανώμαλων ιστορικοπολιτικών περιστάσεων.

Το ίδιο ισχύει με τα αδιαφανή πολιτικά χρώματα που πλημμυρίζουν τις πλατείες με συνθήματα αλλά κατά βάθος λειτουργούν στις παλέτες (και στους πελάτες) των συμψηφισμών (ενόχων/αθώων) προκειμένου να μη διαρραγεί το «σύστημα». Μη ρωτήσετε «ποιο σύστημα». Οι πολιτικοί θα μιλήσουν για το οικονομικό κατεστημένο. Οι επιχειρηματίες θα αναφερθούν στην κομματικοκρατία και την οικογενειοκρατία. Οι «ξένοι παράγοντες» θα χρεώσουν τα πάντα στη μη αστική ολοκλήρωση του Κράτους.

Τα ερωτήματα όμως παραμένουν ανοικτά και πολλά σε σχέση με το μοντέλο της σημερινής διακυβέρνησης.

• Είναι εν ενεργεία κομμουνο-φιλ-αν-ελεύθεροι ή δυνάμει ευρωπαίοι αριστεροί;
• Βλέπουν ενύπνιες εικόνες τις οποίες εκλαμβάνουν σαν γόνιμη (ασαφή;) φαντασία που θα λύσει όλα τα προβλήματα;
• -Πόσα αφηγήματα και «νικηφόρες ήττες» νομίζουν ότι θ' αντέξει η χώρα;

Η εύκολη προσαρμογή ή αποδοχή του μοιραίου δεν συνιστά πολιτική ευλυγισία αλλά αμήχανη οσφυοκαμψία ελλείψει σχεδίου εξόδου από την κρίση. Ο ηθικός θυμός των πολιτών δεν μπορεί να καλυφθεί από το «στυλάκι της εγκαρδιότητας» (χωρίς ειλικρίνεια και ορθολογισμό) προς τις διαμαρτυρόμενες κοινωνικές ομάδες (του τύπου: όλοι υποφέρουμε το ίδιο).

Το ότι είσαι πιόνι κι όχι παίκτης δεν καλύπτεται από κορόνες περί της συνέπειας στην κομματική εσχατολογία και την αντιιστορική προφητεία των εμμονικών και «ιδεοπαρμένων».

Αλλο η ετερογονία κι άλλο η τερατογονία.

Δεν είναι δύστροπη μαζί μας η Ιστορία. Εμείς πουλάμε ένα είδος Αριστεροδικίας (κατά τη Θεοδικία) καθώς και Κουτ-ουτοπία.

Ποιο είναι τελικά το κατά Αριστοτέλη «κινούν ακίνητον», η αναίτιος αιτία; Με σύγχρονους όρους και τηρουμένων των αναλογιών «τι κρύβεται πίσω ή μέσα στο εθνικό σχέδιο (sic) επιβίωσης;».

Η Ευρώπη, η Πατρίδα, η Δημοκρατία, η Αριστερά;

Αισθάνεται κανείς ότι μερικοί κινούνται χωρίς πυξίδα κι άλλοι στέκουν ακίνητοι λόγω ιδεοληπτικού φόβου (αυτο)διάψευσης.

Ετσι όμως το μαύρο χρήμα και η υπό-νομη νομοθέτηση μπορεί να γίνουν φαιοκόκκινα και να πλημμυρίσουν με νέες «οσμές» την Αγοραία Δημοκρατία (που άλλοι διαμόρφωσαν και που ετούτοι δεν μπορούν να χειρισθούν).

Προσοχή. Φτάνουμε στα όρια. Η διαφθορά είχε «εκδημοκρατιστεί».

Τώρα «κοινωνικοποιείται»;

ΥΓ1: Υπενθυμίζω σε διάφορους υπουργούς ότι «ο προτείνων παράνομα είναι εξίσου ένοχος με τον πράττοντα παράνομα» (Αισχίνου, Κατά Κτησιφώντος, 191).

ΥΓ2: Υπενθυμίζω σε όποιον καταλαβαίνει «Η επιτυχία παράγει τον κόρο, την αυταρέσκεια του ανθρώπου που έχει πετύχει υπερβολικά κι ο κόρος γεννά την Υβριν, δηλαδή την αλαζονεία (στα λόγια, στις πράξεις, ακόμα και στη σκέψη)», E.R.Dodds, Οι Ελληνες και το παράλογο

-Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός

 

Προφανώς οι σκέψεις μου δεν απαντούν σε όλες τις απορίες. Ισως όμως να θέτουν τις βάσεις για έναν ειλικρινή διάλογο μεταξύ - τουλάχιστον - όσων κρατάνε ακόμα μια ανεξαρτησία γνώμης και δεν κουνάνε διάφορες σημαίες (ευκαιρίας;) ή διάφορα κοντάρια (κατασκευασμένης οργής;) ή διάφορα κλομπ (παραεξουσίας;).

Από  "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/02/21

 

ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ,
του Γιάννη Πανούση

Το χέρι μου έγινε ρόπτρο
στην πόρτα του μέλλοντος
Σπ. Ζαχαράτος, Ανασκαφές



Η εποχή δύσκολη. Αλλοτε μουγγή, άλλοτε κραυγαλέα. Από τα πρόσφατα γεγονότα μου γεννήθηκαν πολλές απορίες. Δέκα από αυτές τις κατα-γράφω.

1. δεν είναι μόνον η βία καταδικαστέα. Το ίδιο και περισσότερο ισχύει και για τους βίαιους ανθρώπους. Πολλώ μάλλον αν η βία δεν είναι αμυντική, περιστασιακή, συγκινησιακή, παρ-ορμητική αλλά πρόκειται για δομική βία της προσωπικότητας ή της ιδεοληψίας

2. δεν είμαι της θεωρίας ότι στη Δημοκρατία «όλα επιτρέπονται» (και μάλιστα «συγχωρούνται»), ακόμα κι αν στοχεύουν στην κατάλυσή της .Δεν τάσσομαι με την άποψη ότι η Ελευθερία έκφρασης σημαίνει ότι μπορεί ο καθείς να λέει ό,τι θέλει, όταν θέλει, όπως θέλει (δολοφονώντας χαρακτήρες και σπιλώνοντας συνειδήσεις) ατιμωρητί. Ο συκοφάντης πρέπει να υφίσταται την ίδια ποινική μεταχείριση , την οποία είχε επιφυλάξει η συκοφαντία του για τον φερόμενο ως δράστη

3. δεν απαλλάσσονται των ευθυνών τους οι πολίτες που εναποθέτουν τα όνειρά τους στα χέρια ανίδεων δημαγωγών. Ακόμα κι αν οι πολιτικάντηδες μοιάζουν τόσο με τον μέσο Ελληνα (δηλαδή δεν ξέρουν τι ξέρουν, δεν ξέρουν τι λένε, δεν ξέρουν τι ισχύει), ακόμα και τότε αυτή η έμμεση ταύτιση δεν είναι συγχωρητέα

4. δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητοι οι μάντεις(;) λαθεμένων χρησμών, που με «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» παγίδευσαν γενιές και γενιές. Οι «παλιατζήδες ιδεών» (Τ. Ζερβός) με τις προσομοιώσεις επαναστάσεων, οι οποίοι βαφτίστηκαν από μόνοι τους ανατροπείς πριν καν γεννηθούν, ανήκουν στο παρελθόν της Ιστορίας

5. δεν είναι ορθό να συντάσσεται ο παρατατικός του παρελθόντος με το «θα» του μέλλοντος και δεν αυτο-αθωώνονται οι καταχραστές της πρώην εξουσίας λόγω των εγκλημάτων της νυν εξουσίας

6. δεν είναι ηθικά αποδεκτό ένοχοι και λιγότερο ένοχοι να δια-σύρονται σ' έναν τηλεοπτικό επιδειξισμό που εκθέτει κυρίως τους αθώους

7. δεν εξ-αγοράζεται η συναίνεση στον βιασμό τόσο του κορμιού, όσο και της ψυχής. Αυτή η θέση αφορά και όσους προ-ετοιμάζουν (διά πράξεων ή παραλείψεων) το έδαφος της ηθικής παρ-ανομίας

8. δεν αποτελεί θετικό εύσημο για τα κόμματα να ζητάνε μουγγή πειθαρχία, δηλαδή να υπακούουν οι πιστοί τις εντολές του Ιερατείου χωρίς να κατανοούν. Η (πολιτική) γλωσσοτομία (ποινή του Λέοντος Γ', 726) δεν χωρεί στον 21ο αιώνα

9. δεν πρέπει να συγχέουμε το viva la muerta της Αριστεράς (παλαιάς κοπής) με το viva la buona vita της αριστερής(;) μετάλλαξης

10. δεν αντιμετωπίζεται ένας (κακός;) νόμος για τα ΑΕΙ με νέους κύκλους βίας αλλά με την καθημερινή απόδειξη ότι η ακαδημαϊκή κοινότητα μπορεί να διαχειρισθεί τα αρνητικά φαινόμενα μόνη της (αλλά και με ανάληψη ευθυνών από τους Πρυτάνεις και δημόσια λογοδοσία από όλα τα αρμόδια όργανα)

Προφανώς οι σκέψεις μου δεν απαντούν σε όλες τις απορίες. Ισως όμως να θέτουν τις βάσεις για έναν ειλικρινή διάλογο μεταξύ - τουλάχιστον - όσων κρατάνε ακόμα μια ανεξαρτησία γνώμης και δεν κουνάνε διάφορες σημαίες (ευκαιρίας;) ή διάφορα κοντάρια (κατασκευασμένης οργής;) ή διάφορα κλομπ (παραεξουσίας;).

ΥΓ1. Ισως τώρα ένεκα του στερητικού συνδρόμου, που προκύπτει λόγω της πανδημικής αδυναμίας να συνεχίσουμε ανέμελα την άσκοπη περι-πλάνηση στον φανταστικό κόσμο της αυτο-δικαίωσης, να πρέπει ν' αποφασίσουμε, ως κοινωνία, αν επιλέγουμε τον πολιτισμό της ενοχής, τον πολιτισμό της ντροπής ( ή μήπως τον πολιτισμό του φόβου;) στη διαχείριση των δημόσιων αλλά και των ιδιωτικών υπο-θέσεων

ΥΓ2.
«και μιλάμε σαν τους νικημένους
κι επιδένουμε μονάχοι τις πληγές»
(Αρης Αλεξάνδρου, Η στενογραφία της νεκρής ζώνης)

 

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Πανεπιστημίου

"...Ο κορωνοϊός βάζει την τοξικότητά του πάνω από την ταξικότητα και στηρίζει την εξάπλωσή του στην αφροσύνη, την επανάπαυση και την ανο(η)σία των ιδεοληπτικών είναι φανερό ότι λειτουργεί αντιλαϊκιστικά αλλά ταυτόχρονα και φιλολαϊκά. Αντιλαϊκιστικά γιατί μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, δεν χαϊδεύει κανέναν και υπογραμμίζει τη δύναμη της γνώσης. Φιλολαϊκά γιατί συσπειρώνει τον λαό, ενώνει τους ανθρώπους, δεν αποδέχεται αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, δημιουργεί δυναμική αλληλεγγύης, αναδεικνύει την ανάγκη ενός νέου συνταγματικού πατριωτισμού...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/04/20

Είναι ο κορωνοϊός «λαϊκιστής» ή μεταρρυθμιστής;

Των κρυφών νοημάτων το μήνυμα να διακρίνω

Και ν' αποφασίσω τι θα κάνω μετά

Αντώνης Μακρυδημήτρης, Μέρες 2020

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΗ

Η λαϊκότητα αποτελεί ως γνωστόν πηγαία έκφραση του λαϊκού αισθήματος και του λαϊκού πολιτισμού, ενώ ο λαϊκισμός συνιστά ειδική συμπεριφορά της εξουσίας που απευθύνεται στο ανώνυμο πλήθος με αιχμές τη διαστρέβλωση της αλήθειας, την ισοπέδωση της αξιοκρατίας, τις προκαταλήψεις, τον στιγματισμό των διαφωνούντων και τον φανατισμό, στο όνομα μιας μαζικής κουλτούρας απροσωποποίησης και αντι-ελιτισμού. Στο όνομα του λαού συσκοτίζεται η αλήθεια για να χειραγωγηθεί ο ίδιος ο λαός. Ο πολιτικαντισμός, ως χυδαία και αγοραία μορφή λαϊκισμού, εξαχρειώνει τους πολίτες-πελάτες (μέσω της «κολακείας» των άχρηστων και των ακραίων), εκφυλίζει τη λειτουργία των θεσμών, και με την έννοια αυτή υπονομεύει τη Δημοκρατία. Με θετική ή αρνητική δημαγωγία, με απραγματοποίητες προτάσεις, με αντιμεταρρυθμιστική τακτική, με καλυμμένη αυταρχικότητα ο λαϊκισμός αναγορεύεται σε οιονεί-θρησκεία. Η θρησκοληψία και η ιδεοληψία πάντοτε προχωράνε χέρι-χέρι (όσο και να ισχυρίζονται ότι διαφωνούν) γιατί τους ενώνει το δόγμα, το απόλυτο, το αδιαμφισβήτητο, το «αιώνιο»(;). Πολλές φορές οι λαϊκιστές παίζουν το ίδιο παιχνίδι με τους φονταμενταλιστές, από άλλη οπτική αλλά με τον ίδιο ανορθολογισμό και την ίδια συγκρουσιακή διάθεση.

Σφήνα ανάμεσα στον λαϊκισμό της γενικής εξέγερσης κατά παντός μη-συμμορφούμενου και του μετανεωτερικού σχετικισμού των αξιών εμφανίστηκε απροειδοποίητα η Πανδημία, η οποία πλην του προκληθέντος φόβου, έθεσε και τους δικούς της όρους και προϋποθέσεις.

• «Δεν αναγνωρίζω πλούσιους και φτωχούς, αναπτυγμένα και μη κράτη, αρχαίους ή νεότερους λαούς, δυτικούς ή ανατολικούς πολιτισμούς, δημοκρατικά ή μη πολιτεύματα, άρα μη χρεώνετε στην Ιστορία τα αίτια ή τις ενοχές.

• Δεν είμαι ορατός, άρα δεν έχω ποτέ φανερωθεί σε οράματα προφητών και σε χρησμούς διανοητών.

• Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμία ιδεολογία, άρα μην ανοίγετε πάλι τα πολιτικά βιβλία για να βρείτε απάντηση.

• Δεν περιορίζομαι από νόμους και Συντάγματα, άρα μη μαλώνετε με όρους πολιτικής ορθότητας.

• Δεν φοβάμαι κανέναν άλλον εκτός από την Επιστήμη και την πειθώ/πειθαρχία για τα μέτρα στην αντιμετώπισή μου».

Επειδή από τις υποδηλώσεις αυτές προκύπτει ότι ο κορωνοϊός βάζει την τοξικότητά του πάνω από την ταξικότητα και στηρίζει την εξάπλωσή του στην αφροσύνη, την επανάπαυση και την ανο(η)σία των ιδεοληπτικών είναι φανερό ότι λειτουργεί αντιλαϊκιστικά αλλά ταυτόχρονα και φιλολαϊκά.

Αντιλαϊκιστικά γιατί μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας, δεν χαϊδεύει κανέναν και υπογραμμίζει τη δύναμη της γνώσης.

Φιλολαϊκά γιατί συσπειρώνει τον λαό, ενώνει τους ανθρώπους, δεν αποδέχεται αποκλεισμούς και εξαιρέσεις, δημιουργεί δυναμική αλληλεγγύης, αναδεικνύει την ανάγκη ενός νέου συνταγματικού πατριωτισμού.

Η Πανδημία μάς ανάγκασε να μάθουμε να ζούμε σε κατάσταση μη-ισορροπίας.

Στην ίδια όμως κατάσταση μη-ισορροπίας, αλλά από την πλευρά της υπερβολής και του ανορθολογισμού, δεν ζούσαμε και πριν από τον Ιό; Απλώς ο Φόβος αντικατέστησε την Αλαζονεία.

Τώρα που ο αστυνομικός έγινε ο φύλακας της προστασίας από την επικίνδυνη εγγύτητα του συνωστισμού και οι γιατροί/νοσοκόμοι έγιναν φύλακες της υγείας μας και οι αρχές λειτουργούν υπέρ όλων των πολιτών (κι όχι των ημετέρων) και οι ιερείς έπαψαν να μονοπωλούν τη σωτηρία μας, τώρα μήπως έφτασε ή ώρα ν' αποκτήσουμε μιαν άλλη ηθική ταυτότητα και αίσθηση του συν-ανήκειν;

Αν ναι, τότε ο κορωνοϊός όχι μόνο δεν ήταν λαϊκιστής αλλά απεδείχθη και μέγας μεταρρυθμιστής.

ΥΓ: «Τη νέα ελπίδα ας κοινωνήσουμε κι ο αντίλαλος ας κυλήσει

από βράχο σε βράχο, από τη μία άκρη ως την άλλη της χώρας» (Α. Μακρυδημήτρης)

-Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός