"....Το να γευματίσεις - εννοείται - με τον οποιονδήποτε ουδόλως σημαίνει ότι ευθυγραμμίζεσαι πολιτικά μαζί του. Σε μια ανοιχτή κοινωνία, όλοι συνομιλούν με όλους όσοι σέβονται τη δημοκρατία, αποσκοπώντας στη ζύμωση των ιδεών, στη δημιουργική υπέρβαση των αντιθέσεων. Εάν - στο φινάλε - νιώθεις ότι ο Μητσοτάκης σε χρησιμοποίησε, έχε τη στοιχειώδη πονηριά, αντί να ολοφύρεσαι, να εκμαιεύσεις μια αντίστοιχη πρόσκληση από τον Τσίπρα. Να εξισορροπήσεις τις εντυπώσεις αλείφοντας και τη δική του ταραμοσαλάτα στο ψωμί σου...."

Από  "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 20-21/04/19

"ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ",
του Χρήστου Χωμενίδη

Σκέφτομαι πως αν δεν αλληλοσφαχτήκαμε, εάν δεν έλαβε η σύγκρουση ανάμεσα σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς - ανάμεσα έπειτα σε πρεσπολάτρες και πρεσπομάχους - αιματηρές διαστάσεις, δεν το χρωστάμε στην ψυχραιμία μας. Μα στο ακριβώς αντίθετο. Στην έμφυτη τάση μας προς την υπερβολή. Στο μελό θυμικό μας. Κάθε επεισόδιο του δημόσιου βίου το φορτώνουμε με τόσο συναίσθημα - ενθουσιασμό, θλίψη, αγανάκτηση - ώστε πολύ σύντομα το δράμα καταλήγει παρωδία. Στηθοδερνόμαστε, ουρλιάζουμε στεντόρεια, επικαλούμαστε και για την πιο ασήμαντη αφορμή θεούς και δαίμονες κι έτσι από χορός τραγωδίας γινόμαστε κωμικό μπουλούκι. Εξαντλημένοι από τη συγκίνηση πέφτουμε κάθε βράδυ σε λήθαργο και το πρωί ξυπνάμε έχοντας λησμονήσει τα χθεσινά, έτοιμοι να παραληρήσουμε με καινούργια αφορμή.

Θυμηθείτε τη Γαβριάδα στις αρχές της περασμένης εβδομάδας. Για μια ταινία πρόκειται, που μόλις έχουν ξεκινήσει τα γυρίσματά της. Κι όμως, οι μισοί Ελληνες αντέδρασαν σάμπως το ψέμα, η διαστροφή των γεγονότων, να χαράσσεται με ανεξίτηλα γράμματα στις δέλτους της Ιστορίας. Κανείς απ' τους καθ' έξιν σχολιαστές δεν επεσήμανε ότι εάν τυχόν ο Κώστας Γαβράς ξεπέσει στην προπαγάνδα, αν αποπειραθεί την αποθέωση του Βαρουφάκη, το ίδιο του το κοινό θα τον γιουχάρει. (Η προηγούμενη πολιτική ταινία του, «Το Κεφάλαιο», είχε εντελώς μέτρια πορεία...) Κι εν πάση περιπτώσει, ποιος απαγόρευσε σε κάποιον άλλον συγγραφέα ή σκηνοθέτη να δώσει τη δική του, ακριβέστερη εκδοχή του ελληνικού 2015;


Τα ίδια και τραγελαφικότερα συνέβησαν με τη συνάντηση μεταξύ τραγουδοποιών και Κυριάκου Μητσοτάκη.

Είχε ο εν αναμονή πρωθυπουργός - ή το επιτελείο του - τη φαεινή ιδέα να δεξιωθεί τους τραγουδοποιούς. Τρωγοπίνοντας μαζί τους σε κοινή θέα θα κέρδιζε, λέει...

Τι ακριβώς; αναρωτιέμαι εγώ. Ψήφους; Εχει παρέλθει η εποχή που οι τροβαδούροι συνέπαιρναν και καθοδηγούσαν τις μάζες. Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο φαινόμενο. Κι εκείνος ωστόσο ο Μίκης όταν ήρθε σε αντίθεση με τη γραμμή της Αριστεράς, όταν είπε το 1974 το περίφημο «Καραμανλής ή τανκς», απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Για να μη θυμηθούμε τον Διονύση Σαββόπουλο που με το «Μητσοτάκ» του, το 1989, αποδοκιμάστηκε τόσο σφοδρά από τους ακροατές ώστε αναγκάστηκε, για το μεροκάματο, να μεταναστεύσει προσωρινά στη Νέα Υόρκη. Ποιος τους θα μπορούσε στις μέρες μας, με την πολιτική του στάση, να επηρεάσει τους Ελληνες; Η δημόσια μετατόπιση από το Οχι στο Ναι μονάχα υποψίες θα κινούσε. «ΟΦΑ» - «Οπου Φυσάει ο Ανεμος» - θα τον χαρακτήριζαν οι φαρμακόγλωσσες. Πιθανόν όχι και τόσο άδικα...

Δεν μου το βγάζετε απ' το μυαλό ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε στο μυαλό του τις εκλεκτές καλλιτεχνικές παρέες τού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Του διέφυγε - φευ! - ότι ο Χορν και ο Χατζιδάκις δεν πλαισίωναν τον πολιτικό Καραμανλή. Συνέτρωγαν με μια προσωπικότητα η οποία τους μαγνήτιζε πέρα και πάνω από τη συγκυρία.


Αλλά και οι τραγουδοποιοί τής σήμερον γιατί ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση άμα δεν συναινούσαν να «κάνουν» - όπως το λέμε λαϊκά - «λεζάντα» στον Κυριάκο Μητσοτάκη; Εάν αποκλειστική πρόθεση έχεις να ενημερώσεις τον αρχηγό της αντιπολίτευσης σχετικά με τα προβλήματα του κλάδου σου, τον επισκέπτεσαι στο γραφείο του. Δεν τσουγκρίζετε τα ποτήρια σας σε ταβέρνα. Δεν ποζάρετε χαμογελώντας σαν τα καρντάσια πάνω απ' τους μεζέδες.

«Μας εξαπάτησαν!» διέρρηξαν την επομένη κάποιοι από τους συνδαιτυμόνες τα ιμάτιά τους. «Εκμεταλλεύθηκαν την εικόνα μας!». Πέρα από αυτόχρημα άτοπος, ο ισχυρισμός είναι εντελώς υποτιμητικός για τους ίδιους. Συντηρεί την εντύπωση ότι πρόκειται για υπερφυσικούς μπεμπέδες, στερουμένους κοινωνικής αντίληψης και ικανότητας προς καταλογισμό, οι οποίοι παρασύρονται από όποιον τους κουνήσει μια καραμέλα ή ένα κοψίδι. Δεν αντιλαμβάνονται άραγε πως έτσι δικαιώνουν τον Σωτήρη Κούβελα και την αλήστου μνήμης φράση του «οι ποιητές είναι λαπάδες»;

Το να γευματίσεις - εννοείται - με τον οποιονδήποτε ουδόλως σημαίνει ότι ευθυγραμμίζεσαι πολιτικά μαζί του. Σε μια ανοιχτή κοινωνία, όλοι συνομιλούν με όλους όσοι σέβονται τη δημοκρατία, αποσκοπώντας στη ζύμωση των ιδεών, στη δημιουργική υπέρβαση των αντιθέσεων.

Εάν - στο φινάλε - νιώθεις ότι ο Μητσοτάκης σε χρησιμοποίησε, έχε τη στοιχειώδη πονηριά, αντί να ολοφύρεσαι, να εκμαιεύσεις μια αντίστοιχη πρόσκληση από τον Τσίπρα. Να εξισορροπήσεις τις εντυπώσεις αλείφοντας και τη δική του ταραμοσαλάτα στο ψωμί σου.

Με αυτά και με αυτά, με τρικυμίες σε κρανία και σε ποτήρια, βαδίζουμε προς το Πάσχα. «Αντε να περάσει η ώρα, άντε να περάσει η μέρα, να περάσει κι η ζωή...» θα έλεγε ο μακαρίτης Ακης Πάνου, που ουδέποτε θα παρακαθόταν σε τσιμπούσι κερασμένο από τον οποιονδήποτε. Ισως και επειδή δεν του άρεσε να τρώει..