Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΝΤΕ ΓΚΩΛ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΚΕΨΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΜΑΚΡΟΝ....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 23/04/36

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΤΖΗ

Η Γαλλία ακόμα ζει με το ένδοξο παρελθόν της. Η Βρετανία ζυγίζοντας πιο ρεαλιστικά την κατάσταση μετά τον Β΄ Π.Π. διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να στηρίξει οικονομικά την αυτοκρατορία της. Εφυγε από την Ελλάδα, την Παλαιστίνη, την Ινδία. Η Γαλλία του Ντε Γκωλ το 1945 επέμενε να έχει ρόλο στη Συρία, προκαλώντας τοπικά επεισόδια και εντάσεις στις σχέσεις του στρατηγού με τον Τρούμαν και τον Τσώρτσιλ. Αμφότεροι δεν τον είχαν σε καμιά εκτίμηση. Η τελευταία απόπειρα της Βρετανίας να επιβεβαιώσει τον αυτοκρατορικό της ρόλο βούλιαξε το 1956 στα στενά του Σουέζ, σε μια κοινή στρατιωτική επιχείρηση με τη Γαλλία και το Ισραήλ που προκάλεσε την οργή του Αμερικανού προέδρου Ντουάιτ Αϊζενχάουερ.

Η Γαλλία στη συνέχεια μπορεί να εγκατέλειψε την Αλγερία, όμως ο Ντε Γκωλ δεν εγκατέλειψε το σύνδρομο του γαλλικού μεγαλείου. Απλώς το μετέθεσε εντός του ΝΑΤΟ και του ευρωπαϊκού οράματος. Ετσι, το 1958 ζήτησε από τους Μακμίλαν και Αϊζενχάουερ τη συγκρότηση ενός τριμερούς διευθυντηρίου εντός της ατλαντικής συμμαχίας και να υπαχθεί η Αλγερία στην περιοχή ευθύνης της συμμαχίας. Και οι δύο προτάσεις απορρίφθηκαν. Συγχρόνως ο στρατηγός άρχισε να καταθέτει δημοσίως το όραμά του για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια, με τη Ρωσία, αλλά χωρίς τις ΗΠΑ, υπό τη γαλλική ηγεμονία. Εκτιμούσε πως το σοβιετικό καθεστώς αργά ή γρήγορα θα μεταλλασσόταν. Συνέχισε δε την ανεξάρτητη πορεία του αναγνωρίζοντας την Κίνα (1964), εξέφρασε την αντίθεσή του στην ανάμειξη των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και στο τέλος απέσυρε τη Γαλλία από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, υποχρεώνοντας τη συμμαχία να μεταφέρει την έδρα της εκτός του γαλλικού εδάφους (1966). Τον στρατηγό προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα η επέμβαση των Σοβιετικών στην Τσεχοσλοβακία που διέλυσε το όραμά του για μια Ευρώπη από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια. Σε αυτή την πορεία της γκωλικής μεγάλης ιδέας να μην παραλείψω να αναφέρω και την κραυγή του το 1967, κατά την επίσκεψή του στον Καναδά, «ζήτω το ελεύθερο Κεμπέκ».

Τα θυμήθηκα όλα αυτά διαβάζοντας πως ο φίλος μας ο Εμανουέλ Μακρόν θύμωσε με το Ισραήλ διότι απέκλεισε τη Γαλλία από τις συζητήσεις με την κυβέρνηση του Λιβάνου για την ειρήνευση στην περιοχή. Ζώντας ακόμη στην εποχή του συμφώνου Σάικς–πικό φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί ότι αυτό που μετράει σήμερα δεν είναι το ένδοξο παρελθόν, αλλά τι όπλα διαθέτουν οι ενδιαφερόμενοι σε μια περιοχή. Ποια είναι η ισχύς τους, πόσο μπορούν να πιέσουν προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Και υπ’ αυτούς τους όρους η Γαλλία είναι εκτός παιχνιδιού στον Λίβανο.

Οι Βρετανοί φαντάζομαι να αντιλήφθηκαν και τη δική τους θέση, όταν ένα πολεμικό τους πλοίο έκανε περίπου δύο εβδομάδες για να αποπλεύσει με προορισμό την Κύπρο.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 23/04/36

ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΕΛΛΙΣ

Η συμμαχία Ελλάδας - Γαλλίας εξελίσσεται σταθερά σε όλα τα μέτωπα, με ιδιαίτερη σημασία να αποδίδεται, για ευνόητους λόγους, στον τομέα της άμυνας. Η ανανέωση της συμφωνίας στρατηγικής εταιρικής σχέσης για συνεργασία στην άμυνα και την ασφάλεια, η οποία θα υπογραφεί κατά την επικείμενη επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα την Παρασκευή, επιβεβαιώνει τη δύναμη αυτής της διμερούς σχέσης και αποφέρει οφέλη και στις δύο πλευρές. Στο υπάρχον πλαίσιο θα προστεθεί και ένα ξεχωριστό μνημόνιο κατανόησης, που θα καλύπτει κοινές δράσεις στην καινοτομία και την πολιτική προστασία.

Η αρχική συμφωνία υπογράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2021, σε μια περίοδο υψηλής έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και περιλαμβάνει ρήτρα ενεργοποίησης αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής σε περίπτωση παραβίασης της κυριαρχίας – της εδαφικής ακεραιότητας οποιασδήποτε από τις δύο χώρες.

Η παραδοσιακή φιλία των δύο χωρών ενισχύθηκε στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων το 1974, όταν ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, προσέφερε το αεροπλάνο του στον εξόριστο Κων. Καραμανλή, προκειμένου να διευκολύνει την επιστροφή του στην Αθήνα και την αποκατάσταση της δημοκρατίας μετά την πτώση της χούντας. Λίγα χρόνια αργότερα ο Γάλλος πρόεδρος διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο για την ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η φιλία υπήρξε ειλικρινής και ισχυρή με όλους τους ηγέτες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και υπό διαφορετικές συνθήκες. Δεν ήταν μόνον η ξεχωριστή περίπτωση Ζισκάρ - Καραμανλή. Τα παραδείγματα στενών προσωπικών σχέσεων είναι πολλά: Μιτεράν Παπανδρέου, Ζοσπέν - Σημίτης, Σαρκοζί - Καραμανλής, Ολάντ - Τσίπρας, με τον κρίσιμο ρόλο του πρώτου στο δύσκολο καλοκαίρι του 2015, και τώρα Μακρόν - Μητσοτάκης.

Κατά την τρέχουσα δεκαετία η Γαλλία υπήρξε σημαντικός προμηθευτής στρατιωτικών συστημάτων και όπλων στην Ελλάδα, συμπεριλαμβανομένων φρεγατών και μαχητικών αεροσκαφών, με πιο πρόσφατα παραδείγματα την απόκτηση 24 αεροσκαφών Rafale και τεσσάρων φρεγατών Belharra, εκ των οποίων η πρώτη παραδόθηκε πριν από λίγους μήνες. Η Αθήνα συγκαταλέγεται στους συμμάχους που το Παρίσι εντάσσει στη νέα στρατηγική την οποία αναπτύσσει και περιλαμβάνει τη γαλλική πυρηνική ομπρέλα. Επίσης, ο Μακρόν έχει επανειλημμένως αναδείξει τον ρόλο της Ελλάδας ως λίκνου της δημοκρατίας. Σε αυτό το πλαίσιο, τον Σεπτέμβριο του 2017, λίγους μόλις μήνες μετά την πρώτη εκλογή του ως προέδρου της Γαλλίας, εκφώνησε σημαντική ομιλία για το μέλλον της Ευρώπης στην Πνύκα. Αύριο θα συμμετάσχει σε μια παρόμοια εκδήλωση στην Αρχαία Ρωμαϊκή Αγορά, σε συζήτηση με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και συντονιστή τον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλέξη Παπαχελά.

Το σύνθημα Ελλάς - Γαλλία Συμμαχία δεν είναι κάτι θεωρητικό, έχει γίνει στρατηγική πραγματικότητα. Αυτή η ιδιαίτερη σχέση πολλών δεκαετιών εμβαθύνει, ενισχύοντας το αποτύπωμά της στη Μεσόγειο, που για πολλούς λόγους ενδιαφέρει και τις δύο χώρες και λειτουργεί προς όφελος της σταθερότητας της περιοχής.

Η κυβέρνηση, δηλαδή, όπως φάνηκε με σαφήνεια, στηρίζει τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί μια κυβέρνηση, ένας υπουργός, ένας βουλευτής ή ένας πολίτης, που συμφωνούν με τη θεσμική διερεύνηση και την παραπομπή στη δικαιοσύνη εγκλημάτων κατά του προϋπολογισμού της ΕΕ, να ασκήσει κριτική σε πρόσωπα και σε διαδικασίες. Με αφορμή τις διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υπήρξαν επικρίσεις για τους χειρισμούς και το παρελθόν της εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου, που χειρίστηκε τη συγκεκριμένη υπόθεση. Κατηγορήθηκε ότι σαλαμοποίησε τις δικαστικές υποθέσεις, με πολιτικό κίνητρο. Το κίνητρο δεν μπορεί να αποδειχτεί, αλλά η σαλαμοποίηση έγινε. Η πρώην αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, Δήμητρα Χαλικιά, ισχυρίζεται ότι η δικογραφία είναι «απόλυτη κοπτοραπτική». Αντιρρήσεις έχουν εκφράσει και πολιτικοί. Είναι θεμιτές και δεν σημαίνουν αμφισβήτηση του θεσμού – η κριτική είναι σύμφυτη με τη δημοκρατία. Στο κάτω κάτω, η ενοχή ή μη των κατηγορουμένων θα κριθεί στο δικαστήριο....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/04/26

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Χθες, στη Βουλή, ήρθη με πολύ μεγάλη πλειοψηφία η ασυλία των 13 βουλευτών που αναφέρονται στις πρόσφατες δικογραφίες για επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ σε παραγωγούς. Παρά την ενδοκομματική γκρίνια, η κυβέρνηση επέλεξε να οδηγηθεί η διαδικασία το συντομότερο στη δικαιοσύνη για να υπάρξουν αποφάσεις. Ο ισχυρισμός ότι «così fan tutte» (έτσι κάνουν όλες), ότι δηλαδή η σχέση πολιτικών και πολιτών συχνά καθορίζεται από το ρουσφέτι, δεν είναι ψέματα. Ισχύει· αλλά, εν προκειμένω, έχουν ασκηθεί διώξεις από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ούτως ή άλλως δηλαδή μια διακεκριμένη υπόθεση πελατειακών σχέσεων θα καταλήξει στο ακροατήριο. Η κυβέρνηση επαίρεται ότι, τελικά, κλείνοντας τον ΟΠΕΚΕΠΕ και ενσωματώνοντάς τον στην ΑΑΔΕ, δίνει ένα σοβαρό χτύπημα στο πελατειακό κράτος. Κι είναι οξύμωρο ότι όσοι σήμερα κατηγορούν τη ΝΔ δεν ψήφισαν αυτή τη μετάβαση.

Χθες, επίσης, συναντήθηκαν ο υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, με την επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι. Στη συνάντηση αυτή, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διέρρευσαν, υπήρξε καλό κλίμα, ενώ ο υπουργός διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και προσπαθεί να τη διευκολύνει στο έργο της. Δεν φάνηκε να υπάρχει κάποια σοβαρή διαφορά μεταξύ της κυβέρνησης και της ευρωπαίας εισαγγελέως – αν, πάντως, υπάρχουν διαφωνίες θα τις μάθουμε σήμερα, αφού η Λάουρα Κοβέσι μιλάει στο Συνέδριο των Δελφών. Ο υπουργός φέρεται να ενημέρωσε την ευρωπαία εισαγγελέα για τη δικονομική διάταξη την οποία επεξεργάζεται το υπουργείο Δικαιοσύνης με σκοπό σύντομα να κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή και αφορά την κατά προτεραιότητα δικαστική διερεύνηση υποθέσεων που αφορούν πολιτικά πρόσωπα.

Η κυβέρνηση, δηλαδή, όπως φάνηκε με σαφήνεια, στηρίζει τον θεσμό της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί μια κυβέρνηση, ένας υπουργός, ένας βουλευτής ή ένας πολίτης, που συμφωνούν με τη θεσμική διερεύνηση και την παραπομπή στη δικαιοσύνη εγκλημάτων κατά του προϋπολογισμού της ΕΕ, να ασκήσει κριτική σε πρόσωπα και σε διαδικασίες.


Με αφορμή τις διώξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υπήρξαν επικρίσεις για τους χειρισμούς και το παρελθόν της εισαγγελέως Πόπης Παπανδρέου, που χειρίστηκε τη συγκεκριμένη υπόθεση. Κατηγορήθηκε ότι σαλαμοποίησε τις δικαστικές υποθέσεις, με πολιτικό κίνητρο. Το κίνητρο δεν μπορεί να αποδειχτεί, αλλά η σαλαμοποίηση έγινε. Η πρώην αντιπρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ, Δήμητρα Χαλικιά, ισχυρίζεται ότι η δικογραφία είναι «απόλυτη κοπτοραπτική». Αντιρρήσεις έχουν εκφράσει και πολιτικοί. Είναι θεμιτές και δεν σημαίνουν αμφισβήτηση του θεσμού – η κριτική είναι σύμφυτη με τη δημοκρατία. Στο κάτω κάτω, η ενοχή ή μη των κατηγορουμένων θα κριθεί στο δικαστήριο.

Κατά τα άλλα, ορθώς έγινε και επίκληση της υπόθεσης με τα «υποβρύχια που έγερναν» και δικαίως είχε τότε ενοχληθεί το ΠΑΣΟΚ. Είναι τα ίδια υποβρύχια για τα οποία ο Ευάγγελος Βενιζέλος, το 2020, είχε δηλώσει περήφανος για τη χρήση τους στην τότε σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση.

Ορθή είναι και η επίκληση της ταλαιπωρίας των στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ, και ιδίως του Ανδρέα Γεωργίου, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι φούσκωσε το έλλειμμα του 2009. Η δεκαετής δικαστική ταλαιπωρία αυτού του ανθρώπου, που τελικά αποδόθηκε αθώος, στην ουσία κάλυψε την κρίσιμη και τοξική συνεισφορά της πολιτικής, και ιδίως της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας. Αλίμονο, ο Γεωργίου αντιμετώπισε τη δικαιοσύνη ανυπεράσπιστος και μόνος.

Για όλους αυτούς τους λόγους, και η αναψηλάφηση υποθέσεων και η κριτική τους είναι απαραίτητη. Ιδίως, όταν μια δικαστική διαδικασία διαμορφώνει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα μιας πολιτικής συγκυρίας. Θα το επαναλάβω: στη δημοκρατία δεν υπάρχει θεσμός, οι αποφάσεις του οποίου να μην υπόκεινται σε κριτική.

Εχω μια απορία. Αν έχει ανανεωθεί η θητεία των Ελλήνων της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και μάλιστα από τον περασμένο Νοέμβριο χωρίς άλλη διαδικασία, τότε τι συζητάμε; Γιατί τρώγονται οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι με δημοσιεύματα; Γιατί υπέβαλαν αιτήσεις ανανέωσης στον Αρειο Πάγο; Αν έχει ανανεωθεί η θητεία τους, τότε τι θέλουν; Και γενικά γιατί κόπτονται φίλοι και οπαδοί; Πολύ απλό. Διότι δεν έχει ανανεωθεί. Γι’ αυτό τρέχει δεξιά κι αριστερά η Κοβέσι που ούτως ή άλλως μας αποχαιρετά σε πέντε μήνες. Γι’ αυτό στενοχωριέται ο νεοσύστατος Ομιλος Οπαδών. Μέχρι και η κυρία Θάνου ανέλαβε δράση. Με ισορροπημένη διατύπωση κατέληξε ότι είναι ο Αρειος Πάγος που έχει «την τελική αρμοδιότητα» («Δημοκρατία», 22/4). Πράγμα που σημαίνει πως κάτι σωστό κάνουν όσοι αμφισβητούν μια επιχειρούμενη εισαγόμενη αυθαιρεσία. Οι τρεις θα κριθούν μαζί με άλλους έξι υποψηφίους από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο, όπως ενημέρωσε κι ο Φλωρίδης την Κοβέσι. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό με τις ανανεώσεις; Γιατί ασχολούμαστε; Οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι μάλλον φοβούνται πως αν λήξει έτσι απλά η θητεία τους θα επιστρέψουν άδοξα στο εθνικό δικαστικό σώμα. Κι ίσως βρεθούν πάλι σε κάποια Νάξο να χαζεύουν τα πλεούμενα στην Παροναξία. Μπορεί. Αλλά δικό τους θέμα. Οι οπαδοί τους, ειλικρινά δεν ξέρω. Ισως επειδή ποντάρουν πως η μέθοδος «δικογραφίες στη Βουλή» βοηθάει την εμπέδωση του κράτους δικαίου. Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι τελεμέδες μπορεί και να το πιστεύουν, άβυσσος η ψυχή. Κάποιοι άλλοι κάνουν απλώς φιγούρα. Και φυσικά διάφοροι προσδοκούν «πολιτική αλλαγή». Από την άλλη πλευρά, αν οι κυβερνήσεις άλλαζαν με δικογραφίες τέτοιου τύπου δεν θα ζούσαμε σε δημοκρατία αλλά σε κάποιο μπουντρούμι του Τσαουσέσκου. Κάτι που ευτυχώς γλιτώσαμε. Ετσι έχουμε Βουλή που κατά το Σύνταγμα αποφασίζει τις ασυλίες των βουλευτών όπως έγινε χθες. Εχουμε εκλογές που βγάζουν τις κυβερνήσεις. Εχουμε και Δικαιοσύνη. Η οποία ακόμη και με ελλιπείς δικογραφίες θα κληθεί να αποφασίσει, όσο κι αν υποψιαζόμαστε την κατάληξη της υπόθεσης. Ελπίζω μάλιστα η Δικαιοσύνη να καταλήξει σύντομα ώστε να μην ταλαιπωρούνται άδικα οι άνθρωποι. Διότι στη δημοκρατία που ζούμε δεν κερδίζεις «με του βοηθού το χέρι». Μια φορά δοκιμάστηκε η ιδέα και απέτυχε οικτρά. Ηταν το 1989 που χαρακτηρίστηκε «βρώμικο». Γενικότερα το ανακάτεμα ποινικών διαδικασιών και πολιτικών επιδιώξεων ποτέ δεν είχε ευτυχή κατάληξη. Για τον απλούστατο λόγο ότι τίποτα και κανείς δεν υπέρκειται των κανόνων μιας συνταγματικής δημοκρατίας. Ολοι τελικά καταλήγουν στο μέτρο τους. Κι αυτό θα πρέπει να έχουν σταθερά στο μυαλό και οι πολιτικοί και οι δικαστές....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 23/04/26

Η αλήθεια είναι ότι το θέμα, παρά τη σοβαρότητά του, δεν απασχόλησε όσο έπρεπε τη δημόσια ζωή της χώρας. Πώς είναι δυνατόν ένα μέρος του εκλογικού σώματος να αλλάζει προτιμήσεις. Πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτό είναι ένα από τα παράδοξα της δημοκρατίας, όμως ο κ. Αρβανίτης δεν αρκείται στην περιγραφή του φαινομένου. Φαίνεται πως εμβάθυνε στην ψυχολογία των γυναικών και των ανδρών της Μεγαλονήσου, αναδίφησε σε αρχεία, κατέγραψε μεταμφιεσμένος σε απλό πολίτη συμπεριφορές και έπειτα από τετραετία επισταμένων ερευνών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μεταστροφή δεν εξηγείται με τους νόμους της φυσικής. Κάποιο ανθρώπινο χέρι παρενέβη, «πείραξε» τα πλήθη και τα οδήγησε να ψηφίσουν άλλο απ’ αυτό που έπρεπε να ψηφίσουν αν ήσαν φυσιολογικοί. Υπήρξαν βέβαια και ορισμένοι που αντιστάθηκαν για να σώσουν την τιμή της μαρτυρικής Μεγαλονήσου. Την επομένη, δε, επειδή ο κ. Αρβανίτης διαπίστωσε, μάλλον με τη βοήθεια ΑΙ, ότι αυτό το «πειραγμένες» ενδέχεται να θεωρηθεί απρεπές, προσπάθησε να εξηγήσει ότι εννοούσε πως κάποιοι –δεν σας λέω ποιοι– πείραξαν τη συνείδηση των ψηφοφόρων. Δημιούργησαν σύγχυση, με αποτέλεσμα να μπερδέψουν τα ψηφοδέλτια.

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

που ήταν «πρασινοκόκκινη» έγινε μπλε. Η αλήθεια είναι ότι το θέμα, παρά τη σοβαρότητά του, δεν απασχόλησε όσο έπρεπε τη δημόσια ζωή της χώρας. Πώς είναι δυνατόν ένα μέρος του εκλογικού σώματος να αλλάζει προτιμήσεις. Πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτό είναι ένα από τα παράδοξα της δημοκρατίας, όμως ο κ. Αρβανίτης δεν αρκείται στην περιγραφή του φαινομένου. Φαίνεται πως εμβάθυνε στην ψυχολογία των γυναικών και των ανδρών της Μεγαλονήσου, αναδίφησε σε αρχεία, κατέγραψε μεταμφιεσμένος σε απλό πολίτη συμπεριφορές και έπειτα από τετραετία επισταμένων ερευνών κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η μεταστροφή δεν εξηγείται με τους νόμους της φυσικής. Κάποιο ανθρώπινο χέρι παρενέβη, «πείραξε» τα πλήθη και τα οδήγησε να ψηφίσουν άλλο απ’ αυτό που έπρεπε να ψηφίσουν αν ήσαν φυσιολογικοί. Υπήρξαν βέβαια και ορισμένοι που αντιστάθηκαν για να σώσουν την τιμή της μαρτυρικής Μεγαλονήσου. Την επομένη, δε, επειδή ο κ. Αρβανίτης διαπίστωσε, μάλλον με τη βοήθεια ΑΙ, ότι αυτό το «πειραγμένες» ενδέχεται να θεωρηθεί απρεπές, προσπάθησε να εξηγήσει ότι εννοούσε πως κάποιοι –δεν σας λέω ποιοι– πείραξαν τη συνείδηση των ψηφοφόρων. Δημιούργησαν σύγχυση, με αποτέλεσμα να μπερδέψουν τα ψηφοδέλτια.

Ολα αυτά δεν θα είχαν καμία απολύτως σημασία. Ούτως ή άλλως έως μεθαύριο το πολύ θα έχουν μείνει ως εγγραφή στο προσωπικό ημερολόγιο του κ. Αρβανίτη. Αποκτούν όμως κάποια σημασία επειδή αναδεικνύουν τον τρόπο με τον οποίο ένας ευρωβουλευτής αντιμετωπίζει τον τρόπο που σκέφτεται ο ψηφοφόρος. Για την ακρίβεια, τον τρόπο που δεν σκέφτεται ο ψηφοφόρος. Δεν λέω ότι έχει απαραιτήτως άδικο. Αυτό ήταν το πρόβλημα της δημοκρατίας από την ημέρα που γεννήθηκε. Δεν σκέφτεται ότι και ο ίδιος, ως βουλευτής, μπορεί να έχει εκλεγεί από ψηφοφόρους με πειραγμένες συνειδήσεις; Μάλλον εννοεί ότι όλοι οι ψηφοφόροι έχουν πειραγμένες συνειδήσεις εκτός απ’ αυτούς που ψήφισαν τον ίδιο. Μια σκέψη που αναδεικνύει και το μεγαλείο της δημοκρατίας. Θα μου πείτε, ο Αρβανίτης μάς πείραξε; Εδώ ο ΓΑΠ, για να γλιτώσει από το όνειδος της πτώχευσης το 2010, δήλωσε ότι ο ελληνικός λαός είναι διεφθαρμένος και γι’ αυτό έφτασε εκεί που έφτασε. Ξεχνώντας πως ο ίδιος ήταν πρωθυπουργός επειδή τον εξέλεξε ο λαός τον οποίο ο ίδιος θεωρούσε διεφθαρμένο. Το ερώτημα είναι ποιος και τι πείραξε τις δικές του συνειδήσεις.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 23/04/26

Ο Ζαχάρης ήταν γείτονας, φίλος της οικογένειάς μας και λεωφορειούχος. Προ του πολέμου ανήκε στους θιασώτες του ιταλικού φασισμού. Οταν τορπιλίστηκε η «Ελλη» ο πατέρας μου αποφάσισε να μην ξαναμπούμε στο λεωφορείο του γιατί, λέει, ήταν μελανοχίτωνας. Στην κατοχή ο Ζαχάρης, που είχε χάσει το επιταγμένο λεωφορείο του, μεταβλήθηκε σε φανατικό κομμουνιστή. Αμέσως μετά την απελευθέρωση επρόκειτο να βαφτίσει το παιδί ενός άλλου γείτονα. Ο παπα-ζαχάρης ερωτά τον συνονόματό του νονό: «Πώς θα το πούμε το κοπέλι, Ζαχάρη;». «Στάλιν, θα το βγάλεις», απαντά εκείνος. «Ωφου, θέλεις να με καθαιρέσει ο Δεσπότης; Δεν μπορώ». «Εγώ είμαι ο νονός, εγώ θα πω πώς θα το βγάλομε το κοπέλι: “Στάλιν” θα το βγάλεις». «Να το βγάλομε “Σήφη”, το ίδιο κάνει». Ο πατέρας του παιδιού τον παρακαλεί: «Σύντεκνε, “Μανώλη” να το πούμε, ν’ αναστήσομε τον πατέρα μου που πώθανε πριν από ένα μήνα. Ετσά δεν είχαμε συμφωνήσει;». «Ή το βγάζεις “Στάλιν” ή φεύγω». «Δεν μπορώ, σου είπα». Τότε ο Ζαχάρης μαζεύει τα βαφτιστικά και φεύγει, ο δε παπα-ζαχάρης ειδοποίησε την πρεσβυτέρα να έρθει για να βαφτίσει το παιδί. Λίγο μετά, όταν άρχισε η κομμουνιστική ανταρσία να κάμπτεται, ο Ζαχάρης προσεγγίστηκε από έναν πολιτικό του νομού, «ανένηψε», «αποχαρακτηρίστηκε» και αποτέλεσε για πολλά χρόνια οικογενειακώς έναν «ζωηρό» οπαδό του ευεργέτη του...

 Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 21/04/26)

ονόματα όπως Σοβιετία, Δημοκρατία, Λαοκρατία και τα αντίστοιχα ανδρικά, όπως το Λαοκράτης του κ. Κοράνη. Εχω όμως στο μυαλό μου από προσωπική εμπειρία και μια περίπτωση που ξετυλίχθηκε σε πόλη της Κρήτης, όπου μεγάλωσα, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Ζαχάρης ήταν γείτονας, φίλος της οικογένειάς μας και λεωφορειούχος. Προ του πολέμου ανήκε στους θιασώτες του ιταλικού φασισμού. Οταν τορπιλίστηκε η «Ελλη» ο πατέρας μου αποφάσισε να μην ξαναμπούμε στο λεωφορείο του γιατί, λέει, ήταν μελανοχίτωνας. Στην κατοχή ο Ζαχάρης, που είχε χάσει το επιταγμένο λεωφορείο του, μεταβλήθηκε σε φανατικό κομμουνιστή. Αμέσως μετά την απελευθέρωση επρόκειτο να βαφτίσει το παιδί ενός άλλου γείτονα. Ο παπα-ζαχάρης ερωτά τον συνονόματό του νονό: «Πώς θα το πούμε το κοπέλι, Ζαχάρη;». «Στάλιν, θα το βγάλεις», απαντά εκείνος. «Ωφου, θέλεις να με καθαιρέσει ο Δεσπότης; Δεν μπορώ». «Εγώ είμαι ο νονός, εγώ θα πω πώς θα το βγάλομε το κοπέλι: “Στάλιν” θα το βγάλεις». «Να το βγάλομε “Σήφη”, το ίδιο κάνει». Ο πατέρας του παιδιού τον παρακαλεί: «Σύντεκνε, “Μανώλη” να το πούμε, ν’ αναστήσομε τον πατέρα μου που πώθανε πριν από ένα μήνα. Ετσά δεν είχαμε συμφωνήσει;». «Ή το βγάζεις “Στάλιν” ή φεύγω». «Δεν μπορώ, σου είπα». Τότε ο Ζαχάρης μαζεύει τα βαφτιστικά και φεύγει, ο δε παπα-ζαχάρης ειδοποίησε την πρεσβυτέρα να έρθει για να βαφτίσει το παιδί. Λίγο μετά, όταν άρχισε η κομμουνιστική ανταρσία να κάμπτεται, ο Ζαχάρης προσεγγίστηκε από έναν πολιτικό του νομού, «ανένηψε», «αποχαρακτηρίστηκε» και αποτέλεσε για πολλά χρόνια οικογενειακώς έναν «ζωηρό» οπαδό του ευεργέτη του.

ΔΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ
Βούλα

Ο καθένας αποφασίζει ανάλογα με τις αντοχές του. Ομως το χυδαίο είναι και προκλητικό, καθώς προσελκύει ακόμα και αυτούς που το απεχθάνονται. Δεν είναι λίγες οι φορές που συναντώ μειλίχιους ανθρώπους να είναι εξοργισμένοι με αυτά που διάβασαν στο Διαδίκτυο. Και στην αυθόρμητη ερώτησή μου «γιατί τα διαβάζεις, αφού σε συγχύζουν», η απάντηση που παίρνω είναι πως «έπεσε το μάτι μου επάνω στο συγκεκριμένο σχόλιο». Φυσικά κανένα μάτι δεν πέφτει τυχαία κάπου. Η ανάγνωση απαιτεί πρόθεση που συνδυάζεται με την υπομονή των ολίγων δευτερολέπτων, αν το τοξικό σχόλιο είναι μερικών μόνο λέξεων. Αλλοι, διαβάζοντας τέτοια σύντομα κείμενα, αντιλαμβάνονται για μια ακόμα φορά το πολιτισμικό χάος που τους χωρίζει από αυτόν τον βούρκο. Αλλοι πέφτουν στην παγίδα να αναπαραγάγουν λόγο ιδίου επιπέδου, αλλά προς την αντίθετη πολιτική κατεύθυνση. Και τέλος άλλοι απλώς απολαμβάνουν αυτό το παιχνίδι της χυδαιότητας, καλυμμένοι υπό το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Και για να προλάβω πιθανές ενστάσεις, αυτή η κατάσταση επικρατεί παντού όπου υπάρχει Διαδίκτυο και ανωνυμία, ακόμα και στις πιο προηγμένες πολιτικά και πολιτισμικά χώρες της Δύσης, αν υπάρχουν πλέον τέτοιες χώρες.

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 21/04/26

ΤΟΥ ΣΑΚΗ ΜΟΥΜΤΖΗ

Αναφέρομαι στην ανάγνωση των δηλητηριωδών σχολίων που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. Αξίζει τον κόπο να τα διαβάζει κάποιος; Ή μπορεί να τα προσπεράσει ενώ συγχρόνως θα παραμένει χρήστης του; Το ερώτημα αυτό απασχολεί πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν αντέχουν αυτό το δυσώδες κλίμα που επικρατεί κυρίως στο Χ (πρώην Twitter), όπου η ανωνυμία δίνει τη δυνατότητα στον καθένα να γράφει ό,τι υβριστικό σχόλιο θέλει.

Απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει, υπό την έννοια πως ο καθένας αποφασίζει ανάλογα με τις αντοχές του. Ομως το χυδαίο είναι και προκλητικό, καθώς προσελκύει ακόμα και αυτούς που το απεχθάνονται. Δεν είναι λίγες οι φορές που συναντώ μειλίχιους ανθρώπους να είναι εξοργισμένοι με αυτά που διάβασαν στο Διαδίκτυο. Και στην αυθόρμητη ερώτησή μου «γιατί τα διαβάζεις, αφού σε συγχύζουν», η απάντηση που παίρνω είναι πως «έπεσε το μάτι μου επάνω στο συγκεκριμένο σχόλιο». Φυσικά κανένα μάτι δεν πέφτει τυχαία κάπου. Η ανάγνωση απαιτεί πρόθεση που συνδυάζεται με την υπομονή των ολίγων δευτερολέπτων, αν το τοξικό σχόλιο είναι μερικών μόνο λέξεων.

Αλλοι, διαβάζοντας τέτοια σύντομα κείμενα, αντιλαμβάνονται για μια ακόμα φορά το πολιτισμικό χάος που τους χωρίζει από αυτόν τον βούρκο. Αλλοι πέφτουν στην παγίδα να αναπαραγάγουν λόγο ιδίου επιπέδου, αλλά προς την αντίθετη πολιτική κατεύθυνση. Και τέλος άλλοι απλώς απολαμβάνουν αυτό το παιχνίδι της χυδαιότητας, καλυμμένοι υπό το ισοπεδωτικό όλοι ίδιοι είναι. Και για να προλάβω πιθανές ενστάσεις, αυτή η κατάσταση επικρατεί παντού όπου υπάρχει Διαδίκτυο και ανωνυμία, ακόμα και στις πιο προηγμένες πολιτικά και πολιτισμικά χώρες της Δύσης, αν υπάρχουν πλέον τέτοιες χώρες.

Πάντως, αν θέλει κάποιος να έχει μια ικανοποιητική εικόνα για τις αντιλήψεις και το ήθος ενός υπολογίσιμου κομματιού της κοινωνίας, επιβάλλεται η περιήγησή του κυρίως στο Χ, καθώς το Facebook διαθέτει μερικά πλέγματα –έστω υποτυπώδη– προστασίας των χρηστών του. Περιδιαβαίνοντας το Χ είσαι ενημερωμένος όχι μόνον για το τι κυκλοφορεί στην «πιάτσα», αλλά κυρίως για το πώς κυκλοφορεί. Ετσι, αποκλείεται κάποια στιγμή να πέσεις από τα σύννεφα, καθώς αυτό που ήρθε εκκολαπτόταν στους διαδρόμους του Διαδικτύου. Οι ανώνυμοι υβριστές είναι κανονικοί άνθρωποι με συγγενείς, φίλους και έναν ευρύτατο περίγυρο ακολούθων, για αυτό και αποκαλούνται διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Τη μια γράφουν τα γνωστά τους σχόλια και διακινούν τα γνωστά συνωμοσιολογικά σενάρια, την επομένη κραυγάζουν στις πλατείες «η χούντα δεν τελείωσε το 73» και ζητούν κρεμάλες.

Φυσικά θεραπεία σε αυτό το φαινόμενο δεν μπορεί να υπάρξει καθώς η ανωνυμία είναι το δέλεαρ που προσφέρει η κάθε πλατφόρμα μέσω της οποίας διακινούνται ειδήσεις, απόψεις και σχόλια. Συνεπώς: Υπάρχει το σύνδρομο της στρουθοκαμήλου από τη μια πλευρά και η ανάγνωση μιας ζοφερής πραγματικότητας από την άλλη. Διαλέγουμε και παίρνουμε.

Επειδή όμως αρχίσαμε να συζητάμε για τα πτυχία και για την αξία τους, με στόχο βέβαια να μοιραστούν δημόσια πρόσωπα, ως κορυφαία και παρακατιανοί, με βάση το πτυχίο τους, ας πούμε ότι πολύ συχνά τα πτυχία είναι τύποις μεν επιβεβαιωτικά μιας εκπαιδευτικής πορείας, αλλά δεν πιστοποιούν πάντα γνώσεις. Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτό, επειδή ανάμεσα σε άλλα φαινόμενα του καιρού μας ξεχωρίζει ένα ακόμα που θα το έλεγα εκπαιδευτικός ρατσισμός. Εχουν δηλαδή βγει διάφοροι και, παίζοντας τον ρόλο ενός υπερ-ΔΟΑΤΑΠ, χωρίζουν τα πτυχία των ελληνικών πανεπιστημίων σε καλά και κακά, σε έγκυρα και σε μη αποδεκτά. Πρόσωπα σε χώρους που αρνούνται την αξιολόγηση, έχουν αρχίσει και νομιμοποιούν πτυχία, ακυρώνοντας άλλα. Η κουλτούρα της ακύρωσης α λα ελληνικά ήδη απαξιώνει τα πτυχία του Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ), προφανώς επειδή ο νέος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Δημήτρης Μαρκόπουλος, έχει πτυχίο από εκεί. Κι όμως. Το ΕΑΠ ιδρύθηκε στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής τάσης που διευκολύνει τη διά βίου μάθηση. Η ίδρυσή του το 1992, από τον Γιώργο Σουφλιά στο υπουργείο Παιδείας της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, είναι βέβαια μια ανορθογραφία για τον προοδευτισμό – αλλά η ουσία, το άνοιγμα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε πρόσωπα που δεν είχαν την ευκαιρία στη ζωή τους να σπουδάσουν, είναι απόδειξη κοινωνικής κινητικότητας. Κι αλίμονο, αν οι κοινωνικές κατακτήσεις μας έπρεπε κάθε φορά να κρίνονται μέσω της οπαδικής εμπάθειας κομμάτων και των κομματικών εσταυλισμένων τους.

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/04/26

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η θλιβερή ιστορία του Μακάριου Λαζαρίδη, όπως όλα τα ζητήματα στην Ελλάδα, οδήγησε σε λάθος συμπεράσματα. Η συζήτηση για το πτυχίο του δεν αφορούσε, δεν έπρεπε να αφορά, τη σχέση του πτυχίου και της πολιτικής του πορείας, αλλά μια ιστορία του παρελθόντος του, όταν κατέλαβε δημόσια θέση χωρίς το πτυχίο που θα τη δικαιολογούσε. Αν ο παραιτηθείς, ήδη, τέως υφυπουργός είχε καταλάβει τι παίχτηκε, η εξέλιξη ίσως ήταν διαφορετική. Κρίμα, τον πρόδωσε η ιδιοσυγκρασία του.

Οι χειρισμοί του Μακάριου Λαζαρίδη, μάλιστα, και ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε η συζήτηση, οδήγησε ως συνήθως τη δημόσια συζήτηση από παρεξήγηση σε παρεξήγηση. Με αποτέλεσμα να συζητάμε πια αν πρέπει να έχει ή να μην έχει πτυχίο ο βουλευτής ή ο υπουργός.

Η απάντηση, προφανώς, βρίσκεται στο Σύνταγμα και στη λειτουργία της δημοκρατίας. Ούτε οι βουλευτές ούτε οι υπουργοί είναι ανάγκη να έχουν πτυχίο, αφού στη Βουλή τους στέλνει η ψήφος των πολιτών, οι οποίοι δεν κρίνουν τα αντικειμενικά προσόντα τους δίκην ΑΕΠ, αλλά, μέσω πολλών παραγόντων, κρίνουν αν σε σχέση με άλλους συνυποψηφίους τους είναι αυτοί που θα μας εκπροσωπούν για μια κοινοβουλευτική θητεία. Συνεκδοχικώς, δεν είναι καθοριστικός παράγων, για να γίνει κάποιος υπουργός, πρωθυπουργός ή Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι σπουδές του και η πιστοποίησή τους. Ουδείς, δηλαδή, θα ζητήσει πτυχίο από έναν πρωθυπουργό, ούτε ο ΔΟΑΤΑΠ θα χρειαστεί για να δώσει την ισοτιμία κάποιου πτυχίου του εξωτερικού σε κάποιον βουλευτή. Η ψήφος των πολιτών δεν ισοδυναμεί με μόρια του ΑΣΕΠ.

Ο Νίκος Φίλης, για να φέρω στη συζήτηση ένα ακομπλεξάριστο παράδειγμα, δεν είχε πτυχίο από τη Νομική, όπου σπούδαζε, χωρίς αυτό να είναι πρόβλημα για την πολιτική του διαδρομή. Κι όταν τον απέβαλε από την κυβέρνησή του ο Αλέξης Τσίπρας, στην οποία υπηρετούσε ως υπουργός Παιδείας, δεν το έκανε για τα πτυχία του, αλλά επειδή το ζήτησε ο κυβερνητικός εταίρος του, Πάνος Καμμένος. Στην πολιτική, το μέτρο των πραγμάτων δεν είναι οι τίτλοι σπουδών.

Επειδή όμως αρχίσαμε να συζητάμε για τα πτυχία και για την αξία τους, με στόχο βέβαια να μοιραστούν δημόσια πρόσωπα, ως κορυφαία και παρακατιανοί, με βάση το πτυχίο τους, ας πούμε ότι πολύ συχνά τα πτυχία είναι τύποις μεν επιβεβαιωτικά μιας εκπαιδευτικής πορείας, αλλά δεν πιστοποιούν πάντα γνώσεις.

Δεν θέλω να επεκταθώ σε αυτό, επειδή ανάμεσα σε άλλα φαινόμενα του καιρού μας ξεχωρίζει ένα ακόμα που θα το έλεγα εκπαιδευτικός ρατσισμός. Εχουν δηλαδή βγει διάφοροι και, παίζοντας τον ρόλο ενός υπερ-ΔΟΑΤΑΠ, χωρίζουν τα πτυχία των ελληνικών πανεπιστημίων σε καλά και κακά, σε έγκυρα και σε μη αποδεκτά. Πρόσωπα σε χώρους που αρνούνται την αξιολόγηση, έχουν αρχίσει και νομιμοποιούν πτυχία, ακυρώνοντας άλλα.


Η κουλτούρα της ακύρωσης α λα ελληνικά ήδη απαξιώνει τα πτυχία του Ελεύθερου Ανοικτού Πανεπιστημίου (ΕΑΠ), προφανώς επειδή ο νέος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, Δημήτρης Μαρκόπουλος, έχει πτυχίο από εκεί. Κι όμως. Το ΕΑΠ ιδρύθηκε στο πλαίσιο μιας ευρωπαϊκής τάσης που διευκολύνει τη διά βίου μάθηση. Η ίδρυσή του το 1992, από τον Γιώργο Σουφλιά στο υπουργείο Παιδείας της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, είναι βέβαια μια ανορθογραφία για τον προοδευτισμό – αλλά η ουσία, το άνοιγμα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε πρόσωπα που δεν είχαν την ευκαιρία στη ζωή τους να σπουδάσουν, είναι απόδειξη κοινωνικής κινητικότητας. Κι αλίμονο, αν οι κοινωνικές κατακτήσεις μας έπρεπε κάθε φορά να κρίνονται μέσω της οπαδικής εμπάθειας κομμάτων και των κομματικών εσταυλισμένων τους.

Τι θα άκουγαν οι τοίχοι των γαλάζιων συναθροίσεων αν είχαν αυτιά; Τι θα διάβαζαν τα αδιάκριτα μάτια στα βουλευτικά groups; Δεν μας νοιάζει τι λέει το Μαξίμου και οι δημοσκόποι του. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της διακυβέρνησης. Δεν κυβερνούσε τόσο καιρό μαζί μας, για να φταίμε εμείς. Κυβερνούσε με τους εξωκοινοβουλευτικούς και τους Ποταμίσιους, αφήνοντας σε εμάς τα ξεροκόμματα της εξουσίας – τα ρουσφετάκια. Αυτό το αίσθημα αυτοσυντήρησης αρχίζει κιόλας να βρίσκει «συνδικαλιστικούς» εκπροσώπους (τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη), οι οποίοι επιχειρούν να κεφαλαιοποιήσουν την εσωτερική δυσαρέσκεια. Το παράδειγμα του αποπεμφθέντος υφυπουργού, που εμφανίζεται την ημέρα κιόλας της αποπομπής του άνιωθος και ασωφρόνιστος, αντανακλά το σκόρπισμα. Ακόμη και οι πιο τσαλακωμένοι, αισθάνονται την άνεση της αυτονόμησης....

 Απο την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 21/04/26

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Περάστε έξω, παρακαλώ. Αν παρακολουθούσε κανείς την αλληλουχία των δηλώσεων το πρωί του Σαββάτου, θα νόμιζε ότι η κυβέρνηση υπέκυψε στο βάρος του αυτονόητου. Συνάδελφοι του Μακάριου Λαζαρίδη του έδειχναν την πόρτα που ο ίδιος έκανε πως δεν έβλεπε ότι τον περίμενε ανοιχτή. Η παραμονή του ήταν πηγή πόνου για τη ζαλισμένη κυβερνητική πλειοψηφία. Το είχαν καταλάβει όλοι – και οι δημοσκόποι, που κατέγραφαν σε νούμερα την αόριστη αίσθηση του κόστους. Ολοι, εκτός από τον ίδιο τον φορέα του κόστους.

Αν έχει νόημα να ασχολείται κανείς ακόμη με το βραχύ πέρασμα του βουλευτή Καβάλας από την κυβέρνηση, είναι γιατί η περίπτωσή του δείχνει και τα σημάδια της φθοράς του κυβερνώντος κόμματος. Ο Λαζαρίδης είχε αυτοκτονήσει πολιτικά ήδη από την τηλεοπτική του εμφάνιση την Τρίτη του Πάσχα. Τότε, αντί να απολογηθεί, είχε δοκιμάσει να αντεπιτεθεί με τον τσαμπουκά του παράγοντα που διορίζεται επειδή «είν’ ωραίος». Αν υπήρχε ένα αρνητικό στερεότυπο για τον εγκάθετο που, επί δεκαετίες, εξαργυρώνει την κομματική του στράτευση, από υπουργείο σε υπουργείο, ο εγκαλούμενος βουλευτής έσπευσε να το επιβεβαιώσει. Η εκπαραθύρωσή του μέχρι τότε δεν ήταν αποφασισμένη. Το Μαξίμου είχε ακόμη ως προτεραιότητα να δείξει ότι δεν μεταχειρίζεται τους βουλευτές ως αναλώσιμους. Είχε –και έχει– ανάγκη να κατευνάσει την ταπεινωμένη και ψυχικά αποσταθεροποιημένη κοινοβουλευτική ομάδα.

Η τηλεοπτική αυτοχειρία του Λαζαρίδη θα είχε επισημοποιηθεί και ληξιαρχικώς, αν δεν ακολουθούσε η συζήτηση στη Βουλή – κατά την οποία ο πρωθυπουργός δεν βρήκε ούτε λέξη για να υπερασπιστεί τον υφυπουργό του.

Ο Λαζαρίδης δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που καίγεται ξαφνικά μόλις πλησιάζει το φως της κεντρικής σκηνής. Είναι όμως από τις σπάνιες περιπτώσεις που εξαπολύει χολή και ρεβανσιστικές διαθέσεις ακριβώς τη στιγμή της ήττας του. Οι αναρτήσεις του μπορεί και να είναι ενδεικτικές ενός αντανακλαστικού κοινού στους βουλευτές του κόμματος.

Τι θα άκουγαν οι τοίχοι των γαλάζιων συναθροίσεων αν είχαν αυτιά; Τι θα διάβαζαν τα αδιάκριτα μάτια στα βουλευτικά groups; Δεν μας νοιάζει τι λέει το Μαξίμου και οι δημοσκόποι του. Δεν θα πληρώσουμε εμείς τα σπασμένα της διακυβέρνησης. Δεν κυβερνούσε τόσο καιρό μαζί μας, για να φταίμε εμείς. Κυβερνούσε με τους εξωκοινοβουλευτικούς και τους Ποταμίσιους, αφήνοντας σε εμάς τα ξεροκόμματα της εξουσίας – τα ρουσφετάκια.

Αυτό το αίσθημα αυτοσυντήρησης αρχίζει κιόλας να βρίσκει «συνδικαλιστικούς» εκπροσώπους (τον Γεωργιάδη, τον Βορίδη), οι οποίοι επιχειρούν να κεφαλαιοποιήσουν την εσωτερική δυσαρέσκεια. Το παράδειγμα του αποπεμφθέντος υφυπουργού, που εμφανίζεται την ημέρα κιόλας της αποπομπής του άνιωθος και ασωφρόνιστος, αντανακλά το σκόρπισμα. Ακόμη και οι πιο τσαλακωμένοι, αισθάνονται την άνεση της αυτονόμησης. Οι δύσκολες ψηφοφορίες για τις ασυλίες έπονται.

Ο Γιώργος Κουμπενάς βρισκόταν στη γέφυρα του «Discovery» με πλήρη εικόνα της κίνησης και της επιχειρησιακής κατάστασης. Εκείνες τις ώρες, όπως λέει, η διαχείριση ήταν απολύτως επιχειρησιακή: συνεχής παρακολούθηση των συστημάτων ναυσιπλοΐας και της κυκλοφορίας στην περιοχή, αδιάκοπες επικοινωνίες, επιβεβαίωση πορείας, αποστάσεων και θέσεων, και πλήρης συντονισμός μεταξύ πλοιάρχου, αξιωματικών και των αρμόδιων ομάδων επί του πλοίου. Στη γέφυρα δεν υπήρχε περιθώριο για τίποτε άλλο πέρα από συγκέντρωση, κρίση και πειθαρχία. «Ξεκινήσαμε την Παρασκευή, πριν από τις ανακοινώσεις περί ανοίγματος των Στενών, οι οποίες τελικώς δεν επιβεβαιώθηκαν», αναφέρει ο Γ. Κουμπενάς. Κατά τη διάρκεια της πορείας υπήρξαν επανειλημμένες επικοινωνίες από ιρανικής πλευράς, στις οποίες η απάντηση ήταν ότι το πλοίο συνέχιζε την πορεία του σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι διεθνείς κανόνες για την ασφαλή ναυσιπλοΐα. Η πορεία που ακολουθήθηκε δεν ήταν η συνήθης. Τα πλοία κινήθηκαν νοτιότερα από τη ζώνη διαχωρισμού κυκλοφορίας που ακολουθείται υπό κανονικές συνθήκες, πολύ κοντά στις ακτές του Ομάν. Σε απόσταση περίπου 100 ναυτικών μιλίων βρισκόταν το αμερικανικό ναυτικό, εξηγεί.

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

«Ετσι περάσαμε τα Στενά»

• Μαρτυρία Ελληνα πλοιάρχου στην «Κ»

ΤΟΥ ΗΛΙΑ Γ. ΜΠΕΛΛΟΥ

To απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, ένα κρουαζιερόπλοιο της Celestyal Cruises που ήταν εγκλωβισμένο επί 47 ημέρες στον Περσικό πέρασε τα Στενά του Ορμούζ. «Στη γέφυρα και σε όλο το πλοίο υπήρχε ένταση, αλλά όχι σύγχυση. Επιφυλακή και απόλυτη επαγγελματική προσήλωση από τους αξιωματικούς, τους υπαξιωματικούς και όλο το πλήρωμα», λέει στην «Κ» ο Ελληνας πλοίαρχος του «Celestyal Discovery» περιγράφοντας τις ώρες αγωνίας.

Ο απεγκλωβισμός από τον Περσικό Κόλπο και ολόκληρη η πορεία από το Ντουμπάι μέσα από τα Στενά του Ορμούζ στον Κόλπο του Ομάν είναι ένα ταξίδι που δύσκολα θα ξεχάσει το πλήρωμα του «Celestyal Discovery», του πρώτου από τα πέντε κρουαζιερόπλοια που «απέδρασαν» αφού παρέμειναν δεμένα επί δύο σχεδόν μήνες στα λιμάνια των Εμιράτων. 

Πρόκειται για ένα από τα πολλά πλοία ελληνικού ενδιαφέροντος που εμπλέκονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο σε ταξίδια στα επικίνδυνα αυτή την εποχή νερά της περιοχής. Ελληνικά τάνκερ, βυθισμένα στο σκοτάδι, έγιναν ένα με τη νύχτα, μετατρέποντας τη ναυσιπλοΐα σε μια παρτίδα σκάκι για γερά νεύρα. Περίμεναν έμφορτα ένα «παράθυρο», όπως αυτό που άνοιξε για λίγες ώρες την Παρασκευή, για να ξανακλείσει όμως την επόμενη μέρα. Κάποια πέρασαν. Κάποια άλλα όχι. Γύρισαν πίσω.

Το πρωινό της Δευτέρας, η ελληνική ναυτική παρουσία ήταν ιδιαίτερα αισθητή στις θάλασσες της Μέσης Ανατολής, με 26 πλοία υπό ελληνική σημαία να βρίσκονται στην ευρύτερη περιοχή του Περσικού Κόλπου, της Αραβικής Θάλασσας, της Ερυθράς Θάλασσας και του Κόλπου του Ομάν. Εντεκα από αυτά έπλεαν εντός των υδάτων του Περσικού Κόλπου, ενώ ακόμη ένα πλοίο με ελληνική σημαία βρισκόταν στον Κόλπο του Ομάν. Πέρα όμως από τα πλοία που φέρουν την ελληνική σημαία, το συνολικό αποτύπωμα των ελληνικών συμφερόντων στην περιοχή είναι πολύ πιο μεγάλο: στην κρίσιμη ζώνη που συνδέει τον Περσικό Κόλπο, τα Στενά του Ορμούζ και τον Κόλπο του Ομάν, ο αριθμός των πλοίων ελληνικής ιδιοκτησίας ανερχόταν το πρωί της Δευτέρας στα 104.

Ο πλοίαρχος του «Celestyal Discovery» Νικόλαος Βασιλείου μίλησε τη Δευτέρα στην «Κ» για το ταξίδι της εξόδου που ξεκίνησε την Παρασκευή το απόγευμα: «Στη γέφυρα, αλλά και σε όλο το πλοίο, οι αξιωματικοί, οι υπαξιωματικοί και το πλήρωμα ήταν απόλυτα συγκεντρωμένοι. Υπήρχαν πλήρης συναίσθηση της σοβαρότητας της στιγμής, ένταση, αλλά όχι σύγχυση, επιφυλακή αλλά και απόλυτη επαγγελματική προσήλωση. Ο καθένας γνώριζε με ακρίβεια τον ρόλο του και τη σημασία που είχε κάθε χειρισμός για την ασφαλή διέλευση». 

Η Celestyal είναι μια εταιρεία που ανήκει στα συμφέροντα του αμερικανικού επενδυτικού κεφαλαίου Searchlight Capital Partners, αλλά είναι γνωστή στις ελληνικές θάλασσες εδώ και πολλά χρόνια καθώς το Αιγαίο αποτελεί τον βασικό χώρο δραστηριότητάς της και οι καπετάνιοι των δύο πλοίων της, όπως και η συντριπτική πλειονότητα των αξιωματικών της, είναι Ελληνες. Τον χειμώνα όμως στέλνει τα πλοία της «Celestyal Discovery» και «Celestyal Journey» στον Περσικό, στην αναπτυσσόμενη αγορά κρουαζιέρας των Εμιράτων. 

Φέτος δεν μπόρεσαν να επιστρέψουν τα πλοία εγκαίρως για τις προγραμματισμένες κρουαζιέρες της άνοιξης. Δεν είναι τα μόνα δύο πλοία που παρέμειναν επί περίπου 47 ημέρες όμηροι του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ από τους Ιρανούς. Ακόμη δύο εταιρείες, η MSC Cruises με το πλοίο της «MSC Euribia» και η TUI Cruises με τα «Mein Schiff 4» και «Mein Schiff 5», είχαν την ίδια τύχη. Κατάφεραν όλοι να φύγουν σταδιακά μέχρι και το Σάββατο. Σε μια θάλασσα που είχε γίνει «τυφλή» από τις σκοπιμότητες, στην έξοδο οδήγησε το ελληνικού ενδιαφέροντος «Celestyal Discovery». Ο καπετάνιος Γιώργος Κουμπενάς, ανώτατος διευθυντής επιχειρήσεων της Celestyal και πρόεδρος
της Ενωσης Κρουαζιεροπλοίων και Φορέων Ναυτιλίας, ήταν κι αυτός στο «Discovery», όπου και παραμένει ακόμη ταξιδεύοντας πίσω προς το Αιγαίο. 

Οπως εξηγεί στην «Κ», το «Discovery» προηγήθηκε και ακολούθησε μία ημέρα αργότερα το «Journey», με το πηδάλιό του να κρατάει ο Ελληνας καπετάνιος του, Αγγελος

Βασιλάκος. Μάλιστα τέθηκε επικεφαλής της νηοπομπής που σχηματίστηκε στην περιοχή, με τα άλλα κρουαζιερόπλοια να ακολουθούν.

Στη γέφυρα

Ο Γιώργος Κουμπενάς βρισκόταν στη γέφυρα του «Discovery» με πλήρη εικόνα της κίνησης και της επιχειρησιακής κατάστασης. Εκείνες τις ώρες, όπως λέει, η διαχείριση ήταν απολύτως επιχειρησιακή: συνεχής παρακολούθηση των συστημάτων ναυσιπλοΐας και της κυκλοφορίας στην περιοχή, αδιάκοπες επικοινωνίες, επιβεβαίωση πορείας, αποστάσεων και θέσεων, και πλήρης συντονισμός μεταξύ πλοιάρχου, αξιωματικών και των αρμόδιων ομάδων επί του πλοίου. Στη γέφυρα δεν υπήρχε περιθώριο για τίποτε άλλο πέρα από συγκέντρωση, κρίση και πειθαρχία. «Ξεκινήσαμε την Παρασκευή, πριν από τις ανακοινώσεις περί ανοίγματος των Στενών, οι οποίες τελικώς δεν επιβεβαιώθηκαν», αναφέρει ο Γ. Κουμπενάς. Κατά τη διάρκεια της πορείας υπήρξαν επανειλημμένες επικοινωνίες από ιρανικής πλευράς, στις οποίες η απάντηση ήταν ότι το πλοίο συνέχιζε την πορεία του σύμφωνα με όσα προβλέπουν οι διεθνείς κανόνες για την ασφαλή ναυσιπλοΐα.

Η πορεία που ακολουθήθηκε δεν ήταν η συνήθης. Τα πλοία κινήθηκαν νοτιότερα από τη ζώνη διαχωρισμού κυκλοφορίας που ακολουθείται υπό κανονικές συνθήκες, πολύ κοντά στις ακτές του Ομάν. Σε απόσταση περίπου 100 ναυτικών μιλίων βρισκόταν το αμερικανικό ναυτικό, εξηγεί.

Στις 18 Απριλίου εκτός από το κρουαζιερόπλοιο της Celestyal καταγράφηκε η έξοδος ενός κονβόι με σημαντικό αριθμό δεξαμενοπλοίων και LNG carriers, συμπεριλαμβανομένων κάποιων ελληνικών συμφερόντων, τα οποία έφθασαν στα Στενά του Ορμούζ ομαδικά για λόγους ασφαλείας. Δεν πέρασαν όμως όλα, καθώς οι Ιρανοί ανακάλεσαν αργότερα την απόφασή τους.

Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι κάποιο κλειστό κι ανεξέλεγκτο κύκλωμα νταραβεριτζήδων. Λειτουργεί κι αυτή στα πλαίσια της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Με απόλυτη ανεξαρτησία και χωρίς να αναφέρεται στις εθνικές δικαστικές Αρχές. Φυσικά το αίτημα της «αυτοανακήρυξης» απορρίφθηκε. Λογικό. Αν είναι να αποφασίζει ο καθένας την ανανέωση της θητείας του εαυτού του να το εφαρμόσουμε κι αλλού. Να αποφασίσει ο Τασούλας την παραμονή του στην Προεδρία μέχρι να βαρεθεί, το ίδιο και όσοι θητεύουν σε κάθε λογής όργανα ή θεσμούς. Από την Τράπεζα της Ελλάδος έως τις ανεξάρτητες Αρχές. Θα μπορούσαμε να καταργήσουμε και την έννοια της θητείας. Να τα κάνουμε όλα ίσιωμα. Αλλά αυτά υποθέτω πως δεν ισχύουν όχι μόνο στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες αλλά ούτε στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου, από όπου προέρχεται η γενική εισαγγελέας. Κάποιοι κανόνες θα υπήρχαν κι εκεί. Προφανώς η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα πει τη γνώμη της και θα εκφράσει τη διαφωνία ή τη συμφωνία της για τους προτεινομένους. Καμία αντίρρηση. Αλλά την απόφαση θα λάβει η αρμόδια δικαστική Αρχή. Οπως ορίζει και ο σχετικός νόμος. Το αίτημα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για ανανέωση των υπηρετούντων με δική της απόφαση έχει τεθεί ήδη διά ζώσης και στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και στον υπουργό Δικαιοσύνης – μαζί με αίτημα για αύξηση του αριθμού των εντεταλμένων εισαγγελέων. Δεν νομίζω να πήρε διαφορετική απάντηση. Διότι διαφορετική απάντηση δεν υπάρχει. Και για αυτό είναι λάθος ένα χρήσιμο κι αναγκαίο όργανο που δικαιούται τον σεβασμό κάθε σοβαρού ανθρώπου, όπως η Γενική Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, να εμπλέκεται σε βλακώδεις κι αδιέξοδες αντιπαραθέσεις για πρόσωπα άνευ σημασίας. Κάνει κακό στον εαυτό του.....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/04/26

Με τη διάσταση της ενεργού συμβολής από την Ελλάδα στην άμυνα της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό το φως των εξελίξεων του τελευταίου πολέμου στην περιοχή, ο ΥΦΕΘΑ- μόλις δέκα ετών κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όπως είπε- μίλησε γιά «τη βούληση και αποφασιστικότητα της Κυβέρνησης, αυτής της Κυβέρνησης, να συνδράμει άμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπως αποδείξαμε και με την αποστολή των δύο πολεμικών μας πλοίων στα ύδατα της Μεγαλονήσου, σε συνδυασμό με την αποστολή τετράδας μαχητικών αεροσκαφών "F-16 Viper" που επιχειρούν γιά τον ίδιο σκοπό, από την Αεροπορική Βάση Πάφου, κάτι που θα συνεχίσουμε να πράττουμε με την ίδια συνέπεια και βεβαίως συνέχεια».

ΙΣΧΥΡΗ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΣΗ 

ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΦΥΠΟΥΡΓΟ

ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ ΓΙΑ 

ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

Iσχυρή διαβεβαίωση γιά την άμυνα της Κύπρου παρέσχε χθες το απόγευμα ο Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, Θανάσης Δαβάκης, ανοίγοντας, από τη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων, την εκδήλωση παρουσίασης του συλλογικού τόμου «Ημερίδα: Κύπρος 1954-1964-1974-2024-Γεγονότα, Κρίσεις, Εισβολη-Κατοχή, Μνήμες, Σχέδια Επίλυσης, Ευκαιρίες-Λάθη, Εξελίξεις-Προοπτικές», την οποία και παρακολούθησε μέχρι τέλους.

Με τη διάσταση της ενεργού συμβολής από την Ελλάδα στην άμυνα της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπό το φως των εξελίξεων του τελευταίου πολέμου στην περιοχή, ο ΥΦΕΘΑ- μόλις δέκα ετών κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, όπως είπε- μίλησε γιά «τη βούληση και αποφασιστικότητα της Κυβέρνησης, αυτής της Κυβέρνησης, να συνδράμει άμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπως αποδείξαμε και με την αποστολή των δύο πολεμικών μας πλοίων στα ύδατα της Μεγαλονήσου, σε συνδυασμό με την αποστολή τετράδας μαχητικών αεροσκαφών "F-16 Viper" που επιχειρούν γιά τον ίδιο σκοπό, από την Αεροπορική Βάση Πάφου, κάτι που θα συνεχίσουμε να πράττουμε με την ίδια συνέπεια και βεβαίως συνέχεια».

Το θέμα αυτό, άλλωστε, με την ευκαιρία της συγκέντρωσης σε τόμο όλων των εισηγήσεων, από το Κέντρο Αριστείας «Ακρόπολις», όλων των εισηγήσεων στη φερώνυμη Ημερίδα που έλαβε χώρα στην αίθουσα εκδηλώσεων της ΕΣΗΕΑ, στις 7 Δεκεμβρίου 2024, με τη συμμετοχή πλειάδας ομιλητών από την πολιτική, τη διπλωματία και τις Ένοπλες Δυνάμεις, βρέθηκε στο επίκεντρο των ομιλιών στην χθεσινή εκδήλωση.

Η έμπρακτη στήριξη από την Ελλάδα στην άμυνα της Κύπρου, βρέθηκε στο επίκεντρο και των τριών εισηγήσεων που έγιναν, αλλού με «διακριτικό» τρόπο και άλλοτε με ρητό και σαφή τρόπο, καθώς αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει παρά από την Κυβέρνηση της χώρας, που κινητοποιήθηκε προς την κατεύθυνση αυτή.

Σε αυτό το πλαίσιο καταγράφεται η σχετική επισήμανση από τον Στρατηγό Δημόκριτο Ζερβάκη, γιά την στήριξη αυτή «που δεν θα μπορούσε παρά να δρομολογηθεί και να υλοποιηθεί άμεσα από την Κυβέρνηση, η οποία και το πιστώνεται». Αντιθέτως σε περισσότερο «διακριτικά θετικούς» τόνους κινήθηκαν οι εισηγήσεις της Μαρίας Γιαννακάκη, Πανεπιστημιακής και πρώην βουλευτού και Γενικής Γραμματέως Υπουργείου Δικαιοσύνης και Κυριάκου Κενεβέζου, πρώην Πρέσβεως της Κύπρου στην Ελλάδα, επί σειρά ετών.

Κατά την κρίση μου, πάντως, οι «προβολείς» της εκδήλωσης έπρεπε να πέσουν και στο τρέχον momentum γιά την Κύπρο, που βρίσκει τη Μεγαλόνησο να ασκεί την Προεδρία στην ΕΕ γιά το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους και επίσης στο επίκεντρο διπλωματικών πρωτοβουλιών γιά την κατάσταση στην περιοχή. Πολλοί ξένοι ηγέτες θα βρεθούν γιά τον σκοπό αυτό στην Κύπρο την Πέμπτη, ενώ είχε προηγηθεί η τριμερής Χριστοδουλίδη-Μακρόν-Μητσοτάκη στην Πάφο και οι τριμερείς με την Ελλάδα και το Ισραήλ, σε ανάλογο επίπεδο κορυφής.

Επίσης έλειψε και η αναφορά στη δημοσιοποίηση από την ΕΥΠ αρχείων που αναφέρονται στον «πρώτο Αττίλα», από τα κλειστά αρχεία της Μυστικής Υπηρεσίας του Ελληνικού κράτους, σε μία κίνηση συμβολής στην εθνική αυτογνωσία, από πλευράς του Διοικητή της ΕΥΠ, Πρέσβεως Θεμιστοκλή Δεμίρη. Στο ίδιο πλαίσιο εύλογο είναι να αποδιαβαθμισθούν και να δοθούν στη δημοσιότητα αντίστοιχα αρχεία των Υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Αμύνης.

Γιά το πλήρες, πάντως, της περιγραφής του πράγματος, ως προς την στήριξη της άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, είναι συνεχείς και ουσιαστικές από καιρό, οι πυκνές σε επίπεδο Πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη-Προέδρου Νίκου Χριστοδουλίδη, όπως και σε επίπεδο Υπουργών Εξωτερικών και Εθνικής ΄Αμυνας.

Από την άποψη αυτή δεν ήταν διόλου τυχαία η διέλευση ζεύγους μαχητικών αεροσκαφών «F-16 Viper» στο χώρο άνωθεν της παρελάσεως γιά την Κυπριακή Ανεξαρτησία την 1η Οκτωβρίου 2025, η οποία είχε κρατηθεί επτασφράγιστο μυστικό μέχρι την υπέρπτησή τους, εν πλήρει αγνοία της Τουρκίας και των δυνάμεων της στο κατεχόμενο τμήμα της νήσου.

΄Ολα αυτά δεν προέκυψαν από τύχη, αλλά αποτελούν το επιστέγασμα μιάς σιωπηρής και μεθοδικής διεργασίας σε επίπεδο προετοιμασίας σε επίπεδο στρατιωτικής ηγεσίας, στον αντίποδα του δόγματος «η Κύπρος κείται μακράν». Ειδικότερα το θέμα είχε τεθεί με έμφαση μετά την κρίση των Ιμίων του 1996, με ενέργειες του τότε Αρχηγού Τακτικής Αεροπορίας Αντιπτεράρχου (Ι) Δημ. Λυτζεράκου (παρίστατο χθες), οπότε τέθηκαν οι βάσεις γιά τις σχετικές διαδικασίες αυτών των αποστολών. Εκπονήθηκαν οι απαιτούμενες επιχειρησιακές διαδικασίες και αναβαθμίσθηκαν πολεμικά αεροδρόμια, όπως αυτό στο Καστέλι, γιά την ανάληψη τέτοιων αποστολών.

Ο σχεδιασμός συνεχίσθηκε και όταν ο Αντιπτέραρχος (Ι) Δημ. Λυτζεράκος ανέλαβε Αρχηγός ΓΕΑ το 1999, οπότε και έγιναν τα εγκαίνια λειτουργίας του ανακαινισμένου πολεμικού αεροδρομίου Καστελίου, ενώπιον του τότε παρόντων επισήμων. Στην ομιλία που είχε εκφωνήσει, ο τότε Α/ΓΕΑ είχε πει μεταξύ άλλων «και τώρα κανείς στο μέλλον δεν θα έχει να πει ότι η Κύπρος κείται μακράν», κάτι που αποδείχθηκε και την περασμένη Τετάρτη...

Δεν είναι δε τυχαίο, εξ άλλου, ότι σε μεγάλο βαθμό, εάν όχι εξ ολοκλήρου, είχαν προχωρήσει προηγουμένως και τα έργα ανακαίνισης στην Αεροπορική Βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» της Πάφου, ώστε να υποδέχεται επαρκώς και ασφαλώς μαχητικά αεροσκάφη από την Ελλάδα, όπως και έγινε.

Στην εκδήλωση παρέστη και αντιπροσωπεία μαθητών της ΣΙ. Όλη δε η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Συντονιστικού των Ενώσεων Αποστράτων των τριών Κλάδων των ΕΔ.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Επειτα από ένα μήνα και πλέον και με αφορμή και την περίοδο του Πάσχα, οι ελληνικές μονάδες που βρίσκονταν στη μεγαλόνησο αντικαταστάθηκαν προκειμένου να μπορέσουν τα πληρώματα να ξεκουραστούν και έτσι σε αυτό το πλαίσιο οι φρεγάτες «Κίμων» και «Ψαρά» αντικαταστάθηκαν στην Κύπρο μόνο από τη φρεγάτα «Ελλη», στην οποία τοποθετήθηκε το σύστημα anti-drone «Κένταυρος», ενώ την αντιβαλλιστική προστασία κατά βαλλιστικών πυραύλων ανέλαβε το βρετανικό αντιτορπιλικό και η γαλλική φρεγάτα που βρίσκονται στο νησί. Παράλληλα η δύναμη των τεσσάρων μαχητικών της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας, αντικαταστάθηκε από άλλο «φρέσκο» σμήνος, προκειμένου να συνεχιστεί και η εναέρια προστασία του νησιού. Η φρεγάτα «Ψαρά» αφού ξεκουραστεί το πλήρωμα θα πλεύσει στις αρχές Μαΐου στον Κόλπο του Αντεν προκειμένου να αναλάβει αποστολές στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδες» της ΕΕ. Πάντως είναι γεγονός πως η Αγκυρα έχει ενοχληθεί από τις κινήσεις αυτές της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο και την Ερυθρά Θάλασσα και ειδικά την Κύπρο, με μια σειρά από ρητορικές επιθέσεις. Είναι χαρακτηριστικό πως ο ίδιος ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προειδοποίησε δημόσια (στις 16 Απριλίου 2026) ότι οποιαδήποτε ξένη στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο πρέπει να είναι προσωρινή. Τόνισε δε ότι μια μόνιμη εγκατάσταση θα μπορούσε να αυξήσει τις εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και να ανατρέψει την περιφερειακή ισορροπία....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", κύριο θέμα, 20/04/26

Καρυστιανού και Τσίπρας θα είναι δύο υποψηφιότητες κόντρα στον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος για την ώρα με μετεγγραφές προσπαθεί να ενισχύσει τον πράσινο ΣΥΡΙΖΑ που έχει χτίσει. Και οι δύο, δυνητικά, θα διεκδικούν ψήφους από τον χώρο του αντισυστήματος. Δεν ξέρω πόσοι έχουν διαρρεύσει από το 41% που πήρε η ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές. Αυτό που ξέρω είναι ότι δύσκολα θα δημιουργηθεί ρεύμα ψηφοφόρων από τη ΝΔ προς τον Τσίπρα ή την Καρυστιανού. Ιδίως, όσο επιτίθενται στον Μητσοτάκη, αντί να προσπαθούν να χτίσουν μια οραματική σχέση με τους πολίτες και τα προβλήματα. Με άλλα λόγια, στον δρόμο προς τις εκλογές τα μέτωπα είναι τα ίδια. Η επισήμανση της ενδεχόμενης μετεκλογικής αβεβαιότητας, και τους επόμενους μήνες, θα είναι το ζήτημα που θα καθορίσει τις τάσεις του εκλογικού σώματος...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 20/04/26

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Καταλαβαίνω τον θυμό του Νίκου Ανδρουλάκη στην κοινοβουλευτική συζήτηση για το κράτος δικαίου της περασμένης εβδομάδας. Κάπως έπρεπε να επιδείξει τον αντιμητσοτακισμό του, να δηλώσει ηχηρά ότι αυτός είναι ο βασικός πυλώνας που σηκώνει τη ρομφαία κατά της διαφθοράς. Ουσιαστικά, να κλείσει τον δρόμο στους επερχόμενους διεκδικητές του αντιμητσοτακισμού κι, ευρύτερα, του αντισυστήματος, προκειμένου να μείνει τουλάχιστον δεύτερος στην κούρσα των εκλογών. Η επιμονή του για εκλογές τώρα μπορεί να απηχεί και τη μύχια επιθυμία του να πιάσει στον ύπνο τους επερχόμενους οιονεί αντιπάλους του, που ως το τέλος του χρόνου θα έχουν οργανωθεί.

Και οι δύο βασικοί αντίπαλοί του, κατανοώντας ότι η ώρα έχει έλθει, βιάστηκαν να δηλώσουν ότι είναι εδώ. Η Μαρία Καρυστιανού ζορίστηκε να διαβάσει ένα κείμενο καταγγελίας του Κυριάκου Μητσοτάκη τη μέρα της κοινοβουλευτικής μάχης. Τα κατάφερε, έστω κι αν δεν κατάφερε να απαγγείλει σωστά τα επιμέρους νοήματα. Κατανοώ τα όριά της, αναμένω την επιρροή που μπορεί να έχει όχι η πολιτική της οξυδέρκεια, η οποία είναι ανύπαρκτη, αλλά ο συμβολισμός της παρουσίας της και του ονόματός της.

Τις επόμενες εβδομάδες, τον συμβολισμό αυτό θα προσπαθήσει να τον πολλαπλασιάσει. Εχω διαβάσει ότι έρχεται «στο κέντρο», στην Αθήνα, όπου προφανώς έχει ευκολότερη πρόσβαση στο lifestyle του πολιτικού καφενείου. Παράλληλα, θα πηγαίνει στη Λάρισα, στη δίκη, και θα κάνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί δηλώσεις και διακηρύξεις, λέγοντας όσα συνήθως λέει (κάποια στιγμή θα τα μάθει απ’ έξω) – ο λόγος του αντισυστημισμού είναι εύκολος, περιέχει κυρίως καταγγελίες και κατάρες. Προσωπικά, περιμένω για διασκέδαση την προεκλογική περίοδο, όταν θα τη ρωτάνε για το πρόγραμμά της. Περιμένω, επίσης, τους συνεργάτες της· είμαι βέβαιος ότι θα ανατείλουν διάφορα νέα ταλέντα, που θα κάνουν καλύτερες τις μέρες μας. Θα παρακολουθώ, επίσης, με ενδιαφέρον την εξέλιξη της σχέσης της με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε πιο μεγαλοπρεπή είσοδο. Αφού οι επίγονοί του στο κοινοβούλιο έκαναν αγώνα ποιος θα πει τη μεγαλύτερη αντιμητσοτακική χοντράδα, στο τέλος ο πρώην αρχηγός τους εμφανίστηκε με ένα κόκκινο πρωτοσέλιδο. Στο άρθρο που το υποστήριζε είπε τα ίδια με τους άλλους μέσα στη Βουλή, μόνο που τα είπε, ας πούμε, στην καθαρεύουσα. Το ζουμί: η κυβέρνηση είναι «συνώνυμη της φθοράς και της διαφθοράς» και «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Μένει να αποκαλύψει ποιοι θα συμπράξουν στο εγχείρημά του, ποιους παλιούς συριζαίους θα έχει μέσα και ποιες νέες μεταγραφές. Και μην ανησυχείτε· θα έρθει και η δημοτική.

Καρυστιανού και Τσίπρας θα είναι δύο υποψηφιότητες κόντρα στον Νίκο Ανδρουλάκη, ο οποίος για την ώρα με μετεγγραφές προσπαθεί να ενισχύσει τον πράσινο ΣΥΡΙΖΑ που έχει χτίσει. Και οι δύο, δυνητικά, θα διεκδικούν ψήφους από τον χώρο του αντισυστήματος. Δεν ξέρω πόσοι έχουν διαρρεύσει από το 41% που πήρε η ΝΔ στις προηγούμενες εκλογές. Αυτό που ξέρω είναι ότι δύσκολα θα δημιουργηθεί ρεύμα ψηφοφόρων από τη ΝΔ προς τον Τσίπρα ή την Καρυστιανού. Ιδίως, όσο επιτίθενται στον Μητσοτάκη, αντί να προσπαθούν να χτίσουν μια οραματική σχέση με τους πολίτες και τα προβλήματα.

Με άλλα λόγια, στον δρόμο προς τις εκλογές τα μέτωπα είναι τα ίδια. Η επισήμανση της ενδεχόμενης μετεκλογικής αβεβαιότητας, και τους επόμενους μήνες, θα είναι το ζήτημα που θα καθορίσει τις τάσεις του εκλογικού σώματος.

Μπορεί να μην το πήρατε χαμπάρι αλλά την περασμένη Πέμπτη θα ζούσαμε κοσμοϊστορικά γεγονότα. Ο έγκυρος και έγκριτος Τύπος μάς είχε προϊδεάσει ότι ο Μητσοτάκης θα εξαναγκαζόταν σε παραίτηση κάτω από το σφυροκόπημα της αντιπολίτευσης. Αμέσως μετά θα προχωρούσαμε σε συγκρότηση Οικουμενικής Κυβέρνησης υπό τον Βενιζέλο ή τον Στουρνάρα. Την άμεση παραίτηση του Πρωθυπουργού προέκρινε και σοβαρή ομάδα σοβαρών ακαδημαϊκών (Γ. Σωτηρέλης, «ΤΑ ΝΕΑ Σαββατοκύριακο», 10-12/4). Αλλά τουλάχιστον είχαν αποφύγει διακριτικά να επιλέξουν τον διάδοχο. Πάλι καλά. Ενώ λοιπόν μια ολόκληρη Πέμπτη περιμέναμε «στην αγορά συναθροισμένοι», τίποτα δεν συνέβη. Τι έγινε; Δεν σφυροκόπησε καλά η αντιπολίτευση; Δεν συμφώνησαν για την Οικουμενική; Δεν τους έβγαιναν τα κουκιά; Τσακώθηκαν για τον Πρωθυπουργό; Πέσαν έξω οι έγκυροι; Μυστήριο. Το οποίο υποθέτω θα αναλάβει να λύσει ο ιστορικός του μέλλοντος. Βεβαίως, το Σάββατο παραιτήθηκε ο Λαζαρίδης. Πολύ σημαντικό αλλά δεν το λες και κοσμοϊστορικό γεγονός. Αλλωστε τι Οικουμενική να φτιάξεις με ένα έρημο υφυπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης; Ούτε για πασατέμπο δεν φτάνει. Παρ’ όλο που είναι απορίας άξιο γιατί ο Μητσοτάκης χρειάστηκε δέκα και βάλε μέρες για να παραιτηθεί ο Λαζαρίδης. Τους άλλους με τις δικογραφίες της κυρίας Πόπης τούς έφαγε με το καλημέρα κι έρχεται τώρα η Κοβέσι για το μνημόσυνο. Κάπως έτσι πάντως δεν χρειάστηκε να μετακομίσει ο Μητσοτάκης από το Μέγαρο Μαξίμου. Σώθηκε ο άνθρωπος. Δεν έμεινε όμως με άδεια χέρια. Πρώτα χρησιμοποίησε τη συζήτηση στη Βουλή για να επιλέξει ως αντίπαλο τον Ανδρουλάκη. Τους άλλους σχεδόν δεν τους ανέφερε. Λογικό. Μια αντιπολίτευση κατακερματισμένη και ολίγον σορολόπ είναι κάτι σαν σουπερμάρκετ. Μπαίνεις μέσα και διαλέγεις όποιον θέλεις. Είναι το κενό που υποθέτω διέγνωσε κάπως καθυστερημένα ο Τσίπρας κι έγραψε ολόκληρο άρθρο για να το καλύψει («Εφ.Συν.», 18/4). Το κάλυψε; Δεν νομίζω. Αλλά ούτε τον Τσίπρα τον λες Οικουμενική Κυβέρνηση. Ακόμη κι αν πάρει μαζί τον Φάμελλο και τον Χαρίτση, για ριμέικ ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει πιο πολύ. Ασε που το άρθρο περισσότερο θύμισε φοιτητική προκήρυξη. Και τώρα θα περιμένουμε τον Μάιο για το κόμμα. Με άλλα λόγια, τα χάσαμε τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που περιμέναμε την Πέμπτη. Αλλά αυτά βλέπουν φυσικά οι Ιρανοί κι ανοιγοκλείνουν το Ορμούζ λες και είναι μπαλκονόπορτα. Θα σκέφτηκαν ότι δεν είμαστε σοβαροί άνθρωποι κι αφήνουμε τα κοσμοϊστορικά γεγονότα να φεύγουν μέσα από τα χέρια μας. Ενώ μια Οικουμενική Κυβέρνηση θα είχε τεράστια πλάκα. Αφού σκέφτονταν μήπως το καλοκαίρι την ανεβάσουν και στο Δελφινάριο....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 20/04/6