Ο ΝΕΟ-ΠΡΟΣΗΛΥΤΟΣ ΒΑΛΝΤΕΝ ΑΠΕΦΑΝΘΗ..."....Στα χρόνια της κρίσης άλλαξε ο πολιτικός χάρτης της χώρας. Κορμός των προοδευτικών δυνάμεων είναι πλέον -και πιστεύω πως θα παραμείνει- ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και ωρίμασε πολιτικά, άσχετα αν κανείς συμφωνεί με όλα όσα κάνει. Με βάση αυτή τη νέα πραγματικότητα, υποστηρίζω εδώ και χρόνια την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί βέβαια το αντίπαλο δέος είναι η Ν.Δ., ο κύριος υπεύθυνος για την κατάρρευση της χώρας, που μάλιστα διολισθαίνει συνεχώς προς τα δεξιά και τον εθνικισμό, ενώ διατηρεί και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό της πρόγραμμα. Πιστεύω εξάλλου πως η θέση της Κεντροαριστεράς είναι σ’ αυτόν τον πόλο. Κεντροαριστερά με κύριο αντίπαλο την Αριστερά και στόχο τη «στρατηγική ήττα» της δεν νοείται..."

Από τον ιστότοπο "ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ"

"Αν μιλούσαμε γενικά και αόριστα και εκτός τόπου και χρόνου πράγματι «Κεντροαριστερά με κύριο αντίπαλο την Αριστερά και στόχο τη «στρατηγική ήττα» της δεν νοείται», όπως υποστηρίζει σήμερα ο -κατά τα άλλα- φίλος Σωτήρης Βαλντέν, υποψήφιος, πλέον, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σε συνέντευξή του στην Αυγή.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν είχε αναδυθεί στην κυβέρνηση χρησιμοποιώντας την πιο ανορθολογική, συνωμοσιολογική, διχαστική και εμφυλιοπολεμική τακτική στη διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν είχε κοστίσει μια δευτερογενή κρίση μέσα στην κρίση και πολλά δισεκατομμύρια ευρώ με τη διαπραγμάτευση του πρώτου εξαμήνου της.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν είχε κυβερνήσει έως πριν λίγο σαν «αδελφοποιητή» με την ψεκασμένη Ακροδεξιά των Καμμένων κι αν αμέσως μετά δεν ανακάλυπτε πως η Ακροδεξιά είναι ο βασικός κίνδυνος.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν είχε αναδειχθεί με την κυβερνητική της θητεία στον πιο αποφασιστικό αντίπαλο του Κράτους Δικαίου στη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Αν με τις διαρκείς απόπειρες χειραγώγησης των media, με τις συνεχείς προσπάθειες καθυπόταξης της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης, με την εχθροπάθεια κατά των πολιτικών της συνομιλητών, με την επανειλημένη χρησιμοποίηση της Newspeak των «εναλλακτικών γεγονότων», δεν έμοιαζε «αριστερό αδερφάκι» των Τραμπ, Όρμπαν και Κατσίνσκυ.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν είχε πολιτευθεί ως κυβέρνηση δέσμια της πιο παλαιοκομμουνιστικής λογικής της ισοπέδωσης προς τα κάτω κι αν στη θέση συγχρονων αναπτυξιακών και κοινωνικών πολιτικών δεν είχε βάλει μια τριτοκοσμική και λαϊκίστικη διανομή επιδομάτων.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν είχε λειτουργήσει, ιδιαίτερα, τα τελευταία χρόνια ως ολετήρας για την Παιδεία επιφέροντας βλάβες σε όλες τις μεταπολιτευτικές κατακτήσεις, οι οποίες θα περάσουν χρόνια για να αναταχθούν.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δεν ήταν, πλέον, ένα αποκλειστικά προσωπικό κόμμα γύρω από έναν κυνικό, υδραργυρικό και αμόρφωτο ηγέτη και την ομάδα του, ικανό να υπηρετήσει τα πάντα και τα αντίθετά τους, όπως δείχνει και το ευρωψηφοδέλτιο που περιλαμβάνει Κουντουρά και Βαλντέν, Κουρουμπλή και Δανέλλη, Κόκκαλη και Λάμπρου.

Θα ήταν έτσι αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» δε συγκέντρωνε όλα τα στοιχεία και χαρακτηριστικά που ο Σ. Βαλντέν πολέμησε αποφασιστικά σε όλη του την πολιτική διαδρομή ως το 2010, όπως και ο ίδιος, άλλωστε, αναφέρει στο τελευταίο του βιβλίο (!!).
Θα ήταν έτσι αν η εφημερίδα-όργανο της συγκεκριμένης «Αριστεράς» που περιλαμβάνει τη συνέντευξη του Σωτήρη δεν έδινε την ίδια μέρα -εν έτει 2019- ως «προσφορά» το «Αριστερισμός/παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» του Β.Ι.Λένιν (!!!).

Για όλους αυτούς -και για άλλους 100 λόγους- μόνο αν η συγκεκριμένη «Αριστερά» ηττηθεί καίρια και -ως εκ τούτου- στρατηγικά θα υπάρξουν καλύτερες μέρες για τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και του προοδευτισμού αλλά και για τη χώρα.

Φίλος μεν ο Σωτήρης φιλτέρα δε η αλήθεια.

Τί είπε ο Βαλντέν στην "ΑΥΓΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΚΗ ΜΠΑΛΗ

* Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί στην Ευρώπη χαρακτηρίζουν τις επερχόμενες ευρωεκλογές κρίσιμες. Είναι πράγματι; Κι αν ναι, γιατί; Εκτιμάτε ότι τις θεωρούν κρίσιμες και οι Ευρωπαίοι πολίτες;

Είναι πράγματι κρίσιμες. Η μεγάλη άνοδος της Ακροδεξιάς και η τάση της παραδοσιακής Δεξιάς να υιοθετεί την ατζέντα της Ακροδεξιάς ή και να συνεργάζεται μαζί της θα μπορούσε να διαμορφώσει ένα ισχυρό αντιδραστικό μπλοκ στο Ευρωκοινοβούλιο, αλλάζοντας τους συσχετισμούς και σε άλλους θεσμούς (Επιτροπή, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ΕΚΤ). Κάτι τέτοιο θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για το ευρωπαϊκό σχέδιο, αλλά και για τις ζωές και τις δημοκρατίες μας. Πρέπει να τους σταματήσουμε!

Στον αγώνα αυτόν τον πρώτο ρόλο πρέπει να έχουν οι προοδευτικές δυνάμεις που κατανοούν πως οι κυριαρχούσες πολιτικές της λιτότητας, των ακραίων ανισοτήτων και της συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας είναι αυτές που εν πολλοίς παράγουν την Ακροδεξιά. Όμως η Αριστερά, σοσιαλδημοκρατική και ριζοσπαστική, δοκιμάζεται κι αυτή. Γι’ αυτό επείγει να την ενισχύσουμε και να αποκτήσει ένα σύγχρονο πρόγραμμα και μια νέα ενωτική δυναμική.

Φοβάμαι πως πολλοί Ευρωπαίοι δημοκράτες δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα αυτής της αναμέτρησης. Την αντιλαμβάνονται μάλλον περισσότερο οι εχθροί της δημοκρατίας που οργανώνονται. Εξ ου και η σημασία της κινητοποίησής μας.

* Πώς ερμηνεύετε τη... γοητεία της νέας Ακροδεξιάς και του "Πρώτα, η Γερμανία, η Πολωνία, η Ουγγαρία κ.λπ." στην Ευρώπη του 2019;

Πρόκειται για δημαγωγικά συνθήματα πίσω από τα οποία κρύβονται ο ωμός εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο αντιευρωπαϊσμός. Όλοι αγαπάμε τις πατρίδες μας. Δεν τις αντιπαραθέτουμε όμως στους πρόσφυγες και μετανάστες, ούτε στην Ευρώπη. Το αντίστοιχο στην Ελλάδα είναι το μίσος κατά των γειτόνων μας, ιδίως μάλιστα των πιο αδύναμων, εκεί που «μας παίρνει».

Η Ακροδεξιά και ο εθνικισμός πρέπει να αντιμετωπιστούν χωρίς παραχωρήσεις. Ταυτόχρονα, πρέπει να δούμε τι οδηγεί τόσο κόσμο στην αγκαλιά τους. Ανεργία, λιτότητα, σκανδαλώδεις ανισότητες, αφ’ υψηλού διακυβέρνηση από γραφειοκρατικά υπερεθνικά κέντρα, ισοπεδωτικές επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης πάνω στις εθνικές και περιφερειακές ταυτότητες προκαλούν δικαιολογημένες αντιδράσεις. Αυτές εκμεταλλεύονται οι ακροδεξιοί. Πρέπει να ξεσκεπάζουμε την υποκριτική «φιλολαϊκότητά» τους, αλλά και να κρατήσουμε εμείς τη σημαία της πάλης κατά του νεοφιλελευθερισμού.

* Brexit, διχασμός από την προσφυγική κρίση, καταστροφική διαχείριση της χρηματοπιστωτικής κρίσης. Μπορεί να αναγεννηθεί αυτή η Ευρώπη;

Θα είμαι ειλικρινής. Οι σημερινοί συσχετισμοί είναι δυσμενείς. Όμως ο αγώνας για τη διάσωση και την αναγέννηση της Ευρώπης πρέπει να δοθεί. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Η Ευρώπη δεν είναι μόνο όσα την κάνουν απωθητική και την παραλύουν. Είναι και η ειρήνη, οι ελευθερίες και η δημοκρατία, αλλά και το «ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο». Πρόκειται για κατακτήσεις που απειλούνται μεν και συχνά υποχωρούν, εξακολουθούν όμως να συγκροτούν τον καλύτερο τρόπο ζωής από τους υπάρχοντες στον κόσμο.

Δεύτερον, τα έθνη μας, ακόμη και τα μεγαλύτερα (πόσο μάλλον η Ελλάδα), είναι πολύ μικρά για να αντιμετωπίσουν από μόνα τους τις προκλήσεις της παγκοσμιοποίησης και τους άλλους μεγάλους διεθνείς παίκτες (ΗΠΑ, Κίνα κ.λπ.). Η εθνική περιχαράκωση δεν είναι λύση.

Αξίζει συνεπώς να διαφυλάξουμε και να βελτιώσουμε την Ευρώπη αλλάζοντάς την, όχι να την καταστρέψουμε ή να την εγκαταλείψουμε.

Μπορούμε να πετύχουμε; Ναι, γιατί αν δεν αλλάξει η Ευρώπη, είναι όλο και πιο πιθανό να διαλυθεί. Αλλά το κόστος της διάλυσής της θα είναι πολύ μεγάλο για πάρα πολλούς, ακόμη και όσους σήμερα αντιστέκονται στις αλλαγές. Όμως τίποτε δεν είναι εξασφαλισμένο. Γι’ αυτό και χρειάζεται αγώνας και ενότητα των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων σε μια γραμμή που θα ξανακάνει την Ευρώπη ελκυστική για τους πολίτες της, που θα θέτει την εργασία, την ανάπτυξη, το περιβάλλον και την αλληλεγγύη στο επίκεντρο των πολιτικών της.

* Υπάρχει το τελευταίο διάστημα μια προσπάθεια από τις προοδευτικές δυνάμεις της Ευρώπης να συναντηθούν και να προσπαθήσουν από κοινού να την αλλάξουν. Θεωρείτε ότι πράγματι το θέλουν; Και μπορούν να προτείνουν στους Ευρωπαίους πολίτες μια προωθητική διέξοδο από τη σημερινή κρίση;

Χωρίς ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων, η Ευρώπη αλλά και οι ίδιες είναι καταδικασμένες. Νομίζω πως το κατανοούν όλο και περισσότεροι προοδευτικοί, όλων των αποχρώσεων. Η Σοσιαλδημοκρατία βλέπει πως ο εναγκαλισμός με τον νεοφιλελευθερισμό και τους φορείς του οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα, αλλά έφερε και την ίδια στο όριο της κατάρρευσης. Βλέπουμε σε πολλές χώρες μια αριστερή στροφή της Σοσιαλδημοκρατίας. Είναι ειλικρινής; Εν πολλοίς ναι, αν και ο κυβερνητισμός έχει βαθιές ρίζες και συχνά ακούμε ωραία λόγια προεκλογικά, που λησμονούνται την επομένη των εκλογών. Όσον αφορά τη ριζοσπαστική Αριστερά, θα πρέπει πιστεύω να αφήσει τον σεχταρισμό και τον αντιευρωπαϊσμό και να ακολουθήσει τον δρόμο της ενότητας, αυτόν που χαράζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι δε Πράσινοι, που η συμβολή τους είναι σημαντική, θα πρέπει βέβαια να αποφασίσουν «με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν» ανάμεσα σε Δεξιά και Αριστερά. Η αριστερή συμμαχία πρέπει να σφυρηλατηθεί από τώρα, προγραμματικά, πολιτικά, εκλογικά. Κάποια βήματα έχουν γίνει σε μερικές χώρες (Πορτογαλία, Ισπανία), αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με ενεργή συμβολή του ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζονται γρήγορα κι άλλα.

* Συμμετέχετε από την αρχή στο εγχείρημα του προοδευτικού πόλου. Τι είναι αυτό που σας κινητοποίησε; Και ποιο είναι το ζητούμενο στην Ελλάδα;

Στα χρόνια της κρίσης άλλαξε ο πολιτικός χάρτης της χώρας. Κορμός των προοδευτικών δυνάμεων είναι πλέον -και πιστεύω πως θα παραμείνει- ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος και ωρίμασε πολιτικά, άσχετα αν κανείς συμφωνεί με όλα όσα κάνει. Με βάση αυτή τη νέα πραγματικότητα, υποστηρίζω εδώ και χρόνια την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί βέβαια το αντίπαλο δέος είναι η Ν.Δ., ο κύριος υπεύθυνος για την κατάρρευση της χώρας, που μάλιστα διολισθαίνει συνεχώς προς τα δεξιά και τον εθνικισμό, ενώ διατηρεί και το νεοφιλελεύθερο οικονομικό της πρόγραμμα.

Πιστεύω εξάλλου πως η θέση της Κεντροαριστεράς είναι σ’ αυτόν τον πόλο. Κεντροαριστερά με κύριο αντίπαλο την Αριστερά και στόχο τη «στρατηγική ήττα» της δεν νοείται.

Η συμφωνία των Πρεσπών, η αποχώρηση των ΑΝ.ΕΛΛ., η επιτυχής διαχείριση του τρίτου Μνημονίου και της εξόδου από αυτό και η κοινωνική και δημοκρατική ευαισθησία πολλών μέτρων της κυβέρνησης, η συνεργασία με την ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία οπωσδήποτε συνέβαλαν σημαντικά στην κινητοποίησή μου. Το ζητούμενο σήμερα είναι η συνέχιση και η ενίσχυση των πολιτικών αυτών και η εγκατάλειψη ορισμένων λαϊκιστικών πρακτικών και νοοτροπιών. Με άλλα λόγια, η χώρα να μείνει πραγματικά Αριστερά και να εμποδιστεί η παλινόρθωση μιας ρεβανσιστικής, εθνικιστικής και φθαρμένης Δεξιάς.