Τρία κείμενα παρέμβασης, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-15/05/16 |
Σύγχρονη Αριστερά, σύγχρονη Δεξιά:
Του Αλέξη Παπαχελά
Πότε άραγε θα ξεμπερδέψει η χώρα με τις ιστορικές της εκκρεμότητες; Πόσο καιρό θα χρειασθεί ακόμη, δέκα, είκοσι χρόνια;
Βρισκόμαστε στο 2016. Ο κόσμος γύρω μας έχει αλλάξει θεαματικά. Οι Κινέζοι έχουν γίνει πρακτικοί καπιταλιστές, το Βιετνάμ διοργανώνει επίσημες επισκέψεις για επενδυτές και η Κούβα... το σκέπτεται. Οι γειτονικές μας χώρες βίωσαν το όνειρο του υπαρκτού σοσιαλισμού και τώρα προσπαθούν με όρεξη, με νύχια και με δόντια, να καλύψουν το έδαφος που έχασαν και να μας φτάσουν. Εμείς συζητάμε ακόμη μήπως ήταν χαμένη ευκαιρία ότι δεν πήγαμε από τη λάθος πλευρά της Ιστορίας το 1944, εκείνοι θεωρούν τους εαυτούς τους πολύ, πολύ άτυχους.
Στην Ελλάδα του 2016 ένας κόσμος είναι ακόμη προσκολλημένος στον Εμφύλιο, στον Βελουχιώτη, στη δολοφονία του Λαμπράκη και σε άλλα σύμβολα και επεισόδια. Αυτό ήταν κατανοητό το 1974, το 1981, άντε το 1985. Το κομμάτι της κοινωνίας που ένιωσε αποκλεισμένο από το «σύστημα» και βίωσε την καταπίεση των μηχανισμών του κράτους έως το τέλος της δικτατορίας είχε οργή μέσα του. Από τότε, όμως, έχουν περάσει πολλές δεκαετίες. Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα δημοκρατίας εδώ και πολύ καιρό. Τα ξερονήσια είναι έρημα και κουβαλάνε μνήμες, αλλά δεν θα ξανανοίξουν, γιατί έκλεισε μια για πάντα αυτός ο κύκλος.
Η Δεξιά και το Κέντρο ζήτησαν τις συγγνώμες τους για εκείνη την περίοδο. Η Δεξιά με τους ιδεολογικούς της εκπροσώπους έφτασε στο σημείο να ντρέπεται να συμμετάσχει στον δημόσιο διάλογο για το τι συνέβη τη δεκαετία του 1940. Μια μερίδα της μεταλλάχθηκε τόσο πολύ από την αγωνία να πάει με τον ρουν των γεγονότων, που λίγο έλειψε να βάζει και εκείνη πορτρέτο του Αρη Βελουχιώτη στα γραφεία της, να υιοθετεί άκριτα αντιδυτικά σλόγκαν και να διαγωνίζεται σε λαϊκισμό.
Η Ιστορία είναι για τους ιστορικούς τώρα πια, που ελπίζουμε ότι μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους πέρα από ιδεολογικές αγκυλώσεις. Η μνήμη είναι συλλογική και τη σεβόμαστε, αλλά δεν μπορεί να δικαιολογεί καμία ανηθικότητα ή ακρότητα ούτε και να γίνεται φθηνό εργαλείο προπαγάνδας. Αυτός ο τόπος ενώθηκε με πολύ κόπο. Η εθνική συμφιλίωση επήλθε και ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1980. Είναι εγκληματικό να ανοίγουν πάλι πληγές, να διχάζεται ένας λαός ξανά το 2016. Το ίδιο γραφικοί είναι βεβαίως και εκείνοι που βλέπουν εφιάλτες ενός τρίτου και τέταρτου γύρου, λες και μια «χύμα» αλλά ευρωπαϊκή χώρα σαν την Ελλάδα θα μπορούσε ποτέ να μπει στον ζουρλομανδύα ενός αυταρχικού νεοσταλινικού μοντέλου.
Χρειαζόμαστε μια σύγχρονη Αριστερά, όχι την εθνολαϊκίστικη εκδοχή που ζήσαμε. Και μια σύγχρονη Δεξιά, που δεν θα ντρέπεται γι’ αυτά που πιστεύει και δεν θα μοιάζει με μια μπαρόκ αριστεροδεξιά εκδοχή αστικού κόμματος.:
Από τις αυταπάτες στους πανηγυρισμούς:
Του Άγγελου Στάγκου
Δ εν έχει και τόση σημασία, με δεδομένη την ιδιαίτερα μικρή συλλογική μνήμη, ειδικά στην Ελλάδα, αλλά αυτός ο διαχωρισμός της «αυταπάτης» από το «ψέμα», που προσπαθεί να ενσταλάξει ο Αλέξης Τσίπρας στην αντίληψη των πολιτών, είναι απόλυτα προσαρμοσμένος στην εθνική συνείδηση με την οποία πορεύτηκε το νεοελληνικό κράτος από τη σύστασή του. Πάνω στην «αυταπάτη» κτίστηκε η νοοτροπία γενεών επί γενεών Ελλήνων, σε αυτήν τη βάση λειτούργησε το πολιτικό σύστημα επί 200 χρόνια, εξαιτίας της σε μεγάλο βαθμό μάς κτύπησαν εθνικές συμφορές, μεταξύ των οποίων η οικονομική κρίση, σε συνδυασμό με τη βαθιά παρακμή που βιώνουμε, λόγω αυτής έχει επικρατήσει ο διάχυτος παραλογισμός - λαϊκισμός και έτσι εξηγείται η τόσο εκτεταμένη και έντονη αντίδραση στη λογική. Αρκετοί ίσως να αμφισβητούν τη συγκεκριμένη άποψη, αλλά τα ιστορικά στοιχεία που τη δικαιώνουν είναι πολλά και δεν χρειάζονται περαιτέρω εξηγήσεις, γιατί δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Το θέμα μας είναι αν ο Αλέξης Τσίπρας και μαζί του ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγαν ψέματα ή είχαν αυταπάτες όταν συνέτασσαν και ψήφιζαν τις πολιτικές τους διακηρύξεις το όχι και τόσο μακρινό 2013. Αλλά επειδή θα μπορούσε να πει κανείς ότι ως κόμμα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ήταν υποχρεωμένοι να δείχνουν ως ευαγγέλιο την ανάλογη πολιτική γραμμή, το επόμενο ερώτημα είναι αν είχαν αυταπάτες ή έλεγαν ψέματα όταν ως κόμμα που διεκδικούσε την εξουσία παρουσίασαν το περιβόητο Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, τον Σεπτέμβριο του 2014. Εκείνο που, μεταξύ άλλων, αναθεμάτιζε τη συμμαχία με τη γερμανική κυβέρνηση, που ήθελε τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους της ονομαστικής αξίας του χρέους (που το θέλει και το στοχοποιημένο ως εχθρικό ΔΝΤ), που υποσχόταν κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ, κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ, αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και λοιπά και λοιπά... Αφήστε, δε, τον εξωπραγματικό υπολογισμό του κοστολογίου των υποσχέσεων!
 |
Και όταν όλα αυτά, μαζί με άλλα, οδήγησαν τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ήλθε η περίοδος της Βαρουφάκειας διαπραγμάτευσης, που βεβαίως ήταν κομμένη και ραμμένη στο στυλ όσων είχαν διακηρυχθεί έως τότε. Οι αυταπάτες, όχι τα ψέματα, εκείνης της περιόδου είναι γνωστό πού οδήγησαν, αλλά δικαιολογήθηκαν από τον πρωθυπουργό, τον Γιάννη Δραγασάκη και άλλα στελέχη ως λανθασμένη εκτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων στην Ευρώπη. Και μετά ακολούθησαν η υπογραφή του τρίτου μνημονίου, οι εκλογές με νέες υποσχέσεις περί παράλληλου προγράμματος, οι καθυστερήσεις στην αξιολόγηση, οι νέες αυταπάτες, μέχρι που φτάσαμε στη στιγμή της αλήθειας. Της αποδοχής όλου του κόστους που δημιούργησαν οι αυταπάτες, σύμφωνα με τις επιεικείς εκτιμήσεις των Ευρωπαίων δανειστών, όχι όμως και του αυστηρότερου ΔΝΤ, που συνεχίζει να αντιδρά.
Τώρα λοιπόν βρισκόμαστε στη φάση των πανηγυρισμών, που μάλλον θα αποδειχθούν πάλι αυταπάτες. Στους πανηγυρισμούς έχει καταφύγει η κυβέρνηση για λόγους επικοινωνιακής πολιτικής, συνεπικουρούμενη όμως και από τους αναστεναγμούς ανακούφισης των Ευρωπαίων που δεν θέλουν να ασχολούνται με την Ελλάδα στο επόμενο διάστημα, αφού όμως φρόντισαν να επιβάλουν σκληρούς όρους και μηχανισμό αυτόματης προσαρμογής, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Τις αυταπάτες τις προαναγγέλλουν η ύφεση του πρώτου φετινού τριμήνου και κυρίως οι δηλώσεις του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος για το ανέφικτο του πρωτογενούς πλεονάσματος κατά 3,5% μετά το 2018 και για πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Χωρίς να χρειαστεί η επισήμανση των δηλώσεων διαφόρων υπουργών της κυβέρνησης και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που ισχυρίζονται ότι με την ολοκλήρωση της αξιολόγησης η Ελλάδα βγαίνει από τα μνημόνια! Καμία αντίρρηση στο γεγονός ότι η επικοινωνιακή λειτουργία αποτελεί σημαντικό μέρος της πολιτικής δράσης.
Πρέπει, όμως, να έχει και επαφή με την πραγματικότητα. Στην περίπτωση της κυβέρνησης, η πραγματικότητα είναι ότι εφόσον ολοκληρωθεί (και μάλλον έτσι θα γίνει) η συμφωνία της αξιολόγησης στο Eurogroup της 24ης Μαΐου, ο Αλέξης Τσίπρας, οι στενοί συνεργάτες του και ο ΣΥΡΙΖΑ θα κερδίσουν κάποιον χρόνο, θα πάρουν μία πολιτική ανάσα. Αυτό δεν είναι αναγκαία κακό, αν χρησιμοποιήσουν τον χρόνο για μία προσπάθεια ανόρθωσης της οικονομίας. Πολύ δύσκολο κάτι τέτοιο, με τη νοοτροπία και τα στελέχη που διαθέτουν. Ο φόβος είναι ότι θα τον χρησιμοποιήσουν για την εδραίωση του καθεστώτος τους, με βασικό εργαλείο τις αυταπάτες.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"-15/05/16 |
Ανάγκη προσαρμογών: Του Κώστα Ιορδανίδη
Η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού μπορεί να θεωρείται δεδομένη, αν και απομένουν περίπου δέκα ημέρες έως την οριστική συνομολόγηση της νέας συμφωνίας. Ανεμος αλλαγής ευελπιστεί η κυβέρνηση ότι θα πνεύσει στην οικονομία, αν και επί της ουσίας θα πρόκειται απλώς για ένα ρεύμα ασθενές ανεμιστήρος προς απόσυρση.
Θα ακολουθήσει ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, την πορεία που επέλεξε μετά τη δραματική πολιτική του ανακύκλωση και η Ελλάς θα συνεχίσει να κινείται πτωτικά, διότι επί μία εξαετία δεν έγινε καμία προσπάθεια αναμορφώσεως της παραγωγικής βάσεως της χώρας.
Αλλά επειδή ο τόνος στην πολιτική ζωή δίδεται πάντοτε από την κυβέρνηση –έως ότου εισέλθει, φυσικά, σε φάση οριστικής αποδρομής–, η λεγομένη «συστημική αντιπολίτευση», η Νέα Δημοκρατία δηλαδή, αφού το ΠΑΣΟΚ πολιτικώς εξαερώθηκε, θα πρέπει φυσιολογικώς να επιχειρήσει μία ριζοσπαστική αλλαγή στρατηγικής.
Αυταπάτες δεν έτρεφε μόνον ο κ. Τσίπρας, όπως ο ίδιος ομολόγησε στη Βουλή, αλλά και η Ν.Δ. μαζί με το ΠΑΣΟΚ. Θεωρούσαν ότι η παραμονή του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, μετά τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου, θα ήταν συντομότατη και ομιλούσαν για ολιγόμηνη «αριστερή παρένθεση». Ανέμεναν ότι το ευρωπαϊκό κατεστημένο θα συνέτριβε τον κ. Τσίπρα και ότι ήταν ανίκανος να συνομολογήσει συμφωνία με τους «θεσμούς.» Τίποτε από αυτά, ωστόσο, δεν συνέβη.
Η διάψευση των προσδοκιών κατέστη σταδιακώς σαφής τις τελευταίες εβδομάδες, όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο έπαυσε να διαδραματίζει ρόλο αποφασιστικό, όπως συνέβαινε έως τότε, στις διαπραγματεύσεις, οπότε άρχισε να εκδηλώνεται μία νευρικότης στη Ν.Δ.
Μία τοποθέτηση δημόσια του Προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου, που αναφέρθηκε στη ρήση του φιλοσόφου Πρωταγόρα, «πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος», ερμηνεύθηκε από κάποιους της Ν.Δ. και άλλους «ευρωπαϊστές», εν γένει, ως δυναμένη να δημιουργήσει σύγχυση ικανή και να ενθαρρύνει όσους υποστηρίζουν τη «επιστροφή της χώρας στη δραχμή».
Δεν είχε απαίτηση κανείς να γνωρίζει το, ούτως ειπείν, «πολιτικό προσωπικό» της χώρας ότι η ρήση του Πρωταγόρα ήταν απλώς αναιρετική της συντηρητικής θέσεως που διατύπωσε ο Πλάτων σε γηραιά ηλικία, όταν υποστήριζε ότι «ο δε θεός ημίν πάντων χρημάτων μέτρον». Ούτε ότι ο ανθρωποκεντρισμός αποτελεί τον πυρήνα του Διαφωτισμού.
Το πρόβλημα είναι ότι για την «εκσυγχρονιστική ελίτ», ανεξαρτήτως κομματικής προελεύσεως, ο κ. Παυλόπουλος είναι η «ενσάρκωση» της «καραμανλικής δεξιάς» –της πλειοψηφίας, δηλαδή, των ψηφοφόρων της Ν.Δ., ασχέτως ηγέτη– στο προεδρικό αξίωμα και ότι «συνεργάζεται» αρμονικώς με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Πρόκειται για κυνήγι μαγισσών, με στόχο τον «αναχρονιστικό», πλην όμως πλειοψηφικό πυρήνα της κεντροδεξιάς. Εάν όμως η πρακτική αυτή συνεχισθεί, η Ν.Δ. θα περιορισθεί στο ποσοστό του Ποταμιού και κάτι παραπάνω πιθανόν.
Μία άλλη εκδήλωση νευρικότητος υπήρξε η πολεμική εναντίον του κατεστημένου της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που «στηρίζει πλέον τον ΣΥΡΙΖΑ» και συναίνεσε –κατά τη Ν.Δ.– σε μία συμφωνία «ενός αντιπαραγωγικού μείγματος μέτρων», αριστερών προδιαγραφών. Με άλλα λόγια, ο κ. Τσίπρας κατάφερε να επιβάλει τις απόψεις του στο Eurogroup. Μεγαλύτερη υπηρεσία δεν ήταν δυνατόν ποτέ να αναμένει από τους πολιτικούς του αντιπάλους ο Ελληνας πρωθυπουργός. Αν πάμε όμως έτσι, τότε φοβούμεθα ότι η Δεξιά θα πάρει τα βουνά.
