Ο πόλεμος του Ιράν και η εμπόλεμη αμφισβήτηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δημιούργησαν ήδη ευνοϊκές συνθήκες για την Τουρκία, όχι μόνο επειδή θεσμοθετούν στο πεδίο την επιβολή δασμών και περιορισμών διέλευσης από θαλάσσιες περιοχές «εθνικής επικράτειας», αλλά και επειδή η απαξίωση του διεθνούς δικαίου στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Ουκρανίας δικαιολογεί αυθαίρετες και βίαιες επεμβάσεις. Στην πολυπολική γεωπολιτική πραγματικότητα που μας περιβάλλει, οι ισχυροί κυριαρχούν και οι ανίσχυροι υφίστανται συνέπειες βίας και αδικίας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία θα αποφύγει κάθε διεθνή διαιτησία και ότι θα επιδιώξει να επιβάλει συμβιβαστικές λύσεις σε διμερές τουρκο-ελληνικό επίπεδο. Η εξασθένηση του ΝΑΤΟ συνηγορεί με τις εθνοκρατικές της φιλοδοξίες. Η πιθανή εξασφάλιση διοδίων ναυσιπλοΐας από τη διεθνή ναυτιλία για τη διέλευση των Δαρδανελλίων θεσμοθετεί την επικράτεια της «Γαλάζιας Πατρίδας», ενθαρρύνει την παλαιότερη πρόταση Ερντογάν για το ήδη προσχεδιασμένο «κανάλι Βοσπόρου» που θα διασχίζει την ανατολική Θράκη και θα επιβάλει νέους όρους μιας αποκλειστικά τουρκικής διώρυγας από το ελληνικό Αιγαίο μέχρι τη βουλγαρική Μαύρη Θάλασσα. Μοναδική προληπτική ανταπάντηση και ταυτόχρονα πλαίσιο διπλωματικών συνδιαλλαγών σε διεθνές επίπεδο (με αναντίρρητη βάση το παγκοσμίως αδιαμφισβήτητο Δίκαιο της Θάλασσας) προσφέρει η ελληνική ναυτιλία, πρώτη στον κόσμο σε δυναμική παρουσία σε άψυχο και έμψυχο υλικό.

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (επιστολή)

είτε εντάσσονται στη ΝΑΤΟΪΚΉ συμμαχική σφαίρα (όπως οι αμυντικές πυραυλικές εγκαταστάσεις στην Κάρπαθο). Θα αναφερθώ μόνον στα διεθνή στενά της Θάλασσας του Μαρμαρά, Δαρδανέλλια και Βόσπορο, τα οποία Τούρκοι αναλυτές αποκαλούν κατ’ ευφημισμόν «Τουρκικά Στενά» και τα εντάσσουν ανεπιφύλακτα στην αυτοσχέδια «Γαλάζια Πατρίδα».

Ο πόλεμος του Ιράν και η εμπόλεμη αμφισβήτηση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ δημιούργησαν ήδη ευνοϊκές συνθήκες για την Τουρκία, όχι μόνο επειδή θεσμοθετούν στο πεδίο την επιβολή δασμών και περιορισμών διέλευσης από θαλάσσιες περιοχές «εθνικής επικράτειας», αλλά και επειδή η απαξίωση του διεθνούς δικαίου στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Ουκρανίας δικαιολογεί αυθαίρετες και βίαιες επεμβάσεις. Στην πολυπολική γεωπολιτική πραγματικότητα που μας περιβάλλει, οι ισχυροί κυριαρχούν και οι ανίσχυροι υφίστανται συνέπειες βίας και αδικίας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Τουρκία θα αποφύγει κάθε διεθνή διαιτησία και ότι θα επιδιώξει να επιβάλει συμβιβαστικές λύσεις σε διμερές τουρκο-ελληνικό επίπεδο. Η εξασθένηση του ΝΑΤΟ συνηγορεί με τις εθνοκρατικές της φιλοδοξίες. Η πιθανή εξασφάλιση διοδίων ναυσιπλοΐας από τη διεθνή ναυτιλία για τη διέλευση των Δαρδανελλίων θεσμοθετεί την επικράτεια της «Γαλάζιας Πατρίδας», ενθαρρύνει την παλαιότερη πρόταση Ερντογάν για το ήδη προσχεδιασμένο «κανάλι Βοσπόρου» που θα διασχίζει την ανατολική Θράκη και θα επιβάλει νέους όρους μιας αποκλειστικά τουρκικής διώρυγας από το ελληνικό Αιγαίο μέχρι τη βουλγαρική Μαύρη Θάλασσα. Μοναδική προληπτική ανταπάντηση και ταυτόχρονα πλαίσιο διπλωματικών συνδιαλλαγών σε διεθνές επίπεδο (με αναντίρρητη βάση το παγκοσμίως αδιαμφισβήτητο Δίκαιο της Θάλασσας) προσφέρει η ελληνική ναυτιλία, πρώτη στον κόσμο σε δυναμική παρουσία σε άψυχο και έμψυχο υλικό.

Είναι πλέον καιρός η κυβέρνηση και το ΥΕΝ να ξυπνήσουν από τον λήθαργο της πολιτικοποιημένης γραφειοκρατίας, ενώ παράλληλα παραμένει απολύτως αναγκαίο να απαιτήσουν πραγματοποιήσιμες προοδευτικές πολιτικές στους τομείς καυσίμων, θαλασσίου περιβάλλοντος και διαχείρισης πλοίων και πληρωμάτων από τις Βρυξέλλες. Σε θέματα κυριαρχίας των θαλασσών η ελληνική ναυτιλία πρέπει να συμβουλεύει και να καθοδηγεί την εθνική μας πολιτική.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΧΟΣ

Συνεπώς, ο Κυρ. Μητσοτάκης, με βάση όλα τα ιστορικά προηγούμενα, αλλά και τις μετρήσεις που τον αναδεικνύουν στο ισχυρό χαρτί της παράταξής του, έχει κάθε λόγο να θέτει το δίλημμα της πρωθυπουργίας με τον κάθε πολιτικό αντίπαλό του ξεχωριστά. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης, που φιλοδοξεί να νικήσει έστω με μια ψήφο τον πρωθυπουργό, απορρίπτει την πολιτική βάση του διλήμματος, το οποίο αποτελεί συγχρόνως και μια πρόκληση προς το πρόσωπό του, όπως και προς το πρόσωπο του Αλ. Τσίπρα. Στο κάτω κάτω, στο πρόσωπο ενός πρωθυπουργού συμπυκνώνονται τα πεπραγμένα της παράταξής του....

  Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/05/26

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Ασκήθηκε κριτική στον Κυριάκο Μητσοτάκη διότι στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας επανέλαβε προσωποποιημένο το γνωστό δίλημμα διακυβέρνησης. Από τη μια πλευρά ο ίδιος, από την άλλη οι πολιτικοί του αντίπαλοι, ο καθένας ξεχωριστά. Είναι αλήθεια ότι στην πολιτική ο κάθε ηγέτης θέτει τα διλήμματά του και οι πολίτες τοποθετούνται. Πολλές φορές τα προσπερνούν, καθώς δεν ανταποκρίνονται σε πραγματικά προβλήματα, αλλά υπηρετούν κομματικές και προσωπικές σκοπιμότητες.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ερώτημα είναι αν το δίλημμα που έθεσε ο πρωθυπουργός έχει βάση και αν θα αποτελέσει ουσιαστικό στοιχείο της προεκλογικής εκστρατείας. Είναι αυτονόητο νομίζω πως σε ένα πολιτικό σύστημα διαρθρωμένο, εκ του Συντάγματος, γύρω από τον πρωθυπουργό, το πρόσωπό του να επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό την ψήφο των πολιτών. Αρα, θεσμικά, το δίλημμα που έθεσε ο Κυρ. Μητσοτάκης είναι υπαρκτό. Πολιτικά τον συμφέρει να το θέτει, καθώς σε όλες τις δημοσκοπήσεις υπερέχει συντριπτικά των αντιπάλων του. Μάλιστα, όλοι μαζί δεν αθροίζουν το δικό του ποσοστό δημοτικότητας. Επιπλέον, με βάση τα μέχρι σήμερα δεδομένα, τα οποία δύσκολα θα ανατραπούν, το δίλημμα για την πρωθυπουργία δεν μπορεί να είναι Ανδρουλάκης ή Τσίπρας. Σαφώς στον έναν πόλο θα είναι ο πρωθυπουργός.

Αλλης τάξεως ζήτημα είναι αν το πρόσωπο του πρωθυπουργού θα αποτελέσει το βασικότερο κριτήριο για την ψήφο των πολιτών στις επόμενες εκλογές. Στην Ελλάδα, σχεδόν πάντα, η πολιτική ήταν αρθρωμένη γύρω από μια ηγετική - χαρισματική προσωπικότητα με την οποία ήθελαν να ταυτιστούν όσοι την πίστευαν και την ακολουθούσαν. Ακόμα και στις περιπτώσεις που αυτά τα χαρακτηριστικά δεν ήταν τόσο έντονα, το κύρος και η αποτελεσματικότητα μετρούσαν στη συμπεριφορά των ψηφοφόρων.

Και η Αριστερά, μια παράταξη που από το 1957 και μετά είχε συλλογική ηγεσία, μπόρεσε και έγινε κυβερνώσα όταν ανέδειξε ένα πρόσωπο το οποίο εξέφρασε το κλίμα της αγανάκτησης της μνημονιακής περιόδου. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα για τον χώρο που εκπροσωπούσε και το σημερινό του στοίχημα είναι αν θα επιβεβαιώσει αυτό το χάρισμά του. Σε παρόμοιο στοίχημα ποντάρει και η Μαρία Καρυστιανού. Στο κατά πόσον η μεγάλη αποδοχή που γνώρισε ως πενθούσα μητέρα, θα μετατραπεί σε πολιτική στήριξη του κόμματός της.

Συνεπώς, ο Κυρ. Μητσοτάκης, με βάση όλα τα ιστορικά προηγούμενα, αλλά και τις μετρήσεις που τον αναδεικνύουν στο ισχυρό χαρτί της παράταξής του, έχει κάθε λόγο να θέτει το δίλημμα της πρωθυπουργίας με τον κάθε πολιτικό αντίπαλό του ξεχωριστά. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί ο Νίκος Ανδρουλάκης, που φιλοδοξεί να νικήσει έστω με μια ψήφο τον πρωθυπουργό, απορρίπτει την πολιτική βάση του διλήμματος, το οποίο αποτελεί συγχρόνως και μια πρόκληση προς το πρόσωπό του, όπως και προς το πρόσωπο του Αλ. Τσίπρα. Στο κάτω κάτω, στο πρόσωπο ενός πρωθυπουργού συμπυκνώνονται τα πεπραγμένα της παράταξής του.

Οταν δημοσιεύτηκε το κείμενο, πήρα πολλά μηνύματα διαμαρτυρίας. Στα σόσιαλ μίντια επέστρεψε το υβρεολόγιο της περασμένης δεκαετίας. Στο email μου ήρθαν σημειώματα επιτίμησης. Και στο καπάκι, μια πολύ καλή συνάδελφος, την οποία υπολήπτομαι, μου έστειλε μήνυμα ότι είχα χάσει τα μυαλά μου. Δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να καταλάβουν όσοι είχαν καβαλήσει το κύμα της διαμαρτυρίας ότι η διεκδίκηση δεν αφορούσε τη δικαιοσύνη για τα Τέμπη, αλλά ένα σκηνικό αποσταθεροποίησης, προκειμένου να αναδυθούν κάποια νέα πολιτικά μορφώματα – όπως είχαν αναδυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ ή η Χρυσή Αυγή το 2011. Μοναδική διαφορά, ότι αυτή τη φορά στο αντισύστημα βρισκόταν και το ΠΑΣΟΚ. Στην πορεία, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως τα ήθελε το κύμα της Νέας Αγανάκτησης. Η συνωμοσιολογία για τα Τέμπη αποδείχτηκε σαθρή, αλλά ο στόχος παραμένει: το αντισύστημα εξακολουθεί να προσβλέπει στην εξουσία. Οσα ενδιαμέσως συνέβησαν, μετέτρεψαν το οιονεί λαϊκό μέτωπο σε επιμέρους κόμματα, κύριος στόχος των οποίων είναι η ανατροπή του Μητσοτάκη και της σταθερότητας στη χώρα. Τους επόμενους μήνες, ο αντιμητσοτακισμός, η βασική πολιτική πρόταση των κομμάτων του αντισυστήματος, παλιών, νεότευκτων και επερχόμενων, θα συνεχίσει να δεσπόζει – στο μεταξύ όμως, θα σκοτώνονται και μεταξύ τους επειδή η συρρίκνωση του ενός θα είναι η ζωή του άλλου. Τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου, του Βαρουφάκη, η Νέα Αριστερά, το κόμμα Τσίπρα, το κόμμα Καρυστιανού, το πιθανό κόμμα Σαμαρά και, δυστυχώς, μαζί το αγχωμένο από την έλευση Τσίπρα και Καρυστιανού ΠΑΣΟΚ, είναι εκδοχές του κόμματος των Τεμπών. Ολα μαζί και το καθένα χωριστά απειλούν την πολιτική σταθερότητα (το ΠΑΣΟΚ ήδη, με την επιπόλαιη πρότασή του για τα funds, είναι σαν να προεικάζει για τη χώρα ένα στάτους κρίσης)....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Στις 27 Ιανουαρίου 2025, μια ημέρα μετά το μεγάλο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα και σε πολλές ακόμα πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού για τα Τέμπη, με σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», «ΤΑ ΝΕΑ» δημοσίευσαν ένα κείμενό μου με το οποίο δεν συμμεριζόμουν τον ενθουσιασμό του Τύπου και μεγάλης μερίδας της κοινής γνώμης για τις κινητοποιήσεις. Ημουν πεισμένος ότι επρόκειτο για μια από τις κινητοποιήσεις που δεν είναι δίκαιες (κατά τη διατύπωση του καθηγητή Σταύρου Τσακυράκη). Οτι επρόκειτο για μια προσπάθεια δημιουργίας ενός κινήματος Νέων Αγανακτισμένων, σύμφωνα με το μοντέλο του 2011, κι ότι βασικός στόχος ήταν η συγκρότηση ενός νέου λαϊκού μετώπου, ενός μετώπου «αντισυστημισμού». Ηταν το μέσον, για να ανατραπεί ο Μητσοτάκης, να μπει η χώρα ξανά σε περιδίνηση και σε πολιτικό σκοτάδι.

Παραθέτω ένα απόσπασμα της ερμηνείας εκ μέρους μου εκείνων των γεγονότων: «Το Σύνταγμα […] έζησε τις δόξες του αντισυστημικού καλοκαιριού του 2011, το οποίο προετοίμασε το εφιαλτικό 2015 […]. Από τις ίδιες ακριβώς δυνάμεις που καρπώθηκαν εκείνη την πεποιημένη αγανάκτηση για το μνημόνιο, αριστερές και δεξιές, με την προσθήκη αυτή τη φορά της νεοαγανακτισμένης και πολιτικά άφρονος ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι και οι κουκουλοφόροι με τις μολότοφ ήταν εκεί. Ολοι αυτοί μετέφεραν στο δρόμο το εργαλειοποιημένο “σκοτεινόν πάθος της πικράς οργής”, σύμφωνα με τον Ιωάννη της Κλίμακος (που κάπως έτσι ορίζει τη μνησικακία). Ο τρόπος αυτός είναι οριζόντιος, πέρα από πολιτικές ταυτότητες (Δεξιά/Αριστερά) και ακατάβλητος».

Οταν δημοσιεύτηκε το κείμενο, πήρα πολλά μηνύματα διαμαρτυρίας. Στα σόσιαλ μίντια επέστρεψε το υβρεολόγιο της περασμένης δεκαετίας. Στο email μου ήρθαν σημειώματα επιτίμησης. Και στο καπάκι, μια πολύ καλή συνάδελφος, την οποία υπολήπτομαι, μου έστειλε μήνυμα ότι είχα χάσει τα μυαλά μου. Δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να καταλάβουν όσοι είχαν καβαλήσει το κύμα της διαμαρτυρίας ότι η διεκδίκηση δεν αφορούσε τη δικαιοσύνη για τα Τέμπη, αλλά ένα σκηνικό αποσταθεροποίησης, προκειμένου να αναδυθούν κάποια νέα πολιτικά μορφώματα – όπως είχαν αναδυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝΕΛ ή η Χρυσή Αυγή το 2011. Μοναδική διαφορά, ότι αυτή τη φορά στο αντισύστημα βρισκόταν και το ΠΑΣΟΚ.

Στην πορεία, τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν, όπως τα ήθελε το κύμα της Νέας Αγανάκτησης. Η συνωμοσιολογία για τα Τέμπη αποδείχτηκε σαθρή, αλλά ο στόχος παραμένει: το αντισύστημα εξακολουθεί να προσβλέπει στην εξουσία. Οσα ενδιαμέσως συνέβησαν, μετέτρεψαν το οιονεί λαϊκό μέτωπο σε επιμέρους κόμματα, κύριος στόχος των οποίων είναι η ανατροπή του Μητσοτάκη και της σταθερότητας στη χώρα. Τους επόμενους μήνες, ο αντιμητσοτακισμός, η βασική πολιτική πρόταση των κομμάτων του αντισυστήματος, παλιών, νεότευκτων και επερχόμενων, θα συνεχίσει να δεσπόζει – στο μεταξύ όμως, θα σκοτώνονται και μεταξύ τους επειδή η συρρίκνωση του ενός θα είναι η ζωή του άλλου.

Τα κόμματα της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Βελόπουλου, του Βαρουφάκη, η Νέα Αριστερά, το κόμμα Τσίπρα, το κόμμα Καρυστιανού, το πιθανό κόμμα Σαμαρά και, δυστυχώς, μαζί το αγχωμένο από την έλευση Τσίπρα και Καρυστιανού ΠΑΣΟΚ, είναι εκδοχές του κόμματος των Τεμπών. Ολα μαζί και το καθένα χωριστά απειλούν την πολιτική σταθερότητα (το ΠΑΣΟΚ ήδη, με την επιπόλαιη πρότασή του για τα funds, είναι σαν να προεικάζει για τη χώρα ένα στάτους κρίσης).

Ολα τα κόμματα που προανέφερα, αν και έχουν πολλές φορές αποτύχει να ανατρέψουν τη σταθερότητα, συνεχίζουν να προετοιμάζονται για τη μητέρα των μαχών· τις εκλογές.

Το Ρωσικό Κόμμα

Εκδηλη αντίπαλος της πολιτικής σταθερότητας στην Ελλάδα είναι και η νέα κομματάρχισσα που εγεννήθη ημίν, η Μαρία Καρυστιανού – η οποία όταν ήταν για όλους η θλιμμένη μητέρα θύματος των Τεμπών διαβεβαίωνε ότι δεν έχει πρόθεση να πολιτευτεί. Τελικά, και πρόθεση είχε, και κίνητρα, και όπως όλα δείχνουν και ιδεολογικό στρατόπεδο – κατάφερε μάλιστα να κοροϊδέψει μια χαρά τους αριστερούς, ως συνήθως εθελοτυφλούντες, που της έστρωσαν τον δρόμο.

Βλέπω τα πρώτα στελέχη του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού και δεν εντυπωσιάζομαι. Οι πολιτικές θέσεις του Θανάση Αυγερινού είναι γνωστές από τη δημοσιογραφική του διαδρομή· τον θυμάμαι να ισχυρίζεται ότι ο Ναβάλνι πέθανε από εμβόλιο, ότι δεν τον εξόντωσε ο Πούτιν. Ο Στράτος Σιουρδάκης είναι influencer που δείχνει στους ακολούθους του τι παράδεισος είναι η Ρωσία. Ο Δημήτρης Γεωργόπουλος Ζούτας είναι αρνητής εμβολίων. Δεν θα εκπλαγώ αν, τελικά, το κόμμα ονομαστεί «Ρωσικό Κόμμα». Εύκολα θα κατανοήσουμε και τις θέσεις του – δεν θα μας εκπλήξει τι λέει, π.χ., για την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Προφανώς, το κόμμα θα κινηθεί στο πλαίσιο των τύπων της δημοκρατίας. Πολλά κόμματα, όμως, έχουν μαζευτεί που στο όνομα των δημοκρατικών τύπων δεν θα είχαν πρόβλημα για την περιστολή της δημοκρατικής θέσμισης της κοινωνίας μας. Ας προσέχουμε, για να έχουμε.

Στην πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες. Ο καθένας για την πάρτη του κι αν συμφωνούν όλες οι… πάρτες, κάπου, κάποια στιγμή, τότε πορεύονται όλοι μαζί. Αλλιώς ο καθένας μόνος του και ο θάνατός σου, η ζωή μου. Σκληρό; Μπορεί. Αλλά έτσι είναι, αυτό έχω καταλάβει εγώ όλα αυτά τα χρόνια. Ο φουκαράς ο Πολάκης δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Αιθεροβάμων, είναι η πιο ήπια λέξη που μπορώ να χρησιμοποιήσω. Στον κόσμο του, μια δεύτερη. Από την Κυριακή περιμένει να του συμπαρασταθούν βουλευτές και στελέχη, αλλά… άκρα του τάφου σιωπή. Κανείς δεν μίλησε. Κάτι ψελλίσματα εδώ κι εκεί, αλλά τίποτε ουσιαστικό – να σηκώσει κάποιος σκόνη, ας πούμε. Και να σκεφτείς, στη δήλωση που έκανε την Κυριακή, για τη διαγραφή του, έλεγε συγκεκριμένα: «Περιμένω να δω αντίδραση σε αυτόν τον κατήφορο απαξίωσης, αδράνειας και διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, από άλλους βουλευτές, από μέλη της ΠΓ, από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και των Νομαρχιακών που πρέπει να εκφραστούν δημόσια εναντίον της αδικίας εις βάρος μου και με αίτημα την ΑΜΕΣΗ συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας και βέβαια της Κεντρικής Επιτροπής». Εμεινε στο «περίμενε»…

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 19/05/26

"Τώρα είναι η ώρα" του Τσίπρα

Με δυο παιδάκια, με γυρισμένες πλάτες, και δυο φανέλες που απεικονίζουν την 26η Μαΐου σε αριθμούς, ανήγγειλε ο εξ εφέδρων πρόεδρος Τσίπρας την ημερομηνία της αναγγελίας του νέου κόμματος. Πρωί πρωί με την αυγούλα, και μέσα από μια ανάρτηση στο Χ, ο πρόεδρος συνέχισε την τακτική των αγγελιών με υπονοούμενα, δίκην κουίζ, για μυημένους ή και αμύητους, ποιος ασχολείται τώρα.

Η ουσία είναι ότι όρισε ημερομηνία για το μεγάλο βήμα, φιλοδοξώντας να βρεθεί αντίπαλος του Κυριάκου Α’ και, γιατί όχι, και διεκδικητής της εξουσίας. Ενας δικός του μου ‘λεγε χθες το πρωί, αμέσως μετά την ανάρτηση με τα δυο παιδάκια (προϊόν ΑΙ είναι προφανώς το βίντεο των 9 δευτερολέπτων – με φόντο το ΟΑΚΑ) και τη λεζάντα «ούτε νωρίς ούτε αργά, τώρα είναι η ώρα», πως στο επιτελείο του προέδρου «όλα είναι έτοιμα» και πως «αν ήθελε θα μπορούσε να το ανακοινώσει ακόμη και αυτή την εβδομάδα» – φράση από την οποία συμπεραίνω ότι δεν ήθελε να συμπέσει με το κόμμα Καρυστιανού, το οποίο θα κάνει πρεμιέρα μεθαύριο Πέμπτη, στη Θεσσαλονίκη. Μου είπε επίσης ότι «επικρατεί ενθουσιασμός στο επιτελείο του προέδρου» και με παρέπεμψε (προκειμένου προφανώς να διαπιστώσω τον… ενθουσιασμό) στη χθεσινοβραδινή ομιλία τού προέδρου Τσίπρα στο Κλακάζ, ένα μπαρ – εστιατόριο, κοντά στον σταθμό στο Μοναστηράκι.

(Δυστυχώς δεν μπορούσα να παρευρεθώ, διότι εκείνη την ώρα ήμουν Μεγάλη Βρεταννία – συντόνιζα ένα πάνελ στο πλαίσιο του συνεδρίου του «Κύκλου Ιδεών» Βενιζέλου)

Ρίσκο στο Θησείο

Ρώτησα τον δικό μου πού θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση για την αναγγελία του νέου κόμματος. Μου απάντησε αόριστα και με πολλά «εάν» και «εφόσον» και «ίσως». Τέλος πάντων, κατάλαβα ότι δεν ήθελε να είναι αυτός που θα αποκαλύψει τον χώρο, πριν το κάνει ο ίδιος ο πρόεδρός του, ο οποίος το αποκάλυψε στην εκδήλωση στο Κλακάζ. Κάλεσε τα παιδιά που παρευρέθηκαν, την προσεχή Τρίτη, στις 8 το βράδυ, στην πλατεία Θησείου.

Μόνος αντίπαλος ως προς αυτό οι δυσοίωνες προβλέψεις για τον καιρό. Το forecast προβλέπει βροχές την επόμενη Τρίτη και, όπως είναι λογικό, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να τα κάνουν… μούσκεμα, πριν καν ξεκινήσει ο πρόεδρος. Αναρωτιέμαι γιατί δεν επιλέγουν μια… ασφαλή λύση, όπως είναι το «Παλλάς» που έχει και ωραίους… εξώστες!

Μονομαχία στον ΣΥΡΙΖΑ

Ολα αυτά όμως τα επισκιάζουν οι καταιγιστικές εξελίξεις του Σαββατοκύριακου στον ΣΥΡΙΖΑ με τη διαγραφή, την άδικη και άκαιρη διαγραφή (χα!), του γνωστού πελάτη της στήλης, Πολάκη, την αντίδραση του ίδιου στη διαγραφή, με νέες ιοβόλες αιχμές κατά του Φάμελλου, και τη ρελάνς Φάμελλου ότι δεν θα του επιτραπεί πλέον να μετέχει ούτε στα όργανα του κόμματος, στα οποία είναι μέλος.

Ο Πολάκης απειλεί ότι θα παραστεί, και η συνέχεια προφανέστατα προμηνύεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, διότι είμαι βέβαιος – στοιχηματίζω κιόλας! – ότι ο Πολάκης θα πάει στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας και εκεί θα κριθούν και τα κότσια του Φάμελλου. Θα τον πετάξει έξω; Θα βάλει τη φρουρά να του απαγορεύσει την είσοδο στην Κουμουνδούρου; Κι αν το κάνει, ο άλλος θα βάλει την ουρά στα σκέλια και θα αποχωρήσει ή – ως αψύς Σφακιανός – θα τσαμπουκαλευτεί μαζί τους; Ο,τι και να συμβεί, το έργο είναι σε (ατελείωτες) συνέχειες…

Για παράδειγμα, ο Πολάκης έχει αναγγείλει ότι θα προσφύγει άμεσα στην Επιτροπή Δεοντολογίας του κόμματος, στην οποία προεδρεύει ο Φώτης Κουβέλης, ζητώντας κρίση της Επιτροπής για το αν η διαγραφή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα σημαίνει ότι εκπίπτει και από μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας.

Φίλος μου (και του Πολάκη) με διαβεβαίωσε χθες ότι «δεν υπάρχει περίπτωση ο Φώτης να διαγράψει τον Πολάκη».

Εισηγούμαι να περιμένουμε…

Ακρα του τάφου σιωπή

Στην πολιτική δεν υπάρχουν φιλίες. Ο καθένας για την πάρτη του κι αν συμφωνούν όλες οι… πάρτες, κάπου, κάποια στιγμή, τότε πορεύονται όλοι μαζί. Αλλιώς ο καθένας μόνος του και ο θάνατός σου, η ζωή μου. Σκληρό; Μπορεί. Αλλά έτσι είναι, αυτό έχω καταλάβει εγώ όλα αυτά τα χρόνια. Ο φουκαράς ο Πολάκης δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Αιθεροβάμων, είναι η πιο ήπια λέξη που μπορώ να χρησιμοποιήσω. Στον κόσμο του, μια δεύτερη. Από την Κυριακή περιμένει να του συμπαρασταθούν βουλευτές και στελέχη, αλλά… άκρα του τάφου σιωπή. Κανείς δεν μίλησε. Κάτι ψελλίσματα εδώ κι εκεί, αλλά τίποτε ουσιαστικό – να σηκώσει κάποιος σκόνη, ας πούμε. Και να σκεφτείς, στη δήλωση που έκανε την Κυριακή, για τη διαγραφή του, έλεγε συγκεκριμένα:

«Περιμένω να δω αντίδραση σε αυτόν τον κατήφορο απαξίωσης, αδράνειας και διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, από άλλους βουλευτές, από μέλη της ΠΓ, από μέλη της Κεντρικής Επιτροπής και των Νομαρχιακών που πρέπει να εκφραστούν δημόσια εναντίον της αδικίας εις βάρος μου και με αίτημα την ΑΜΕΣΗ συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας και βέβαια της Κεντρικής Επιτροπής».

Εμεινε στο «περίμενε»…

«Οι όμορφες αγάπες όμορφα καίγονται»

Φυσικά ένας από αυτούς που το γλέντησαν κανονικά με τη διαγραφή του Πολάκη ήταν ο Νίκος Καρανίκας. Ο οποίος με μακροσκελή ανάρτησή του στο Facebook περίπου τον κατηγορεί ότι τα ‘θελε και τα ‘παθε, αφού συμμετείχε στο «πραξικόπημα» για την εκδίωξη του Κασσελάκη. Ευκαιρίας δοθείσης όμως, την «πέφτει» άσχημα και στον Τσίπρα. Ιδού ένα μικρό απόσπασμα από το οποίο προκύπτει πως «οι όμορφες αγάπες όμορφα καίγονται»:

«Εύχομαι ο κόσμος της Αριστεράς αλλά και ευρύτερα ο δημοκρατικός κόσμος να καταλάβει ότι αυτή η παρέα με σημαιοφόρο τον μεταλλαγμένο Τσίπρα χωρίστηκε στα τρία για να γίνει μια νέα παράγκα συμφερόντων.

Πρέπει να αποδεχτεί ο κόσμος ότι ο Τσίπρας με το ΙΧ κόμμα του και η παρέα του (την περιγράφει με μια εικόνα που δημιούργησε με ΑΙ, στην οποία απεικονίζεται ο Τσίπρας εν μέσω Φάμελλου, Μπίστη και Πολάκη!) δίχως αφήγημα και στρατηγική έπαψε να εκφράζει τις αξίες και τα ιδανικά της Αριστεράς και παλεύει για χρηματοδοτήσεις και εξουσία».

Βαριές κουβέντες, καθώς σε άλλο σημείο της ανάρτησής του ονοματίζει και έναν ολιγάρχη, έτσι, για να υπάρχει…

«Σφαγή» για την περιουσία

Και επειδή ήμουν ο πρώτος που άνοιξα το θέμα των περιουσιακών στοιχείων του ΣΥΡΙΖΑ (κτίριο Κουμουνδούρου, κρατική επιχορήγηση εκατομμυρίων, μέσα ενημέρωσης κ.λπ.) και του πού θα καταλήξουν αυτά όταν ο Φάμελλος αποφασίσει να μετακομίσει με τους δικούς του στο κόμμα Τσίπρα, διαβλέπω σοβαρά «ντράβαλα» οσονούπω. Διότι ο μεν Φάμελλος και οι λοιποί (Γεροβασίλη, Καραμέρος, Ζαχαριάδης, Κεδίκογλου, Μπάρκας, Παναγιωτόπουλος, Μεϊκόπουλος και λοιποί) θα αποφασίσουν τη διάλυση του κόμματος, μια ομάδα όμως θα μείνει πίσω. Κι αφού διαγράφηκε ο Πολάκης, ο μόνος που απομένει να κληρονομήσει το κόμμα είναι ο Νικόλας ο Παππάς, ο οποίος δεν φεύγει με τίποτε, διότι, πολύ απλά, δεν τον θέλει και ο άλλος.

Και εκεί θα γίνει το έλα να δεις. Διότι αυτοί που θα φύγουν θα ζητάνε από τους άλλους που θα μείνουν να μην κάνουν χρήση των περιουσιακών στοιχείων, οι άλλοι θα αρνούνται, θα ακολουθήσουν εξώδικα, μπορεί και τραμπουκισμοί – θα δούμε έργα τρελά! Ορεξη να υπάρχει…

Όχι μακριά από εδώ, όπως γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, βρίσκεται η περίφημη και πανέμορφη πόλη της Βιέννης. Και οι γενναίοι άνδρες που συγκεντρώθηκαν εκεί πριν από αιώνες για να την υπερασπιστούν είχαν καταλάβει κάτι που εμείς οι υπόλοιποι στην Ευρώπη έχουμε σταδιακά ξεχάσει: ότι η ειρήνη πρέπει να κερδίζεται. Η ειρήνη είναι κάτι που πρέπει να οικοδομηθεί, να διατηρηθεί και, όταν είναι απαραίτητο, να περιφρουρηθεί με κάθε κόστος. Η πολιορκία της Βιέννης το 1683 ήταν πολύ περισσότερο από μια ακόμη στρατιωτική σύγκρουση. Αντιπροσώπευε μια σύγκρουση μεταξύ ανταγωνιστικών ιδεών για την τάξη, τις αξίες και τα συστήματα. Η μία επικεντρώνονταν στη διατήρηση της υπάρχουσας πολιτικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ταυτότητας της Ευρώπης, ενώ η άλλη αφορούσε την αυτοκρατορική επέκταση. Την επέκταση και τη διεύρυνση ενός διαφορετικού πολιτικού και θρησκευτικού χώρου. Η σημασία της, ωστόσο, ξεπερνά την απλή αφήγηση μιας πλευράς εναντίον μιας άλλης, μιας αυτοκρατορίας εναντίον μιας άλλης. Η ιστορία σπάνια είναι τόσο ξεκάθαρη, και η ιστορία επαναλαμβάνεται με πολλές μορφές και πολλές εκφάνσεις, και πρέπει να την παρατηρήσουμε πολύ προσεκτικά και να εξετάσουμε τα δίδαγμά της. Το δίδαγμα της Βιέννης εξακολουθεί να έχει σημαντική σημασία και σήμερα. Οι κοινωνίες πρέπει να υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Η παράδοση, η ελευθερία και η ταυτότητα δεν επιβιώνουν από μόνες τους. Επιβιώνουν όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να αγωνιστούν για αυτές. Σήμερα, όπως και στο παρελθόν, η ευπάθεια της Ευρώπης δεν οφείλεται μόνο σε εξωτερικές πιέσεις, αλλά και στους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται η δική μας ανοιχτότητα, που μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Τρίτοι δρώντες δεν αμφισβητούν απαραίτητα την Ένωση άμεσα, αν και ορισμένοι το κάνουν. Μαθαίνουν τον ρυθμό μας, εκμεταλλεύονται τα κενά μας και σταδιακά μετατρέπουν τη διαδικαστική μας ευελιξία σε στρατηγικό πλεονέκτημα εναντίον μας. Αυτό που μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και ως μια μορφή συνεργασίας μπορεί με την πάροδο του χρόνου να μετατραπεί σε εξάρτηση, και η εξάρτηση, αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, γίνεται περιορισμός. Το έχουμε δει αυτό στον τομέα της ενέργειας. Έτσι λοιπόν εξουδετερώνεται η επιρροή χωρίς αντιπαράθεση, όχι με τη διάσπαση της Ευρώπης, αλλά με τη χρήση των δικών μας κανόνων εναντίον μας....

Τί είπε ο ΥΕΘΑ στην παρέμβασή του στο  Europa-Forum Wachau ’26 και στη συνάντηση με 
την Υπουργό Άμυνας 
της Αυστρίας

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συμμετέσχε σήμερα, Τρίτη 19 Μαΐου 2026, στο Europa-Forum Wachau ’26, με θέμα «European Security Architecture: From the End of Order to Joint Initiative», που πραγματοποιήθηκε στο πανεπιστημιακό Campus της αυστριακής πόλης Κρεμς.

Στις εργασίες του Φόρουμ συμμετέσχον, επίσης, η Υπουργός Άμυνας της Αυστρίας Klaudia Tanner και ο Υπουργός Άμυνας της Μολδαβίας Anatolie Nosatii.Τους Υπουργούς καλωσόρισε στο Φόρουμ ο Πρόεδρός του, πρώην Υπουργός Εξωτερικών της Αυστρίας Πρέσβης Michael Linhart.

Η θεματική του Φόρουμ ήταν αφιερωμένη στα «κεντρικά ζητήματα της ευρωπαϊκής κυριαρχίας μέσα σε μια εύθραυστη παγκόσμια τάξη», όπως και στις εξελίξεις τις επόμενες τρεις δεκαετίες.

Ακολουθεί η παρέμβαση του ΥΕΘΑ (μετάφραση από τα αγγλικά):

«Κύριοι Υπουργοί, κύριε Πρόεδρε, κύριε Πρέσβη Linhart Michael, Εξοχότατοι, διακεκριμένοι συμμετέχοντες, κυρίες και κύριοι,

Είναι πολύ μεγάλη τιμή για μένα σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και υπό την επίσημη ιδιότητά μου ως Υπουργού Εθνικής Άμυνας της Ελληνικής Δημοκρατίας, να απευθύνομαι σήμερα σε αυτό το διακεκριμένο Φόρουμ. Ένα φόρουμ που εδώ και 30 χρόνια αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές πλατφόρμες της Ευρώπης. Πλατφόρμες με αντίκτυπο στο κοινό μας μέλλον.

Το θέμα που επιλέξατε για αυτή την επετειακή έκδοση, «Τα επόμενα 30 χρόνια», είναι απατηλά απλό. Αποτελεί μια πρόσκληση να αξιολογήσουμε πού βρισκόμαστε και μια πρόκληση να μιλήσουμε ειλικρινά για το τι πρέπει ακόμη να γίνει η Ευρώπη. Όταν συγκλήθηκε το πρώτο Φόρουμ «Europa» το 1995, η αρχιτεκτονική της ευρωπαϊκής ασφάλειας βασιζόταν σε παραδοχές που, δυστυχώς, έκτοτε έχουν συστηματικά καταρριφθεί. Η ειρήνη στην ήπειρό μας αντιμετωπιζόταν ως μια μη αναστρέψιμη κατάσταση, όχι ως μια ευθύνη που απαιτεί συνεχή επένδυση. Η άμυνα θεωρούνταν ως μια δευτερεύουσα λειτουργία, κάτι που έπρεπε να διαχειριστεί κανείς παρά να διαμορφώσει.

Και η τεχνολογία θεωρούνταν κυρίως ως κινητήρια δύναμη της οικονομικής ευημερίας, όχι ως το πεδίο στο οποίο θα κρίνονταν οι μελλοντικές συγκρούσεις. Κάθε μία από αυτές τις παραδοχές διαψεύστηκε από τα γεγονότα. Ό,τι θεωρούνταν δεδομένο αποδείχθηκε, τουλάχιστον, εύθραυστο. Ό,τι είχε αναβληθεί έχει καταστεί επείγον, και αυτό που κάποτε θεωρούνταν εξαιρετικό, αποτελεί πλέον τον κανόνα. Η χώρα μου, η Ελλάδα, όχι μια μεγάλη χώρα, μια μεσαίου μεγέθους χώρα της Ευρώπης, δεν παρακολουθεί αυτές τις εξελίξεις από μια άνετη απόσταση.

Ευρισκόμενοι στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, στο σημείο συνάντησης της Ανατολικής Μεσογείου, του Αιγαίου και των Βαλκανίων, και λειτουργώντας ως γέφυρα μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής και Αφρικής, δραστηριοποιούμαστε σε ένα περιβάλλον ασφάλειας που, από κάθε άποψη, συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο απαιτητικών στον κόσμο. Και, δυστυχώς, δεν έχουμε την πολυτέλεια της στρατηγικής αμφισημίας. Οι απειλές που αντιμετωπίζουμε είναι συνεχείς και εξελισσόμενες. Ο αναθεωρητισμός, η εκμετάλλευση της μετανάστευσης και η διαρκής αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων δεν αποτελούν για εμάς θεωρητικά ζητήματα που συζητούνται σε φόρουμ. Είναι καθημερινές πραγματικότητες.

Αυτή ακριβώς η εμπειρία είναι που ώθησε την Ελλάδα να επενδύει σταθερά στον τομέα της άμυνας. Σήμερα, η Ελλάδα διαθέτει πάνω από το 3% του ΑΕΠ της για την εθνική άμυνα, το υψηλότερο ποσοστό, μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ένα από τα υψηλότερα στο ΝΑΤΟ. Και αυτή δεν είναι μια πολιτική επιλογής. Είναι αποτέλεσμα αναγκαιότητας. Η σημερινή συζήτηση επικεντρώνεται στην άμυνα και την τεχνολογία.

Επιτρέψτε μου να μιλήσω ευθέως. Αυτά τα δύο δεν μπορούν πλέον να διαχωριστούν. Το πεδίο μάχης του 21ου αιώνα δεν καθορίζεται από τη μάζα. Καθορίζεται από την ταχύτητα λήψης αποφάσεων, τον αριθμό των αισθητήρων, την ανθεκτικότητα των δικτύων και την ικανότητα ενσωμάτωσης της τεχνητής νοημοσύνης στον επιχειρησιακό σχεδιασμό, τη διοίκηση και τον έλεγχο (command and control), καθώς και στην εκτέλεση. Και εμείς, η Ελλάδα, έχουμε εξαγάγει τα κατάλληλα συμπεράσματα.

Μέσω της μεταρρύθμισης της εθνικής μας άμυνας, της «Ατζέντας 2030», δεν προχωράμε απλώς στην απόκτηση νέων πλατφορμών. Αναδιαμορφώνουμε ολιστικά τα θεμέλια της αμυντικής μας αρχιτεκτονικής. Το Ελληνικό Κέντρο Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) συνενώνει τις Ένοπλες Δυνάμεις, τη βιομηχανία και τα ερευνητικά μας ιδρύματα σε ένα πλαίσιο που έχει σχεδιαστεί για να επιταχύνει την προσαρμογή και την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα. Περνάμε από την εξάρτηση στη συμμετοχή, από τις προμήθειες στην παραγωγή. Ας δώσω ένα παράδειγμα: το νέο μας αντι-drone σύστημα «Κένταυρος», το οποίο σχεδιάστηκε, αναπτύχθηκε και δοκιμάστηκε στην Ελλάδα πριν αναπτυχθεί σε επιχειρησιακά απαιτητικά περιβάλλοντα στην Ερυθρά Θάλασσα, αποτελεί ένα παράδειγμα αυτής της μετάβασης, και δεν είναι το μοναδικό.

Αλλά, για άλλη μια φορά, ας είμαι σαφής: κανένα ευρωπαϊκό κράτος, όσο αφοσιωμένο κι αν είναι, δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το πλήρες φάσμα των σύγχρονων απειλών μόνο με εθνικές δράσεις. Και αυτό με φέρνει στην ευρωπαϊκή διάσταση, η οποία σε αυτό το Φόρουμ είναι η πιο σημαντική. Η Ευρώπη βρίσκεται σε μια αποφασιστική στιγμή όσον αφορά τη σχέση της με την ίδια της την ασφάλεια. Μια αξιόπιστη ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική απαιτεί ταυτόχρονα τέσσερα στοιχεία: πολιτική βούληση, βιομηχανική ικανότητα, καινοτομία και τεχνολογική κυριαρχία. Το καθένα ενισχύει και συμπληρώνει το άλλο. Τίποτα από αυτά δεν αρκεί από μόνο του.

Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Άμυνας, η PESCO, το πρόγραμμα Diana και το Ταμείο Καινοτομίας του ΝΑΤΟ αποτελούν σημαντικά βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Επιτρέψτε μου, επίσης, να αναφερθώ στο SAFE, ένα χρηματοδοτικό μέσο που δημιουργήθηκε από την επείγουσα ανάγκη ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανικής βάσης της Ευρώπης. Η επείγουσα ανάγκη υπό την οποία σχεδιάστηκε το SAFE οδήγησε σε λάθη. Και θα ήθελα να σας μιλήσω με ειλικρίνεια.

Αφήνει επίσης ανεπίλυτα διαρθρωτικά ζητήματα σχετικά με την Ευρώπη, τα οποία πρέπει να αντιμετωπιστούν τώρα. Οποιαδήποτε ερμηνεία του κανονισμού SAFE από ορισμένους εταίρους, η οποία συνεπάγεται την άνευ όρων χρηματοδότηση των αμυντικών βιομηχανιών εκείνων που μας απειλούν και προβάλλουν αξιώσεις εναντίον μας, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως κάποια μορφή ουδετερότητας. Μια συνεκτική Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας προϋποθέτει μια κοινή αντίληψη των απειλών και τον πλήρη σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων όλων των κρατών-μελών. Και υπάρχει η αντίληψη ότι το SAFE αποτελείται από δωρεάν χρήματα, ότι κατά κάποιον τρόπο χάνουμε αν δεν τα ξοδέψουμε. Το SAFE, κυρίες και κύριοι, δεν είναι δωρεάν.

Πρόκειται για δάνειο, δηλαδή για δανικά χρήματα. Και ενώ οι στόχοι του εργαλείου Safe εντάσσονται στην ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης της ευρωπαϊκής αμυντικής και τεχνολογικής βιομηχανικής βάσης, προκύπτουν σοβαρές πρακτικές ανησυχίες όσον αφορά το πλαίσιο εφαρμογής του. Ειδικότερα, η ανάγκη για ταχεία επέκταση των εθνικών αμυντικών βιομηχανικών δυνατοτήτων εντός ενός εξαιρετικά περιορισμένου χρονικού πλαισίου εφαρμογής δημιουργεί σημαντικά προβλήματα για τα κράτη-μέλη.

Θα σας δώσω μια πολύ σαφή εξήγηση εκτός κειμένου, για να καταλάβετε τι εννοώ. Με το SAFE, όπως έχει σχεδιαστεί σήμερα, οι συμφωνίες πρέπει να επιτευχθούν εντός του τρέχοντος έτους. Η Κλαούντια το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Και ό,τι και αν παραγγείλουμε, πρέπει να το έχουμε παραλάβει μέχρι το 2030.

Μπορείτε να μου πείτε, παρακαλώ, πόσο πιθανό είναι να δημιουργηθούν νέες γραμμές παραγωγής και νέα εργοστάσια στην Ευρώπη εντός αυτού του χρονικού πλαισίου;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη: όχι. Αν παραγγείλουμε ένα νέο υποβρύχιο αύριο, θα το παραλάβουμε σε 12 ή 15 χρόνια. Αλλά ακόμα και αν παραγγείλουμε ένα νέο άρμα μάχης, δεν θα το παραλάβουμε σε λιγότερο από 5 ή 6 χρόνια.

Έτσι, αυτό που κάνουμε, με βάση τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κανείς τον μηχανισμό SAFE, είναι να ξοδεύουμε χρήματα σε υπάρχοντα έργα, σε υπάρχουσες γραμμές παραγωγής και σε υπάρχουσες εταιρείες.

Αυτό οδηγεί σε αύξηση της τιμής αυτού που παίρνουμε σε σχέση με αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Για να το τοποθετήσουμε λοιπόν ξανά στο οικονομικό πλαίσιο, έχουμε ένα πρόβλημα στην πλευρά της προσφοράς, και αντί να διορθώσουμε το πρόβλημα αυτό, αυξάνουμε τη ζήτηση. Είναι εντελώς, εντελώς λάθος. Πρέπει λοιπόν να είμαστε πιο έξυπνοι. Πρέπει να είμαστε πιο έξυπνοι, πιο καινοτόμοι στον τρόπο που ξοδεύουμε τα χρήματά μας, στον τρόπο που προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

Και πρέπει να πω ότι το «SAFE 2» πρέπει να εξελιχθεί, καθώς έχουμε ήδη αρχίσει να συζητάμε. Ο κ. Kubilius βρισκόταν στην Αθήνα μόλις πριν από 2 ή 3 ημέρες, και εγώ άνοιξα τη συζήτηση. Πρέπει να εξελιχθούμε σε ένα πειθαρχημένο εργαλείο ενίσχυσης της κυριαρχικής ανθεκτικότητας. Επίσης, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις δημοσιονομικές επιπτώσεις. Πρέπει να διορθωθούν οι δημοσιονομικοί περιορισμοί που αποθαρρύνουν τις μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην άμυνα και την καθημερινή βιομηχανική απορρόφηση, καθώς και να αποφευχθούν οι γραφειοκρατικές καθυστερήσεις.

Οι αμυντικές δαπάνες, όταν σχεδιάζονται στρατηγικά, δεν αποτελούν εμπόδιο για την οικονομική ανάπτυξη. Αποτελούν πηγή εξειδικευμένης απασχόλησης, βιομηχανικής τεχνογνωσίας και τεχνολογικής ικανότητας που ενισχύουν τόσο την ευημερία όσο και την ασφάλεια. Και έχουμε δει οικονομίες μεσαίου μεγέθους χωρών σε αυτόν τον κόσμο που έχουν αξιοποιήσει τις αμυντικές δαπάνες με αυτόν τον τρόπο. Οι χώρες που θα διαμορφώσουν τα επόμενα 30 χρόνια της ευρωπαϊκής ασφάλειας δεν θα είναι απαραίτητα εκείνες που δαπανούν επίσης τα περισσότερα σε απόλυτους όρους. Το να ρίχνουμε χρήματα στο πρόβλημα, δεν είναι σχεδόν ποτέ η λύση.

Αυτοί που θα κερδίσουν θα είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν έξυπνα, επενδύοντας σε τεχνολογίες διπλής χρήσης, στην έρευνα και την καινοτομία, καθώς και στο ανθρώπινο δυναμικό που είναι ικανό να μετατρέψει την επιστημονική αριστεία σε επιχειρησιακό πλεονέκτημα.

Αξιότιμοι καλεσμένοι, η γεωγραφική θέση της Ελλάδας δεν είναι απλώς μια γεωγραφική πραγματικότητα, αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, στρατηγικό πλεονέκτημα. Ας δώσω ένα παράδειγμα: το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στη βορειοανατολική Ελλάδα, που σήμερα αναγνωρίζεται ως κρίσιμος κόμβος εφοδιαστικής του ΝΑΤΟ. Αν συζητούσαμε για την Αλεξανδρούπολη πριν από 10 χρόνια σε ένα φόρουμ του ΝΑΤΟ, κανείς δεν θα μπορούσε να την εντοπίσει στον χάρτη. Σήμερα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στη θαλάσσια ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο και πολύ σημαντικό ρόλο στη βοήθεια προς την Ουκρανία.

Και πρέπει να πω ότι η Ελλάδα, χάρη στη μεταρρύθμιση των Ενόπλων Δυνάμεών της, διαθέτει σήμερα μία από τις μεγαλύτερες και πιο ικανές αεροπορικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Διαθέτουμε περισσότερα από 200 μαχητικά αεροσκάφη, καθώς και περισσότερα άρματα μάχης από το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, τη Δανία, το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο – θα μπορούσα να προσθέσω και την Ισπανία και την Πορτογαλία -, όλες μαζί. Και διαθέτουμε περισσότερες φρεγάτες από ό,τι οι περισσότεροι Ευρωπαίοι γείτονές μας. Και αυτή τη στιγμή, ο στρατός μας μπορεί να παράγει χιλιάδες First-Person Drones κάθε χρόνο, και ελπίζω ότι σε δύο χρόνια θα μπορώ να σας απευθυνθώ και να σας πω ότι μπορούμε να παράγουμε εκατομμύρια κάθε χρόνο. Και αυτό εντάσσεται στο δημοσιονομικό μας πλαίσιο.

Επειδή αντιλαμβανόμαστε τις ανάγκες μας ως προβλήματα που πρέπει να επιλυθούν, και όχι απλώς ως κατάλογο απαιτήσεων για αγορές. Και αυτό το επιτυγχάνουμε μέσω αυτού που έχουμε δημιουργήσει, μιας κατεύθυνσης καινοτομίας, η οποία δεν ζητά από το στρατό να καταρτίσει κατάλογο απαιτήσεων, αλλά να καταρτίσει κατάλογο προβλημάτων που χρήζουν λύσης.

Eπιστρέφοντας στην ευρωπαϊκή διάσταση, φυσικά εάν Ευρώπη επιθυμεί να μιλά τη γλώσσα της στρατηγικής αξιοπιστίας, τότε οι υποχρεώσεις συλλογικής άμυνας πρέπει να κατοχυρωθούν σε μηχανισμούς με προκαθορισμένα επιχειρησιακά όρια και συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Το άρθρο 42, παράγραφος 7 δεν μπορεί να παραμείνει αδρανές ή να ενεργοποιείται επιλεκτικά ανάλογα με τις περιστάσεις. Η αμφισημία μπορεί να εξυπηρετεί τη διπλωματία σε περιόδους ισορροπίας, αλλά σε στιγμές κρίσης, δυστυχώς, η αμφισημία γίνεται μερικές φορές παράλυση. Μια συμμαχία και μια ένωση που λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τη συμβολή των εκτεθειμένων μελών τους είναι ισχυρότερες, πιο νόμιμες και, τελικά, πιο ανθεκτικές από εκείνες που επιφυλάσσουν την αλληλεγγύη μόνο σε στιγμές οξείας κρίσης. Και η ώρα για διαρθρωτική αλληλεγγύη είναι τώρα.

Κυρίες και κύριοι, όχι μακριά από εδώ, όπως γνωρίζετε καλύτερα από εμένα, βρίσκεται η περίφημη και πανέμορφη πόλη της Βιέννης. Και οι γενναίοι άνδρες που συγκεντρώθηκαν εκεί πριν από αιώνες για να την υπερασπιστούν είχαν καταλάβει κάτι που εμείς οι υπόλοιποι στην Ευρώπη έχουμε σταδιακά ξεχάσει: ότι η ειρήνη πρέπει να κερδίζεται. Η ειρήνη είναι κάτι που πρέπει να οικοδομηθεί, να διατηρηθεί και, όταν είναι απαραίτητο, να περιφρουρηθεί με κάθε κόστος. Η πολιορκία της Βιέννης το 1683 ήταν πολύ περισσότερο από μια ακόμη στρατιωτική σύγκρουση. Αντιπροσώπευε μια σύγκρουση μεταξύ ανταγωνιστικών ιδεών για την τάξη, τις αξίες και τα συστήματα.

Η μία επικεντρώνονταν στη διατήρηση της υπάρχουσας πολιτικής, θρησκευτικής και πολιτιστικής ταυτότητας της Ευρώπης, ενώ η άλλη αφορούσε την αυτοκρατορική επέκταση. Την επέκταση και τη διεύρυνση ενός διαφορετικού πολιτικού και θρησκευτικού χώρου. Η σημασία της, ωστόσο, ξεπερνά την απλή αφήγηση μιας πλευράς εναντίον μιας άλλης, μιας αυτοκρατορίας εναντίον μιας άλλης. Η ιστορία σπάνια είναι τόσο ξεκάθαρη, και η ιστορία επαναλαμβάνεται με πολλές μορφές και πολλές εκφάνσεις, και πρέπει να την παρατηρήσουμε πολύ προσεκτικά και να εξετάσουμε τα δίδαγμά της.

Το δίδαγμα της Βιέννης εξακολουθεί να έχει σημαντική σημασία και σήμερα. Οι κοινωνίες πρέπει να υπερασπίζονται τον εαυτό τους. Η παράδοση, η ελευθερία και η ταυτότητα δεν επιβιώνουν από μόνες τους. Επιβιώνουν όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να αγωνιστούν για αυτές.

Σήμερα, όπως και στο παρελθόν, η ευπάθεια της Ευρώπης δεν οφείλεται μόνο σε εξωτερικές πιέσεις, αλλά και στους τρόπους με τους οποίους εκδηλώνεται η δική μας ανοιχτότητα, που μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης. Τρίτοι δρώντες δεν αμφισβητούν απαραίτητα την Ένωση άμεσα, αν και ορισμένοι το κάνουν. Μαθαίνουν τον ρυθμό μας, εκμεταλλεύονται τα κενά μας και σταδιακά μετατρέπουν τη διαδικαστική μας ευελιξία σε στρατηγικό πλεονέκτημα εναντίον μας. Αυτό που μπορεί να ξεκινήσει ακόμη και ως μια μορφή συνεργασίας μπορεί με την πάροδο του χρόνου να μετατραπεί σε εξάρτηση, και η εξάρτηση, αν αφεθεί ανεξέλεγκτη, γίνεται περιορισμός. Το έχουμε δει αυτό στον τομέα της ενέργειας. Έτσι λοιπόν εξουδετερώνεται η επιρροή χωρίς αντιπαράθεση, όχι με τη διάσπαση της Ευρώπης, αλλά με τη χρήση των δικών μας κανόνων εναντίον μας.

Επομένως, τα επόμενα 30 χρόνια δεν θα καθοριστούν από αυτό που επιθυμούμε, αλλά από αυτό που είμαστε έτοιμοι και προετοιμασμένοι να οικοδομήσουμε. Και η Ευρώπη δεν μπορεί να αντιμετωπίζει την αρχιτεκτονική της ασφάλειάς της απλώς ως μια αγορά. Η στρατηγική σκοπιμότητα και τα οικονομικά οφέλη δεν πρέπει να υπερισχύουν των αρχών μας. Όταν η άμυνα διαμορφώνεται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι κοινές δημοκρατικές αξίες και τα θεμέλιά μας, τα συστήματα που δημιουργούνται για να μας προστατεύουν μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να αρχίσουν να θέτουν υπό πίεση τις ίδιες τις αξίες που προορίζονταν να υπερασπιστούν. Η εποχή μας και οι επόμενες δεκαετίες απαιτούν μια Ευρώπη κυρίαρχη, ικανή, ενωμένη, αλλά πάνω απ’ όλα έτοιμη να υπερασπιστεί τον εαυτό της, τις αξίες της και τους λαούς της. Σας ευχαριστώ πολύ».

Μετά το Φόρουμ, οι τρεις Υπουργοί προέβησαν σε κοινές δηλώσεις.

Από πλευράς του ο ΥΕΘΑ δήλωσε:

«Αγαπητή Claudia, αγαπητέ Anatoly,

Αρχικά επιτρέψτε μου να εκφράσω την ειλικρινή μου ευγνωμοσύνη προς εσάς και τον Πρέσβη Linhart για τη θερμή φιλοξενία μου εδώ, στην Αυστρία.

Η σημερινή μας συνάντηση επιβεβαίωσε κάτι βαθύτερο από μια απλή κατανόηση. Επιβεβαίωσε ότι σε μια περίοδο αβεβαιότητας, οι ευρωπαϊκές χώρες ανακαλύπτουν ξανά τη στρατηγική αξία της συνεργασίας, της εμπιστοσύνης, της συνέχειας και των κοινών αξιών. Η Ελλάδα, η Αυστρία και η Μολδαβία μπορεί να βρίσκονται σε διαφορετικά γεωγραφικά επίκεντρα της Ευρώπης, αλλά όλοι μας αντιμετωπίζουμε κοινές προκλήσεις.

Η αρχιτεκτονική ασφαλείας της ηπείρου μας δέχεται απειλή από πολέμους, γεωγραφικό αναθεωρητισμό, υβριδικές απειλές, εχθροπραξίες στον κυβερνοχώρο, αστάθεια στον τομέα της ενέργειας και από μεταναστευτικές ροές. Αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένα φαινόμενα. Διαμορφώνουν ένα πεδίο συστημικής αστάθειας, το οποίο είναι εμφανές στον κόσμο κατά τον 21ο αιώνα.

Η Ελλάδα, όπως και η Αυστρία, αξιολογεί τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ευρώπη με μια ματιά 360 μοιρών και επιτρέψτε μου να πω πως πιστεύω ότι και η Μολδαβία έχει παρόμοια προσέγγιση. Σε αυτό το πλαίσιο, οφείλω να αναγνωρίσω την αλληλεγγύη της Αυστρίας κατά τα τεκταινόμενα του 2020 στα ανατολικά χερσαία σύνορα της Ελλάδας, στον ποταμό Έβρο, όπου οργανωμένη μεταναστευτική πίεση εργαλειοποιήθηκε σε μία προσπάθεια αμφισβήτησης όχι μόνο της κυριαρχίας της Ελλάδας αλλά και της συνοχής και ανθεκτικότητας της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Ελλάδα εκτιμά βαθύτατα την υποστήριξη της Αυστρίας εκείνη την περίοδο, διότι τα εξωτερικά σύνορα της Ελλάδας αποτελούν επίσης τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τα κοινά μας σύνορα. Αυτή η κατανόηση βρίσκεται στο επίκεντρο του Άρθρου 42 παρ. 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Της αρχής που ορίζει πως η ασφάλεια ενός κράτους-μέλους αφορά όλα τα κράτη-μέλη.

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, η στρατηγική αλληλεγγύη δεν πρέπει να παραμείνει μια θεωρητική διάταξη, η οποία φυλάσσεται για ακραίες καταστάσεις. Πρέπει να εξελιχθεί σε ένα ζωντανό, ευρωπαϊκό αντανακλαστικό. Η Ευρώπη έχει αναπτύξει τη δυνατότητα, όχι απλώς να αντιδρά σε κρίσεις, αλλά επίσης να τις προβλέπει και να διαμορφώνει το περιβάλλον ασφαλείας της. Πιστεύω πως αυτό αποτελεί κοινή άποψη σήμερα εδώ.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Μετά το πέρας των δηλώσεων, ακολούθησε διμερής συνάντηση με την Υπουργό Άμυνας της Αυστρίας Klaudia Tanner. Στη συνάντηση οι δύο Υπουργοί αντάλλαξαν απόψεις για το μέλλον της συνεργασίας Ελλάδας και Αυστρίας στην αμυντική καινοτομία και συμφώνησαν το επόμενο διάστημα να εντατικοποιηθούν οι επαφές τους στο πλαίσιο της ενίσχυσης της καινοτομίας και της αμυντικής βιομηχανίας. Συζήτησαν, επίσης, και για περιφερειακές και διεθνείς εξελίξεις στον τομέα της ασφάλειας.

Σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές της «Κ», το καμικάζι-drone τύπου Cossack Mamai δεν είναι το μοναδικό μη επανδρωμένο όχημα επιφανείας (Usv-unmanned Surface Vehicle) ουκρανικής ιδιοκτησίας και ναυπήγησης που επιχειρούσε στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ένα από πολλά. Το προσχέδιο του πορίσματος που συνέταξε το ΓΕΕΘΑ βρίσκεται στα χέρια του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος και θα αποφασίσει με ποιο τρόπο θα αξιοποιήσει τα ευρήματα που καθιστούν σαφές ότι το καμικάζι-drone ήταν κομμάτι μιας ευρύτερης αποστολής, σχεδιασμένης στο Κίεβο. Το μέγεθος αυτών των σκαφών (με σήμα το οποίο δεν είναι μεγαλύτερο από εκείνο ενός τζετσκι) είναι τέτοιο ώστε ο εντοπισμός τους να είναι εξαιρετικά δύσκολος ή και αδύνατος. Σύμφωνα με διάφορες πηγές από όλες τις συναρμόδιες υπηρεσίες, το συγκεκριμένο ναυτικό drone μεταφερόταν από πλοίο το οποίο δεν έχει σταθερή βάση, ενώ έχει περάσει και από τη Λιβύη. Δεν αποτελούσε παρά ένα μόνο drone από έναν απροσδιόριστο αριθμό. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, σε ανύποπτο χρόνο οι Ουκρανοί είχαν προειδοποιήσει την Αθήνα ότι για τις ουκρανικές δυνάμεις τα πλοία του «σκιώδους στόλου» και τάνκερ που μπορεί να μεταφέρουν παράνομα (ενάντια στις κυρώσεις) πετρέλαιο ή άλλο καύσιμο αποτελούν νόμιμο στόχο. Βέβαια, από την προειδοποίηση μέχρι την υλοποίηση υπάρχει μια αρκετά σημαντική απόσταση. Αλλά η ύπαρξη αυτής της μάλλον αόριστης προειδοποίησης ήταν και εκείνη που κέντρισε την προσοχή αρκετών στις συναρμόδιες υπηρεσίες....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

Ο πόλεμος των drones από 
τη Βαλτική έως το Ιόνιο

• Τα ευρήματα του ΓΕΕΘΑ για την αποστολή του ουκρανικού σκάφους. «Μαζέψτε και τα υπόλοιπα», το μήνυμα της Αθήνας προς το Κίεβου

ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ

Μήνυμα προς το Κίεβο ότι μετά την εντοπισμό και την ταυτοποίηση του ουκρανικού ναυτικού drone στη Λευκάδα, θα πρέπει να αποσύρει όσα drones παραμένουν εκτός ραντάρ μακριά από τις ελληνικές ακτές, στέλνει η Αθήνα.

Τα ευρήματα

Σύμφωνα με άριστα πληροφορημένες πηγές της «Κ», το καμικάζι-drone τύπου Cossack Mamai δεν είναι το μοναδικό μη επανδρωμένο όχημα επιφανείας (Usv-unmanned Surface Vehicle) ουκρανικής ιδιοκτησίας και ναυπήγησης που επιχειρούσε στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ένα από πολλά. Το προσχέδιο του πορίσματος που συνέταξε το ΓΕΕΘΑ βρίσκεται στα χέρια του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος και θα αποφασίσει με ποιο τρόπο θα αξιοποιήσει τα ευρήματα που καθιστούν σαφές ότι το καμικάζι-drone ήταν κομμάτι μιας ευρύτερης αποστολής, σχεδιασμένης στο Κίεβο.

Το μέγεθος αυτών των σκαφών (με σήμα το οποίο δεν είναι μεγαλύτερο από εκείνο ενός τζετσκι) είναι τέτοιο ώστε ο εντοπισμός τους να είναι εξαιρετικά δύσκολος ή και αδύνατος. Σύμφωνα με διάφορες πηγές από όλες τις συναρμόδιες υπηρεσίες, το συγκεκριμένο ναυτικό drone μεταφερόταν από πλοίο το οποίο δεν έχει σταθερή βάση, ενώ έχει περάσει και από τη Λιβύη.

Δεν αποτελούσε παρά ένα μόνο drone από έναν απροσδιόριστο αριθμό. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, σε ανύποπτο χρόνο οι Ουκρανοί είχαν προειδοποιήσει την Αθήνα ότι για τις ουκρανικές δυνάμεις τα πλοία του «σκιώδους στόλου» και τάνκερ που μπορεί να μεταφέρουν παράνομα (ενάντια στις κυρώσεις) πετρέλαιο ή άλλο καύσιμο αποτελούν νόμιμο στόχο.

Βέβαια, από την προειδοποίηση μέχρι την υλοποίηση υπάρχει μια αρκετά σημαντική απόσταση. Αλλά η ύπαρξη αυτής της μάλλον αόριστης προειδοποίησης ήταν και εκείνη που κέντρισε την προσοχή αρκετών στις συναρμόδιες υπηρεσίες.

Διάβημα δίχως στροφή

Από τα ευρήματα του πορίσματος καθίσταται σαφές ότι το drone είναι ουκρανικής ναυπήγησης, ιδιοκτησίας και αποστολής και με βάση αυτό το τρίπτυχο θα σχεδιαστεί η στάση έναντι του Κιέβου. Κατ’ αρχάς υψηλόβαθμες διπλωματικές πηγές διευκρινίζουν στην «Κ» ότι η Αθήνα δεν πρόκειται να κάνει πολιτική στροφή.

Η Αθήνα παραμένει σταθερά υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και της αρχής του απαραβίαστου των συνόρων, ενώ θεωρεί ότι η ρωσική εισβολή παραμένει μια επίδειξη ωμής ισχύος ενάντια στο διεθνές δίκαιο. Αλλά θα πρέπει να μπουν κάποια όρια στη δράση των ναυτικών drones στη Μεσόγειο, καθώς περαιτέρω κλιμάκωση μπορεί να οδηγήσει σε πλήρη εκτροχιασμό της κατάστασης. Γι’ αυτό και σε κάθε πρωτοβουλία που έχει αναληφθεί, επίκειται να δρομολογηθούν μια σειρά από ενέργειες.

Στο διπλωματικό πεδίο, η Αθήνα έχει ήδη στείλει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι οι κίνδυνοι που προκαλούν για την ασφάλεια και το περιβάλλον στις θάλασσες που περιβάλλουν την Ελλάδα τα ουκρανικά drones δεν μπορεί να παρακαμφθούν. Η απάντηση της Ελλάδας θα κινηθεί σε τρία επίπεδα. Κατ’ αρχάς, πρέπει να θεωρείται δεδομένη μια επικοινωνία σε πολιτικό επίπεδο, ενδεχομένως και σε ανώτατο προκειμένου να δοθούν διευκρινίσεις.

Ο κ. Μητσοτάκης και ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχουν αρκετά καλή προσωπική επικοινωνία, παρά το γεγονός ότι εκκρεμούν υποθέσεις ανάμεσα σε Αθήνα και Κίεβο. Οπως για παράδειγμα η κύρωση από την ελληνική Βουλή της Συμφωνίας Ασφαλείας Ελλάδας - Ουκρανίας που υπογράφηκε τον Οκτώβριο του 2024. Η συγκεκριμένη εκκρεμότητα δεν θεωρείται υψηλής προτεραιότητας, κυρίως διότι υποθέσεις όπως η οικονομική ενίσχυση (μέσω του κοινοτικού προϋπολογισμού) αλλά και η αποστολή οπλισμού δεν συνδέονται με την υλοποίηση του συγκεκριμένου κειμένου συμφωνίας.

Το δεύτερο επίπεδο της ελληνικής αντίδρασης βρίσκεται στο πεδίο της Ε.Ε., όπου –σε γενικές γραμμές– δεν υπάρχει αρκετή θεσμική κινητικότητα. Σε διμερές επίπεδο, πάντως, η Αθήνα έχει ήδη επικοινωνήσει με όλους τους βασικούς συμμάχους, περιλαμβανομένων των ΗΠΑ που φαίνεται να έχουν δείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Μάλιστα, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, από τις ΗΠΑ ήλθε μέρος των πληροφοριών που αξιοποιήθηκαν για να ξετυλιχθεί το κουβάρι. Δεδομένου, επίσης, ότι η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχει απειληθεί από την ανεξέλεγκτη χρήση μη επανδρωμένων (βλ. εκτενές ρεπορτάζ στη σελίδα 12 για τις παρενέργειες στη Φινλανδία και στις χώρες της Βαλτικής), υπάρχει αρκετή κατανόηση σε επίπεδο συμμάχων, σίγουρα πολύ περισσότερη από εκείνη που δείχνει η ύπατη εκπρόσωπος της Ε.Ε. Κάγια Κάλας, η οποία στις παρεμβάσεις που έκαναν στις αρχές της εβδομάδας διαδοχικά οι κ. Γεραπετρίτης και Δένδιας, απάντησε ότι το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί είναι η ρωσική επιθετικότητα και άλλαξε θέμα.

Στον ΟΗΕ

Στο τραπέζι υπάρχει και ένα τρίτο σενάριο, βάσει του οποίου η Ελλάδα θα αξιοποιήσει τη συμμετοχή της στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να αναλάβει μια πρωτοβουλία που θα αναδείξει το ζήτημα της ασφάλειας ναυσιπλοΐας και τους κινδύνους που κρύβει η ανεξέλεγκτη χρήση USV σε κατοικημένες και μη εμπόλεμες περιοχές. Μια τέτοια πρωτοβουλία μπορεί να λάβει πολλές μορφές, κυρίως όμως αυτήν ενός εγγράφου που θα ζητάει την ευαισθητοποίηση του Συμβουλίου Ασφαλείας προκειμένου να αποφευχθούν καταστροφές και ανεξέλεγκτη ρύπανση.

Διασπορά στη Μεσόγειο

Το καμικάζι-drone τύπου Cossack Mamai δεν είναι το μοναδικό μη επανδρωμένο όχημα επιφανείας ουκρανικής ιδιοκτησίας και ναυπήγησης που επιχειρούσε στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Τι λέει το πόρισμα

Το προσχέδιο του πορίσματος που συνέταξε το ΓΕΕΘΑ βρίσκεται στα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα ευρήματα καθιστούν σαφές ότι το καμικάζιdrone ήταν σκέλος μιας ευρύτερης αποστολής, σχεδιασμένης στο Κίεβο.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/05/26

Ναυτικός πόλεμος και 

μη επανδρωμένα συστήματα

ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ*

Το πρόσφατο περιστατικό με το ουκρανικό μη επανδρωμένο όχημα επιφανείας (USV - Unmanned Surface Vehicle) στη Λευκάδα δικαιολογημένα έχει προκαλέσει μεγάλη ανησυχία στην ελληνική κοινή γνώμη. Ως γνωστόν, η χώρα έχει εκτεταμένη ακτογραμμή και χιλιάδες νησιά και βραχονησίδες, που δεν επιτηρούνται πάντα αποτελεσματικά. Η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να είναι αρκούντως πειστική ως προς τις διπλωματικές και άλλες συνέπειες που θα αντιμετωπίσει το Κίεβο, αν συνεχιστεί η προσπάθεια επέκτασης του πολέμου στη Μεσόγειο. Αξίζει να σημειωθεί ότι τους τελευταίους 15 μήνες έχουν γίνει αρκετές επιθέσεις σε ελληνόκτητα δεξαμενόπλοια στη Βαλτική και στη Μαύρη Θάλασσα, χωρίς η Αθήνα, δυστυχώς, να επιδείξει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την προάσπιση των ναυτιλιακών συμφερόντων μας.

Σε στρατιωτικό επίπεδο, η εμφάνιση των USV έχει μεταβάλει το ναυτικό περιβάλλον επειδή αυτά διαθέτουν χαμηλό ίχνος και υψηλή φονικότητα. Μπορούν να μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών και να εκτελούν μεμονωμένες επιθέσεις ή επιθέσεις κορεσμού εναντίον πολεμικών πλοίων. Με άλλα λόγια, τέτοια οχήματα δύνανται να απειλήσουν ακριβές ναυτικές πλατφόρμες και να επηρεάσουν καταλυτικά την ισορροπία ναυτικής ισχύος. Τα μέχρι τώρα παραδείγματα είναι εξόχως ανησυχητικά.

Με τη βοήθεια των Ιρανών, oι Χούθι έχoυν κατορθώσει να αναπτύξουν τα δικά τους USV για επιθέσεις στα Στενά Μπαμπ ελ Μαντέμπ και στην υπόλοιπη Ερυθρά Θάλασσα. Η σιιτική πολιτοφυλακή της Υεμένης έπληξε με USV τη σαουδαραβική φρεγάτα «Αλ-μαντίνα» το 2017, ενώ βύθισε δύο ελληνόκτητα πλοία το 2025. Με συμμετοχή ελληνικής φρεγάτας, η επιχείρηση «Ασπίδες» της Ε.Ε. έχει συμβάλει στην προστασία των εμπορικών πλοίων που διέρχονται από τη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή. Ωστόσο, οι Χούθι εξακολουθούν να έχουν τις επιχειρησιακές δυνατότητες για να απειλήσουν την ελεύθερη ναυσιπλοΐα και κατ’ επέκτασιν τα ευρωπαϊκά οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα.

Η Ουκρανία έχει επίσης προχωρήσει σε παραγωγή μη επανδρωμένων επιφανείας, μειώνοντας την επιχειρησιακή ελευθερία του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας. Ουκρανικά USV έχουν πραγματοποιήσει πλήγματα σε 10-11 φρεγάτες, κορβέτες, αποβατικά και ταχύπλοα περιπολικά σκάφη. Επιπροσθέτως, έχουν γίνει επιθέσεις στους ρωσικούς ναυστάθμους της Σεβαστούπολης και του Νοβοροσίσκ, αλλά και στη γέφυρα της Κριμαίας που ενώνει την κατειλημμένη χερσόνησο με τη Ρωσία. Τα ουκρανικά USV είναι σαφώς πιο ανεπτυγμένα από εκείνα των Χούθι, αφού χρησιμοποιούν δορυφορικά επικοινωνιακά συστήματα, διαθέτουν μεγαλύτερη αυτονομία και εντάσσονται στη φιλοσοφία της πολυχωρικής μάχης (multi-domain battle) που προκρίνει τον ελιγμό σε βάθος.

Η ευκολία κατασκευής και χρήσης τέτοιου είδους συστημάτων αποτελεί σοβαρή πρόκληση για την ελληνική άμυνα. Σε ενδεχόμενη περίοδο επιχειρήσεων, η διασπορά νησιών και τα στενά περάσματα στο Αιγαίο θα εμποδίζουν τον εύκολο και γρήγορο εντοπισμό των εχθρικών USV. Ετσι ο αντίπαλος ίσως μπορέσει να πλήξει ελληνικές μονάδες επιφανείας και κρίσιμες υποδομές (π.χ. λιμάνια), ακόμη και αν τα USV εκτοξευθούν από αλιευτικά ή εμπορικά σκάφη. Για την Ελλάδα, λοιπόν, η απειλή είναι ξεκάθαρα ασύμμετρη. Με ένα σχετικά φθηνό μέσο, η άλλη πλευρά μπορεί να περιορίσει την ελευθερία δράσης των πολεμικών πλοίων μας.

Η αντιμετώπιση των USV απαιτεί πολυεπίπεδη άμυνα και έγκαιρη προειδοποίηση. Απαραίτητη είναι η ενίσχυση με συγκεκριμένες κατηγορίες ναυτικών και παράκτιων ραντάρ, θερμικές κάμερες τελευταίας τεχνολογίας και σόναρ ρηχών υδάτων. Τα πολεμικά πλοία χρειάζονται αντιusv συστήματα, όπως ταχεία πυροβόλα, λέιζερ μικρής ισχύος και ηλεκτρονικά αντίμετρα. Κρίσιμη είναι ακόμα η οχύρωση λιμένων με πλωτά φράγματα και θαλάσσια δίχτυα, καθώς και η δημιουργία ομάδων ταχυπλόων άμεσης αντίδρασης.

Σε κάθε περίπτωση, επιβάλλεται μια ψύχραιμη επανεξέταση της ελληνικής αντίληψης περί σύγχρονου ναυτικού πολέμου. Απαιτείται στρατηγική καινοτομία και επιχειρησιακή ευελιξία, ιδιαιτέρως απέναντι σε έναν αντίπαλο που επενδύει συνεχώς σε μη επανδρωμένα συστήματα. Στην Επανάσταση του 1821 υπήρχε ένα διασκευασμένο μικρό πλοίο, φορτωμένο με εκρηκτικά, που επιτελούσε τον ίδιο ρόλο με τα σημερινά USV. Τα πυρπολικά του Κανάρη προκαλούσαν τρόμο στον οθωμανικό στόλο και τελικά οδήγησαν στην ελληνική ναυτική υπεροχή. Να ξαναγίνουμε αυτοί που ήμασταν.

*Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και Reader in International Security στο King’s College London.

Πριν από δύο χρόνια, ένας καλός γάλλος πρόεδρος όπως ο Μακρόν είχε παραδεχτεί σε μια σύσκεψη με συνεργάτες του πως «κανείς δεν θέλει να βλέπει το ίδιο πρόσωπο στην ίδια θέση για τόσα χρόνια». Εζησα την κόπωση από τη διακυβέρνηση του Σημίτη. Τέτοια εποχή το 2003 είχε μπει κι εκείνος στον όγδοο χρόνο της πρωθυπουργίας του. Η Ελλάδα είχε ενταχθεί στην ΟΝΕ κι ανέβει κατηγορία στο επίκεντρο της Ευρώπης, οι οικονομικοί ρυθμοί ήταν απίστευτοι, τα μεγάλα έργα άλλαζαν τη χώρα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες έρχονταν και η προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης θα εξελισσόταν σε θρίαμβο του Σημίτη στη Σύνοδο της Χαλκιδικής. Θεωρητικά, το τελευταίο που χρειαζόταν η χώρα ήταν μια αλλαγή κυβέρνησης. Αλλά η κυβέρνηση άλλαξε το 2004. Κι ήλθε μια παρέα ανικάνων που διέλυσε τα πάντα. Ποιος ήταν ο λόγος; Μόνο ένας. Η κόπωση. Σε λιγότερο από έξι χρόνια, η λαμπρή Ελλάδα του 2004 χρεοκόπησε ξεκούραστη! Ομολογώ ότι δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζεται η κόπωση στην πολιτική. Ο,τι κι αν κάνεις καταλήγει στο άχαρο «ναι, αλλά θα μπορούσες να είχες κάνει και άλλα!». Ασε που στο σουπερμάρκετ ακρίβυναν τα μακαρόνια. Η μια λογική είναι να πεις όπως ο Μητσοτάκης πως αντίπαλός του δεν είναι το χάος αλλά ο Ανδρουλάκης ή ο Τσίπρας ή κάποιος άλλος υποψήφιος μάγος της φυλής. Δεν ξέρω αν πείθει. Η άλλη είναι να περιμένεις μήπως εμφανιστεί όπως το 2004 ένας Καραμανλής για να κάνει καλοκαιρινό το μαγαζί. Το αποτέλεσμα βέβαια είναι το ίδιο. Αλλά εγώ προτιμώ το σενάριο με τον Καραμανλή. Εχει περισσότερη πλάκα.....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/05/26

Η διαγραφή του δεν προσφέρει τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως μάλιστα να αφαιρεί, δεδομένου ότι ο Πολάκης ήταν ο μόνος που έκανε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση – ο Μακάριος Λαζαρίδης, θυμίζω, έγινε Μακαριστός Λαζαρίδης, κατά την πολιτική έννοια, εξαιτίας του Πολάκη. Προφανώς όμως, η τήρηση του προσχήματος της ενότητας, για τον Σωκράτη Φάμελλο, βαραίνει περισσότερο από την αντιπολιτευτική δράση. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, έχει και ο καημένος ο κ. Φάμελλος τα δίκια του, καθώς προσπαθεί να ανταποκριθεί σε ένα ρόλο που υπερβαίνει κατά πολύ τις προσωπικές δυνατότητές του, ενώ δέχεται διαρκώς το bullying του Πολάκη. Πόσο να αντέξει παραπάνω; Διαγράφοντάς τον, τουλάχιστον έβγαλε το άχτι του, εκτόνωσε τη συσσωρευμένη οργή του. Και το κυριότερο, εφόσον πρόκειται για πράξη εκδίκησης, τον έβλαψε καίρια. Γιατί ο ζημιωμένος της υπόθεσης αυτής είναι ο Πολάκης. Χωρίς κόμμα δεν έχει τη δυνατότητα να εκλεγεί και χωρίς τη βουλευτική έδρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του τις δικαστικές υποθέσεις που εκκρεμούν εις βάρος του. Με άλλα λόγια, ούτε ψύλλος στον κόρφο του… Για τους λόγους αυτούς, προμηνύονται σκηνές απείρου κάλλους στον ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της επόμενης συνεδρίασης της πολιτικής γραμματείας, καθώς ο Πολάκης ήδη ανακοίνωσε ότι η διαγραφή του από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκλείει τη συμμετοχή του στη συνεδρίαση του οργάνου. Οπωσδήποτε πρέπει να του έχουν ανάψει όλα τα λαμπάκια μαζί, φαντάζομαι, καθώς η ανακοίνωση του αποκλεισμού του από το ανώτατο πολιτικό όργανο έγινε από τον διευθυντή ενός γραφείου Τύπου. Τον έχω ικανό, λοιπόν, εφόσον δεν ανακληθεί το σκέλος της απόφασης που αφορά την πολιτική γραμματεία, να μπουκάρει στη συνεδρίαση, για να τους δείξει αυτοπροσώπως τον σοσιαλισμό στην πράξη. Θα τους το κάνει Κούγκι και, λογικά, πρέπει να έχει αυτή τη δυνατότητα. Θα τα βγάλει πέρα μαζί του ο Σωκράτης Φάμελλος; Νομίζω ότι, αν ο ίδιος εκτιμά ότι έκλεισε το θέμα με τη διαγραφή, κάνει λάθος. Μόλις το άνοιξε…

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Σε άλλες εποχές, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ αντιπροσώπευε υπολογίσιμη εκλογική δύναμη, η διαγραφή του Παύλου Πολάκη θα ήταν ένα γεγονός με κάποια σημασία. Σήμερα, όμως, τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και ο Πολάκης προσωπικά έχουν ξεπεραστεί προ πολλού από τις εξελίξεις. Για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν χρειάζεται να πούμε πολλά.

Από την ώρα που ο Αλέξης Καραμήτρος αποχώρησε για να φτιάξει το δικό του κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί σχεδόν ως προθάλαμος (ένα είδος γραφείου διαχείρισης αιτήσεων, αν θέλετε) του υπό ίδρυση κόμματος. Οσο για τον Παύλο Πολάκη, δεν είναι να πεις ότι ηρέμησε. Δεν άλλαξε τίποτα στη συμπεριφορά και το ήθος του· παραμένει το ίδιο τοξικός, κακός, θρασύς και χυδαίος. Ομως η εντύπωση που έκανε άλλοτε έχει πλέον ξεθωριάσει. Ο Πολάκης είναι παρωχημένος, γιατί όσον αφορά το μπάχαλο και τη θέση του στον πολιτικό βίο, βρισκόμαστε πια στην εποχή της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Τι να μας πει λοιπόν ο Πολάκης;

Παρ’ όλα αυτά, η διαγραφή του δεν προσφέρει τίποτα στον ΣΥΡΙΖΑ, ίσως μάλιστα να αφαιρεί, δεδομένου ότι ο Πολάκης ήταν ο μόνος που έκανε αντιπολίτευση στην κυβέρνηση – ο Μακάριος Λαζαρίδης, θυμίζω, έγινε Μακαριστός Λαζαρίδης, κατά την πολιτική έννοια, εξαιτίας του Πολάκη. Προφανώς όμως, η τήρηση του προσχήματος της ενότητας, για τον Σωκράτη Φάμελλο, βαραίνει περισσότερο από την αντιπολιτευτική δράση. Από την άλλη πλευρά, βέβαια, έχει και ο καημένος ο κ. Φάμελλος τα δίκια του, καθώς προσπαθεί να ανταποκριθεί σε ένα ρόλο που υπερβαίνει κατά πολύ τις προσωπικές δυνατότητές του, ενώ δέχεται διαρκώς το bullying του Πολάκη.

Πόσο να αντέξει παραπάνω; Διαγράφοντάς τον, τουλάχιστον έβγαλε το άχτι του, εκτόνωσε τη συσσωρευμένη οργή του. Και το κυριότερο, εφόσον πρόκειται για πράξη εκδίκησης, τον έβλαψε καίρια. Γιατί ο ζημιωμένος της υπόθεσης αυτής είναι ο Πολάκης. Χωρίς κόμμα δεν έχει τη δυνατότητα να εκλεγεί και χωρίς τη βουλευτική έδρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει μόνος του τις δικαστικές υποθέσεις που εκκρεμούν εις βάρος του. Με άλλα λόγια, ούτε ψύλλος στον κόρφο του…

Για τους λόγους αυτούς, προμηνύονται σκηνές απείρου κάλλους στον ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει της επόμενης συνεδρίασης της πολιτικής γραμματείας, καθώς ο Πολάκης ήδη ανακοίνωσε ότι η διαγραφή του από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ δεν αποκλείει τη συμμετοχή του στη συνεδρίαση του οργάνου. Οπωσδήποτε πρέπει να του έχουν ανάψει όλα τα λαμπάκια μαζί, φαντάζομαι, καθώς η ανακοίνωση του αποκλεισμού του από το ανώτατο πολιτικό όργανο έγινε από τον διευθυντή ενός γραφείου Τύπου. Τον έχω ικανό, λοιπόν, εφόσον δεν ανακληθεί το σκέλος της απόφασης που αφορά την πολιτική γραμματεία, να μπουκάρει στη συνεδρίαση, για να τους δείξει αυτοπροσώπως τον σοσιαλισμό στην πράξη. Θα τους το κάνει Κούγκι και, λογικά, πρέπει να έχει αυτή τη δυνατότητα. Θα τα βγάλει πέρα μαζί του ο Σωκράτης Φάμελλος; Νομίζω ότι, αν ο ίδιος εκτιμά ότι έκλεισε το θέμα με τη διαγραφή, κάνει λάθος. Μόλις το άνοιξε…

«ΑΛΙΜΟΝΟ ΜΑΣ»

Ο τίτλος της είδησης είχε ως εξής: «Η Καρυστιανού φωτογραφίζει το όνομα του κόμματός της: “Αν δεν υπήρχε Ελπίδα, αλίμονό μας”». Κατά συνέπεια, το κόμμα της θα λέγεται «Αλίμονό μας». Εξάλλου το όνομα «Ελπίδα» δεν θα ήταν πολύ μπανάλ;

Οσον αφορά την εθνικότητα του κόμματός της, πολλαπλασιάζονται πλέον οι ενδείξεις που προϊδεάζουν για το μέγεθος της ρωσικής επιρροής στο «Αλίμονό μας». Δεν πρόκειται, φυσικά, για καινούργιο φαινόμενο. Η ανάμειξη του ρωσικού παράγοντα στην πολιτική ζωή, με διάφορες μορφές (χρηματοδότηση, τεχνογνωσία, διαδικτυακές υπηρεσίες, επιρροή μέσω των ΜΜΕ κ.ά.) έχει ήδη μια ιστορία δεκαπέντε ετών στη χώρα μας. Εν πάση περιπτώσει, αν η εκτίμηση αυτή ευσταθεί, τότε εκείνος που πρέπει να ανησυχεί περισσότερο από την κάθοδο της κ. Καρυστιανού στην πολιτική είναι μάλλον ο Παναγιώτης Λαφαζάνης. Το τεστ, πάντως, από το οποίο θα κριθεί ο βαθμός της ρωσικής επιρροής στο «Αλίμονό μας», θα είναι η θέση της κ. Καρυστιανού για το Ουκρανικό. Πάω στοίχημα ότι θα αποφύγει όσο μπορεί να πάρει θέση…

Ο Μητσοτάκης, σε αντίθεση με τον εσωκομματικό χυλό, έχει αποδείξει ότι μπορεί να θέτει στόχους, να τους αναπροσαρμόζει, όταν γίνονται ανέφικτοι ή όταν τα πράγματα αλλάζουν, να τους ιεραρχεί. Ο βασικότερος απ’ όλους αυτούς τους στόχους, που θέτει ενόψει και των επόμενων εκλογών, είναι η πολιτική σταθερότητα, η οποία δίνει πάντα σε μια ισχυρή κυβέρνηση τη δυνατότητα να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα – και, αν χρειαστεί, να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κρίση. Ο Πρωθυπουργός περιέγραψε τρεις προτεραιότητες. Η βασικότερη είναι η οικονομία κι οι μεταρρυθμίσεις, ζωτική προϋπόθεση για την πορεία της χώρας. Στον τομέα αυτό, ο Μητσοτάκης έχει ένα προβάδισμα: είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που πρωτίστως ενδιαφέρεται για τη μεγέθυνση της οικονομίας και όχι αποκλειστικά για τη μοιρασιά με κοινωνικούς, δηλαδή με κομματικούς όρους των διαθέσιμων φορολογικών πόρων. Δικαίως, η δεύτερη φροντίδα που επίσης είναι παράγων σταθερότητας και προόδου είναι η εξωτερική πολιτική και η άμυνα. Η χώρα οφείλει να ενισχύει τη διεθνή εμβέλειά της, ενώ στόχος είναι η καλή γειτονία – ακόμα κι αν με την Τουρκία οι διαφορές είναι τεράστιες. Η πολιτική των ήρεμων νερών έχει ωφελήσει και τις δύο χώρες (τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου αιμοδοτούνται χάρη στη βίζα-εξπρές, με την οποία διευκολύνονται τούρκοι πολίτες για σύντομες διακοπές). Παράλληλα, φυσικά, η χώρα είναι υποχρεωμένη να επενδύει σε εξοπλισμό και σε διεθνείς συμμαχίες. Τρίτο ζήτημα, σε προτεραιότητα, είναι η συνταγματική αναθεώρηση που έχει στόχο την εξυγίανση της πολιτικής ζωής από τον κομματισμό και, αν πετύχει, θα μπορούσε να ανασχέσει την ενίσχυση του αποσταθεροποιητικού «αντισυστημισμού». Είναι δύσκολο εγχείρημα που θα συναντήσει τους επόμενους μήνες την αντίρρηση όλης της αντιπολίτευσης. Αλλά για τον Μητσοτάκη είναι κι ένα όπλο: με όχημα την αναθεώρηση, θα προσπαθήσει να επαναφέρει την πολιτική σε πρώτο πλάνο, πολεμώντας την παραπολιτική και τη σκανδαλολογία που πνίγει τη χώρα φτιάχνοντας συνθήκες διχασμού και αποσταθεροποίησης....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/05/26

TOY ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Οπως αναμενόταν, το συνέδριο της ΝΔ, του κυβερνώντος κόμματος, ήταν προσανατολισμένο στις εκλογές. Γιατί όμως πέρασαν σε δεύτερη μοίρα οι επικρίσεις των επιλογών Μητσοτάκη; Επειδή οι εκλογές για ένα κόμμα που προηγείται στις δημοσκοπήσεις με ποσοστό περίπου 15% από το επόμενο είναι ένα στρατηγικό πλεονέκτημα που είναι αδύνατον να μην το υπολογίσεις. Κι επειδή όσοι μίλησαν κριτικά δεν είχαν κάτι καινούργιο να πουν. Είτε επικαλούνταν ένα παρελθόν παλαιοκομματικής εσωστρέφειας είτε επέκριναν την τεχνοκρατική άσκηση της εξουσίας σε βάρος της δύναμης του λαού.

Και τα δύο επιχειρήματα τα χρησιμοποίησε συνδυαστικά στην κριτική του ο αυτοπαρουσιαζόμενος ως δελφίνος, Νίκος Δένδιας. Μόνο που το περίφημο DNA της παράταξης συνέβαλε καθοριστικά στη χρεοκοπία, ενώ επιζήμια είναι και τα εθνικά στερεότυπα – τα οποία ο Νίκος Δένδιας έχει υπηρετήσει όχι με ιδιαίτερη επιτυχία (ακόμα θυμάμαι, το 2021 στην Αγκυρα, τη μάλλον επιζήμια επίθεσή του κατά του τότε τούρκου ομολόγου του στο υπουργείο Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου). Οσο για την επίκληση του λαού, είναι περισσότερο ένα δημαγωγικό στερεότυπο του λαϊκισμού: ένα σχήμα που θα ακολουθεί «τον λαό» αντί να οδηγεί τα βήματά του είναι πάντα ένα σχήμα χρεοκοπίας· δεν είναι η εποχή των σχημάτων, αντίθετα απαιτούνται μια στιβαρή θεώρηση του κόσμου και συγκεκριμένοι στόχοι στο πλαίσιο των δεδομένων του.

Ο Μητσοτάκης, σε αντίθεση με τον εσωκομματικό χυλό, έχει αποδείξει ότι μπορεί να θέτει στόχους, να τους αναπροσαρμόζει, όταν γίνονται ανέφικτοι ή όταν τα πράγματα αλλάζουν, να τους ιεραρχεί. Ο βασικότερος απ’ όλους αυτούς τους στόχους, που θέτει ενόψει και των επόμενων εκλογών, είναι η πολιτική σταθερότητα, η οποία δίνει πάντα σε μια ισχυρή κυβέρνηση τη δυνατότητα να υλοποιήσει ένα πρόγραμμα – και, αν χρειαστεί, να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε κρίση. Ο Πρωθυπουργός περιέγραψε τρεις προτεραιότητες.

Η βασικότερη είναι η οικονομία κι οι μεταρρυθμίσεις, ζωτική προϋπόθεση για την πορεία της χώρας. Στον τομέα αυτό, ο Μητσοτάκης έχει ένα προβάδισμα: είναι ο μόνος πολιτικός αρχηγός που πρωτίστως ενδιαφέρεται για τη μεγέθυνση της οικονομίας και όχι αποκλειστικά για τη μοιρασιά με κοινωνικούς, δηλαδή με κομματικούς όρους των διαθέσιμων φορολογικών πόρων.

Δικαίως, η δεύτερη φροντίδα που επίσης είναι παράγων σταθερότητας και προόδου είναι η εξωτερική πολιτική και η άμυνα. Η χώρα οφείλει να ενισχύει τη διεθνή εμβέλειά της, ενώ στόχος είναι η καλή γειτονία – ακόμα κι αν με την Τουρκία οι διαφορές είναι τεράστιες. Η πολιτική των ήρεμων νερών έχει ωφελήσει και τις δύο χώρες (τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου αιμοδοτούνται χάρη στη βίζα-εξπρές, με την οποία διευκολύνονται τούρκοι πολίτες για σύντομες διακοπές). Παράλληλα, φυσικά, η χώρα είναι υποχρεωμένη να επενδύει σε εξοπλισμό και σε διεθνείς συμμαχίες.

Τρίτο ζήτημα, σε προτεραιότητα, είναι η συνταγματική αναθεώρηση που έχει στόχο την εξυγίανση της πολιτικής ζωής από τον κομματισμό και, αν πετύχει, θα μπορούσε να ανασχέσει την ενίσχυση του αποσταθεροποιητικού «αντισυστημισμού». Είναι δύσκολο εγχείρημα που θα συναντήσει τους επόμενους μήνες την αντίρρηση όλης της αντιπολίτευσης. Αλλά για τον Μητσοτάκη είναι κι ένα όπλο: με όχημα την αναθεώρηση, θα προσπαθήσει να επαναφέρει την πολιτική σε πρώτο πλάνο, πολεμώντας την παραπολιτική και τη σκανδαλολογία που πνίγει τη χώρα φτιάχνοντας συνθήκες διχασμού και αποσταθεροποίησης.

Πίσω από αυτούς τους στόχους, η ηγεσία της ΝΔ καλεί τα στελέχη της, να δώσουν τη μάχη μιας τρίτης εκλογής. Είναι η μόνη ρεαλιστική και, ταυτόχρονα, οραματική στάση στα πράγματα. Κι αυτά τα δεδομένα την κάνουν ισχυρή.

Η υποταγή

Στη συγκυρία, έχει ενδιαφέρον η συνέχιση της ρευστοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ. Το τελευταίο επεισόδιο, η διαγραφή από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του Παύλου Πολάκη, μετατρέπει το κόμμα σε ένα σχήμα προς εκποίηση. Και επειδή τα οράματα και τα θαύματα είναι πλέον περσινά ξινά σταφύλια, η σημερινή ηγεσία κάνει την καρδιά της πέτρα κι εμπορεύεται τη δική της πολιτική ύπαρξη μαζί με τα τελευταία τιμαλφή που έχουν απομείνει.

Ο Σωκράτης Φάμελλος δηλαδή, έχει ήδη ξεχάσει και την ταπείνωση στην οποία τον υπέβαλε ο Αλέξης Τσίπρας, όταν τον έστειλε στον εξώστη του Παλλάς κατά την παρουσίαση της «Ιθάκης», και την περιφρόνηση στο παλιό του κόμμα το οποίο εγκατέλειψε σαν βαρίδι. Και δίνει τα ρέστα του μπας και επιβιώσει προσκολλώμενος στον άλλοτε αρχηγό του, με αντάλλαγμα τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά, του προσφέρει μια ιστορική βάση να πατήσει, πιθανόν κάποια περιουσιακά στοιχεία και κάποια στελέχη. Σαν να έχει διαλυθεί μια δουλειά και κάποια στελέχη της να κάνουν το βιογραφικό τους, για να προσληφθούν στο μαγαζί ενός παλιού τους αφεντικού.

Ο Παύλος Πολάκης τουλάχιστον αντιπαρατάσσει στην υποταγή μια προσωπική περηφάνια. Προτιμά να μείνει στην πλευρά των ατάκτων, παρά να διεκδικήσει μια θέση τμηματάρχη Β’ σε μια νέα επιχείρηση. Σαν Βελουχιώτης πριν το τέλος. Είναι τουλάχιστον μια στάση. Νιώθεται.

ΩΣ ΑΛΛΟΙ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ "ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΣΟΥΔΑΣ", ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ, ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ....

 Από τα "ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ"

ΕΧΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΝΑ ΔΙΑΝΥΚΤΕΡΕΥΕΙ ΣΤΟ ΕΠΙΤΗΡΗΤΙΚΟ ΦΥΛΑΚΙΟ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΒΥΣΣΑ, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΚΡΙΤΙΚΟ ΕΒΡΟ...

 Από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 18/05/26

ΚΑΠΩΣ ΣΑΝ ΝΑ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟ ΜΑΤΙ (...) ΣΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΙΠΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΝΔ, ΣΕ ΔΙΑΣΤΑΣΗ "ΝΕΑΣ ΕΚΔΟΣΗΣ" ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΟΠΩΣ-ΠΡΟΦΑΝΩΣ-ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΒΛΕΠΟΥΝ....

 Από τα φύλλα του Ομίλου Φιλιππάκη

"ΕΣΤΙΑ",  18/05/26

"δημοκρατία", 18/05/26

Η αναγνώριση της γενοκτονίας συνιστά μια πράξη αλήθειας και απευθύνομαι με αυτή την ευκαιρία στις χώρες αυτές που καλύπτονται από τη βολική θέση ότι αυτά τα θέματα αφορούν την ιστορία και πρέπει να παραμείνουν στην κρίση των ιστορικών. Ως εάν, κυρίες και κύριοι, η ιστορία να είναι ένα εργαστηριακό φαινόμενο το οποίο ζει, μεγαλώνει και εξετάζεται μέσα σε εργαστηριακή φορμόλη και δεν αφορά αίμα και οστά ανθρώπων, δεν αφορά ονόματα, δεν αφορά γυναίκες, δεν αφορά παιδιά, δεν αφορά συνανθρώπους μας. Θα ήταν άδικο για τη σημερινή ημέρα να πούμε ότι τιμάμε μόνο τα θύματα μιας ιστορικής τραγωδίας. Συγχρόνως τιμάμε σήμερα ένα εκλεκτό, ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού, με βαθιά ιστορική, πνευματική και πολιτιστική διαδρομή, μέσω δηλαδή της μνήμης και της τραγωδίας των νεκρών, τιμάμε και τους ζώντες. Τους Πόντιους που όταν ξεριζώθηκαν, δεν απώλεσαν μέσα στον ξεριζωμό την ταυτότητά τους. Την έφεραν μαζί τους ως κτήμα τους και την προσέφεραν ως ένα επιπλέον θεμέλιο λίθο στη Νέα Ελλάδα. Δεν μιλάμε λοιπόν σήμερα για μία νεκρή μνήμη. Μιλάμε για μία ζώσα και κραυγάζουσα αλήθεια. Και οι Πόντιοι ήρθαν εδώ και πρόκοψαν. Διακρίθηκαν στην οικονομία, στο εμπόριο, στις τέχνες, στα γράμματα. Και θέλω να πω, ακόμα και στις Ένοπλες Δυνάμεις που έχω την τιμή να είμαι πολιτικός προϊστάμενος, δύο από τους τρεις Αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων είναι Πόντιοι...

Ο ΥΕΘΑ κεντρικός ομιλητής στη Βουλή
στην εκδήλωση μνήμης 
για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, Νίκος Δένδιας, συμμετέσχε σήμερα, Δευτέρα 18 Μαΐου 2026, στην εκδήλωση υπό τον τίτλο «Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου: Μνήμη, Στρατηγική και Διεθνοποίηση της Ιστορικής Ευθύνης», που διοργάνωσε η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (Π.Ο.Ε.) στην Αίθουσα Γερουσίας της Βουλής των Ελλήνων, τιμώντας τη μνήμη της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο ΥΕΘΑ ήταν ο κεντρικός ομιλητής της εκδήλωσης, ενώ την έναρξή της κήρυξε με χαιρετισμό του ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Νικήτας Κακλαμάνης. Ακολούθησαν η κεντρική εισήγηση από τον Πρόεδρο της Π.Ο.Ε. Γιώργο Βαρυθυμιάδη και οι χαιρετισμοί του Γενικού Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Ελλάδας Δημήτρη Κουτσούμπα και του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ Δημήτρη Νατσιού.

Για την «Ιστορική Τριάδα των Γενοκτονιών» τοποθετήθηκαν ακόμα εκπρόσωποι από την Αρμενική Εθνική Επιτροπή Ελλάδος, την Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων καθώς και την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος.

Επίσης, χαιρετισμό απηύθυνε ο Κυβερνήτης της AHEPA HELLAS Δρ. Νίκος Δημητρόπουλος.

Κατά την εκδήλωση η Παμποντιακή Ομοσπονδία και η Βουλή των Ελλήνων τίμησαν τον πρώην Πρόεδρο της Βουλής Απόστολο Κακλαμάνη βραβεύοντάς τον για τη διαχρονική προσφορά του στον ποντιακό ελληνισμό.

Ο ΥΕΘΑ στην ομιλία του, ανέφερε:

«Αγαπητές κυρίες και κύριοι,

Η 19η Μαΐου είναι η ημέρα κατά την οποία ο Ελληνισμός στέκεται με περίσκεψη και με βαθύτατη θλίψη απέναντι σε ένα από τα σκοτεινότερα κεφάλαια της ιστορίας του, τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Την μαζική, οργανωμένη δολοφονία και τον βίαιο ξεριζωμό του ποντιακού λαού από τις πατρογονικές εστίες.

Σας λέω το ήδη γνωστό, ότι ο Πόντος -ελέχθη πριν- σημαίνει θάλασσα. Υπήρξε διαχρονικά μία από τις ιστορικές κοιτίδες του οικουμενικού Ελληνισμού. Η 19η Μαΐου 1919, ημέρα απόβασης του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, σηματοδοτεί την έναρξη της δεύτερης και πλέον αιματηρής φάσης αυτής της γενοκτονίας.

Όμως θα ήθελα να θυμίσω ότι η γενοκτονία ξεκίνησε πριν από την έναρξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και συνεχίστηκε χωρίς πραγματική διακοπή επί 9 συναπτά έτη και επρόκειτο για ένα οργανωμένο σχέδιο με στόχο την εξαφάνιση των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων, δηλαδή συνολικά του χριστιανικού στοιχείου από την ευρύτερη περιοχή.

Δεν είναι δυστυχώς αυτές οι γενοκτονίες, οι πρώτες γενοκτονίες του 20ου αιώνα. Η απεχθής παράδοση των γενοκτονιών είχε ξεκινήσει πιο πριν. Δεν είναι όμως γνωστό γιατί συνέβη στην Αφρική. Συνέβη στην Αφρική από έναν Γερμανό στρατηγό, τον φον Τρόθα, με θύματα 100.000 περίπου κατοίκους της Ναμίμπια.

Όμως και στην θλιβερή περίπτωση των γενοκτονιών των Αρμενίων, των Ελλήνων, των Ασσυρίων, υπήρχαν και πάλι παρόντες αξιωματικοί της αυτοκρατορικής Γερμανίας, της Γερμανίας του Κάιζερ. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι ο φον Σέλντορφ, ο κύριος Γερμανός σύμβουλος στο Γενικό Επιτελείο των οθωμανικών δυνάμεων στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εγνώριζε, αν όχι απεδέχετο, τις γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Και άλλωστε δεν ήταν η μόνη παρουσία ανώτατου Γερμανού αξιωματικού στις οθωμανικές δυνάμεις. Ο φον ντερ Γκολτς που εκπαίδευσε στην ύστερη φάση τον οθωμανικό στρατό, ο Λίμαν φον Σάντερς, επικεφαλής των τουρκικών στρατιών στην Καλλίπολη, ο φον Φάλκενχαϊν, ο επικεφαλής πριν μετατεθεί στην Οθωμανική Αυτοκρατορία του αυτοκρατορικού γερμανικού επιτελείου, είναι αξιωματικοί οι οποίοι αποδεικνύουν τη βαθύτατη εμπλοκή της Γερμανίας του Κάιζερ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η σύγχρονη Γερμανία όμως, και για αυτό τα λέω όλα αυτά, ενώ έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Αρμενίων, εκφράζοντας έτσι, έστω και εκ των υστέρων τη συγγνώμη της, δεν έχει αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων.

Αυτό όμως, το οποίο πάντως μένει ως απόλυτα βέβαιο, ως αποδεδειγμένο ιστορικό γεγονός, ανεξάρτητα από ό,τι ισχυρίζεται οιοσδήποτε, είναι η ίδια η γενοκτονία των Ποντίων. Οι πορείες θανάτου, οι σφαγές, η εκρίζωση από τις πατρογονικές εστίες.

Και αυτά, το επαναλαμβάνω και είναι καλό να λέγεται, όχι ως μια τυφλή έκρηξη βίας. Και αυτό βέβαια θα ήταν απόλυτα καταδικαστέο, αλλά ως ένα οργανωμένο, μελετημένο και εκτελούμενο κεντρικά καθοδηγούμενο σχέδιο. Αυτό ακριβώς είναι που η σύγχρονη επιστήμη ονομάζει γενοκτονία.

Είδαμε έτσι ένα πατριωτικό κίνημα, το οποίο ακολούθησε τις γενικές αρχές του ρομαντισμού του 19ου αιώνα για τη δημιουργία εθνικού κράτους, να μετατρέπεται στην ύστερη φάση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα χέρια των Νεότουρκων, όχι σε ένα θετικό εθνικό αφήγημα, αλλά σε ένα βίαιο, σκοτεινό, απεχθές αφήγημα εθνοκαθάρσεων.

Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι ο αριθμός των 353.000 ψυχών των Ποντίων, θυμάτων της γενοκτονίας, είναι λιγότερος της πραγματικότητας και υπολειπόμενος της αλήθειας, γιατί δεν περιλαμβάνει πολλά θύματα της πρώτης φάσης της γενοκτονίας. Υπάρχουν πλέον στοιχεία για τα θύματα. Υπάρχουν ονόματα. Έχουν αποκτήσει ξανά την ταυτότητά τους. Υπάρχουν αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες Ελλήνων και ξένων, ακόμα και Τούρκων, για το οργανωμένο έγκλημα που συντελέστηκε στην καθ’ ημάς Ανατολή και είναι ένα έγκλημα που η ελληνική Πολιτεία έχει θεσμικά αναγνωρίσει με την ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων ως γενοκτονία.

Επαναλαμβάνω τον εαυτό μου λέγοντας, ότι είναι πράξη σεβασμού προς τους νεκρούς, αλλά είναι και πράξη αλήθειας. Και εξηγώ πάντα τη διαφορά της λέξης αλήθειας στα ελληνικά, σε σχέση με τις άλλες γλώσσες.

Στα ελληνικά αλήθεια, κυρίες και κύριοι, είναι η άρνηση της λήθης, της λησμονιάς. Τα ελληνικά είναι μια πολύ σημαντική, μια σπουδαία γλώσσα, όχι γιατί τη μιλάμε εμείς, αλλά γιατί καταθέτει μια αυτοτελή φιλοσοφική προσέγγιση της ζωής. Και η λέξη αλήθεια περιλαμβάνει αυτή την προσέγγιση, εξηγούμαι: ας πάρουμε παράδειγμα τα λατινικά. Στα λατινικά η αλήθεια λέγεται veritas. Η ρίζα της λέξης είναι το ινδοευρωπαϊκό ver, που σημαίνει το πραγματικό. Γαλλικά σήμερα, verité. Ή επειδή μιλήσαμε για τη Γερμανία πριν, ο αληθινός στα γερμανικά λέγεται ,wahrheit. Η μεγάλη διαφορά των λατινογενών γλωσσών με εμάς, και του τρόπου που βλέπουμε τα πράγματα, είναι ότι για αυτούς αληθινό είναι το πραγματικό, αυτό που υπάρχει σήμερα μπροστά τους. Για εμάς αληθινό είναι το διαχρονικό, αυτό που δεν έχουμε ξεχάσει, που υπάρχει και θα υπάρχει.

Έτσι λοιπόν, εμείς λέμε ότι η αναγνώριση της γενοκτονίας συνιστά μια πράξη αλήθειας και απευθύνομαι με αυτή την ευκαιρία στις χώρες αυτές που καλύπτονται από τη βολική θέση ότι αυτά τα θέματα αφορούν την ιστορία και πρέπει να παραμείνουν στην κρίση των ιστορικών.

Ως εάν, κυρίες και κύριοι, η ιστορία να είναι ένα εργαστηριακό φαινόμενο το οποίο ζει, μεγαλώνει και εξετάζεται μέσα σε εργαστηριακή φορμόλη και δεν αφορά αίμα και οστά ανθρώπων, δεν αφορά ονόματα, δεν αφορά γυναίκες, δεν αφορά παιδιά, δεν αφορά συνανθρώπους μας.

Κυρίες και κύριοι, θα ήταν άδικο για τη σημερινή ημέρα να πούμε ότι τιμάμε μόνο τα θύματα μιας ιστορικής τραγωδίας. Συγχρόνως τιμάμε σήμερα ένα εκλεκτό, ζωντανό κομμάτι του Ελληνισμού, με βαθιά ιστορική, πνευματική και πολιτιστική διαδρομή, μέσω δηλαδή της μνήμης και της τραγωδίας των νεκρών, τιμάμε και τους ζώντες. Τους Πόντιους που όταν ξεριζώθηκαν, δεν απώλεσαν μέσα στον ξεριζωμό την ταυτότητά τους. Την έφεραν μαζί τους ως κτήμα τους και την προσέφεραν ως ένα επιπλέον θεμέλιο λίθο στη Νέα Ελλάδα.

Δεν μιλάμε λοιπόν σήμερα για μία νεκρή μνήμη. Μιλάμε για μία ζώσα και κραυγάζουσα αλήθεια. Και οι Πόντιοι ήρθαν εδώ και πρόκοψαν. Διακρίθηκαν στην οικονομία, στο εμπόριο, στις τέχνες, στα γράμματα. Και θέλω να πω, ακόμα και στις Ένοπλες Δυνάμεις που έχω την τιμή να είμαι πολιτικός προϊστάμενος, δύο από τους τρεις Αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων είναι Πόντιοι.

Κυρίες και κύριοι, καταλήγω για να μην σας κουράσω. Η αναγνώριση οργανωμένης εξόντωσης εθνικών, θρησκευτικών και πολιτισμικών ομάδων ως γενοκτονίας, δεν συνιστά παρά τους ισχυρισμούς διαφόρων, εσωτερική υπόθεση οιουδήποτε κράτους, ανεξαρτήτως της ισχύος του ή της θέσης του στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Δεν είναι ζήτημα εσωτερικού δικαίου. Το θέμα αυτό αναλύθηκε επαρκώς και λύθηκε τελεσίδικα για το ανθρώπινο γένος κατά τη δίκη της Νυρεμβέργης.

Είναι λοιπόν ζήτημα διεθνούς ευθύνης. Είναι ζήτημα λογοδοσίας απέναντι στο γένος των ανθρώπων.

Σας ευχαριστώ πολύ».

Παρόντες επίσης ήταν οι Βουλευτές της ΝΔ Σοφία Βούλτεψη, Δημήτρης Υψηλάντης, Δημήτρης Μαρκόπουλος, οι Βουλευτές ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής Παύλος Χρηστίδης, Νάντια Γιαννακοπούλου, οι Βουλευτές του ΚΚΕ Δημήτρης Παφίλης, Λεωνίδας Στολτίδης, Χρήστος Τσοκάνης, ο Βουλευτής της Ελληνικής Λύσης Στυλιανός Φωτόπουλος, ο Βουλευτής ΝΙΚΗΣ Ανδρέας Βορύλλας και οι Ανεξάρτητοι Βουλευτές Νίνα Κασιμάτη και Ευάγγελος Αποστολάκης.

Στην εκδήλωση παρέστησαν επίσης ο Περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς, ο Αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Γεώργιος Κωστίδης, ο Αρχηγός ΓΕΝ Αντιναύαρχος Δημήτριος – Ελευθέριος Κατάρας ΠΝ, ο Αρχηγός ΓΕΑ Αντιπτέραρχος (Ι)  Δημοσθένης Γρηγοριάδης, ο εκπρόσωπος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, αιδεσιμότατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Ηλίας Δροσινός, ο Δήμαρχος Ασπροπύργου Ιωάννης Ηλίας, ο Δήμαρχος Λαυρεωτικής Δημήτρης Λουκάς, ο Δήμαρχος Νίκαιας-Αγ. Ι. Ρέντη Κωνσταντίνος Μαραγκάκης, επικεφαλής ξένων διπλωματικών αντιπροσωπειών στην Ελλάδα, εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα, ο Πρόεδρος της Παμποντιακής Ένωσης Αθηνών Χρήστος Μουρατίδης, η Γενική Γραμματέας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Αθηνά Σωτηριάδου, ο Πρόεδρος της Αρμενικής Εθνικής Επιτροπής Ελλάδας Σπαρταλιάν Χαρουτιούν, Πρόεδροι και μέλη Ενώσεων Ποντίων και προσφυγικών σωματείων, ακαδημαϊκοί, κ.ά.