- Από την "Επένδυση"
"Επένδυση", 14/05/16
Διαχειριστές ενός «πιστοποιητικού (προληπτικής) συμμόρφωσης»... ΝΤΡΟΠΗ!
Από τη Ζέζα Ζήκου, «επωνύμως»
Τελικώς, η κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχθηκε ταπεινωτικά όχι απλώς τον προληππκό μηχανισμό, όπως υποστηρίζει, αλλά και το είδος των μέτρων -οριζόντια, από δαπάνες και από φόρους- που θα λαμβάνονται. Μάλιστα, σε συνδυασμό με το είδος του «κόφτη» στον οποίο η κυβέρνηση αναφέρθηκε -προεδρικά διατάγματα κάθε άνοιξη-, μιλάμε για πρωτοφανή υποκατάσταση της νομοθετικής από την εκτελεστική λειτουργία, για παγίωση των οριζόντιων μέτρων και όλα αυτά στο διηνεκές! Κοινώς, με την απόφαση αυτή για την οποία πανηγυρίζει η κυβέρνηση, όλη η δημοσιονομική και ουσιασπκά οικονομική πολιτική της χώρας αποσπάται από τη Βουλή επ' άπειρον και όλο το κόστος μεταφέρεται σε μισθούς, συντάξεις και φόρους.
ΟΠΩΣ ομολογείται -από αυτούς που γνωρίζουν-, είναι αμφίβολο αν υπήρξε οποτεδήποτε ιστορικά παρόμοιος μηχανισμός σε ανεπτυγμένη οικονομία και σε δημοκρατικό πολίτευμα. Η κυβέρνηση Τσίπρα αποδέχθηκε να νομοθετήσει: «τον προληπτικό μηχανισμό, που θα νομοθετηθεί για να εξασφαλιστεί ότι ένα πακέτο μέτρων, ανάμεσα τους μέτρα χωρίς διακρίσεις, θα εφαρμοστούν αυτόματα μόλις υπάρξουν αντικειμενικές ενδείξεις αποτυχίας επίτευξης ετήσιου στόχου πρωτογενούς πλεονάσματος στο μνημόνιο (3,5% μεσοπρόθεσμα). Εξαιρέσεις από την ενεργοποίηση του μηχανισμού θα περιορίζονται σε εξαιρετικά γεγονότα με μεγάλο οικονομικό αντίκτυπο έξω από τον έλεγχο της κυβέρνησης. Τέτοιες εξαιρέσεις πρέπει να συμφωνηθούν με τους θεσμούς». Κατά τον Πίτερ Σπίγκελ, αρχισυντάκτη πλέον των «Financial Times», «απαιτείται μόνιμη εποπτεία ευθυγράμμισης του Προϋπολογισμού έως ότου να επιτυγχάνονται οι στόχοι για το πρωτογενές πλεόνασμα, ακόμα και σε συνθήκες ύφεσης!
ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν πρέπει να υποτιμούμε το γεγονός ότι το μνημονιακό σύστημα «ρολάρει» μια χαρά... Και... κανείς δεν δίνει δεκάρα για τους αιρετικούς που απαιτούν ακόμη την κατάρρευση του. Το σύστημα της μνημονιακής εξουσίας που οδήγησε τη χώρα στην οδυνηρή χρεοκοπία εξακολουθεί να κινείται άνετα. Με περισσό θράσος συνεχίζουν να παριστάνουν τους «εθνοσωτήρες» πάνω στις στάχτες της χώρας, πάνω σε οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, πάνω στην αγωνία ενός ολόκληρου λαού, ο οποίος τώρα πληρώνει τα επίχειρα της σιωπής του και της ανοχής που επέδειξε έναντι φανερών και αφανών δυναστών... Αδυσώπητη η νομοτέλεια, βυθίζει την κυβέρνηση Τσίπρα στην περιθωριοποίηση της ντροπής, με το στίγμα του ανίκανου, σαν τους προκάτοχους της. Η ελλαδική κοινωνία ζει, για πρώτη φορά μετά τη γερμανική κατοχή, συνεχώς από τον Μάιο του 2010 τον τρόμο και τον πανικό να βλέπει να καταρρέουν ή να αχρηστεύονται οι δομές που τη συγκροτούν.
ΠΑΡ' ΟΛΑ αυτά, για τους πολίτες το όργιο της κομματικής κραιπάλης, η εξαγγελία ότι «λεφτά υπάρχουν», θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει ρεαλιστικό αντίκρισμα: Με δραστικές, αμείλικτες περικοπές στις ξέφρενες σπατάλες του κομματικού κράτους (και χωρίς να θιγεί στο παραμικρό το κοινωνικό κράτος), η οικονομία να νοικοκυρευτεί. Αν διαλύονταν μεθοδικά οι απειράριθμες εταιρείες του Δημοσίου με τη χρυσοπληρωμένη (κομματική) στελέχωση. Αν απολύονταν οι (κομματικές) στρατιές των «ειδικών συμβούλων» στα υπουργεία, όπως και όλοι οι διορισμένοι στο Δημόσιο με πονηρές παρακάμψεις τα τελευταία χρόνια. Αν αναλαμβανόταν τίμιος έλεγχος του «πόθεν έσχες» σε εργολήπτες του Δημοσίου, προμηθευτές νοσοκομείων και Ενόπλων Δυνάμεων, εφοριακούς, υπαλλήλους Πολεοδομίας - και κατάσχονταν περιουσίες. Αν στήνονταν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, θεσμοί κρίσης, αξιολόγησης και ιεραρχικής διαβάθμισης των δημοσίων υπαλλήλων για να ενεργοποιηθεί η κρατική παραγωγικότητα. Και πολλά άλλα ανάλογα, του κοινού νου. Αλλά οι. πρωθυπουργοί των μνημονίων προτίμησαν να εγκαταλείψουν ανεμπόδιστη την εσωτερική, οικονομική και κοινωνική κατρακύλα. Μα, σε αυτούς που τους εκλιπαρούσαν να μας δανείσουν επιπρόσθετα και στους εκτιμητές της δανειοληπτικής αξιοπιστίας μας.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, αυτό που είναι πια ένα στερεότυπο αρνητικό για την Ελλάδα είναι πως αμφισβητείται η ικανότητα όχι μόνο της κυβέρνησης, αλλά η ικανότητα της χώρας. Αμφισβητείται, ακόμα περισσότερο, εάν η Ελλάδα ως χώρα, ως κοινωνία, ως έθνος, έχει την πραγματική βούληση να κάνει όλα όσα πρέπει, προκειμένου να βγει οριστικά από την κρίση. Η βασική αντίθεση στη σημερινή ελληνική κοινωνία αρχίζει να μην είναι πλέον ανάμεσα στη Δεξιά/Κεντροδεξιά και την Αριστερά/Κεντροαριστερά. Η βασική αντίθεση αρχίζει να είναι ανάμεσα στη συντριπτική πλειονότητα του λαού και τη μικρή ελίτ του πλούτου και της πολιτικής και μιντιακής διαπλοκής που συνεχίζει να «κυβερνά» τον τόπο.
ΕΝΤΑΞΕΙ... Η αστική τάξη βρίσκεται πάλι σε κρίση, αλλά δεν έχει πεθάνει. Ελπιδοφόρα θα πρέπει ίσως να θεωρήσουμε την εμφάνιση του Καρλ Μαρξ στις σελίδες του πλέον επίσημου οργάνου του δυτικού καπιταλισμού, την εφημερίδα «Wall Street Journal», όπου αναζητούνται ανορθόδοξες διέξοδοι από την κρίση. Δεν είναι παράδοξο. Ούτε συμβαίνει για πρώτη φορά. Πριν από 27 χρόνια, μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη, είχε επικρατήσει η πεποίθηση πως ο Μαρξ ήταν πια ξοφλημένος, πως οι θεωρίες του είχαν τινάξει τα πέταλα και πως ήταν προορισμένες να μείνουν για πάντα θαμμένες κάτω από τα συντρίμμια του Τείχους του Βερολίνου. Ωσπου ξέσπασε η μεγάλη οικονομική κρίση του 1998. Και τότε, όπως τώρα στη «Wall Street Journal», το κυριότερο έργο του Μαρξ εμφανιζόταν με τον τίτλο «Η επιστροφή του "Κεφαλαίου"» στις σελίδες της εφημερίδας «Financial Times», που διαπίστωνε πως «από τον θρίαμβο του παγκόσμιου καπιταλισμού περάσαμε στην κρίση του μέσα σε μόλις μία δεκαετία».
ΚΑΙ ΤΟ περιοδικό «New Yorker» δημοσίευε τις εξομολογήσεις του αφεντικού μιας επενδυτικής τράπεζας. «Όσο γερνάω στη Γουόλ Στριτ, τόσο πείθομαι πιο πολύ πως ο Μαρξ είχε δίκιο», έλεγε ο τραπεζίτης. «Είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως ο τρόπος που προσεγγίζει τον καπιταλισμό είναι ο καλύτερος». Για να γράψει λίγο αργότερα ο Φράνσις Γουίν, βιογράφος του Μαρξ, στην εφημερίδα «Οbserver»: «Οπως ο αρχοντοχωριάτης του Μολιέρου, που ανακάλυψε κατάπληκτος πως τη γλώσσα πού προσέλαβε δασκάλους για να του τη μάθουν τη μιλούσε ήδη τουλάχιστον 40 χρόνια χωρίς να το ξέρει, έτσι και η δυτική αστική τάξη έχει αφομοιώσει τις ιδέες του Μαρξ χωρίς να το πάρει είδηση». Ακόμα και το περιοδικό «Εconomist» αναγνώριζε το «χρέος» του προς τον Μαρξ: «Ως προφήτης του σοσιαλισμού, ο Μαρξ μπορεί να είναι πεθαμένος. Αλλά ως προφήτης της "παγκόσμιας αλληλεξάρτησης των εθνών", αυτού που λέμε παγκοσμιοποίηση, ίσως παραμένει εκπληκτικά αρμόδιος: όσο πιο επιτυχημένη γίνεται η παγκοσμιοποίηση, τόσο περισσότερο προκαλεί την καταστροφή της». Ή, όπως το είχε πει ο Μαρξ, το σύστημα παράγει τους ίδιους τους νεκροθάφτες του.
Η ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΕΣ
ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για τη χειρότερη απαίτηση εκ μέρους των δανειστών μας στην ιστορία της κρίσης χρέους της Ελλάδας. Αυτά, γιατί και η ψευδολογία έχει τα όρια της... Είναι, όντως, θλιβερή η αντίληψη των εταίρων μας για την ελληνική πολιτική ηγεσία. Το κόστος, όμως, ήταν και παραμένει τεράστιο. Οι αυτοκτονίες, η ανεργία, η δυστυχία μεγάλης μερίδας των πολιτών είναι το νέο σημείο αναφοράς για την ανικανότητα των πολιτικών. Οντως, είναι πλέον υποχείρια των δανειστών. Αυτό τους αξίζει... Το υπόλοιπο κόστος για τους νομιμόφρονες πολίτες, αυτούς που φοροδοτούν έντιμα, αυτούς που δεν είναι λαμόγια, αυτούς που απέκτησαν τους όποιους πόρους με νόμιμη εργασία, είναι το στίγμα του διαβατηρίου ενός κράτους που σχεδόν διαλύθηκε από τους προεστούς του. Χωρίς τουφεκιές, κανόνια και προελαύνοντες ξένους στρατούς, θα το υποστούμε, όμως, με τη γνώση ότι οι άγνωστοι στρατιώτες που τιμούμε στην Πλατεία Συντάγματος, περιλαμβάνουν και τους θανόντες αυτής της εμφύλιας οικονομικής σύρραξης. Το πλήγμα στην εθνική υπερηφάνεια του κάθε κατόχου ωχριά σε σύγκριση με το τίμημα που αυτοί και αυτές πλήρωσαν. Μένει να τιμωρηθούν τα κάθε είδους λαμόγια. Ας μην το ξεχνάμε...
