"...Ερχονται στιγμές που αναρωτιέσαι «Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας;» φτάνεις σε αυτό το εξευτελιστικό σημείο δηλαδή ο άνθρωπος. Ακούς τα λεχθέντα των κυβερνώντων και καμία δραμαμίνη, κανένα αγχολυτικό, καμία συνταγή ελληνοσύρων μάγων δεν βοηθάει. Μόνος στη ζάλη μιας εικονικής πραγματικότητας που ζει όλος ο πολιτικός κόσμος...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ  ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"., 20-21/04/19

"ΣΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΛΑ",
του Σταμάτη Φασουλή

Πιάνω να διαβάσω ιστορία να ξεφύγω λίγο από τον βάλτο των ημερών που σε ρουφάει λίγο λίγο όλο και πιο βαθιά, τίποτα.

Από τον Τάκιτο στον Θουκυδίδη κι απ' τον Θουκυδίδη στον Τάκιτο, όλοι, όλο για μας μιλάνε. Τις δικές μας αμαρτίες ιστορούν.

Κι έτσι ξεπέφτω στο σήμερα. Στο τώρα. Το δυσοίωνο και το απειλητικό.

Οπου και να ταξιδέψεις στον χρόνο η Ελλάδα σε πληγώνει.

Και δεν βρίσκεται κανείς να με συνδράμει. Ενας φίλος, εχθρός, δεν με νοιάζει, να με δέσει στο κατάρτι να μην μπορώ να τρέξω στις Σειρήνες που ουρλιάζουν στο πέλαγος της συμφοράς που θαλασσοδερνόμαστε με τη λαχτάρα μιας επιστροφής.

Κι άντε φτάσαμε στην Ιθάκη θα μας περιμένει καμία Πηνελόπη ή θα τη βρούμε κακοπαντρεμένη με τον πρώτο εκδορέα.

Ή καμιά Ασπασία που μετά τον θάνατο του Περικλή στεφανώθηκε τον μεγαλοχασάπη.

Ερχονται στιγμές που αναρωτιέσαι «Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας;» φτάνεις σε αυτό το εξευτελιστικό σημείο δηλαδή ο άνθρωπος.

Ακούς τα λεχθέντα των κυβερνώντων και καμία δραμαμίνη, κανένα αγχολυτικό, καμία συνταγή ελληνοσύρων μάγων δεν βοηθάει.

Μόνος στη ζάλη μιας εικονικής πραγματικότητας που ζει όλος ο πολιτικός κόσμος.

Η μία βλέπει τα Εξάρχεια Μονμάρτρη. Για να κάνει καμιά βόλτα κατά κει να τις κάνουν το πορτρέτο οι πλανόδιοι ζωγράφοι, να της παίξει ο ακορντεονίστας με τον μπερέ και το τσιμπούκι την Τρίτη Διεθνή, να κάτσει σ' ένα γραφικό μπαράκι να της σερβίρουνε ένα κοκτέιλ μολότοφ στη μούρη.

Ο άλλος βλέπει δυο - τρεις διαμαρτυρόμενους στο Κάτω Μέρος, και νομίζει ότι τον κυκλώνουνε φασίστες (φασίστες τελευταία ονομάζουμε όχι τη Χρυσή Αυγή, που τέσσερα χρόνια τη δικάζουνε και κατα-δίκη δεν βλέπω, αλλά όποιον διαφωνεί μαζί σου).

Το καμάρι μας ο κ. Πρωθυπουργός περιμένει με τη γλώσσα έξω το Νομπέλ, με την αφιλοκερδή συμμετοχή του κ. Μεϊμαράκη πάντα και έχει απασφαλίσει.

Το τι εκσφενδονίζει στα παραληρήματά του, σταματάει ο νους του ανθρώπου. Και μπορεί να είναι όντως «διάτρητος» πανταχόθεν, αλλά όσον αφορά τη «Δαμόκλειο σπάθη» κάνει λάθος στον χρόνο. Οχι δεν κρεμότανε πάνω απ' το κεφάλι του στην κούνια όπως δήλωσε. Τώρα κρέμεται. Και ας προσέχει γιατί λίγες γουρουνότριχες την κρατάνε. Μην πέσει κι έχουμε άλλα.

Ο πρόεδρος της Βουλής σε μια στιγμή έξαρσης και δημοκρατικού διονυσιασμού στην ερώτηση «Μα το γράφει ο κανονισμός της Βουλής το αίτημά μου, δεν το γράφει;
απαντάει με όλο τον θάρρος της γνώμης και τον τσαμπουκά του ηθικού πλεονεκτήματος:

- «Δεν εφαρμόζω τον κανονισμό της Βουλής».

Και να μη βοηθάει και η ρημάδα η Ιστορία να ξεφύγεις.

Από τον Τάκιτο στον Θουκυδίδη κι απ' τον Θουκυδίδη στον Τάκιτο όλοι, όλο για μας μιλάνε. Τις δικές μας αμαρτίες ιστορούν.

Θα καταφύγω κι εγώ στην ποίηση. Καλλιτέχνης είμαι μην κοιτάς που το ξεχνάω πότε -πότε.

Θα τρέξω παρ' ευθύς στον Εγγονόπουλο, ο οποίος και μας προειδοποιεί εντόνως και στεντορεία τη φωνή.

«Ενα σας λέω: όλοι να τρέξουμε αμέσως στα γκολπόστ! παιδιά! στα γκολπόστ! στα γκολπόστ άγρυπνοι - ακοίμητοι φρουροί - πανέτοιμοι το μάτι εδώ εκεί να γρηγορούμε μην αρχινήσουνε να πέφτουνε τα τέρματα βροχή και ηττηθούμε».