Είτε αυτό αρέσει είτε όχι σε όσους έχουν οικοδομήσει την αντίληψή τους περί καριέρας σε μια θέση στον δημόσιο τομέα, η «ασφάλεια» του δημοσιοϋπαλληλισμού δεν είναι για όλους τους ανθρώπους το απόγειο της επαγγελματικής αυτοπραγμάτωσης. Υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν ονειρεύονται τις κρατικές αγκάλες· που επιζητούν και επιτυγχάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει να προσφέρει ακόμα και μια υψηλή θέση σε κάποιον τομέα του Δημοσίου. Επιπλέον, ναι, για κάποιους επαγγελματίες σαν τον Αλέξη Πατέλη ο κρατικός μισθός έχει ένα περιοριστικό ταβάνι που, με τα προσόντα και την εμπειρία τους, θα μπορούσαν άνετα να σπάσουν στον ιδιωτικό τομέα. Το ότι ο Πατέλης δούλεψε για την κυβέρνηση δεν ήταν η επικερδέστερη δυνατή επιλογή του, επομένως είναι απολύτως λογικό κάποια στιγμή η θητεία του να λάβει εκούσιο τέλος. Ναι, μπορεί να δουλεύεις δίπλα στον πρωθυπουργό κι όμως οι φιλοδοξίες σου να μην τελειώνουν εκεί. Αυτό φαίνεται περίεργο μόνο σε όσους έχουν εγκολπωθεί την ιδέα ότι η δουλειά είναι κάτι σαν γάμος και ότι το «βόλεμα» στο Δημόσιο είναι το ιερό δισκοπότηρο του Ελληνα πολίτη....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 14/12/24

ΔΙΑΤΑΣΕΙΣ
του 'Αρη Αλεξανδρρή

Οι εχθροί του Πατέλη

Η πατροπαράδοτη ελληνική εμμονή με τον διορισμό στο Δημόσιο, εκτός από διάβρωση συνειδήσεων, έχει προκαλέσει και μια σημαντική πλάνη, που σε πολλές περιπτώσεις αγγίζει το όριο της φαιδρότητας, σχετικά με την έννοια της επαγγελματικής αποκατάστασης. Η άτοπη χαιρεκακία που εκδηλώθηκε μετά την παραίτηση του Αλέξη Πατέλη από τη θέση του διευθυντή στο οικονομικό γραφείο του πρωθυπουργού προδίδει σοκαριστική άγνοια για την αγορά και τον κόσμο. Κάποιοι έσπευσαν να μεμφθούν τη σχετική ανακοίνωση του παραιτηθέντος διευθυντή και συγκεκριμένα να σχολιάσουν με δυσπιστία την αναφορά του στη μακρά πορεία του στον ιδιωτικό τομέα: αν ήταν τόσο επιτυχημένος στον ιδιωτικό τομέα, γιατί δούλεψε για την κυβέρνηση; Κι εφόσον διορίστηκε σε αυτή τη θέση, πώς και την άφησε; Σίγουρα κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Ή απολύθηκε και δεν μας το λέει ή είναι εντελώς αχάριστος και ξιπασμένος, και νομίζει ότι δουλεύοντας στο Δημόσιο μας έκανε και χάρη!

Ο μύθος του Δημοσίου

Η αλήθεια βρίσκεται μακριά από τη ζηλόφθονη υστερία. Είτε αυτό αρέσει είτε όχι σε όσους έχουν οικοδομήσει την αντίληψή τους περί καριέρας σε μια θέση στον δημόσιο τομέα, η «ασφάλεια» του δημοσιοϋπαλληλισμού δεν είναι για όλους τους ανθρώπους το απόγειο της επαγγελματικής αυτοπραγμάτωσης. Υπάρχουν εργαζόμενοι που δεν ονειρεύονται τις κρατικές αγκάλες· που επιζητούν και επιτυγχάνουν κάτι διαφορετικό από αυτό που έχει να προσφέρει ακόμα και μια υψηλή θέση σε κάποιον τομέα του Δημοσίου. Επιπλέον, ναι, για κάποιους επαγγελματίες σαν τον Αλέξη Πατέλη ο κρατικός μισθός έχει ένα περιοριστικό ταβάνι που, με τα προσόντα και την εμπειρία τους, θα μπορούσαν άνετα να σπάσουν στον ιδιωτικό τομέα. Το ότι ο Πατέλης δούλεψε για την κυβέρνηση δεν ήταν η επικερδέστερη δυνατή επιλογή του, επομένως είναι απολύτως λογικό κάποια στιγμή η θητεία του να λάβει εκούσιο τέλος. Ναι, μπορεί να δουλεύεις δίπλα στον πρωθυπουργό κι όμως οι φιλοδοξίες σου να μην τελειώνουν εκεί. Αυτό φαίνεται περίεργο μόνο σε όσους έχουν εγκολπωθεί την ιδέα ότι η δουλειά είναι κάτι σαν γάμος και ότι το «βόλεμα» στο Δημόσιο είναι το ιερό δισκοπότηρο του Ελληνα πολίτη.

Εμμονικά κοντόφθαλμοι

Η ειρωνεία ήρθε από αριστερά. Από τα δεξιά, ήρθε ένα κύμα ανακούφισης και ψευτοδικαίωσης. Στην παραίτηση Πατέλη κάποιοι δεξιοί πολιτικοί και αναλυτές της κακιάς ώρας που αναμασούν τα περσινά ξινά σταφύλια της «woke ατζέντας» ως πρωτότυπη τροφή για σκέψη, διέγνωσαν επιστροφή της Ν.Δ. στις ρίζες της, εκδίκηση της φαντασιακής «βάσης» και μια κίνηση αυτοκριτικής και κάθαρσης μετά το «αμάρτημα» της υπέρμετρης φιλελευθεροποίησης της παράταξης. Το αμάρτημα είναι φυσικά το νομοσχέδιο για την ισότητα στον γάμο, του οποίου πρωτεργάτης υπήρξε ο Πατέλης και που, στα μυαλά των δεξιών υποστηρικτών και στελεχών της Ν.Δ., αποτέλεσε αιτία εκλογικής πτώσης. Αυτό το είδος στοχοποίησης του Πατέλη δεν είναι μόνο ενδεικτικό των ομοφοβικών αγκυλώσεων μέρους της Ν.Δ., αλλά και μιας πολύ ρηχής αποτίμησης των πολιτικών τεκταινομένων. Ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών είναι η εύκολη εξήγηση για την αποδυνάμωση της Ν.Δ.· δεν είναι όμως η μοναδική εξήγηση.

Αβάσιμη βάση

Αραγε οι νεοδημοκράτες που χάρηκαν με την απομάκρυνση Πατέλη,τι γνώμη έχουν για τον πληθωρισμό και την αντιμετώπισή του; Πώς βλέπουν την ακόμα αρρύθμιστη στεγαστική κρίση, τις ανεπαρκείς αποδοχές των εργαζομένων, την εγκληματικότητα, την ασυδοσία των τραπεζών και τη θεσμική ανασφάλεια; Απ’ όλα τα πεδία πολιτικής στα οποία οι επιδόσεις της κυβέρνησης έχουν αποδειχθεί απογοητευτικές, πιστεύουν πραγματικά ότι η ισότητα στον γάμο (που αφορά ελάχιστους ανθρώπους, σε αντίθεση με όλα τα άλλα) είναι εκείνη που έδιωξε τους «γνήσιους ψηφοφόρους» της Ν.Δ. από το κόμμα;

Επίσης, ποιοι είναι τελικά αυτοί οι «γνήσιοι ψηφοφόροι» και πόσο σημαντικοί είναι; Πού ήταν όταν κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλήθεια; Η ειλικρίνεια βέβαια δεν είναι το φόρτε των φανατικών· γιατί αν οι φανατικοί δεν ήταν φανατικοί, ίσως παραδέχονταν ότι πλειοψηφία δεν σε κάνουν οι «γνήσιοι ψηφοφόροι», αλλά εκείνοι που πλησιάζουν το κόμμα για το πρόγραμμα και τις προοπτικές του, αντί του δόγματός του. Αλλωστε, αν η περίφημη βάση της ήταν σταθερή και αρκετή, η Ν.Δ. δεν θα ήταν ποτέ αντιπολίτευση.

Εξω από το ίδρυμα

Είναι πιθανό, βέβαια, το αφήγημα της δεξιάς ορθοδοξίας που τάχα πληγώθηκε από ένα ανθρωπιστικό νομοσχέδιο (το οποίο ήταν στο πρόγραμμα της παράταξης και πριν η ορθοδοξία εκφράσει τον αποτροπιασμό της – παραμένει άγνωστο γιατί δεν τον εξέφρασε νωρίτερα) να έχει πείσει τα ανώτερα κλιμάκια πως για την πτώση των ποσοστών της Ν.Δ. δεν φταίνε τα δεκάδες στραβά της, αλλά ένα από τα σωστά της. Οταν οι εσωκομματικές φωνές θολώνουν το τοπίο, πάντως, καλό είναι να ακούμε και μερικές φωνές εκτός του ιδρυματικού περιβάλλοντος. Ας αφουγκραστεί η κυβέρνηση την ακομμάτιστη κοινωνία: τι τη βασανίζει; Για ποιο λόγο έχει απομακρυνθεί από την πολιτική και δη την πολιτική της Ν.Δ.; Μάλλον η απάντηση δεν θα έχει μεγάλη σχέση με το ποιος μπορεί να παντρεύεται ποιον.