«Το “προοδευτικό” ξεχαρβάλωµα στην εκπαίδευση έχει πίσω του ιστορία τεσσάρων και πλέον δεκαετιών. Στη δευτεροβάθµια εκπαίδευση οι “προοδευτικοί καθηγητές” είναι συντριπτική πλειοψηφία ακόµη από τη δεκαετία του ’80. Πολλοί από αυτούς συνταξιοδοτήθηκαν διατηρώντας τον τίτλο τους. Οι υπόλοιποι που υπηρετούν καταβάλλουν φιλότιµες προσπάθειες να τον διατηρήσουν: συχνά καπνίζουν παρέα µε τους µαθητές τους έξω από το προαύλιο, καθώς έτσι τους “πάνε” οι έφηβοι. Στις εθνικές εορτές κάνουν ό,τι µπορούν για να δώσουν στους µαθητές τους να καταλάβουν πως όλα αυτά είναι “ένα τρύπιο πουκάµισο”... Κατά έναν περίεργο τρόπο η “δηµοκρατικότητά” τους είναι ευθέως αντίστροφη της εκπαιδευτικής τους επάρκειας. Οχι σε όλους. Υπάρχουν και εξαιρέσεις φυσικά. Αρετές και αξίες είναι αραχνιασµένα κατάλοιπα ξεπερασµένου επαρχιωτισµού. Σηµασία έχει να είσαι “πολίτης του κόσµου” µε “ανοιχτό µυαλό” και δίχως προκαταλήψεις. Να αντιστέκεσαι στον αυταρχισµό και να µη σκύβεις το κεφάλι... Να αγωνίζεσαι για τους αδικηµένους όλης της Γης και να είσαι αλληλέγγυος στους κατατρεγµένους, γιατί “κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνοµος”»....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

ολοκλήρωσή της. Ο λόγος στους αναγνώστες. 

Παραθέτω το σχόλιο του Νίκου Γ.: «Το “προοδευτικό” ξεχαρβάλωµα στην εκπαίδευση έχει πίσω του ιστορία τεσσάρων και πλέον δεκαετιών. Στη δευτεροβάθµια εκπαίδευση οι “προοδευτικοί καθηγητές” είναι συντριπτική πλειοψηφία ακόµη από τη δεκαετία του ’80. Πολλοί από αυτούς συνταξιοδοτήθηκαν διατηρώντας τον τίτλο τους. Οι υπόλοιποι που υπηρετούν καταβάλλουν φιλότιµες προσπάθειες να τον διατηρήσουν: συχνά καπνίζουν παρέα µε τους µαθητές τους έξω από το προαύλιο, καθώς έτσι τους “πάνε” οι έφηβοι. Στις εθνικές εορτές κάνουν ό,τι µπορούν για να δώσουν στους µαθητές τους να καταλάβουν πως όλα αυτά είναι “ένα τρύπιο πουκάµισο”... Κατά έναν περίεργο τρόπο η “δηµοκρατικότητά” τους είναι ευθέως αντίστροφη της εκπαιδευτικής τους επάρκειας. Οχι σε όλους. Υπάρχουν και εξαιρέσεις φυσικά. Αρετές και αξίες είναι αραχνιασµένα κατάλοιπα ξεπερασµένου επαρχιωτισµού. Σηµασία έχει να είσαι “πολίτης του κόσµου” µε “ανοιχτό µυαλό” και δίχως προκαταλήψεις. Να αντιστέκεσαι στον αυταρχισµό και να µη σκύβεις το κεφάλι... Να αγωνίζεσαι για τους αδικηµένους όλης της Γης και να είσαι αλληλέγγυος στους κατατρεγµένους, γιατί “κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνοµος”».

Προς επίρρωσιν και ο Αντώνης Π.: «Οταν επί πενήντα χρόνια το κράτος ανέχεται την αυθαιρεσία και την ατιµωρησία, την οποία ορισµένα τουλάχιστον πολιτικά κόµµατα συστηµατικά κηρύττουν και καλλιεργούν, τότε φαινόµενα σαν τα παραπάνω είναι οι φυσικοί καρποί της “σποράς” αυτής. Κι αν το κράτος διστάζει, ντρέπεται, φοβάται να στηρίξει τους υγιώς σκεπτόµενους εκπαιδευτικούς απέναντι σε µαθητές και γονείς, τότε συνεργεί στη διαιώνιση των φαινοµένων. Μέχρι πότε;». 

Ο Savvas Τ: «Ηρθε το πλήρωµα του χρόνου να µπει φραγµός στην πολιτική “ασυδοσία” αντί ελευθερίας που επικράτησε µεταδικτατορικά, κυρίως µε ευθύνη ΠΑΣΟΚ και σύµπραξη γαλάζιου ΠΑΣΟΚ. Αυτό όµως µπορεί να γίνει µόνο µε τη στήριξη της λεγόµενης “κοινωνικής αντιπολίτευσης”, στην οποία αναφέρονται συχνά πυκνά οι αριστερούληδες - προοδευτικούληδες». 

Κλείνω µε την πρόταση του Νίκου Β: «Εάν δεν επανέλθει το “αντιεκπαιδευτικό σύστηµα”, δεν έµαθες την αλφαβήτα, στην ίδια τάξη και δεν ξαναµπεί ο επιθεωρητής της “µαύρης αντίδρασης”, οι Ελληνες όχι δεν θα ξέρουν την αιτιατική (που την έχουν ξεχάσει κιόλας) αλλά απλά θα µουγκανίζουν. Α! προς άρση παρεξηγήσεων, αριστερός είµαι!».