Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορεί τον βουλευτή ότι «προσβάλλει την επιλογή των μελών» του κόμματος και του ζητάει «να παραδώσει την έδρα που δεν του ανήκει» ειδικά επειδή ήταν υποψήφιος Επικρατείας. Ειλικρινά, δεν κατανοώ γιατί να την παραδώσει. Ακόμα και το επιχείρημα ότι είχε τοποθετηθεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας δεν ευσταθεί, επειδή ο βουλευτής δεν αποχώρησε καλά καθούμενα, αλλά έπειτα από διαλυτικές τάσεις στο κόμμα – και έπειτα από ένα ιδιόρρυθμο συνέδριο, που κατηγορήθηκε ότι με μεθοδεύσεις αποκλείστηκαν οι εκλεγμένοι σύνεδροι του Κασσελάκη. Για να μην αντιπαραθέτει ο ναύαρχος Αποστολάκης τέτοια επιχειρήματα, μάλλον θα βαριέται. Δεν τον αδικώ. Η ηθικολογία δεν είναι σπουδαίο επιχείρημα, άσε που μπορεί να γυρίσει πάντα εναντίον σου. Υπενθυμίζω ότι τον Μάιο του 2019, είχε προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ανταμείφθηκε μάλιστα γι’ αυτό με το υπουργείο Τουρισμού για λίγες εβδομάδες. Τότε κανένας στον ΣΥΡΙΖΑ δεν ενοχλήθηκε, ήταν καβάλα στ’ άλογα και κατηγορούσαν τις δημοσκοπήσεις που τους έδειχναν να αποχωρούν από την κυβέρνηση. Σήμερα, ελπίζω τουλάχιστον ο Θεοχαρόπουλος να μην κατηγορήσει ως αποστάτες και προδότες όσους την κάνουν με μικρά πηδηματάκια – ή και με μεγάλα άλματα....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/12/24

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/12/24

Βάρκες

TΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗ

Από τις σκηνές εκείνης της προεκλογικής βαρκάδας στη Μακρόνησο, µε τον πρόθυµο βαρκάρη να ποζάρει περιχαρής δίπλα στον νέο αρχηγό του, µπορούσε κανείς να αντιληφθεί ότι η µετάβαση του ναυάρχου στην πολιτική δεν ήταν µια καλή ιδέα. Μια άλλη, µη πολιτική, αποστρατεία θα είχε τουλάχιστον προστατεύσει το κύρος του ναυαρχικού αξιώµατος από επικοινωνιακά ατυχήµατα. Θα είχε προστατεύσει και το κύρος του Αλέξη Τσίπρα, που απέτυχε να αποτρέψει την ανεξαρτητοποίηση του Ευάγγελου Αποστολάκη, θυµίζοντάς του ότι την έδρα την οφείλει στο κόµµα και στον ίδιο.

Η φυγή του βουλευτή Επικρατείας από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι µία ακόµη απόδειξη ότι οι αρµοί του κόµµατος έχουν σπάσει. ∆εν υπάρχει προηγούµενο που ένα κόµµα της αξιωµατικής αντιπολίτευσης χάνει σχεδόν τους µισούς βουλευτές του. (Το µόνο προηγούµενο είναι ίσως ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, που µετά το δηµοψήφισµα του 2015 είχε χάσει 30 βουλευτές του – και τη δεδηλωµένη.)

Οι ανεξαρτητοποιήσεις παρουσιάζονται ως ζήτηµα πολιτικής ηθικής για τους βουλευτές που αποφασίζουν να αλλάξουν σηµαία, αποχρωµατίζοντας οι ίδιοι την εντολή που τους έδωσαν οι ψηφοφόροι στην κάλπη. Η συζήτηση για τη δεοντολογία είναι ενδιαφέρουσα, αλλά θεωρητική. Οι αλυσιδωτές ανεξαρτητοποιήσεις, όµως, προσλαµβάνουν πια διαστάσεις µιας συστηµικής διαταραχής. ∆εν είναι µόνο ο ΣΥΡΙΖΑ που αποτυγχάνει και διαλύεται. Είναι και η ευκολία µε την οποία εγκαταλείπουν τις κοινοβουλευτικές τους οµάδες οι βουλευτές των µικρότερων κοµµάτων. Λένε ότι η Βουλή γίνεται έτσι «πολυκοµµατική». Οµως το αποτέλεσµα δεν είναι ο πλουραλισµός. Το τοπίο που προκύπτει είναι µάλλον α-κοµµατικό, αφού δεν ορίζεται πλέον από συντεταγµένα σχήµατα, µε θεσµικό σκελετό και αρχές. Αντιθέτως, πληθαίνουν τα προσωποπαγή εγχειρήµατα όπου οι σχέσεις είναι προσωπικές και ευκαιριακού χαρακτήρα. Ποιες «ιδεολογικές» διαφορές έσπρωξαν άραγε τον Αποστολάκη εκτός του ΣΥΡΙΖΑ; Ποιο ήταν το αντικείµενο της πολιτικής διαφωνία ςτων αν εξ αρτ η τοπ οι ηθέ ν των βουλευτών της Πλεύσης Ελευθερίας ή της Ελληνικής Λύσης µε τα κόµµατά τους; (Συνήθως τα κόµµατα αυτά δεν αναφέρονται καν µε τις επωνυµίες τους, αλλά µε τα ονόµατα των αρχηγών τους.)

Στην κουλτούρα της όψιµης Μεταπολίτευσης τα κόµµατα έχουν απαξιωθεί. Λογίζονται ως πελατειακές γραφειοκρατίες που στεγάζουν «κοµµατόσκυλα» ή ατάλαντους παραγοντίσκους του «κοµµατικού σωλήνα». Εχει έτσι λησµονηθεί η σηµασία των συγκροτηµένων κοµµάτων για τη λειτουργία της δηµοκρατίας. Εχει υποτιµηθεί η σηµασία της ύπαρξης πολιτικών οργανισµών µε αρχές και ιστορικό βάρος, που υπακούουν όχι µόνο στους γραπτούς, αλλά και στους άγραφους κανόνες του κοινοβουλευτισµού – που συντηρούν τη θεσµική µνήµη της κοινοβουλευτικής δηµοκρατίας.

Τώρα, χωρίς να υπάρχει ο κοινωνικός βρασµός της χρεοκοπίας που κλόνισε το κοµµατικό σύστηµα µετά το 2012, ο πολιτικός ανταγωνισµός διαχέεται σε πολλά µικροµάγαζα, προϊόντα βολονταρισµού και τυχοδιωκτισµού. Ο καθείς και η παράγκα του. Ο καθείς και η βάρκα του.