"...Δεν φτάνουν όμως αυτά για να εξηγήσουν την τόση συγκίνηση από την πρόωρη αποδημία του. Πρέπει να υπάρχει κάτι που να τα συνθέτει, να τα δένει, να τους δίνει ένα βαθύτερο νόημα. Μια λέξη. Την υπαινίχθηκαν διάφοροι φίλοι του από τη στιγμή που άρχισε να απλώνεται το πέπλο της θλίψης. Την πρόφερε ο Νίκος Φίλης χθες το μεσημέρι στον επικήδειό του: συντροφικότητα. Τι περίεργο! Αν η λέξη «σύντροφος» έχει υποστεί κακοποίηση από την ιστορία, αν έχει δυσφημιστεί και καταστεί σχεδόν ύποπτη, η «συντροφικότητα» διατηρεί την αρχική της αθωότητα. Η πρώτη συνδέεται αρνητικά με την πολιτική, η δεύτερη θετικά με την αγάπη..."

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/04/19 

"Η ΑΥΓΗ", 04/04/19

ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΣΧΟΛΙΟ: Ορθώς, πολύ ορθώς, ο παλιός μου γνώριμος από την «ΑΥΓΗ» άλλων –καλών- καιρών, Μιχάλης Μητσός, κάνει τη διάκριση «συντρόφου» και «συντροφικότητας» και αυτό είναι το πιό βασικό, που ορθώς ετόνισε στον επικήδειό του ο Νίκος Φίλης, με λόγο καθαρό, είτε συμφωνεί κανείς μαζύ του, είτε όχι κατά τα λοιπά, στον πολιτικό του λόγο. Ήμουν κι εγώ στην πολιτική κηδεία του Βασίλη και  ξεχώρισα το δικό του επικήδειο, από τους υπολοίπους (χρειάζονταν, άραγε, τόσοι;...) που εκφωνήθηκαν, με πιό έντονη την προσωπική διάσταση, είτε την «ηρωϊκή», περιττή όμως. Σκέφθηκα, όμως, ότι τώρα που η πολιτική κηδεία έχει κατακτήσει ισότιμη θέση με την αντίστοιχη θρησκευτική, ότι θα πρέπει να περιβληθεί με κάποιο τυπικό/τελετουργικό, με πρόβλεψη αντίστοιχων χώρων στα κοιμητήρια, ώστε και λειτουργική να είναι, όσο και εξ ορισμού απέριττη, αλλά πάντως όχι απρόσωπη και «διεκπεραιωτική» τελετή. Θα επαναλάβω στην κατεύθυνση αυτή, την εικόνα της πολιτικής κηδείας ενός άλλου αγαπητού συναδέλφου, του αξέχαστου Γιάννη  Διακογιάννη, το Δεκέμβριο του 2006,  η οποία με συνοδεύει πάντοτε. Από την είσοδο σχεδόν του Β’ νεκροταφείου μέχρι το σημείο όπου ήταν το φέρετρο με τη σορό του, ένα ατέλειωτο κόκκινο χαλί που ακολουθούσαν οι πολλοί που είχαν προσέλθει γιά το ύστατο χαίρε,  στην ουρά γιά να τον αποχαιρετίσουν, «επίσημοι» και μη, όπως ο πρ, Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωστής Στεφανόπουλος, με το Αdaggio του Albignoni μόνον σε συνοδευτική μουσική υπόκρουση, εξόχως υποβλητική. Μόνον η «φωνή» του ακούσθηκε με τη διαθήκη του που είχε διαβάσει η καλή συνάδελφος Ντόρα Νταϊλιάνα, αφήνοντας την αγάπη του στην αγαπημένη του Σύμη, μαζύ με τα δικαιώματα του τελευταίου του βιβλίου. Βουβοί όλοι, αλλά η βουβή τιμή σε κάποιον που εξέλιπε δεν είναι πιό ουσιαστική και βεβαίως ανυπόκριτη; Ας προβληματισθούμε, γιά την καλύτερη τιμή σε αυτούς που τιμούμε...

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης