Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω τι ψάρια θα πιάσει ο Τσίπρας στο come back του κι ούτε μπορώ να ξέρω. Οι σχέσεις μου με την Πυθία είναι εξαιρετικά περιορισμένες. Το εγχείρημα όμως έχει το γούστο του. Κατ’ αρχάς, ο Τσίπρας δεν είναι ατάλαντος, ούτε ασυμπαθής, ούτε κανένας αποσυνάγωγος. Το αντίθετο. Κι άλλωστε κανείς δεν πιστεύει ότι είναι ο Τσίπρας του 2015. Ούτε όμως και του 2019. Ο κόσμος από τότε έχει τρέξει με απίστευτες ταχύτητες. Ο πλανήτης, η χώρα, οι άνθρωποι, τα πράγματα έχουν αλλάξει. Από την άλλη ο Τσίπρας δεν έχει να αντιμετωπίσει και τίποτα ογκόλιθους, τουλάχιστον στον φυσικό πολιτικό του χώρο. Στον χώρο αυτόν μάλιστα προσφέρει μια αξιοπρεπή λύση, έστω για να υπάρξει πολιτικά και κοινοβουλευτικά. Διότι με τις σημερινές συνθήκες μάλλον δύσκολα θα επιβιώσει. Το πραγματικό λοιπόν ερώτημα είναι αν ο Τσίπρας θα μπορέσει να αμφισβητήσει την κυριαρχία του Μητσοτάκη και της Κεντροδεξιάς. Δεν θα είναι απλό. Η πολιτική όμως είναι σαν το ποδήλατο. Αν δεν κάνεις πετάλι, πέφτεις. Ενα ζητούμενο είναι λοιπόν η διάρκεια. Ενδεχομένως ο Τσίπρας δεν θα αμφισβητηθεί αν χάσει στις επόμενες εκλογές. Αλλά παραμονή δεν σημαίνει απαραιτήτως διάρκεια. Ακόμη κι αν βγει δεύτερος, στην Αμερική λένε «ο πρώτος είναι πρώτος, ο δεύτερος δεν είναι τίποτα». Μόνο που με τα σημερινά δεδομένα μια δεύτερη θέση του Τσίπρα θα έχει την αξία της. Σημαίνει μήπως ότι θα οδηγηθούμε σε ένα σύστημα με τον Μητσοτάκη να κυριαρχεί στη διακυβέρνηση και τον Τσίπρα στην αντιπολίτευση; Δεν το ξέρω. Θα έπρεπε να γίνω και Πυθία και Τειρεσίας μαζί. Αλλά το έχουμε ξαναζήσει. Το 2019-2023. Με τη γνωστή κατάληξη. Και πάμε στην ουσία. Ολη η υπόθεση θα εξαρτηθεί από το αν ο Τσίπρας έχει κάτι καινούργιο να πει. Περιμένω να το ακούσω. Αν όμως δεν το βρει, θα γίνει κάτι σαν το ΠΑΣΟΚ που κάθε «Τρίτη του Σεπτέμβρη» μαζεύονται κι αναπολούν τον Ανδρέα και τον Σημίτη. Και θα περιμένω με υπομονή. Κυρίως επειδή έχω χρόνια να ακούσω κάτι καινούργιο, αξιόπιστο και συναρπαστικό στον πολιτικό διάλογο. Εως τώρα η αντιπαράθεση συνοψίζεται σε ατέρμονους, κουραστικούς και συνήθως ακατάληπτους καβγάδες. Συνεπώς αυτή είναι η πραγματική πρόκληση για τον Τσίπρα. Οχι μόνο να ενώσει αλλά και να ξεπεράσει τον φυσικό πολιτικό του χώρο. Να συνομιλήσει και με άλλα ακροατήρια. Δεν το κατάφερε στο παρελθόν κι ούτε ξέρω πόσο απλό είναι. Αλλά το αφήνω στην κρίση σας.΅...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 26/05/26

Σύμφωνα με την αντιπολίτευση, η κυβέρνηση είναι «συμμορία», «παρακράτος», «μαφία», «υπόκοσμος» και παλιοχαρακτήρες. Ζήτησε λοιπόν από την κυβέρνηση που είναι τα παραπάνω να συμφωνήσει σε μια εξεταστική επιτροπή ώστε να διαπιστωθούν τα παραπάνω και να θυμώσουν μαζί. Παραδόξως, η κυβέρνηση μπορεί να μην έχει ανακαλύψει την πυρίτιδα ή το τσίπουρο χωρίς αλκοόλ, αλλά δεν μοιάζει για κορόιδο. Κι εκεί λοιπόν που θα έπεφτε προ ημερών με την προ ημερησίας επιδρομή του Ανδρουλάκη, πέρασε προανακριτικές και εξεταστικές χωρίς να ιδρώσει. Τι μένει; Μια πρόταση δυσπιστίας; Περνάει γρήγορα και χωρίς θυμούς. Ερώτηση κρίσεως. Ποιος είναι λοιπόν το κορόιδο στην παρέα; Δεν ξέρω, αλλά θα ρωτήσω και τον πρόεδρο Αντώνη μήπως έχει κάποια ιδέα. Μένει η φίλη Κοβέσι. Τι έλεγε στους Δελφούς; Πως αν δεν της κάνουν το χατίρι για τη θητεία των εντεταλμένων εισαγγελέων θα πάει το θέμα στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Της έκαναν το χατίρι; Οχι. Πήγε στο δικαστήριο; Ούτε. Κατάλαβε πως μόνο για να το συζητήσει χρειάζονται 12-14 μήνες. Ζήσε, Μάη μου…. Προσέφυγε λοιπόν στην Κομισιόν επειδή τώρα την ενοχλεί κι ένας νόμος του Φλωρίδη για την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης σε περιπτώσεις βουλευτών. Παρόλο που δεν είναι δουλειά της. Η Κομισιόν, υποθέτω, θα πράξει τα νόμιμα. Αλλά, ούτως ή άλλως, η Ευρώπη κρατάει την ανάσα της. Το είπε και η Ευαγγελία Λιακούλη που πρώτη άκουσε την «ευρωπαϊκή κατακραυγή» και ταράχτηκε. Είναι αλήθεια ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά και άλλες υποθέσεις κακοδιαχείρισης κοινοτικών πόρων. Στην Ελλάδα και αλλού. Αυτό είναι δουλειά της και κανένα πρόβλημα. Ούτως Ή άλλως όμως η συνέχεια είναι θέμα της εθνικής δικαιοσύνης. Οι ελεγχόμενοι θα καταλήξουν σε έναν ανακριτή, ενδεχομένως σε δικαστικό συμβούλιο και μετά (αν χρειαστεί) στο δικαστήριο. Γεγονός που θα προφυλάξει και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία από τυχόν στραβοτιμονιές. Είναι προφανώς ένας χρήσιμος θεσμός στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων που της έχει αναθέσει η Ευρωπαϊκή Ενωση. Είμαι λοιπόν αισιόδοξος ότι θα δούμε το Μουντιάλ με την ησυχία μας; Οχι. Διότι σε αυτή τη χώρα δεν ησυχάζεις ποτέ. Ασε που δεν το λέει κι η ψυχή μου. Θα καταρρέει γύρω μας το κράτος δικαίου και εμείς θα βλέπουμε αμέριμνοι Κατάρ – Νότια Κορέα και Αϊτή – Κουρασάο;

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/.05/26

Οι Γάλλοι έχουν μια ωραία παροιμία που λέει «όσο περισσότεροι τρελοί μαζευτούμε, τόσο καλύτερα διασκεδάζουμε». Και γι’ αυτό καλωσορίζουμε με χαρά τα δύο νέα κόμματα που έρχονται να προστεθούν στην παρέα μας. Το κόμμα Καρυστιανού υπόσχεται άφθονη ευθυμία με «τη μάνα των Τεμπών», έναν δημοσιογράφο των ρωσικών υπηρεσιών, τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Αγίας Πετρούπολης (!), κάτι ακροδεξιούς, κάποιους αντιεμβολιαστές και αρκετούς ψεκασμένους. Μόνο από την ιερομόναχη δεν έχουμε νεότερα. Ισως επειδή καθυστερεί η μετάφραση από τα αραμαϊκά στα ρωσικά. Τουλάχιστον αν δεν περπατήσει το κόμμα, είναι βέβαιο ότι θα τους παραχωρηθεί για μερικές παραστάσεις το Δελφινάριο. Από την πλευρά του, το κόμμα Τσίπρα ακολουθεί το μοντέλο επαρχιακού μοτέλ. Πόρτες ανοίγουν και πόρτες κλείνουν, κάποιοι μπαίνουν, κάποιοι φεύγουν, κόμματα γεννιούνται και διαλύονται, άλλοι έρχονται κι άλλοι κουνάνε μαντίλι. Δεν ξέρω αν έχει πλάκα, πάντως κάνει φασαρία. Αλλά αυτό ήταν πάντα η Αριστερά στη χώρα μας. Πρώτη στη φασαρία και τη φωνή. Τι θα αποδώσουν όλα αυτά; Μυστήριο. Ασε που δεν ξέρουμε ακόμη πότε θα εμφανιστεί στη σκηνή και το κόμμα Σαμαρά. Αν ο θίασος είναι πάντως αυτός που ακούγεται, δεν τους βλέπω για πολλά εισιτήρια. Το μόνο προγνωστικό που μπορώ να κάνω είναι πως το εγχείρημα του Τσίπρα δείχνει πιο φιλόδοξο. Οχι απλώς επειδή το μοντέλο του επαρχιακού μοτέλ έχει πέραση στην ελληνική επικράτεια αλλά κι επειδή υπάρχει ένα know how. Ιδίως τώρα που οι φίλοι και οπαδοί του Τσίπρα διαπιστώνουν ότι ο Μητσοτάκης είναι «ένας Πρωθυπουργός που έκλεισε τον κύκλο του και αρνείται να το καταλάβει». Τραγικά πράγματα. «Η άβυσσος που ο ίδιος αρνείται να αντικρύσει, τον αντικρύζει. Σε αυτήν θα τελευτήσει τον πολιτικό του βίο» (Θ. Καρτερός, «Εφημερίδα των Συντακτών», 19/5). Δύσμοιρε Μητσοτάκη. Απλώς πριν παραδώσεις στον επερχόμενο Τσίπρα για να γλιτώσεις την άβυσσο, πρόσεξε μήπως μπουκάρει στο Μαξίμου η ιερομόναχη με τα αραμαϊκά και το κάνει αμέρικαν μπαρ. Γι’ αυτό σας λέω. Οι Γάλλοι έχουν δίκιο. Θα το γλεντήσουμε. Σε ποια άλλη χώρα συμβαίνουν τέτοια καλαμπούρια; Σε καμία. Ασε που πάλι πλάκωσαν οι Ισραηλινοί τη φλοτίλα για τη Γάζα και τους έστειλαν πίσω πακέτο. Και φυσικά δεν μου το βγάζετε από το μυαλό: οι φλοτίλες πάνε επίτηδες για να τους πλακώσουν. Δεν εξηγείται διαφορετικά. Παραμονές που περιμένουμε η κυρία Καρυστιανού να ανακοινώσει το κόμμα αποκλείεται σοβαροί άνθρωποι να φεύγουν για τη Μέση Ανατολή. Εκτός εάν ψάχνουν την ιερομόναχη....

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 20/05/26

Σήμερα ξεκινάει το Συνέδριο της ΝΔ κι εκπλήξεις δεν αναμένονται. Ούτως ή άλλως, τα κομματικά συνέδρια σπανίως προσφέρονται για εκπλήξεις, ακόμη λιγότερο τα συνέδρια της ΝΔ. Είναι συνήθως πανηγυριώτικες εκδηλώσεις που ανεβάζουν τον ενθουσιασμό, ενδεχομένως τη συσπείρωση και όλοι περνούν καλά. Δεν θα πάει ο άλλος να τσακωθεί μερικούς μήνες πριν από τις εκλογές. Διότι ούτως ή άλλως το συνέδριο αποτελεί το προεκλογικό εναρκτήριο λάκτισμα της ΝΔ. Από εδώ και πέρα, η κυβέρνηση θα έχει μπει στο τέταρτο έτος της θητείας της, τα περιθώρια εξαντλούνται και οι κάλπες ανατέλλουν στον ορίζοντα. Θα δώσει ο Μητσοτάκης χρησμό για τον χρόνο των εκλογών; Δεν το πολυπιστεύω. Θεωρητικά παραμένουμε κάπου ανάμεσα στο σενάριο της άνοιξης 2027 και το σενάριο του φθινόπωρου 2026. Διαλέγετε και παίρνετε. Ούτως Ή άλλως, εκείνη που θα αποφασίσει είναι η οικονομία. Οι μαντεψιές λοιπόν είναι περιττές. Είναι εξίσου προφανές ότι ο Μητσοτάκης δεν θα αποκαλύψει ποιον προτιμάει για αντίπαλο, αν προτιμάει κάποιον. Ακόμη περισσότερο που η συζήτηση στερείται κάθε λογικής. Οσο κι αν τσακώνονται μεταξύ τους οι πασόκοι και οι τσιπραίοι, δεν είναι δουλειά του Μητσοτάκη να αποφασίσει και να ονοματίσει ποιον από τους δύο θέλει απέναντί του. Ασε που αν ήταν στο χέρι καθενός να διαλέγει τον αντίπαλο που τον βολεύει, τότε καλύτερα να το κλείσουμε το μαγαζί. Ελπίζω δηλαδή οι αντίπαλοι να επιλέγονται από τους ψηφοφόρους και στην κάλπη. Και όχι προκαταβολικά από τους αντιπάλους τους. Περιττός καβγάς, λοιπόν. Κι είμαι βέβαιος ότι ο Μητσοτάκης δεν θα ανακατευτεί διότι δεν έχει λόγο να το κάνει. Θα κάτσει πίσω να χαζεύει τον καβγά που ελπίζουμε να μη μας απογοητεύσει. Διότι το βασικό πρόβλημα του Μητσοτάκη δεν είναι οι αντίπαλοι ή ο αντίπαλος. Είναι να εξηγήσει στον κόσμο γιατί επιδιώκει μια τρίτη θητεία. Το επιχείρημα «διότι οι άλλοι θα τα κάνουν σαν τα μούτρα τους» δεν αρκεί. Και γι’ αυτό η απάντηση του Πρωθυπουργού έχει τη σημασία της. Τα υπόλοιπα θα έχουν ξεχαστεί την επόμενη εβδομάδα. Οι δελφίνοι θα κάνουν την παρέλασή τους, οι παράγοντες το κομμάτι τους και οι σύνεδροι θα περάσουν ένα ωραίο τριήμερο. Θα έχουμε ενδεχομένως την ευκαιρία να ξαναδούμε και να θυμηθούμε μερικούς υπουργούς των οποίων η παρουσία έχει σβηστεί από τη μνήμη μας. Δεν έχω αμφιβολία ότι δουλεύουν σκληρά για την πατρίδα και την παράταξη. Αλλά ούτε ένα γράμμα βρε αδελφέ; Ούτε ένα τηλεφώνημα;...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 15/05/26

Τα πράγματα μάλλον δεν πήγαν όπως τα νόμιζε η κυρία Κοβέσι. Κρίμα αλλά τα έχει αυτά η ζωή. Στους Δελφούς μας είπε πως αν το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο δεν θέλει να συμμορφωθεί με τα ουκάζια της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θα πρέπει να αποταθεί στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Λάθος. Το Συμβούλιο δεν συμμορφώθηκε και φυσικά άσκησε τον θεσμικό του ρόλο. Εδωσε λοιπόν μόνο διετή παράταση θητείας στους εντεταλμένους έλληνες εισαγγελείς έως ότου ολοκληρωθούν οι έρευνες που έχουν ανοίξει. Λογικό. Και μετά θα δούμε. Συνεπώς θα πρέπει τώρα η κυρία Κοβέσι να προσφύγει εκείνη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να βρει το δίκιο της. Οποτε το βρει. Εύχομαι καλή επιτυχία. Και περιμένω με ανυπομονησία να δω ποιο ευρωπαϊκό δικαστήριο θα εκχωρήσει σε κάποιον θεσμό το ανεξέλεγκτο δικαίωμα να παρατείνει αενάως, αυτοβούλως και με τον τσαμπουκά τη θητεία του. Ούτε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει αποκτήσει ποτέ τέτοιο δικαίωμα για τον εαυτό του. Κι ούτε νομίζω να υπάρχει σε οιαδήποτε δημοκρατική χώρα. Μπορώ λοιπόν να ακούσω τα πάντα. Αλλά στις παλαβομάρες σηκώνω τα χέρια ψηλά. Κατατέθηκαν προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Καλοδεχούμενες. Αν και μου θύμισαν το παλιό πανεπιστημιακό καλαμπούρι με τον καθηγητή που λέει στον φοιτητή για την εργασία του. – Αγαπητέ μου, έχει πολλά πρωτότυπα κι ενδιαφέροντα στοιχεία. Απλώς τα πρωτότυπα δεν είναι ενδιαφέροντα. Και τα ενδιαφέροντα δεν είναι πρωτότυπα. Η πρόταση, για παράδειγμα, να επιλέγουν την ηγεσία της Δικαιοσύνης οι… καθηγητές Πανεπιστημίου είναι στα όρια του εκκεντρικού παραληρήματος. Ενώ και η ιδέα να ανακηρυχθεί το ΕΣΥ «συνταγματικός θεσμός» έχει το γούστο της. Απλώς δεν είναι προφανές τι σημαίνει. Θα κάνουν τις εγχειρήσεις συνταγματολόγοι; Παρ’ όλα αυτά, καλά έκαναν και κατέθεσαν τις προτάσεις τους. Εστω κι αν ο Ανδρουλάκης διευκρίνισε ότι δεν μπορεί να γίνει αναθεώρηση με υποκλοπές και ΟΠΕΚΕΠΕ. Προφανώς αυτά τα πράγματα δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Αλλά ο άνθρωπος δικαιούται να εκφράσει το παράπονό του τώρα που ο Τσίπρας ξαναβγήκε στο σεργιάνι. Και μια απορία. Προτείνουν στο ΠΑΣΟΚ να επιστρέψει η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στην πλειοψηφία των 3/5 ώστε να διασφαλίζεται η συναίνεση. Καμία αντίρρηση. Αλλά με ποιους θα γίνει συναίνεση για τον Πρόεδρο; Με εκείνους που δεν μπορεί να γίνει αναθεώρηση λόγω υποκλοπών κι ΟΠΕΚΕΠΕ; Είναι ένα πρόβλημα. Ακόμη περισσότερο που δεν βλέπω εύκολο να σχηματίσει το ΠΑΣΟΚ αναθεωρητική πλειοψηφία με τον Βαρουφάκη και τη Ζωή. Και τότε ποιος ακούει τον Καστανίδη!...

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 14/05/26

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν η κυβερνητική παράταξη «θα ιδρώσει τη φανέλα» και θα πάρει τις εκλογές, όπως την προτρέπει ο Μητσοτάκης. Ακόμη περισσότερο που εκτός από τη φανέλα κουβαλάει και κάποια βαρίδια. Κλείνει σε λίγες μέρες επτά χρόνια σχεδόν απόλυτης κυριαρχίας αλλά η κυριαρχία πλαδαρεύει κι εφησυχάζει. Ενώ κι ο Μητσοτάκης θα χρειαστεί να πείσει ότι αξιοποίησε αυτήν την κυριαρχία με τον καλύτερο και αποδοτικότερο τρόπο. Πρέπει λοιπόν κι αυτός να ιδρώσει τη δική του φανέλα. Από την άλλη η κυβερνητική παράταξη έχει δύο πλεονεκτήματα. Πρώτον, ότι ξεκινάει καθαρά πρώτη. Κι ως γνωστόν στη ζωή είναι πάντα βολικότερο να είσαι πρώτος από πανελίστας σε πρωινάδικο. Δεύτερον, ότι οι άλλοι είναι ακόμη στα αποδυτήρια. Οι περισσότεροι ψάχνουν να βρουν φανέλα. Τουλάχιστον πληροφορηθήκαμε ότι η Μαρία Καρυστιανού αποδέχθηκε την «παρότρυνση» της Μαρίας Καρυστιανού να τεθεί επικεφαλής στο κόμμα που έφτιαξε η Μαρία Καρυστιανού και αναμένεται (εκτός απροόπτου) να ψηφίσει η Μαρία Καρυστιανού. Τέλος αγωνίας. Τη στιγμή που ο Τσίπρας ολοκληρώνει τη μεγαλύτερη στρατηγική περικύκλωση που έχει καταγραφεί στα παγκόσμια πολιτικά χρονικά. Εφυγε το 2023 από τον ΣΥΡΙΖΑ απογοητευμένος επειδή είχε πάρει 17,85% στις εκλογές και επιστρέφει το 2026 όταν ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί μακρινή ανάμνηση για να μαζέψει με το ζόρι τους μισούς. Τους έχει μπερδέψει όλους. Επιβεβαιώνεται έτσι ότι η ελληνική πολιτική δεν είναι έργο πλοκής. Είναι έργο ρόλων. Για την πλοκή δεν ενδιαφέρεται κανείς. Η διεθνής κατάσταση, η οικονομία, η ενεργειακή κρίση, ο εκσυγχρονισμός της χώρας, η ευημερία των ανθρώπων και η ζωή των πολιτών δεν αποτελούν καν θέματα συζήτησης. Βαδίζουμε για έναν «μαύρο χειμώνα» και συζητούμε «πότε ο Μητσοτάκης θα κάνει εκλογές» και το πολύ – πολύ να χαζέψουμε κανέναν φόνο στις ειδήσεις. Αλλά μη ρωτήσετε ποιος θα γίνει αρχηγός στο οτιδήποτε, είναι υποψήφιος ακόμη και ο καφετζής της περιοχής. Ετσι φτάσαμε στο σημείο «κράτος δικαίου» στη χώρα μας να μη θεωρείται το δικαστικό σώμα, ο Αρειος Πάγος και η ηγεσία του. Αλλά να το υποδύονται σε περιστασιακή βάση διάφοροι περαστικοί δικηγόροι, κάποια νούμερα σε αναζήτηση προσοχής και μερικοί συνταξιούχοι ποικίλων ειδικοτήτων και επιδιώξεων. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο αν κάποιοι θα ιδρώσουν τελικά τη φανέλα και ποιοι είναι αυτοί. Αλλά να βγάλεις κι από πάνω σου τα βαρίδια για να μπορέσεις να τρέξεις. Τα βαρίδια της διακυβέρνησης, προφανώς. Αλλά και τα βαρίδια της κοινωνίας που μας καθυστερούν όλους...

 Από "TA NEA"

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/05/26

Δεν ξέρω πόσο ήρεμος ήταν ο τίμιος ύπνος της τίμιας εργατιάς αυτές τις χειμωνιάτικες μέρες μιας τίμιας αγωνιστικής Πρωτομαγιάς. Αλλά αν εξαιρέσει κανείς ότι ο σύντροφος Κουτσούμπας είχε λαϊκό καλλιτεχνικό πρόγραμμα στην Καισαριανή, οι άλλες ειδήσεις ήταν μάλλον απογοητευτικές. Κατ’ αρχήν, ο πρώην πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος βάδισε στα χνάρια του δραστήριου δικηγόρου Ζακ Κεσσές ή Κεσσέ κι ανακάλυψε «πλήγμα στην καρδιά του κράτους δικαίου» (ομιλία 29/4). Δεν είναι δηλαδή σαν τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες επί Τσίπρα όταν με τον Παππά «13-0» μοίρασαν άδειες σε βοσκοτόπια. Ασε που το «πλήγμα» μας το ανέφερε ο πρόεδρος έτσι απότομα κι απροειδοποίητα. Αντε να συνέλθουμε μετά από τη στενοχώρια. Υστερα ξεκίνησε ξανά η φλοτίλα για τη Γάζα και πάλι τους πλάκωσαν οι Ισραηλινοί. Τους έστειλαν πίσω σηκωτούς. Δεν θέλω να στενοχωρήσω τα παιδιά της φλοτίλας αλλά ομολογώ ότι απορήσαμε. Αναρωτηθήκαμε δηλαδή μήπως το πλάκωμα τους έχει γίνει συνήθεια και γι’ αυτό έκαναν τη Γάζα κάτι σαν δρομολόγιο Αργοσαρωνικού. Πάνε, τις τρώνε, γυρίζουν και φτου από την αρχή. Και σε τελευταία ανάλυση: πού πάτε ρε αλληλέγγυοι χωρίς την Πέτη Πέρκα; Το τελειωτικό χτύπημα στη χειμωνιάτικη Πρωτομαγιά το έδωσε το ΠΑΣΟΚ που βροντοφώναξε πως «δεν κάνει παζάρια» (30/9). Ωραία ιδέα αλλά από πότε; Διότι σε όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες, τα κοινοβουλευτικά κόμματα διαπραγματεύονται, συμπράττουν, συναλλάσσονται, συμφωνούν ή διαφωνούν με τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα, ιδίως όταν το προκρίνει το Σύνταγμα. Δεν ξέρω αν στη Χαριλάου Τρικούπη αυτό το λένε «παζάρια». Στην υπόλοιπη υφήλιο το αποκαλούν «λειτουργία της δημοκρατίας». Ολα αυτά θα ήταν ίσως αρκετά για να βυθίσουν την τίμια εργατιά στην πιο βαθιά κατάθλιψη. Αν δεν ακούγαμε από την άκρη του Αιγαίου μια γνώριμη τίμια φωνή να προειδοποιεί «γρήγορα θα κάνει ξαστεριά» (Αλ. Τσίπρας, Ηράκλειο, 29/4). Και μάλιστα μέσα στην έδρα του Ανδρουλάκη. Που έμεινε αφύλαχτη επειδή ο αρχηγός είχε πεταχτεί στην Καισαριανή να πάει κόκκινα γαρίφαλα στους εκτελεσμένους. Απομένει φυσικά να διευκρινιστεί αν η γρήγορη ξαστεριά που υπόσχεται ο Τσίπρας είναι πραγματική δέσμευση ή μήπως είναι κάτι σαν τα νταούλια και τους ζουρνάδες που θα χόρευαν τις αγορές και ακόμα περιμένουμε. Αλλά δεν πειράζει. Εδώ δεν ξέρουμε καν αν θα επιζήσει το κράτος δικαίου από το «πλήγμα» στην καρδιά που διέγνωσε ο πρώην πρόεδρος Προκόπης. Ούτως ή άλλως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Για την ακρίβεια, προτελευταία. Τελευταίος πεθαίνει ο δυστυχής που ήλπιζε χωρίς λόγο....

 Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ",04/05/26

Δεν ξέρω τι είδους αναταραχή μπορεί να προκάλεσε η επιστολή των πέντε βουλευτών που δημοσιεύτηκε προχθές στα «ΝΕΑ». Αν προκάλεσε φυσικά κάποια αναταραχή… Διότι τα υπόλοιπα είναι στο πλαίσιο της κοινής λογικής. Η γλώσσα των βουλευτών είναι κόσμια και το ύφος ευγενικό. Οι απόψεις έχουν τη βάση τους. Λένε και σωστά πράγματα. Μόνο ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ κατάλαβε ότι μιλούν για «επιτελικό αυταρχισμό Μητσοτάκη» που «απειλεί τη δημοκρατία» (28/4) Αν λοιπόν αυτό λέγεται «αντάρτικο», τότε οι αντάρτες είναι μάλλον μαθητευόμενοι. Στο κάτω – κάτω αν ένα δημοκρατικό κόμμα δεν μπορεί να κουβεντιάσει ήρεμα και ψύχραιμα σε ένα Συνέδριο, τότε γιατί κάνει το Συνέδριο; Για να ανταλλάξουν συνταγές μαγειρικής; Ούτε καν οι τριβές δεν είναι καινούργιες. Τις ζω από τότε που θυμάμαι τον δημοσιογραφικό εαυτό μου. Μπροστά στις κόντρες υπουργών, πρωθυπουργικού γραφείου, βουλευτών και κόμματος την πρώτη οκταετία του ΠΑΣΟΚ (1981-1989), οι σημερινοί «πέντε» της ΝΔ είναι κατηχητικό. Κι αφήνω στην άκρη τη συνέχεια. Πάμε λοιπόν στην ουσία. Το «επιτελικό κράτος» είναι προφανώς απαραίτητο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως σε κάθε ευρωπαϊκή δημοκρατία υπάρχει κάποιο επιτελικό όργανο που (όπως κι αν το λένε) συντονίζει την κυβερνητική δράση. Δεν μπορεί ο καθένας να κάνει του κεφαλιού του. Και γι΄ αυτό άλλωστε βγάζουμε κυβερνήσεις κι όχι ασύντακτα ασκέρια. Από την άλλη, ωραίο και χρήσιμο το επιτελικό κράτος αλλά δεν έχουμε «επιτελική δημοκρατία». Η δημοκρατία μας παραμένει κοινοβουλευτική και δεν βλέπω κανέναν να εισηγείται την αλλαγή της. Με άλλα λόγια, οι βουλευτές έχουν τον ρόλο τους κι όσο πληρέστερα τον επιτελούν, τόσο καλύτερα και για το κράτος και για τη δημοκρατία. Αυτά πάνε μαζί. Και παρεμπιπτόντως. Σε όλο τον δημοκρατικό πλανήτη οι εκάστοτε πρόεδροι ή πρωθυπουργοί επιλέγουν τους συνεργάτες τους. Δεν τους τραβάνε στον κλήρο. Ολα αυτά είναι τόσο αυτονόητα που αναρωτιέμαι τι συζητούμε. Στο κάτω – κάτω τη χώρα κυβερνάει ο Μητσοτάκης, όχι ο Σκέρτσος για να ανεβούμε στα κάγκελα μαζί με τον εκπρόσωπο του ΠΑΣΟΚ. Και η αναταραχή; Σιγά τον τυφώνα. Νομίζω ότι ξεκίνησε από μια ακατανόητη πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού να προτείνει το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή κι ύστερα διάφορα συνταγματικά σχέδια για δυο ειδών βουλευτές ή για λιγότερους. Δεν ξέρω τι χρειάζονταν όλα αυτά. Πάντα θυμάμαι σε τέτοιες περιστάσεις τον πρόεδρο Κάλβιν Κούλιτζ που είχε πει το σοφό «ποτέ δεν μπορούν να σε κρεμάσουν για κάτι που δεν είπες». Ή, όπως με συμβούλευε ένας παλιός διευθυντής μου, «δεν απαντάμε παρά μόνο ερωτώμενοι».....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ"