Την ώρα λοιπόν που οι Ρώσοι δημιουργούν ατελείωτες ουρές κατά εκατοντάδες για να πάρουν δωρεάν κάτι να ξεγελάσουν τη πείνα τους, καταλαβαίνει κανείς πως η απόλυτη κατάρρευση είναι ήδη παρούσα, καθώς για τους συγκεκριμένους ανθρώπους που περιμένουν μέσα στο κρύο στην ουρά για μια σούπα, το ποιος θα κυβερνά την Ουκρανία θα είναι το τελευταίο που θα τους απασχολεί. Άρα φθάνουμε εκεί απ άπου ξεκινήσαμε. Αν οι πατριώτες της ομάδος «Ζ» προτρέπουν τον κόσμο να φυτέψει πατάτες, για να επιβιώσει, η κατάρρευση είναι ήδη εδώ, και δεν σου κρύβω πως και εγώ αν ζούσα στη Ρωσία θα ακολουθούσα την συμβουλή τους, για να έχω κάτι να φάω τον Σεπτέμβριο, που θα έρθει ο χειμώνας. Εδώ που τα λέμε για να πούμε και του στραβού το δίκιο η Ουκρανία εξελίσσεται σε μια υπερδύναμη, καθώς πέρα από τις ικανότητες της επί του πεδίου, πολεμάει με ξεκάθαρη ταυτότητα, που βασίζεται σε αρχές και αξίες, ανύπαρκτες στην μικροψυχία του Δικτάτορα και της κλίκας των Κλεπτοκρατών του που αφ ενός ξεκίνησαν και αφ ετέρου επιθυμούν να διαιωνίσουν τον πόλεμο, για να απομυζούν τον Ρωσικό λαό, μέσω της στρατιωτικής οικονομίας, στέλνοντας παράλληλα τους νέους της Ρωσίας στην κρεατομηχανή της Ουκρανίας, χωρίς κανέναν ενδοιασμό....

. MIA ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ Silicon Curtain

1. Όταν από την αρχή της εισβολής στην Ουκρανία, που ζούσα ακόμη στη Ρωσία, ως οικονομολόγος ανέβαζα videos στα οποία υπεστήριζα ότι η χώρα είχε εισέλθει σε μια τροχιά κατάρρευσης, όλοι με κορόιδευαν και μου λέγανε που την βλέπεις την κατάρρευση, τα super markets είναι γεμάτα, η Μόσχα είναι γεμάτη εστιατόρια, καφετέριες, και επιχειρήσεις ξένων επενδυτών, τα μέσα μαζικής μεταφοράς δουλεύουν κανονικά, και ο κόσμος βρίσκει δουλειές.

Όλους αυτούς που υποστήριζαν αυτή τη θετική εικόνα, τους ξεγελούσε ο ρυθμός της κατάρρευσης που ήταν αργός και τους φαινόταν σαν ανάπτυξη.

Τώρα που το κίνημα των Πατριωτών του «Ζ» τους λέει να φυτέψουν πατάτες για να επιβιώσουν τον επόμενο χειμώνα κατάλαβαν τι εννοούσα, όταν μιλούσα για οικονομική κατάρρευση, αλλά είναι πλέον αργά.

2. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι αυτή τη στιγμή παγκοσμίως, εκτός της Ρωσίας, υπάρχουν δυνάμεις που λειτουργούν για λογαριασμό της Ρωσίας , ως αντ αυτής. Όλες αυτές οι δυνάμεις χρηματοδοτούνται η σπονσοράρονται από την ίδια την Ρωσία, και συγκεκριμένα από τις ειδικές της υπηρεσίες. Κανένας νουνεχής άνθρωπος δεν θα μπορούσε να υποστηρίζει την Ρωσία, βλέποντας τα εγκλήματα που διαπράττει στην Ουκρανία, αλλά και στον ίδιο της τον εαυτό.

Είναι αλήθεια ότι στην δεκαετία του 1990 η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Η διαφορά από τότε είναι η εξής: Τότε εμείς οι απλοί κανονικοί Ρώσοι, χωρίς αξιώματα, αισθανθήκαμε ότι τελικά αποτελούμε μέρος του υπόλοιπου κόσμου, χωρίς να είμαστε αποκομμένοι απ αυτόν. Αισθανθήκαμε αποδεκτοί, σαν να μας καλωσόριζε ο κόσμος στην αγκαλιά του.

Όλοι χαμογελούσαν από ευχαρίστηση όταν μας έβλεπαν, μας έστειλαν βοήθεια κάθε είδους, μέσα από πολιτισμικές και θρησκευτικές αποστολές, για να μας δείξουν την χαρά τους που απελευθερωθήκαμε σαν να μας έλεγαν, φίλοι ακούστε μας και ενωθείτε με τον κόσμο μας, έχουμε τόσα πολλά πράγματα να μοιραστούμε μαζί.

Παραμείνετε φιλικοί και ειρηνικοί, μείνετε όπως όλοι μας σεμνοί και κανονικοί άνθρωποι, μέρος της παγκόσμιας κοινότητος.

Και αυτό το συναισθηματικό ξεχείλισμα από πλευρά τους, μας γέμισε ελπίδα.

Τόσο εγώ προσωπικά όπως και οι γύρω μου περνούσαμε πολύ δύσκολα, αλλά με αυτή τη συμπαράσταση του κόσμου της Δύσης, αρχίσαμε και πάλι να πιστεύουμε σε ένα καλύτερο αύριο. Τότε θέλω να πω υπήρχε ένα φως στην άλλη άκρη του τούνελ. Τώρα συμβαίνει το εντελώς αντίθετο. Τώρα στην άλλη άκρη του τούνελ δεν υπάρχει φως, αλλά μόνο πηχτό σκοτάδι, και η Ρωσία τρέχει προς τα εκεί με μεγάλη ταχύτητα.

3. Η σπουδαιότερη προσφορά της Δύσης στη Ρωσία πέρα από την οικονομική, ήταν η εργασιακή οργάνωση μέσω της τεχνολογίας. Μάθαμε πως να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία για να κάνουμε δουλειές, πώς να χρησιμοποιούμε την τεχνολογία για να διασφαλίζουμε υψηλά ποιοτικά επίπεδα. Τεχνολογία για επιχειρηματική επικοινωνία.

Η σύζυγος μου είναι ένα καλό παράδειγμα, ξεκίνησε την εταιρεία της το 1998, και όπως μου εκμυστηρεύτηκε τότε δεν ήξεραν τα βασικά για να επικοινωνήσουν με άλλες εταιρείες. Πώς να γράψεις και να στείλεις ένα Email, πώς να συντάξεις μια επιστολή.

Εταιρείες όπως η Philip Morris η Coca Cola η Mac Donald’s σου έδειχναν τον τρόπο της επιχειρηματικής ευθύνης, το τι σημαίνει να ενεργείς επαγγελματικά.

Να σας πω ένα παράδειγμα: Βρισκόμαστε στις αρχές Μαρτίου του 1992. Εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις βρίσκονται στη διαδικασία αποχώρησης.

Θυμάμαι την εταιρεία Mac Donald’s να κλείνει την πόρτα πίσω μου καθώς, ήμουν ο τελευταίος της πελάτης που παρήγγειλα Big Mac πριν την αποχώρηση της από τη Ρωσία.

Και εγώ με τη γυναίκα μου κοιτούσαμε γύρω μας αποσβολωμένοι με ανάμικτα αισθήματα χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Μερικές ημέρες αργότερα αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε τι συνέβαινε.

Τότε σκέφθηκα ότι το πρωτο πράγμα που θα επλήγετο από την αποχώρηση των Δυτικών εταιρειών θα ήταν η ασφάλεια των τροφίμων καθώς θα κατέρρεε ο ποιοτικός έλεγχος που εξασφαλιζόταν με την δυτική τεχνολογία.

Και όντως 4 χρόνια αργότερα μαθαίνουμε πως μετά την αποχώρηση μιας αλυσίδας χάμπουργκερ με την ονομασία Berger King, και αφού η εταιρεία συνέχισε τις εργασίες της με την ίδια ονομασία αλλά υπό Ρωσική διεύθυνση στην πόλη Βαλγκαντόνσκ, 36 άτομα οδηγηθήκαν στο νοσοκομείο με τροφική δηλητηρίαση, χωρίς συνέχεια στο ρεπορτάζ σε σχέση με το πόσοι κατάφερα να πάρουν εξιτήριο.

Αυτά συμβαίνουν όταν η Δύση φεύγει και κλείνει την πόρτα.

Δεν υπάρχει πλέον βιομηχανία δεν υπάρχει πλέον έρευνα, ούτε επενδύσεις, τίποτα.

Πρόκειται για μεγάλη τραγωδία δεν υπάρχει φως στην άλλη άκρη του τούνελ. Δεν υπάρχει λαμπρό μέλλον, μόνο πυκνό, πηχτό σκοτάδι.

4. Είναι αλήθεια ότι η KGB νίκησε και ότι απέκτησε όλους τους αρμούς της εξουσίας και τώρα πλέον ορίζει το παιχνίδι. Και για να διατηρήσει τη θέση της χρειάζεται συνεχή και απόλυτο έλεγχο των Ρώσων πολιτών. Επειδή ο Πούτιν στηρίζεται απόλυτα στην KGB μεγαλόσχημα στελέχη της χρησιμοποιούν την επιρροή τους για να αναγκάσουν τον Πούτιν να λυγίσει μπροστά στις

αποφάσεις τους που πολλές φορές δεν συνάδουν με τις δικές του.

5. Ένα παράδειγμα ήταν η εμπλοκή της KGB στον πόλεμο του Ιράν όπου ζήτησαν από τον Πούτιν ειδικό εξοπλισμό με τον οποίο στη συνέχεια μετέβησαν στην Τεχεράνη και εξόπλισαν τον στρατό των Μουλάδων.

Ο εδικός αυτός εξοπλισμός είχε σαν αποτέλεσμα, να μπλοκάρει τα κινητά των Ιρανών πολιτών με αποτέλεσμα να μη μπορούν να συνεννοηθούν και να οργανωθούν σε ομάδες, δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία στον στρατό των Μουλάδων, να συλλάβει τους διαδηλωτές, από τα μηνύματα που έστελναν ο ένας στον άλλο.

Με τον τρόπο αυτό διατήρησαν τον απόλυτο έλεγχο του καθεστώτος και συνέβαλαν στην εξόντωση των 40.000 Ιρανών διαδηλωτών.

6. Είδα με τα ίδια μου τα μάτια, παρόμοιες ενέργειες της KGB στο Τουρκμενιστάν, όταν το είχα επισκεφθεί πέρυσι.

Το Τουρκμενιστάν είναι ο πλησιέστερος δορυφόρος της Ρωσίας μετά την Βορειο Κορέα. Είναι πάμφτωχη χώρα, αλλά οι συγγενείς των μελών του κόμματος διατηρούν λογαριασμούς σε δολάρια στις τράπεζες μέσω των οποίων μπορούν να αγοράζουν διάφορα πράγματα από την Amazon.

Υπάρχει μια εταιρεία στο Τουρκμενιστάν με υποκατάστημα στην Αμερική η οποία διαμεσολαβεί ώστε οι παραγγελίες του Τουρκμενιστάν από την Αμερική να κατευθυνθούν στο Τουρκμενιστάν.

Η εν λογω εταιρεία είναι δημιούργημα και ιδιοκτησία της KGB του Τουρκμενιστάν. Και με τον τρόπο αυτό γνωρίζουν απολύτως ποιος έχει χρήματα στην τράπεζα σε συνάλλαγμα σε τι ποσά, καθώς και σε τι αγορές προβαίνει.

Και απ ότι ξέρω ο στόχος της KGB είναι ακριβώς ο ίδιος και στη Ρωσία, ο απόλυτος έλεγχος των πολιτών, ώστε οποιαδήποτε εκδήλωση διαφορετικότητος από την αυστηρή γραμμή του κόμματος να καταπνίγεται άμεσα στο αίμα.

7. Ο Πούτιν γνωρίζει ότι αν χάσει την απόλυτη εξουσία, θα χάσει και τη ζωή του, για αυτό θα κρατηθεί με νύχια και με δόντια σ αυτήν.

Τα δείγματα όμως της αμφισβήτησης της κυριαρχίας του άρχισαν ήδη να φαίνονται στον ορίζοντα. Ένας από τους πλέον πιστούς ακολούθους και υποστηρικτές του ο Ilya Remeslo εξαίρετος νομικός, ο οποίος είχε πρωταγωνιστήσει στον δικαστικό αγώνα του Πούτιν εναντίον του Ναβάλνι, βγήκε στη κρατική τηλεόραση και κατηγόρησε ευθέως τον Πούτιν.

Ο Remeslo σκληρός υποστηρικτής του Πούτιν,νομικός με σχέσεις και διασυνδέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες και δεδηλωμένος εχθρός του Navalny και του κινήματος του συμμετείχε εκτενώς στις διαδικασίες φυλάκισης και δίωξης του ρώσου πολιτικού και κυριοτέρου αντιπάλου του Πούτιν, Navalni

Σε συνέντευξη του που βιντεογραφήθηκε στην εκπομπή «The Breakfast Show» του δημοφιλούς αντιπολιτευόμενου δημοσιογράφου Alexandr Plushev,λίγο προτού οδηγηθεί για καταναγκαστική «θεραπεία» στα ψυχιατρεία του Πούτιν, ο Remeslo ήταν ιδιαίτερα αποκαλυπτικός ως μάρτυρας εκ των έσω.

Μίλησε για την παρακμή του συστήματος, την άσχημη κατάσταση των ρωσικών στρατευμάτων και τα αδιέξοδα του πολέμου, τα τρομερά οικονομικά προβλήματα, τη διάσπαση της ελίτ και την καθημερινή δυσαρέσκεια και μη αποδοχή του ρώσου δικτάτορα.

Παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τον Navalny με εχθρότητα η εικόνα που έδινε δεν ήταν ενός ανθρώπου εκτός πραγματικότητας. Αναφέρθηκε σε χρηματοδότηση με μετρητά από την προεδρική διοίκηση, σε οργανωμένες μεθόδους στοχοποίησης αντιπάλων με μηχανισμούς που χρησιμοποιεί το ίδιο το κράτος για την εξουδετέρωση της αντιπολίτευσης.

Μετά από αυτές τις αποκαλύψεις και την προσωπική κριτική του δικτάτορα οδηγήθηκε για αναγκαστική «θεραπεία». Η πρακτική αυτή δεν είναι νέα. Η ψυχιατρικοποίηση πολιτικών αντιπάλων υπήρξε εργαλείο της σοβιετικής εξουσίας. Επί πουτινισμού επανεμφανίζεται ως μέθοδος σιωπηλής εξουδετέρωσης και εφαρμόζεται ευρέως. Όταν κάποιος δεν μπορεί να διαψευστεί, μετατρέπεται σε «ψυχιατρική περίπτωση».

8. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις που μετά την προσαγωγή τους στην νευρολογική κλινική συνετισμού οι άνθρωποι έβγαιναν ως φυτά, σαν ζωντανοί νεκροί από τις ναρκωτικές ουσίες με τις οποίες τους βομβάρδιζαν, ο Remeslo πήρε εξιτήριο σε δυο εβδομάδες, έχοντας σώας τας φρένας του, και συνεχίζοντας να υποστηρίζει τις απόψεις του, προσθέτοντας ότι εγώ γνωρίζω περισσότερα από ότι γνωρίσετε εσείς, και γνωρίζω ότι έρχονται αλλαγές.

Το γεγονός ότι βγήκε έχοντας σώας τας φρένας του από την ψυχιατρική κλινική του Πούτιν, από μόνο του σημαίνει ότι κάποιος παράκουσε τον Πούτιν και τον προστάτευσε.

Στη Ρωσία του Πούτιν πολλοί χάνουν τη ζωή τους για πολλύ πο απλα πραγματα σε σχέση με το έγκλημα της αμφισβήτησης του Δικτάτορα από τον Remeslo.

Τις προάλλες στο Νοβοροσίσκ ένα υψηλόβαθμο στέλεχος των κτηνιατρικών υπηρεσιών που έκρινε μερικά βοοειδή ως ακατάλληλα προς βρώση και διέταξε την θανάτωση τους βρέθηκε νεκρός.

Πολλά άτομα από το πολύ στενό του περιβάλλον όπως η βαφτιστήρα του η Σαπτσάγκ χωρίς να τον κατονομάζουν διερωτώνται δημόσια πως κατάντησε η Ρωσία σ αυτό το χάλι μέσα σε 25 χρόνια, ώστε όταν αλλάξει η κατάσταση να μπορούν να λένε ότι τα έλεγαν από πριν.

9. Η προσωπική μου εκτίμηση καταλήγει ο Konstantin όπως υποστηρίζω εδώ και τέσσερα χρόνια, είναι ότι η νίκη της Ουκρανίας, δεν θα προέλθει από τις στρατιωτικές νίκες της επί του πεδίου, αλλά από την εσωτερική κατάρρευση της Ρωσίας.

Από την εσωτερική διαμάχη των ομάδων που θέλουν να πάρουν την εξουσία και που θα πολεμήσουν μεταξύ τους μέχρι θανάτου.

Ο Πούτιν δεν θα ζει για να δει την αποχώρηση των Ρωσικών στρατευμάτων από τη Ουκρανία.

Κατά πάσα πιθανότητα θα έχει δολοφονηθεί.

Το μέλλον της Ρωσίας φαντάζει στο μυαλό μου ως ένα καταθλιπτικό χάος.

Θα υπάρχει έλλειψις κεντρικής διοίκησης, και κατά πάσα πιθανότητα θα επέλθει κατακερματισμός, όχι σε ογδόντα τέσσερεις περιφέρειες που ισχύουν τώρα, αλλά σε τέσσερα μεγάλα κομμάτια αυτό της Άπω Ανατολής, της Σιβηρίας, των Ουραλίων, και της Κεντρικής Ρωσίας.

Όσον αφορά τον κόσμο δεν θα ενδιαφέρεται πια για το τι συμβαίνει στον πόλεμο, ούτε αν η Ουκρανία θα είναι ανεξάρτητη, ή υπό Ρωσική κατοχή, θα είναι τόσο απορροφημένοι στη εξασφάλιση της επιβίωσης τους, που οτιδήποτε διαφορετικό θα τους είναι σχεδόν αδιάφορο.

Η κατάσταση είναι ήδη τραγική.

Όταν βλέπουμε κάθε Τρίτη στο Rastovondon ( θα το παρουσιάσω εκτενέστερα σαν θέμα στη δική μου εκπομπή σαν Weekly News ) στο κεντρο της πόλης υπαίθρια κινητή μονάδα κουζίνας, που ανήκει σε τοπικό φιλάνθρωπο επιχειρηματία εστίασης, ο οποίος δεν άντεχε άλλο να βλέπει τους συμπατριώτες του να πεινάνε, και αποφάσισε να προσφέρει στους κατοίκους δωρεάν γεύματα.

Την ώρα λοιπόν που οι Ρώσοι δημιουργούν ατελείωτες ουρές κατά εκατοντάδες για να πάρουν δωρεάν κάτι να ξεγελάσουν τη πείνα τους, καταλαβαίνει κανείς πως η απόλυτη κατάρρευση είναι ήδη παρούσα, καθώς για τους συγκεκριμένους ανθρώπους που περιμένουν μέσα στο κρύο στην ουρά για μια σούπα, το ποιος θα κυβερνά την Ουκρανία θα είναι το τελευταίο που θα τους απασχολεί.

Άρα φθάνουμε εκεί απ άπου ξεκινήσαμε.

Αν οι πατριώτες της ομάδος «Ζ» προτρέπουν τον κόσμο να φυτέψει πατάτες, για να επιβιώσει, η κατάρρευση είναι ήδη εδώ, και δεν σου κρύβω πως και εγώ αν ζούσα στη Ρωσία θα ακολουθούσα την συμβουλή τους, για να έχω κάτι να φάω τον Σεπτέμβριο, που θα έρθει ο χειμώνας.

Εδώ που τα λέμε για να πούμε και του στραβού το δίκιο η Ουκρανία εξελίσσεται σε μια υπερδύναμη, καθώς πέρα από τις ικανότητες της επί του πεδίου, πολεμάει με ξεκάθαρη ταυτότητα, που βασίζεται σε αρχές και αξίες, ανύπαρκτες στην μικροψυχία του Δικτάτορα και της κλίκας των Κλεπτοκρατών του που αφ ενός ξεκίνησαν και αφ ετέρου επιθυμούν να διαιωνίσουν τον πόλεμο, για να απομυζούν τον Ρωσικό λαό, μέσω της στρατιωτικής οικονομίας, στέλνοντας παράλληλα τους νέους της Ρωσίας στην κρεατομηχανή της Ουκρανίας, χωρίς κανέναν ενδοιασμό.

Οι επενδύσεις αυτές όχι μόνο αναπτύσσουν την παραγωγή δραστικών πρώτων υλών σε βιομηχανική κλίμακα, αλλά και ενισχύουν την έρευνα και την καινοτομία, ενώ υπολογίζεται ότι δημιουργούν πάνω από 1.500 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης. Και, βέβαια, συμβάλλουν ουσιαστικά στην περιφερειακή ανάπτυξη, ενώ δημιουργούν κίνητρα για την επιστροφή εξειδικευμένου επιστημονικού δυναμικού στην Ελλάδα, επισημαίνουν κύκλοι της ελληνικής φαρμακευτικής βιομηχανίας....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/04/26

Κόμβος της βιομηχανίας 

φαρμάκων στην Τρίπολη

• Επένδυση 500 εκατ. σε τρία εργοστάσια

ΤΟΥ ΗΛΙΑ Γ. ΜΠΕΛΛΟΥ

Με επενδύσεις που ανέρχονται σε 500 εκατ. ευρώ, από τις ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες DEMO, ELPEN και FARAN δημιουργείται στην Τρίπολη ένα οικοσύστημα παραγωγής, έρευνας και καινοτομίας. Εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια θα μπορεί να καλυφθεί πάνω από το 30% των αναγκών των Ευρωπαίων στις θεραπευτικές κατηγορίες στις οποίες εστιάζουν οι συγκεκριμένες μονάδες.

Εργα στρατηγικής σημασίας για την ενίσχυση της παραγωγικής αυτονομίας της χώρας σε φάρμακα και την αναβάθμισή της στο ευρωπαϊκό οικοσύστημα φαρμακευτικής παραγωγής, έρευνας και καινοτομίας αποτελούν οι επενδύσεις που αγγίζουν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ που ολοκληρώνουν τρεις ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες, οι DEMO, Win Medica του ομίλου ELPEN και FARAN, στη βιομηχανική περιοχή Τρίπολης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι με αυτές τις επενδύσεις εκτιμάται ότι τα επόμενα χρόνια θα μπορεί να καλυφθεί πάνω από το 30% των αναγκών των Ευρωπαίων πολιτών στις συγκεκριμένες θεραπευτικές κατηγορίες που δραστηριοποιούνται οι εν λόγω μονάδες.

Οι επενδύσεις αυτές όχι μόνο αναπτύσσουν την παραγωγή δραστικών πρώτων υλών σε βιομηχανική κλίμακα, αλλά και ενισχύουν την έρευνα και την καινοτομία, ενώ υπολογίζεται ότι δημιουργούν πάνω από 1.500 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης. Και, βέβαια, συμβάλλουν ουσιαστικά στην περιφερειακή ανάπτυξη, ενώ δημιουργούν κίνητρα για την επιστροφή εξειδικευμένου επιστημονικού δυναμικού στην Ελλάδα, επισημαίνουν κύκλοι της ελληνικής φαρμακευτικής βιομηχανίας.

Ωστόσο, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται και η σημασία για την τοπική οικονομία της Τρίπολης αλλά και της ευρύτερης περιφέρειας Πελοποννήσου, καθώς η παρουσία τέτοιων σύγχρονων παραγωγικών μονάδων έχει πολλαπλασιαστικά οικονομικά οφέλη, που αγγίζουν μέχρι και την αγορά ακινήτων.

Οι επενδύσεις εντάσσονται στη «Μεταρρύθμιση του συστήματος clawback και συμψηφισμός με ερευνητικές και επενδυτικές δαπάνες» του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0».

Η Win Medica υλοποιεί στην Τρίπολη επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 80 εκατ. ευρώ, το οποίο αποτελεί μέρος του συνολικού επενδυτικού πλάνου του ομίλου ELPEN, στον οποίο και ανήκει, που υπερβαίνει τα 350 εκατ. ευρώ. Η νέα μονάδα που ξεκίνησε τη λειτουργία της εστιάζει στην παραγωγή φαρμάκων υψηλής δραστικότητας με ημερήσια δυναμικότητα 8 εκατ. δισκίων και καψουλών, στοχεύοντας στην κάλυψη άνω του 70% των εγχώριων αναγκών σε συγκεκριμένες θεραπευτικές κατηγορίες. Οι εγκαταστάσεις περιλαμβάνουν εξειδικευμένες γραμμές παραγωγής και συσκευασίας, καθώς και σύγχρονο ερευνητικό εργαστήριο 1.000 τ.μ., ενώ η λειτουργία τους αναμένεται να δημιουργήσει περισσότερες από 300 άμεσες και έμμεσες θέσεις εργασίας στην περιοχή.

Η DEMO πραγματοποίησε επένδυση άνω των 365 εκατ. ευρώ για τη δημιουργία ενός καθετοποιημένου παραγωγικού campus στην Τρίπολη, που καθιστά την εταιρεία την πρώτη στην Ελλάδα με παραγωγή πρώτων υλών χημικής προέλευσης σε βιομηχανική κλίμακα. Το συγκρότημα περιλαμβάνει δύο μονάδες παραγωγής πρώτων υλών και τρεις μονάδες παραγωγής τελικών φαρμακευτικών προϊόντων, καταλαμβάνοντας θέση ανάμεσα στις τρεις μεγαλύτερες μονάδες πενικιλινούχων και ογκολογικών φαρμάκων στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η επένδυση αυτή ενισχύει τη στρατηγική αυτάρκεια της Ευρώπης, καθώς θα καλύπτει το 34% των αναγκών της Ε.Ε. σε πενικιλινούχα και το 35% σε ογκολογικά φάρμακα, δημιουργώντας παράλληλα πάνω από 1.000 θέσεις εργασίας.

Η FARAN προχωράει σε επένδυση ύψους άνω των 60 εκατ. ευρώ για την κατασκευή μιας σύγχρονης ερευνητικής και παραγωγικής μονάδας ενέσιμων και μελλοντικά βιοτεχνολογικών φαρμάκων, συνολικής επιφάνειας 12.000 τ.μ., σε έκταση 36.000 τ.μ. Η μονάδα θα διαθέτει γραμμές στείρας πλήρωσης και συσκευασίας για παρεντερικά σκευάσματα σε μορφές όπως φιαλίδια, φυσίγγια και προγεμισμένες σύριγγες, εφαρμόζοντας διεθνή πρότυπα με στόχο την πιστοποίηση από τον EMA και τον FDA. Το έργο αποσκοπεί στη διεθνή επέκταση της εταιρείας μέσω της διάθεσης καινοτόμων προϊόντων υψηλής τεχνολογίας στην παγκόσμια αγορά ενέσιμων και βιοτεχνολογικών σκευασμάτων.

Τη βιομηχανική περιοχή και τις εγκαταστάσεις που αναπτύσσουν στην Τρίπολη οι τρεις φαρμακοβιομηχανίες επισκέφθηκε αυτή την εβδομάδα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος, αφού συνεχάρη τις επιχειρήσεις για τις επενδύσεις τους, υπογράμμισε πως «σε μια περιοχή η οποία αναζητούσε, και αναζητάει σε ένα βαθμό ακόμα, ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, αποδείξαμε ότι η περιφερειακή ανάπτυξη και ο παραγωγικός μετασχηματισμός μπορεί πράγματι να γίνει πράξη».

Θα καλύψουν το 30% των ευρωπαϊκών αναγκών στις θεραπευτικές κατηγορίες όπου δραστηριοποιούνται οι τρεις μονάδες.

Για τον Κ.Κ., 43 ετών, κάτοχο πτυχίου και μεταπτυχιακού τίτλου και εργαζομένου επί πολλά χρόνια στον χώρο των media και της επικοινωνίας, δεν υπάρχει δίλημμα. «Νιώθω απολύτως κορόιδο όσον αφορά στο τι έκανα σε σχολείο, πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό και μετέπειτα στην αγορά εργασίας του κλάδου μου. Γιατί; Επειδή, πολύ απλά, αντί να διαβάζω και να αγχώνομαι, θα μπορούσα να είχα βγει για περισσότερους καφέδες και βόλτες, να είχα παίξει περισσότερα βιντεοπαιχνίδια, να είχα δει περισσότερες ταινίες κ.λπ. Να είχα γίνει μαστόρι και αυτή τη στιγμή να είχα και μεγαλύτερη οικονομική άνεση και μικρότερο φόβο όσον αφορά στο επαγγελματικό μου μέλλον». Oπως λέει, ουκ ολίγοι συνάδελφοί του έχουν ακούσει τελευταία από τους εργοδότες τους ότι δεν μπορούν να τους πληρώσουν πέρα από ψίχουλα, αφού «η δουλειά σου γίνεται και με το CHATGP

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" 

Το δίλημμα των γονιών: 

πτυχιούχος ή τεχνίτης;

• Ποια επαγγέλματα προτιμούν για τα παιδιά τους

ΤΗΣ ΛΙΝΑΣ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ

Τα τεχνικά επαγγέλματα έχουν υψηλές απολαβές και ζήτηση. Οι νέοι, ωστόσο, συνεχίζουν να τους γυρίζουν την πλάτη, ενώ και οι οικογένειές τους προτιμούν ένα πτυχίο για τα παιδιά τους ακόμη και όταν η ίδια η αγορά δείχνει προς μια διαφορετική κατεύθυνση. Η «Κ» έθεσε σε μια σειρά από επαγγελματίες, γονείς και ειδικούς, το ερώτημα: Τι θα συμβουλεύατε σήμερα να κυνηγήσει ένα παιδί;

«Συχνά στις συνεδρίες έχουμε πτυχιούχους που κάνουν δεύτερο πτυχίο σε Επαγγελματικές Σχολές, γιατί η πρώτη επιλογή δεν τους οδήγησε πουθενά», αναφέρει η σύμβουλος σπουδών Σοφία Καμπέρη.

«Οι σπουδές δίνουν ευελιξία. Αμα η νομική δεν σε βγάλει πουθενά , μπορείς να γίνεις νυχού. Οχι αντίστροφα», λέει ο Κ.Λ., στέλεχος φαρμακευτικής, και προτείνει στους νέους να κάνουν το δυσκολότερο που μπορούν.

Πριν από λίγες ημέρες, στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών ετέθη η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Πτυχίο που φέρει κοινωνική αναγνώριση ή τεχνική δεξιότητα με προοπτική; Μέχρι στιγμής, η απάντηση που δίνουν οι οικογένειες στην Ελλάδα είναι μία: πτυχίο κύρους. «Στην Ελλάδα, το πτυχίο εξακολουθεί να θεωρείται το βασικό σύμβολο επιτυχίας και κοινωνικής ανέλιξης – ακόμη και όταν η ίδια η αγορά δείχνει προς μια διαφορετική κατεύθυνση», είπε ο Βύρων Νικολαΐδης, πρόεδρος και CEO του ομίλου Peoplecert, που είχε την πρωτοβουλία της συζήτησης. «Από τη μια πλευρά έχουμε ανθρώπους, αποφοίτους πανεπιστημίου, οι οποίοι πλέον δυσκολεύονται να βρουν δουλειά, χάνουν τις δουλειές τους ή βλέπουν τις αμοιβές τους να μειώνονται και από την άλλη, πρέπει να περιμένεις ένα μήνα για να κλείσεις ραντεβού με έναν υδραυλικό!».

Τα παραδοσιακά «white collar» επαγγέλματα περνούν κρίση. Ο κορεσμός, σε συνδυασμό με την επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης, μειώνει τη σταθερότητα που κάποτε προσέφεραν. Αντιθέτως, τα τεχνικά και engineering επαγγέλματα εμφανίζουν αυξανόμενη ζήτηση και υψηλότερες απολαβές με σημαντικές δυνατότητες εξέλιξης. Ωστόσο, παραμένουν μη δημοφιλή στους Ελληνες. Μεγάλη έρευνα σε 27.000 εφήβους 1517 ετών που πραγματοποίησε η εταιρεία συμβούλων σταδιοδρομίας Orientum έδειξε ότι τα τεχνικά επαγγέλματα (ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, logistics, κατασκευές κ.λπ.) βρίσκονται στα χαμηλότερα επίπεδα ενδιαφέροντος των νέων, παρόλο που στην αγορά έχουν υψηλή ζήτηση και συχνά πολύ καλές αποδοχές. Oπως επισημαίνει στην «Κ» ο Σπύρος Μιχαλούλης, ιδρυτής της εταιρείας, «υπάρχει ένα ξεκάθαρο mismatch: η αγορά χρειάζεται συγκεκριμένες δεξιότητες, αλλά οι νέοι δεν τις επιλέγουν».

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση για τις δεξιότητες στις αγορές εργασίας του ΟΟΣΑ, η Ελλάδα ανήκει στο γκρουπ των οικονομιών όπου τα πόστα με απαιτήσεις για συγκεκριμένες δεξιότητες καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο ποσοστό στις ανοιχτές θέσεις εργασίας (70% και άνω), ωστόσο, ελάχιστοι αναζητούντες εργασία εκδηλώνουν ενδιαφέρον για αναγγελίες απασχόλησης που κάνουν αναφορά σε συγκεκριμένες προδιαγραφές κατάρτισης: μόλις το 5%. 

Πρόβλημα αντιμετωπίζει ολόκληρη η Ευρώπη. Στη Γερμανία, το έλλειμμα σε τεχνικά επαγγέλματα ξεπερνάει τις 400.000 θέσεις, στο Ηνωμένο Βασίλειο, περισσότερες από 8 στις 10 επιχειρήσεις αναφέρουν ελλείψεις δεξιοτήτων, ενώ στη Γαλλία πάνω από το 50% των εργοδοτών δηλώνει δυσκολία στην κάλυψη θέσεων σε τεχνικούς και βιομηχανικούς κλάδους. «Την ώρα που η Ευρώπη μιλάει για επιστροφή της παραγωγής που τα προηγούμενα χρόνια μεταφέρθηκε στην Ασία, το ερώτημα είναι: Εχουμε τους ανθρώπους για να τη στηρίξουμε;», αναρωτήθηκε ο πρόεδρος του ΣΕΒ Σπύρος Θεοδωρόπουλος στην ίδια συζήτηση.

Δεν είναι μόνο η ζήτηση, λένε οι ειδικοί. Τα τεχνικά επαγγέλματα έχουν σήμερα καλύτερες απολαβές και μεγαλύτερη επαγγελματική ασφάλεια. Oπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, ο μέσος μισθός ενός ηλεκτρολόγου με περίπου δέκα χρόνια εμπειρίας κυμαίνεται σήμερα μεταξύ 2.500 και 2.800 ευρώ. «Δεν είναι τυχαίο», τονίζει στην «Κ» η σύμβουλος σπουδών Σοφία Καμπέρη, «ότι συχνά στις συνεδρίες βλέπουμε πτυχιούχους που καταλήγουν να κάνουν δεύτερο πτυχίο σε ΕΠΑΣ, γιατί η πρώτη επιλογή δεν τους οδήγησε πουθενά».

«Νιώθω κορόιδο»

Η «Κ» έθεσε με τη σειρά της το ίδιο ερώτημα σε μια σειρά από επαγγελματίες, γονείς και ειδικούς: Τι θα συμβουλεύαμε σήμερα ένα παιδί; Να κυνηγήσει ένα «καλό πτυχίο» κατά το κοινώς λεγόμενον ή την ασφάλεια του τεχνικού επαγγέλματος; Για τον Κ.Κ., 43 ετών, κάτοχο πτυχίου και μεταπτυχιακού τίτλου και εργαζομένου επί πολλά χρόνια στον χώρο των media και της επικοινωνίας, δεν υπάρχει δίλημμα. «Νιώθω απολύτως κορόιδο όσον αφορά στο τι έκανα σε σχολείο, πανεπιστήμιο, μεταπτυχιακό και μετέπειτα στην αγορά εργασίας του κλάδου μου. Γιατί; Επειδή, πολύ απλά, αντί να διαβάζω και να αγχώνομαι, θα μπορούσα να είχα βγει για περισσότερους καφέδες και βόλτες, να είχα παίξει περισσότερα βιντεοπαιχνίδια, να είχα δει περισσότερες ταινίες κ.λπ. Να είχα γίνει μαστόρι και αυτή τη στιγμή να είχα και μεγαλύτερη οικονομική άνεση και μικρότερο φόβο όσον αφορά στο επαγγελματικό μου μέλλον». Oπως λέει, ουκ ολίγοι συνάδελφοί του έχουν ακούσει τελευταία από τους εργοδότες τους ότι δεν μπορούν να τους πληρώσουν πέρα από ψίχουλα, αφού «η δουλειά σου γίνεται και με το CHATGPT».

Η Μαρία Κότσιρα, συνταξιούχος δικηγόρος, σημείωσε: «Ο μεγάλος μου γιος είναι πολιτικός μηχανικός και δεν είναι τόσο ικανοποιημένος. Η μικρή μου κόρη έγινε δικηγόρος και το αγαπάει. Τι να πω... Η γιαγιά μου, πάντως, έλεγε ότι η μόρφωση είναι σαν ένα χρυσό βραχιόλι!». Η συμβουλή του Σωτήρη Αληγιάννη, συμβούλου πληροφορικής, στο παιδί του είναι να έχει ανοιχτό μυαλό και να επιλέξει πώς να κερδίσει τη ζωή του, με ή χωρίς πτυχίο. «Νομίζω ότι η συμβουλή του γονιού οφείλει να είναι ανάλογη με το προφίλ του παιδιού. Αν το παιδί το κυνηγάς για να κάτσει μισή ώρα στο βιβλίο, δεν έχει και τόσο νόημα η όποια συμβουλή για πτυχίο. Oπως επίσης, γιατί να συμβουλέψει κανείς ένα διαβαστερό παιδί να μάθει τέχνη για επαγγελματική αποκατάσταση; Προϋπόθεση βεβαίως είναι οι γονείς να καταλαβαίνουν τι είναι το παιδί τους και να μην αεροβατούν, ή να μην έχουν εμμονές».

Η επιχειρηματίας Μαρίνα Ναλμπάντη αναφέρει ότι σε ένα παιδί που εκφράζει ενδιαφέρον για τα ηλεκτρονικά και ηλεκτρολογικά, θα έλεγε ότι στην Ευρωπαϊκή Ενωση υπάρχει η οδηγία «Right to repair», που απαιτεί από τους κατασκευαστές να διευκολύνουν την επισκευή των προϊόντων, να παρατείνουν τη διάρκεια ζωής τους και να παρέχουν πρόσβαση σε ανταλλακτικά και εγχειρίδια επισκευής. «Θέλω να ελπίζω πως στο κοντινό μέλλον θα μπορούμε και πάλι να επισκευάζουμε τις ηλεκτρονικές και ηλεκτρολογικές συσκευές σε ευρύ επίπεδο και αυτό θα φέρει νέες θέσεις εργασίας. Λογικά οι μεγάλες εταιρείες θα θέλουν να εκπαιδεύουν και να έχουν και τους δικούς τους “μάστορες”».

Ο Γιώργος Γληνός, σεφ και επιχειρηματίας, συχνά σκέφτεται ότι αν μπορούσε να αλλάξει επάγγελμα θα γινόταν ηλεκτρολόγος ή υδραυλικός. «Ακόμη παίζει να το κάνω!», λέει μισοαστείαμισοσοβαρά. «Το συζητούσα με τον ηλεκτρολόγο μου πριν από δύο χρόνια αν θέλει βοηθό για τον χειμώνα και μου είπε “έλα”. Δεν πήγα και τώρα έχει τέσσερις υπαλλήλους και δύο βανάκια. Εγώ πάντως έλεγα χωρίς πλάκα στην κόρη μου να γίνει νυχού, τώρα είναι 21 και παίρνει το πτυχίο της στα οικονομικά».

Τα παιδιά της Φλώρας Καλογήρου, από την άλλη, δύο αγόρια 17 και 15 ετών, δηλώνουν ότι θέλουν να γίνουν υδραυλικός και ψυκτικός αντιστοίχως. «Δεν το συζητούν για κάτι άλλο, τα κριτήρια είναι καθαρά βιοποριστικά. Διαβλέπω μια σοφία και ωριμότητα στην επιλογή τους. Το δικό τους ζητούμενο είναι να βγουν στην αγορά εργασίας το συντομότερο και να γίνουν οικονομικά ανεξάρτητα». Η ίδια έχει σπουδάσει νομική και είναι διπλωματική υπάλληλος.

Ο Κ.Λ., στέλεχος φαρμακευτικής που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του, προτείνει στους νέους να κάνουν το δυσκολότερο που μπορούν. «Επιτεύγματα νωρίς στην καριέρα τους δίνουν μια αυτοπεποίθηση που δεν αποκτά κανείς εύκολα αργότερα. Τις περισσότερες φορές οι σπουδές δίνουν ευελιξία. Αμα η νομική δεν σε βγάλει πουθενά, μπορείς να γίνεις νυχού. Οχι αντίστροφα. Οι σπουδές καθεαυτές βοηθούν τον τρόπο σκέψης και την πλαστικότητα του εγκεφάλου για πάντα».

Ισως αντιστραφεί η τάση

Οι ειδικοί, πάντως, αναφέρουν ότι αναμένονται εξελίξεις στο πεδίο των προτιμήσεων των νέων για σπουδές. «Σε όλες μας τις έρευνες για την GEN Z βλέπουμε ότι σε επίπεδο αξιών εργασίας δίνουν έμφαση σε απολαβές, ευελιξία, ανεξαρτησία, work-life balance και έχουν, φυσικά, μια έντονη ανάγκη για ταχύτητα (για άμεση ικανοποίηση», σημειώνει ο Σπύρος Μιχαλούλης. «Αυτό ίσως αντιστρέψει στο μέλλον την τάση για τα τεχνικά επαγγέλματα, γιατί θα δίνουν χρήματα».

Ο άνθρωπος που συντηρεί τον υλικό κόσμο 

είναι «αόρατος»

«Υπάρχει μια βαθιά αντίφαση στην ελληνική κοινωνία, τα τεχνικά επαγγέλματα –ηλεκτρολόγοι, μηχανοτρονικοί, τεχνικοί ψύξης, εγκαταστάσεων, συστημάτων– είναι από τα καλά αμειβόμενα –ίσως όχι τόσο όσο φανταζόμαστε στην έμμισθη σχέση– στην αγορά εργασίας, έχουν σχεδόν μηδενική ανεργία και πολλές φορές κερδίζουν περισσότερα από ό,τι οι πτυχιούχοι τετραετών σπουδών. Παρ’ όλα αυτά, οι οικογένειες εξακολουθούν να τα βλέπουν ως “δεύτερη επιλογή”», αναφέρει στην «Κ» η Μαρία Φιλιππή, γενική διευθύντρια Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης του Κέντρου Διά Βίου Μάθησης του Ιδρύματος Ευγενίδου. «Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό. Είναι θέμα αντίληψης και πολιτισμικό». Η ρίζα, εξηγεί η κ. Φιλιππή, έχει ιστορικά χαρακτηριστικά. «Στη μεταπολεμική Ελλάδα, το πανεπιστημιακό πτυχίο ταυτίστηκε με κοινωνική ανέλιξη και αξιοπρέπεια. Αυτός ο κώδικας δεν έχει ακόμη αποδομηθεί. Ο τεχνίτης, ο τεχνικός, ο άνθρωπος που κατασκευάζει και συντηρεί τον υλικό κόσμο, παραμένει αόρατος στα κοινωνικά μας αφηγήματα – στα σχολικά βιβλία, στις δημόσιες τελετές, στα media, ακόμη και στο μηχανογραφικό που εμφανίζεται ως επιλογή ανάγκης αν αποτύχεις σε όλα».

Πρόσφατα το Ιδρυμα Ευγενίδου, σε μια προσπάθεια να «σπάσει» αυτή την παράδοση, ίδρυσε Ινστιτούτο Κατάρτισης και Ανάπτυξης Δεξιοτήτων. «Ηταν απάντηση σε ένα διαπιστωμένο κενό. Η επαγγελματική κατάρτιση στην Ελλάδα παράγει πτυχία, αλλά δεν παράγει πάντα δεξιότητες που αντιστοιχούν στις πραγματικές ανάγκες της αγοράς. Το Ινστιτούτο σχεδιάστηκε για να γεφυρώσει αυτό το χάσμα, να φέρει κοντά εκπαίδευση και βιομηχανία, γνώση και εφαρμογή, τυπικά προσόντα και πραγματικές δεξιότητες». Μάλιστα, σύντομα θα αναπτύξει την πρωτοβουλία με σύνθημα #Περήφανοςτεχνίτης και #Περήφανοςτεχνικός.

«Ο τεχνικός επαγγελματίας δεν είναι εκείνος που δεν πήγε πανεπιστήμιο. Είναι εκείνος που έκανε τον κόσμο να δουλεύει. Και αξίζει να το ξέρει η κοινωνία», υπογραμμίζει η κ. Φιλιππή.

Τώρα πώς μια επιστημονική εκδήλωση για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων στην Καισαριανή θα μετατρεπόταν σε «πλυντήριο» των εγκλημάτων του Γ΄ Ράιχ στην Ελλάδα και πώς θα χειραγωγείτο η ιστορική μνήμη, αυτό εκφεύγει από τη λογική του κοινού νου. Στο κάτω κάτω η ιστορική μνήμη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Μπορεί να έχει πολλές όψεις και ποικίλες αναγνώσεις, αλλά μέχρις εκεί. Η επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να διεξαχθεί υπό το κράτος των κάθε λογής αυτόκλητων θεματοφυλάκων αυτής της ιστορικής μνήμης οι οποίοι, πέραν όλων των άλλων, έχουν αναγορεύσει και τον ακτιβισμό ως μέσο επιβολής της δικής τους αντίληψης. Και ως γνωστόν τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα.

 Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 30/04/25

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Το ρεπορτάζ του Νικόλα Ζώη στη χθεσινή «Καθημερινή» δεν ήταν μόνον πλήρες, ήταν και αποκαλυπτικό. Επρόκειτο την Πρωτομαγιά να γίνει μια εκδήλωση σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας στην οποία θα αναλύονταν επιστημονικά οι γνωστές φωτογραφίες με τους 200 εκτελεσμένους της Καισαριανής. Θα συμμετείχαν δύο έγκριτοι επιστημονικοί συνεργάτες, ένας Γερμανός του Ιδρύματος Φρίντριχ Εμπερτ και ένας Ελληνας, του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Το γερμανικό Ιδρυμα ανήκει στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα (SPD) και φέρει το όνομα του πατέρα της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Ο Φρίντριχ Εμπερτ, πολέμιος των δύο άκρων, πρώτα κατέστειλε την ανταρσία των Σπαρτακιστών της Λούξεμπουργκ και του Λίμπκνεχτ (Ιανουάριος 1919) και ένα χρόνο μετά, το πραξικόπημα των Φράικορπς και του γερμανικού Επιτελείου υπό τον Λούντεντορφ.

Ερχόμαστε στο σήμερα. Αυτή η επιστημονική εκδήλωση ματαιώθηκε διότι αντέδρασε μια οργάνωση η οποία κάλεσε συλλογικότητες σε δυναμική παρουσία στον χώρο του ξενοδοχείου. Και οι διοργανωτές της εκδήλωσης, στην οποία θα παρίστατο και ο Γερμανός πρέσβης Αντρέας Κιντλ, φρονίμως ποιούντες, την ακύρωσαν. Πού να μπλέξουν οι άνθρωποι με φανατικούς που συγχέουν την ιστορική επιστήμη με την πολιτική! Που αδυνατούν να αντιληφθούν ότι οι συγκεκριμένες φωτογραφίες αποτελούν ένα ντοκουμέντο που ανήκει στην Ιστορία. Γιατί θύμωσαν οι διαμαρτυρόμενοι; Διότι «η γερμανική κυβέρνηση με πολιορκητικό κριό τα διαβόητα γερμανικά ταμεία, ιδρύματα, εκπαιδευτικά προγράμματα... επιχειρεί να θέσει υπό τον έλεγχό της την ιστορική μνήμη της Κατοχής και της Εθνικής Αντίστασης και να ξεπλύνει την ενοχή για τα τερατώδη εγκλήματα που διέπραξε το Γ΄ Ράιχ στην Ελλάδα...» και καλούν την κυβέρνηση να διεκδικήσει τις γερμανικές οφειλές. Αυτά υποστηρίζει ο «σύλλογος μνήμης και δράσης Μανόλης Γλέζος», σε ανάρτησή του στο Διαδίκτυο.

Τώρα πώς μια επιστημονική εκδήλωση για τις φωτογραφίες των 200 εκτελεσμένων στην Καισαριανή θα μετατρεπόταν σε «πλυντήριο» των εγκλημάτων του Γ΄ Ράιχ στην Ελλάδα και πώς θα χειραγωγείτο η ιστορική μνήμη, αυτό εκφεύγει από τη λογική του κοινού νου. Στο κάτω κάτω η ιστορική μνήμη δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Μπορεί να έχει πολλές όψεις και ποικίλες αναγνώσεις, αλλά μέχρις εκεί. Η επιστημονική έρευνα δεν μπορεί να διεξαχθεί υπό το κράτος των κάθε λογής αυτόκλητων θεματοφυλάκων αυτής της ιστορικής μνήμης οι οποίοι, πέραν όλων των άλλων, έχουν αναγορεύσει και τον ακτιβισμό ως μέσο επιβολής της δικής τους αντίληψης. Και ως γνωστόν τα όρια μεταξύ ακτιβισμού και τραμπουκισμού είναι δυσδιάκριτα. Επί τη ευκαιρία, οδηγήθηκα σε ένα άλλο ρεπορτάζ της «Καθημερινής» του Γιάννη Παπαδόπουλου αφιερωμένο στον Χάγκεν Φλάισερ. Το μάτι μου έπεσε στη φωτογραφία του ρεπορτάζ. Καισαριανή 1987. Ο τότε πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Ρίχαρντ φον Βαϊτσέκερ υποκλίνεται στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής, με παρούσα την πολιτική ηγεσία της Ελλάδας. Δήμαρχος Καισαριανής τότε, ο Παναγιώτης Μακρής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ.

Φαίνεται τελικά πως σε κάποια ζητήματα κινούμαστε με την όπισθεν ολοταχώς.

Ο ελληνικός προοδευτισμός είναι εξίσου αντισημιτικός με τον προοδευτισμό της Ευρώπης – και μπορεί να μην ταυτίζεται με τις ανάλογες ακροδεξιές πρακτικές, αλλά ο στόχος τους είναι ο ίδιος. Η υπόθαλψη ή και η άσκηση βίας κατά εβραίων, στις δυτικές δημοκρατίες. Το κίνημα αυτό εφαρμόζει την έννοια της συλλογικής ευθύνης συλλήβδην κατά ενός λαού, κατά μιας εθνοθρησκευτικής ταυτότητας. Τα μέλη του δρουν αντανακλαστικά, όχι με βάση τη λογική αλλά με βάση την ταυτότητα. Πρόκειται για ένα κίνημα συμπάθειας και συμπαράστασης στους τρομοκράτες και όχι στα θύματά τους. Ενα κίνημα που αγνόησε τη φρίκη της τρομοκρατικής ενέργειας της 7ης Οκτωβρίου και αντιτάχθηκε στην εκδίκησή της και στην προσπάθεια του Ισραήλ να αμυνθεί από τις επιβουλές. Ενα κίνημα που άρχισε να καταδιώκει την εβραϊκή εθνοθρησκευτική ταυτότητα επειδή, ακριβώς, είναι ό,τι είναι. Ενα κίνημα αντισημιτικό, ακόμα κι αν αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικό, με σοβαρή υποστήριξη στον δυτικό κόσμο, όχι μόνο ακτιβιστική αλλά και θεωρητική. Ενα κίνημα τυφλού μίσους. Στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στην Αθήνα...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 30/04/26

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Χθες το πρωί σε μια εβραϊκή γειτονιά στο Λονδίνο, έξω από μια συναγωγή, ένας άνδρας επιτέθηκε εναντίον δυο πολιτών, δυο Εβραίων, με εμφανή τα διακριτικά της θρησκείας τους. Συνελήφθη από την αστυνομία.

Δεν ήταν μεμονωμένο περιστατικό. Την περασμένη εβδομάδα, επίσης στο Λονδίνο, ένας άλλος άνδρας είχε επιτεθεί σε εβραίο αποκαλώντας τον «δολοφόνο μωρών» στην Παλαιστίνη. Και μερικές εβδομάδες πριν, η αστυνομία της αγγλικής πρωτεύουσας συνέλαβε περισσότερους από 20 υπόπτους, στο πλαίσιο ερευνών για εμπρηστικές επιθέσεις κατά στόχων που ανήκουν στην εβραϊκή κοινότητα, σε ασθενοφόρα και σε συναγωγές.

Δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, δεν χωράει συζήτηση. Το κατάλαβε ο δήμαρχος της πόλης, ο Σαντίκ Καν, που καταδίκασε την επίθεση, κάνοντας λόγο για αντισημιτικά περιστατικά. Ο βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ χαρακτήρισε τις επιθέσεις «βαθιά ανησυχητικές» και ζήτησε διαλεύκανση και πλήρη αντιμετώπιση. Αν και δεν θέλει πολλή φιλοσοφία ότι πρόκειται για αντισημιτισμό, ο Κιρ Στάρμερ κρατάει καθυστερήσεις.

O,τι συμβαίνει στην Αγγλία δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Στη Γαλλία τα φαινόμενα αντισημιτισμού είναι συνεχή, η αστυνομία βρίσκεται συνεχώς στους δρόμους. Στη Γερμανία έχουν ξαναρχίσει να μαρκάρουν κατοικίες κι επιχειρήσεις όπου μένουν Εβραίοι. Και στην Ελλάδα, ο προοδευτισμός μιλάει συνεχώς για το γενοκτόνο κράτος του Ισραήλ, που μαζί με τους ιμπεριαλιστές Αμερικανούς του Τραμπ χτυπάει το κυρίαρχο κράτος του Ιράν με τον μεγάλο πολιτισμό. Καμία αναφορά στον φονικό Ιανουάριο κατά του κινήματος εκκοσμίκευσης στη χώρα που, μόνο εκείνο τον μήνα, φαίνεται ότι έχουν δολοφονηθεί περί τους 40.000 πολίτες της χώρας. 40.000 πολίτες, που δεν ενδιαφέρουν τον ελληνικό προοδευτισμό επειδή διαφοροποιούνται από το αντισημιτικό καθεστώς της χώρας τους.

Η περσινή χρονιά στην Ελλάδα ήταν χρονιά πολλών αντισημιτικών ενεργειών, με έμφαση στην παρεμπόδιση Ισραηλινών που συμμετείχαν σε κρουαζιέρες και σε βιαιοπραγίες κατά χώρων (π.χ. ξενοδοχεία) όπου μένουν Ισραηλινοί. Ως φαίνεται, όλα αυτά θα επαναληφθούν και την επόμενη χρονιά – αυτό προκύπτει από τα συνθήματα του λεγόμενου «Αντιπολεμικού Διημέρου» που διοργανώνεται στη Σύρο, για να αποχαιρετήσει τη νέα φλοτίλα για τη Γάζα. «Οχι στις κρουαζιέρες των γενοκτόνων», λέει ένα από τα συνθήματα της εκδήλωσης – και είναι εμφανές ότι ηχεί, ως προαναγγελία της καλοκαιρινής στάσης των κινημάτων, που θα χρησιμοποιηθεί όχι μόνο ως επισήμανση της ιδεολογίας των εκπροσώπων τους αλλά και ως αμφισβήτηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας, με πρόθεση να επηρεαστεί και το εκλογικό αποτέλεσμα.

Ο ελληνικός προοδευτισμός είναι εξίσου αντισημιτικός με τον προοδευτισμό της Ευρώπης – και μπορεί να μην ταυτίζεται με τις ανάλογες ακροδεξιές πρακτικές, αλλά ο στόχος τους είναι ο ίδιος. Η υπόθαλψη ή και η άσκηση βίας κατά εβραίων, στις δυτικές δημοκρατίες. Το κίνημα αυτό εφαρμόζει την έννοια της συλλογικής ευθύνης συλλήβδην κατά ενός λαού, κατά μιας εθνοθρησκευτικής ταυτότητας. Τα μέλη του δρουν αντανακλαστικά, όχι με βάση τη λογική αλλά με βάση την ταυτότητα.

Πρόκειται για ένα κίνημα συμπάθειας και συμπαράστασης στους τρομοκράτες και όχι στα θύματά τους. Ενα κίνημα που αγνόησε τη φρίκη της τρομοκρατικής ενέργειας της 7ης Οκτωβρίου και αντιτάχθηκε στην εκδίκησή της και στην προσπάθεια του Ισραήλ να αμυνθεί από τις επιβουλές. Ενα κίνημα που άρχισε να καταδιώκει την εβραϊκή εθνοθρησκευτική ταυτότητα επειδή, ακριβώς, είναι ό,τι είναι.

Ενα κίνημα αντισημιτικό, ακόμα κι αν αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικό, με σοβαρή υποστήριξη στον δυτικό κόσμο, όχι μόνο ακτιβιστική αλλά και θεωρητική. Ενα κίνημα τυφλού μίσους. Στο Λονδίνο, στο Βερολίνο, στο Παρίσι και στην Αθήνα.

Δεν ξέρω τι είδους αναταραχή μπορεί να προκάλεσε η επιστολή των πέντε βουλευτών που δημοσιεύτηκε προχθές στα «ΝΕΑ». Αν προκάλεσε φυσικά κάποια αναταραχή… Διότι τα υπόλοιπα είναι στο πλαίσιο της κοινής λογικής. Η γλώσσα των βουλευτών είναι κόσμια και το ύφος ευγενικό. Οι απόψεις έχουν τη βάση τους. Λένε και σωστά πράγματα. Μόνο ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ κατάλαβε ότι μιλούν για «επιτελικό αυταρχισμό Μητσοτάκη» που «απειλεί τη δημοκρατία» (28/4) Αν λοιπόν αυτό λέγεται «αντάρτικο», τότε οι αντάρτες είναι μάλλον μαθητευόμενοι. Στο κάτω – κάτω αν ένα δημοκρατικό κόμμα δεν μπορεί να κουβεντιάσει ήρεμα και ψύχραιμα σε ένα Συνέδριο, τότε γιατί κάνει το Συνέδριο; Για να ανταλλάξουν συνταγές μαγειρικής; Ούτε καν οι τριβές δεν είναι καινούργιες. Τις ζω από τότε που θυμάμαι τον δημοσιογραφικό εαυτό μου. Μπροστά στις κόντρες υπουργών, πρωθυπουργικού γραφείου, βουλευτών και κόμματος την πρώτη οκταετία του ΠΑΣΟΚ (1981-1989), οι σημερινοί «πέντε» της ΝΔ είναι κατηχητικό. Κι αφήνω στην άκρη τη συνέχεια. Πάμε λοιπόν στην ουσία. Το «επιτελικό κράτος» είναι προφανώς απαραίτητο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατία υπάρχει κάποιο επιτελικό όργανο που (όπως κι αν το λένε) συντονίζει την κυβερνητική δράση. Δεν μπορεί ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του. Και γι΄ αυτό άλλωστε βγάζουμε κυβερνήσεις κι όχι ασύντακτα ασκέρια. Από την άλλη, ωραίο και χρήσιμο το επιτελικό κράτος αλλά δεν έχουμε «επιτελική δημοκρατία». Η δημοκρατία μας παραμένει κοινοβουλευτική και δεν βλέπω κανέναν να εισηγείται την αλλαγή της. Με άλλα λόγια, οι βουλευτές έχουν τον ρόλο τους κι όσο πληρέστερα τον επιτελούν, τόσο καλύτερα και για το κράτος και για τη δημοκρατία. Αυτά πάνε μαζί. Και παρεμπιπτόντως. Σε όλο τον δημοκρατικό πλανήτη οι εκάστοτε πρόεδροι ή πρωθυπουργοί επιλέγουν τους συνεργάτες τους. Δεν τους τραβάνε στον κλήρο. Ολα αυτά είναι τόσο αυτονόητα που αναρωτιέμαι τι συζητούμε. Στο κάτω – κάτω τη χώρα κυβερνάει ο Μητσοτάκης, όχι ο Σκέρτσος για να ανεβούμε στα κάγκελα μαζί με τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Και η αναταραχή; Σιγά τον τυφώνα. Νομίζω ότι ξεκίνησε από μια ακατανόητη πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού να προτείνει το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή κι ύστερα διάφορα συνταγματικά σχέδια για δυο ειδών βουλευτές ή για λιγότερους. Δεν ξέρω τι χρειάζονταν όλα αυτά. Πάντα θυμάμαι σε τέτοιες περιστάσεις τον πρόεδρο Κάλβιν Κούλιτζ που είχε πει το σοφό «ποτέ δεν μπορούν να σε κρεμάσουν για κάτι που δεν είπες». Ή, όπως με συμβούλευε ένας παλιός διευθυντής μου, «δεν απαντάμε παρά μόνο ερωτώμενοι».....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ"

"Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΣΤΟΝ 20ο ΑΙΩΝΑ", "ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ" ΣΤΙΣ 7 ΜΑΪΟΥ ΚΑΙ "ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΑΝΑΠΤΥΓΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ" ΣΤΙΣ 8 ΜΑΪΟΥ

ΤΑ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΩΝ ΤΙΤΛΩΝ

ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ "ΚΑΣΤΑΛΙΑ" ΣΤΗΝ 22η

ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης των βιβλίων του Θανάση Παπαδόπουλου  «Η τραγωδία του κρατικού καπιταλισμού στον 2οο αιώνα» και «Υπηρέτης της Αγάπης», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της 22ης Διεθνούς ‘Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Πέμπτη, 7 Μαϊου  2026 και ώρα 17:00-18:00 (Αίθουσα COSMOS, Περίπτερο 14)

Εισηγητές γιά το πρώτο βιβλίο, οι Σάκης Μουμτζής, συγγραφέας-αρθρογράφος και Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Δρ Βαλκανικών σπουδών-εκδότης & συγγραφέας και γιά το δεύτερο η Ματίνα Κυριαζοπούλου, εκπαιδευτικός-ερευνήτρια, κριτικός λογοτεχνίας

Συντονιστής ο συγγραφέας των δύο βιβλίων, Θανάσης Παπαδόπουλος.

Η παρουσία σας θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή γιά τον εκ Θεσσαλονίκης συγγραφέα και τους εισηγητές στην εκδήλωση.

Θα χαρούμε να σάς δούμε στο stand 104 των εκδόσεων μας στο Περίπτερο 13 της 22ης ΔΕΒΘ, γιά να δείτε και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα και τους τίτλους μας εν γένει.

Οι Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ» σάς προσκαλούν στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου του του Γεωργίου Διον. Πουκαμισά  «Το Γεωπολιτισμικό Ανάπτυγμα των Ελλήνων»,στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της 22ης Διεθνούς ‘Εκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή, 8/5/26, ώρα 11:00-12:00 ( Αίθουσα Λέξις, Περίπτερο 12).

Εισηγητές στην εκδήλωση, οι Βενιαμίν Καρακωστάνογλου, μόνιμος λέκτωρ Νομικής Σχολής ΑΠΘ και Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, κοσμήτωρ Τμήματος Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ Σχολής Κοινωνικών και Οικονομικών Επιστημών ΑΠΘ.

Συντονιστής ο συγγραφέας του βιβλίου, Γεώργιος Διον. Πουκαμισάς, πρέσβυς ε.τ.   

Η παρουσία σας θα αποτελέσει ιδιαίτερη τιμή γιά το συγγραφέα και τους εισηγητές στην εκδήλωση.

Θα χαρούμε να σάς δούμε στο stand 104 των εκδόσεων μας στο Περίπτερο 13 της 22ης ΔΕΒΘ, γιά να δείτε και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα και τους τίτλους μας εν γένει.

Εκδόσεις «ΚΑΣΤΑΛΙΑ»

Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 105 59

Τηλ: (210)3215280-3247945 

Φαξ: (210)3215281-3315176

E-Mail: info@kastaliaeditions.gr & sermichiotis@gmail.com

Σε τι οφείλεται η ατιμωρησία, η επιείκεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι θεσμοί τη βίαιη συμπεριφορά; Στις ενοχές που τους εμπνέουν οι δικές τους αδυναμίες; Ή μήπως στην παραδοχή ότι ο μέσος Ελληνας είναι έτοιμος να εκραγεί με την πρώτη ευκαιρία, με αποτέλεσμα οι θεσμοί, αντί να τιμωρούν, να αμύνονται για να μην προκαλέσουν; Στις ερμηνευτικές συνταγές ακολουθούν δόσεις από παιδεία, η οικογενειακή ατμόσφαιρα, οι κακοτεχνίες του κράτους, ακόμη και οι τιμές των ζυμαρικών στο σούπερ μάρκετ. Και εννοείται το άλας της ηθικολογίας. Ολ’ αυτά δεν είναι δικό μας αποκλειστικό προνόμιο. Είναι δημοκρατικά μοιρασμένα σε όλες τις δυτικές κοινωνίες μαζί με την έξαρση της βίας. Υπάρχει ένα στοιχείο το οποίο χαρακτηρίζει την κοινωνική μας ζωή. Και δεν εννοώ τη συλλογική μας ψυχασθένεια. Εννοώ την υπαρξιακή αξία που δίνουμε στην οργή. Το γεγονός ότι τη θεωρούμε φυσιολογικό, αν όχι απαραίτητο στοιχείο μιας φυσιολογικής συμπεριφοράς....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

ήρωας είναι οργισμένος και αν έχεις ψυχή οφείλεις να είσαι θυμωμένος. Μια συνοπτική εισαγωγή για την προσπάθεια να εξηγηθεί όχι η ύπαρξη ή η έξαρση της βίας στην κοινωνία μας –φαινόμενο που δεν αφορά μόνον εμάς–, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο την προσλαμβάνουμε και την αξία που της δίνουμε. Αμήχανοι απέναντι στις δικές μας συμπεριφορές, χρησιμοποιούμε διάφορες ερμηνευτικές συνταγές οι οποίες υποτίθεται ότι αν εφαρμοστούν θα τις αντιμετωπίσουν. Η πρώτη είναι η ατιμωρησία. Σε τι οφείλεται η ατιμωρησία, η επιείκεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι θεσμοί τη βίαιη συμπεριφορά; Στις ενοχές που τους εμπνέουν οι δικές τους αδυναμίες; Ή μήπως στην παραδοχή ότι ο μέσος Ελληνας είναι έτοιμος να εκραγεί με την πρώτη ευκαιρία, με αποτέλεσμα οι θεσμοί, αντί να τιμωρούν, να αμύνονται για να μην προκαλέσουν; Στις ερμηνευτικές συνταγές ακολουθούν δόσεις από παιδεία, η οικογενειακή ατμόσφαιρα, οι κακοτεχνίες του κράτους, ακόμη και οι τιμές των ζυμαρικών στο σούπερ μάρκετ. Και εννοείται το άλας της ηθικολογίας. Ολ’ αυτά δεν είναι δικό μας αποκλειστικό προνόμιο. Είναι δημοκρατικά μοιρασμένα σε όλες τις δυτικές κοινωνίες μαζί με την έξαρση της βίας. Υπάρχει ένα στοιχείο το οποίο χαρακτηρίζει την κοινωνική μας ζωή. Και δεν εννοώ τη συλλογική μας ψυχασθένεια. Εννοώ την υπαρξιακή αξία που δίνουμε στην οργή. Το γεγονός ότι τη θεωρούμε φυσιολογικό, αν όχι απαραίτητο στοιχείο μιας φυσιολογικής συμπεριφοράς.

Αυτός που έστειλε στο νοσοκομείο την κοπέλα με σπασμένο πόδι είναι πενήντα ετών. Κοινώς είναι στην ηλικία της ωριμότητας, η οποία, αν μη τι άλλο, σημαίνει ότι έχεις αποδεχθεί ορισμένους κανόνες συμπεριφοράς. Είναι προφανές ότι στο μυαλό του μέσα σ’ αυτούς τους κανόνες είναι και η υποχρέωση να σπάσεις στο ξύλο όποιον σε εμποδίζει να βγεις από το πάρκινγκ σου. Είσαι οργισμένος. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Και μπορεί στο δικαστήριο να δηλώσει μετανοημένος όπως θα τον συμβουλεύσει ο δικηγόρος του, όμως κατ’ ιδίαν θα εξηγεί γιατί τον έπνιξε το δίκιο και, ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, πώς δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον θυμό του. Το πιθανότερο είναι ότι οι φίλοι του θα δείξουν κατανόηση. Ο καθένας τους θα έχει να διηγηθεί ένα αντίστοιχο περιστατικό που τον έβγαλε απ’ τα ρούχα του και κρατήθηκε την τελευταία στιγμή. Με δυο λόγια, το πρόβλημά μας δεν είναι μόνον η χαλαρότητα της νομοθεσίας και των αρχών που την εφαρμόζουν. Είναι ότι έχουμε εσωτερικεύσει τη βία της οργής και την αποδεχόμεθα ως φυσιολογική, αν όχι επιθυμητή, συμπεριφορά. Από την πολιτική και τον δημόσιο λόγο ώς τις διαβάσεις των πεζών και τις θέσεις πάρκινγκ. Ο θυμός είναι υπαρξιακή μας ανάγκη.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/04/26

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 29/04/26

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Το Predator τους έφερε κοντά. Αναφέρομαι στα κόμματα της «δημοκρατικής» αντιπολίτευσης. Και κάθε αρχή κρύβει μέσα της, υπό προϋποθέσεις, και μια συνέχεια, δηλαδή το «κοντά» να γίνει ακόμα πιο κοντά. Τι σημαίνει αυτό στην προκειμένη περίπτωση; Από τη συνυπογραφή για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για τις υποκλοπές να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα. Να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι ώστε να διερευνήσουν την πιθανότητα μιας εκλογικής συνεργασίας. Τους ενώνει, φαινομενικά τουλάχιστον, η αγωνία για το μέλλον της δημοκρατίας μας, ουσιαστικά όμως αυτό που επιδιώκουν να αποτρέψουν είναι μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία Μητσοτάκη, κάτι απολύτως θεμιτό.

Θα έλεγα μάλιστα πως αν τελικά οι συγκυριακές συμπλεύσεις της «δημοκρατικής» αντιπολίτευσης μετατραπούν σε μια πολιτική συνεργασία επάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα, αυτό το νέο σκηνικό θα σταθεροποιήσει το πολιτικό μας σύστημα. Διότι σήμερα η αστάθειά του βρίσκεται στον κατακερματισμό του. Τα πολλά μικρά κόμματα, σε μια χώρα που δεν είναι εκπαιδευμένη στις κυβερνήσεις συνεργασίας, δημιουργούν ανισορροπίες, ακόμα και αν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση ή ιδίως αν προκύψει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Επειδή από τη μια μεριά θα υπάρχει ο παντοδύναμος, αυτοδύναμος κυβερνητικός πόλος και από την άλλη μια πανσπερμία κομμάτων. Το παραπάνω πρόβλημα δεν θεραπεύεται με τις προσπάθειες να εξορκισθεί η αυτοδυναμία, αλλά με τη συγκρότηση ενός ισχυρού πολιτικού σχήματος το οποίο θα διεκδικήσει την αυτοδυναμία και αν τελικά δεν τα καταφέρει, να αποτελέσει μια πανίσχυρη αξιωματική αντιπολίτευση. Δηλαδή στην ευστάθεια ενός πολιτικού συστήματος συμβάλλει και η αντιπολίτευση, για να μην πω κυρίως η αντιπολίτευση. Οι εσωτερικές ανισορροπίες του το αποσταθεροποιούν.

Στα καθ’ ημάς τώρα. Μπορεί η λεγόμενη δημοκρατική αντιπολίτευση να συντάξει ένα κοινό πρόγραμμα και να το παρουσιάσει στον ελληνικό λαό; Οι δυσκολίες σε αυτό το εγχείρημα καταγράφονται ήδη στην αφετηρία του. Ποια κόμματα απαρτίζουν τη «δημοκρατική» αντιπολίτευση; Ενα το ερώτημα, πολλές οι απαντήσεις. Αρα μπαίνουμε κατευθείαν στα βαθιά νερά. Η συνέχεια δεν είναι λιγότερο δύσκολη και αφορά το κοινό πρόγραμμα. Η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου είχε ως κοινό πρόγραμμα το δεύτερο μνημόνιο.

Ηταν, με τη διασταλτική ερμηνεία του όρου, μια κυβέρνηση ειδικού σκοπού. Το ίδιο και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Σήμερα, το κοινό πρόγραμμα θα πρέπει να αποτυπώνει μόνον τις συγκλίσεις των κομμάτων που θα το υπογράφουν, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Τι πιθανότητες έχει η «δημοκρατική» αντιπολίτευση να καταλήξει σε ένα τέτοιο κείμενο; Και για το τέλος άφησα το πρόσωπο του ηγέτη. Αυτού που θα μπει μπροστά. Ποιος θα είναι και με τι κριτήρια θα επιλεγεί; Διότι η συλλογική ηγεσία είναι αποδεδειγμένο ότι δεν «τραβά» σε μια κοινωνία ιστορικά στοιχισμένη υπό έναν ηγέτη. Οπως παρατηρεί ο αναγνώστης, οι δυσκολίες συγκρότησης ενός ενιαίου αντιπολιτευτικού πόλου είναι σημαντικές και μάλλον θα επιβεβαιώσουν τη λαϊκή έκφραση πως «οι λαγοί κοπάδι δεν γίνονται».

Κλιμακώθηκε χθες, όπως αναμενόταν, ο πόλεμος για την απόφαση της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου να βάλει στο αρχείο την υπόθεση ενδεχόμενης κατασκοπείας κατά της χώρας, αφού δεν βρήκε στοιχεία που να την τεκμηριώνουν στο υλικό της πρωτόδικης δίκης για τις παράνομες υποκλοπές. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκαν πρωταθλητές στην αντικυβερνητική ρητορική. Ο Αλέξης Τσίπρας αρκέστηκε σε μια δήλωση εξυπναδίστικη. Για την ώρα τρώει τη σκόνη του κύριου ανταγωνιστή του. Η βασική καταγγελία, βεβαίως, είναι ότι ο εισαγγελέας που έλαβε την απόφαση είναι εξαρτημένος από τη ΝΔ. Κρίση αυθαίρετη, επειδή στηρίζεται σε εντυπώσεις και όχι σε δεδομένα. Επιπλέον, κρίση που δίνει την πρωτοκαθεδρία στον θυμό, επειδή ο ανώτατος δικαστικός δεν συμφώνησε με την προσδοκία της αντιπολίτευσης. Πρόκειται για ακόμα μια εφαρμογή του νομικού λαϊκισμού. Μια πρακτική πίεσης των δικαστηρίων να λάβουν υπόψη τους το λεγόμενο «κοινό περί δικαίου αίσθημα», που πρακτικά σημαίνει ότι διάφορες υποθέσεις πολιτικού ενδιαφέροντος ερμηνεύονται και χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν από ομάδες συμφερόντων και ιδεολογικούς χώρους – εν προκειμένω, απ’ όλη την αντιπολίτευση, αριστερή και δεξιά. Ετσι, αν μια δικαστική απόφαση βολεύει τα σχέδια της αντιπολίτευσης είναι καλή και την επικαλούνται. Αν μια απόφαση δεν βολεύει, είναι αποτέλεσμα εξαγοράς της συνείδησης δικαστών. Δεν υπάρχει πιο αντιδημοκρατική μεθόδευση. Είναι όμως, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η αντιπολίτευση από το 2019. Αντί να διαμορφωθεί ένα ιδεολογικό ρεύμα, αντίπαλο της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη που θα έχτιζε μια συνολική πρόταση για τη διακυβέρνηση, φτιάχτηκαν καπετανάτα στο όνομα της Αριστεράς ή της Δεξιάς, τα οποία προσπαθούν να πλήξουν τη συνοχή της κυβέρνησης μέσω ηθικών πανικών. Η πολιτική υποκαθίσταται από ηθικές κατηγορίες, από το συναίσθημα, από την καταγγελία στο όνομα του συναισθήματος. Η πρακτική αυτή δοκιμάστηκε την πρώτη τετραετία Κυριάκου Μητσοτάκη, σε θέματα όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας επί Covid, χωρίς πολλή επιτυχία (ήταν ακόμα νωπά τα κατορθώματα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ), αλλά άρχισε να έχει σουξέ, όταν οργανώθηκε το κίνημα «Οξυγόνο», γύρω από το τρομερό δυστύχημα των Τεμπών. Λύπη, θυμός, οργή και τα αντανακλαστικά της Αγανάκτησης, όπως είχαν εκδηλωθεί μετά τη χρεοκοπία την περασμένη δεκαετία, επανήλθαν για να εκτοπίσουν τα επιχειρήματα από την πολιτική διαμάχη. Μπορεί εκείνο το κύμα της Νέας Αγανάκτησης να εξουδετερώθηκε, όταν αποκαλύφθηκε η απάτη των ξυλολίων, δημιούργησε όμως θυλάκους που διεκδικούν ακροατήριο. Επίσης, έδωσε την τεχνογνωσία στο ΠΑΣΟΚ, η ηγεσία του οποίου επέλεξε να κεφαλαιοποιήσει τη σύγκρουση με τη ΝΔ στο επίπεδο του συναισθήματος, με θυμό και Αγανάκτηση – υποδυόμενη τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Οσα αποκαλύφθηκαν γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν βούτυρο στο ψωμί του ΠΑΣΟΚ – το οποίο αδιαφορεί για το πλήγμα στο πελατειακό κράτος που έφερε το κλείσιμο του αμαρτωλού οργανισμού και συνεχίζει να βαδίζει στην προσοδοφόρα οδό των καταγγελιών. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ελπίζει ότι θα είναι ο ωφελημένος κι από την επίθεση στη δικαιοσύνη στο όνομα των υποκλοπών, επειδή άλλωστε σε ένα βαθμό είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην υπόθεση....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/04/26

Αν προκύψει κάποια μυστήρια υπόθεση όπως τώρα με τις υποκλοπές θαυμάζω κι εμπιστεύομαι τους συναδέλφους που «σαν έτοιμοι από καιρό» φοράνε τα «γουνάκια» κι ανεβαίνουν τρέχοντας στην έδρα. Σε τέτοιες περιπτώσεις όμως δύο δρόμοι υπάρχουν. Είτε έχεις εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Στην προκειμένη περίπτωση τρεις διαδοχικοί εισαγγελείς του Αρείου Πάγου και μερικοί αντεισαγγελείς του ίδιου ανώτατου δικαστηρίου κατέληξαν στο ίδιο συμπέρασμα. Το αδίκημα της κατασκοπείας δεν στοιχειοθετείται για τις υποκλοπές. Αρχείο. Τους άλλους τους έστειλαν στο Μονομελές όπου και καταδικάστηκαν. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Είτε δεν έχεις εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Και τότε ο Θεός βοηθός. Επιστρατεύεις το κάθε παραμύθι και καταφεύγεις στις πληροφορίες του κάθε περαστικού. Προτιμώ την πρώτη μέθοδο. Που δυστυχώς δεν βολεύει όταν η Δικαιοσύνη έρχεται να χαλάσει μια ωραία ιστορία, όπως με τον κρεοπώλη του σουπερμάρκετ που είχε φίλο στην ΕΥΠ κι ενδεχομένως κουμπάρο στην ΜΙ6. Καταλαβαίνω όμως και την ενόχληση της αντιπολίτευσης. Αν τελειώσει νωρίς το πανηγύρι πώς θα φτάσουμε ως τις εκλογές; Κι αν ο Μητσοτάκης δεν είναι «επικίνδυνος», τότε γιατί θα πρέπει να τον αλλάξουν; Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι θα αντιδράσει και αυτή όπως μπορεί. Το ΠΑΣΟΚ υπόσχεται Εξεταστικές Επιτροπές, μηνύσεις κ.λπ. Λογικό κι αναμενόμενο. Δικαίωμά τους. Για κάποιον λόγο είχαν θεωρήσει πως οι υποκλοπές είναι το άρμα που θα τους οδηγήσει στην εξουσία. Μέχρι τον Νίξον ή τον Ορμπαν θυμήθηκαν. Αλλά αποδεικνύεται δυστυχώς πως στη ζωή τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το κράτος δικαίου δεν παίζει μπάλα στον κομματικό καβγά. Ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να παίζει, ούτε να επιστρατεύεται από τους μεν ή τους δε σε κάθε ευκαιρία. Οπως οι περισσότεροι συμβαίνει να θυμούνται (όταν τους βολεύει) «υπάρχουν δικαστές στην Αθήνα». Ωραία. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να κάνουν τη δουλειά τους....

Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/04/26

"ΤΑ ΝΕΑ", 29/04/26

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Η σύγκριση δεν είναι εύκολη, ίσως μάλιστα να μην είναι και θεμιτή. Η μία είναι ευρωπαία εισαγγελέας, υπηρετεί σε έναν υπερεθνικό θεσμό με λίγα χρόνια ζωής και βρίσκεται συχνά σε ανταγωνισμό με τα κράτη που λόγω της ιδιότητάς της είναι υποχρεωμένη να ελέγχει. Ο άλλος είναι έλληνας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, λαμβάνει αποφάσεις που έχουν τελεσίδικο χαρακτήρα και βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τη δυσπιστία των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη. Η πρώτη είναι εξωστρεφής, πετάει δημοσιογραφικές ατάκες, διατυπώνει ευχές και επιθυμίες. Ο δεύτερος είναι κλασικός δικαστής, εκφράζεται με σύνθετες προτάσεις και μπερδεμένα ελληνικά, δίνει συχνά την εντύπωση ότι δεν θέλει να τον καταλάβουν.

Παρ’ όλα αυτά, ο πρωταγωνιστικός ρόλος που έπαιξαν τον τελευταίο καιρό στην ελληνική πολιτική ζωή η Λάουρα Κοβέσι και ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας νομιμοποιεί κατά κάποιον τρόπο το ερώτημα: ποιος από τους δύο κάνει καλύτερα τη δουλειά του;

Ενας τρόπος να απαντήσουμε είναι να δούμε ποιοι ενοχλούνται. Η ρουμάνα εισαγγελέας ενοχλεί τον ελεγχόμενο, στην περίπτωσή μας δηλαδή την ελληνική κυβέρνηση και τους βουλευτές των οποίων ζητήθηκε η άρση της ασυλίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κατηγορήθηκε για πολλά (ακόμη και για την εθνικότητά της!), η ουσία είναι όμως ότι της καταλογίστηκε υπερβάλλων ζήλος: αν oρισμένοι, πόσο μάλλον οι περισσότεροι, από τους εγκαλούμενους βουλευτές αποδειχθούν άσχετοι με την υπόθεση δεν θα έχουν στιγματιστεί αδίκως;

Ο έλληνας εισαγγελέας, πάλι, ενοχλεί τον ελέγχοντα, στην περίπτωσή μας δηλαδή τα πρόσωπα και τα κόμματα που ζητούν να μην κουκουλωθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών. Κατηγορήθηκε για πολλά (ακόμη και ότι είναι κυβερνητικός υπάλληλος), η ουσία είναι όμως ότι του καταλογίστηκε ελλείπων ζήλος: αν η επιμονή του στο «οιονεί δεδικασμένο», ότι δηλαδή η απουσία νέων στοιχείων δεν επιτρέπει την ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο, επιτρέψει σε υπεύθυνους για παράνομες παρακολουθήσεις να κυκλοφορούν ελεύθεροι, δεν θα έχουμε περίπτωση κακοδικίας;

O άγγλος νομικός Ουίλιαμ Μπλάκστοουν έγραψε το 1769 ότι είναι καλύτερα να διαφύγουν δέκα ένοχοι από το να υποφέρει ένας αθώος. Ομως εδώ δεν τίθεται αυτό το δίλημμα. Αν ταλαιπωρηθεί ένας βουλευτής που δεν έκανε ρουσφέτι, δεν θα φταίει η Κοβέσι ή η Παπανδρέου, αλλά η ανάγκη να επισπευστούν οι έρευνες με βάση όποια στοιχεία υπήρχαν για να μην παραγραφούν τα αδικήματα. Αν όμως γλιτώσουν από τον πέλεκυ της Δικαιοσύνης άνθρωποι που χρησιμοποίησαν παρανόμως το Predator για να παρακολουθήσουν πολιτικούς, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους, θα φταίνε ο Ζήσης και ο Τζαβέλλας όχι επειδή θέλησαν να προστατεύσουν αθώους, αλλά επειδή έκριναν σκόπιμο να μη διατάξουν εξαντλητικές έρευνες προκειμένου να απαντηθούν πολυάριθμα ανοιχτά ερωτήματα.

Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι ότι εκείνοι που κατήγγελλαν και χλεύαζαν το ύφος της Κοβέσι επιδοκιμάζουν τώρα με το ίδιο πάθος τα επιχειρήματα του Τζαβέλλα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.