Ο λόγος της λυσσαλέας αυτής αντίδρασης είναι ότι έκανα το ασυγχώρητο, εικονοκλαστικό σφάλμα να θέλω να επεκτείνω τους ορίζοντές μου λίγο παραπέρα από το σύνορα του χωριού στο οποίο γεννήθηκα. Το να έχει κάποιος επίγνωση του τρόπου λειτουργίας του υπόλοιπου κόσμου εξηγεί γιατί ήταν τόσο σημαντικό γι αυτούς τους ανθρώπους να μη μου είναι εύκολο να ψηφίζω. Γιατί αποτελεί γι αυτούς σχεδόν υπαρξιακή απειλή. Να διευκρινίσω ότι η μεγαλύτερη αντίσταση εκφράζονταν κυρίως από αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς. Η λύσσα δηλαδή ήταν σχεδόν πάντα «προοδευτική». Ενώ όλοι αυτοί προσπαθούσαν να με εμποδίσουν να ψηφίζω από τον τόπο διαμονής μου, δεν είχαν πρόβλημα να πληρώνω αεροπορικά εισιτήρια και να έρχομαι Ελλάδα για τις εκλογές. Δεν έχει σημασία αν δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να το κάνω πάντα. Αυτοί πάντως συστηματικά υπερασπίζονταν (στα λόγια) τους μη προνομιούχους και ζητούσαν την ψήφο τους. Αρκεί να μην ήταν επιστολική...

ΑΠΟ ΤΟ ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟ....

Το γιατί πήρε τόσο καιρό για να γίνει πραγματικότητα ένα πολιτικό δικαίωμα που θεωρείται αυτονόητο για τους πολίτες των περισσοτέρων χωρών του κόσμου, είναι ένα πολύ καλό ερώτημα. Αλλά αυτό θα έπρεπε να απασχολεί κυρίως όσους μένουν στην Ελλάδα, όχι εμένα.

Παρατηρώντας με τα χρόνια αυτούς που πολέμησαν λυσσαλέα και επί δεκαετίες τη διευκόλυνση των πολιτικών μου δικαιωμάτων - παρατάξεις και πολιτικοί - η απάντηση σε αυτό το παζλ γίνεται πολύ πιο εύκολη. Ο λόγος της λυσσαλέας αυτής αντίδρασης είναι ότι έκανα το ασυγχώρητο, εικονοκλαστικό σφάλμα να θέλω να επεκτείνω τους ορίζοντές μου λίγο παραπέρα από το σύνορα του χωριού στο οποίο γεννήθηκα. Το να έχει κάποιος επίγνωση του τρόπου λειτουργίας του υπόλοιπου κόσμου εξηγεί γιατί ήταν τόσο σημαντικό γι αυτούς τους ανθρώπους να μη μου είναι εύκολο να ψηφίζω. Γιατί αποτελεί γι αυτούς σχεδόν υπαρξιακή απειλή.

Να διευκρινίσω ότι η μεγαλύτερη αντίσταση εκφράζονταν κυρίως από αυτοαποκαλούμενους προοδευτικούς. Η λύσσα δηλαδή ήταν σχεδόν πάντα «προοδευτική». Ενώ όλοι αυτοί προσπαθούσαν να με εμποδίσουν να ψηφίζω από τον τόπο διαμονής μου, δεν είχαν πρόβλημα να πληρώνω αεροπορικά εισιτήρια και να έρχομαι Ελλάδα για τις εκλογές. Δεν έχει σημασία αν δεν είχα την οικονομική δυνατότητα να το κάνω πάντα. Αυτοί πάντως συστηματικά υπερασπίζονταν (στα λόγια) τους μη προνομιούχους και ζητούσαν την ψήφο τους. Αρκεί να μην ήταν επιστολική.

Βλέπω τώρα να στοιβάζονται στα ψηφοδέλτια μπροστά μου μεταξύ άλλων, παρουσιαστές, αθλητές, ηθοποιοί, γόνοι και λοιποί ακατάλληλοι να εκπροσωπούν την Ελλάδα στο Ευρωκοινοβούλιο, που θεωρούν περίπου συνταγματικό τους δικαίωμα να λαμβάνουν υψηλότατο μισθό αποκλειστικά για λόγους αναγνωρισιμότητας. Και θυμάμαι αυτό που είχε πει ένας πολιτικός ογκόλιθος (η πολιτική τοποθέτηση του οποίου αφήνεται ως άσκηση για το σπίτι) για την ψήφο τη δική μου: δεν παρακολουθεί την επικαιρότητα της Ελλάδας και δε μπορεί να εκφέρει γνώμη ο Έλληνας του εξωτερικού.

Τώρα κατάλαβα τι εννοούσε.