"...Στην κουβέντα που κάναμε πίνοντας τον καφέ μας φυσικά σχολιάσαμε την πρόσφατη πυρκαγιά και το τι θα μπορούσε να γίνει και εκεί που βρισκόμασταν αν, Θεός φυλάξοι, έπεφτε μια απρόσεχτη σπίθα. Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω. Και βέβαια δεν είναι ο μόνος οικισμός στην Ελλάδα που υφίσταται με τέτοιους «κανόνες».Φαντάζομαι ότι ούτε και το κράτος στο σύνολό του δεν θέλει να το σκέφτεται. Διότι η εφαρμογή της νομιμότητας σε τέτοια έκταση θα έπρεπε να περιλάβει σχεδιασμό δρόμων (άρα να «κλέψει» λωρίδες από τα οικόπεδα), κατεδαφίσεις αναρίθμητων αυθαιρέτων (η πληρωμή προστίμων δεν αποτρέπει τον κίνδυνο της φωτιάς), εκτεταμένα μέτρα πυρασφάλειας, και δεν ξέρω τι άλλο...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/04/19

1. Καλός ο δικαστής, αλλά είναι και λογοτέχνης
Κύριε διευθυντά,

Ο Κύκλος Λογοτεχνών Δικαστών είναι αξιέπαινος για την απόφασή του να τιμήσει τους φιλέλληνες λογοτέχνες και ποιητές που στήριξαν την Ελληνική Επανάσταση του 1821. Ελπίζω να μην έχει κανείς από τους σημερινούς Δικαστές Λογοτέχνες την τύχη παλαιότερου δικαστικού λει­τουργού, για τον οποίο κάποιος επιθεωρητής αρεοπαγίτης είχε γράψει στην έκθεσή του: «Καλός, αλλά ασχολείται και με τη λογοτεχνία»...

Μιχ. Σπηλιωτακάρας, Επίτ. Σύμβουλος Ελεγκτικού Συνεδρίου

2. Ο βαθύς, «βουβός» διχασμός της Τουρκίας

Κύριε διευθυντά,

Η σημερινή περίοδος προσφέρει ευκαιρίες για την επίλυση χρόνιων εθνικών θεμάτων, όπως είναι το Κυπριακό και οι σχέσεις μας με την Τουρκία, αλλά εγκυμονεί και κινδύνους. Γι’ αυτό η επίλυση πρέπει να πραγματοποιηθεί αυτή τη φορά με τη σύμπνοια των κομμάτων. Οι δηλώσεις του κ. Κοτζιά περί «μοναχοφάηδων» και του κ. Κατρούγκαλου περί «των χιλιομέτρων ακτογραμμών της Τουρκίας κ.λπ.», ήδη δημιουργούν την εντύπωση ότι οι πάγιες ελληνικές θέσεις που διαμορφώθηκαν με βάση τις διεθνείς συνθήκες εγκαταλείπονται, αφού οι παράλογες τουρκικές διεκδικήσεις απορρέουν από τουρκικές ερμηνείες του διεθνούς δικαίου.

Η Τουρκία επιδιώκει λύσεις με πλαίσιο το δίκιο του ισχυρού. Οι σχέσεις της με όλα τα γειτονικά κράτη βρίσκονται στο ναδίρ λόγω της επεκτατικής της πολιτικής.

Αυτή εδράζεται στην πολεμική της μηχανή την οποία επιδεικνύει προς αντιπάλους, αλλά και προς τον ισλαμικό κόσμο τον οποίο επιδιώκει να μονοπωλήσει, περιορίζοντας συγχρόνως την επιρροή της Σαουδικής Αραβίας, και όλα αυτά με γενναία οικονομική ενίσχυση από το Κατάρ. Στο πλευρό της έχει σουνίτες, τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και τους τζιχαντιστές σουνίτες της Συρίας.

Με το Ιράν των σιιτών έχει μόνο εικονικά αμβλύνει τις εχθρότητες, γιατί οι θρησκευτικές αντιπαλότητες δεν πρέπει να ξεχνάμε (χριστιανοί και αριστεροί έχουν αρκετή εμπειρία), είναι «θέλημα του Αλλάχ»! Τώρα η προσέγγιση με τη Ρωσία τι άραγε να προοιωνίζεται με ένα παρελθόν φαγωμάρας αιώνων; Το μόνο που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι το εμπόριο, το οποίο ακμάζει και με τις ΗΠΑ καθώς και με χώρες της Ε.Ε. (άλλωστε η διαδικασία ένταξης σκάλωσε και ίσως ενισχύσει την εμβάθυνση των θεσμών). Προσώρας οι Αμερικανοί έθεσαν τις προϋποθέσεις απόκτησης από την Τουρκία των F-35 με αφορμή τους S-400. Η Ε.Ε. οφείλει να της πει, τουλάχιστον, ότι μπορεί και χωρίς αυτήν. Τα υπαρκτά, πάντως, ισχυρά εμπορικά συμφέροντα μας δυσκολεύουν.

Σήμερα στο εσωτερικό της Τουρκίας υπάρχει βαθύς διχασμός. Υπάρχουν χιλιάδες απολυμένοι και κυνηγημένοι. Στις ένοπλες δυνάμεις συνεχίζονται οι συλλήψεις και το brain drain καλπάζει. Επίσης, τα ανώτατα και ενδιάμεσα στελέχη των ενόπλων δυνάμεων συμμετέχουν σε αυτό, μόνο που εδώ το drain είναι στις φυλακές. Η δε οικονομία της διανύει ολισθηρή κατηφόρα.

Η απομόνωση της Τουρκίας, ως αποτέλεσμα της πολιτικής της, αυξήθηκε και οι μνηστήρες της «Πηνελόπης» φθίνουν λόγω των νέων ενεργειακών προοπτικών που αναδύονται στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αυτή είναι η σημερινή κατάσταση∙ αποτελεί δε ευκαιρία για την Κύπρο και την Ελλάδα να προωθήσουν, όχι από θέση αδυναμίας, λύσεις με βάση το διεθνές δίκαιο.

Θεόδωρος Στάθης, Πρώην υφυπουργός, Εθνικής Αμυνας

3. «Εύφλεκτες» περιοχές, διάχυτη ασυδοσία

Κύριε διευθυντά,

Η τραγωδία της περυσινής πύρινης εκατόμβης στο Μάτι της Αττικής επανήλθε στην επικαιρότητα με την έκδοση του εισαγγελικού πορίσματος που καταλογίζει ευθύνες σε είκοσι πρόσωπα, πολιτικά και μη. Δεν έχω καμία σχέση με την περιοχή ούτε γνωρίζω κανέναν από τους εμπλεκομένους, ούτε έχω οποιοδήποτε άλλο συμφέρον στην υπόθεση. Η Δικαιοσύνη καλείται να κάνει τη δουλειά της, και εκεί δεν μου πέφτει λόγος. Ωστόσο αναρωτιέμαι αν ως κράτος στο σύνολό του (κυβέρνηση, αντιπολίτευση, δημόσια διοίκηση και πολίτες) διδαχθήκαμε κάτι ουσιαστικό από την τραγική εκείνη μέρα του Ιουλίου. Τι εννοώ; Δύο εβδομάδες μετά την πυρκαγιά, πήγαμε ένα δειλινό στο εξοχικό ενός φίλου σε παραλιακή περιοχή της Χαλκιδικής. Η πρόσβαση στο σπίτι ήταν από έναν «διάδρομο» ανάμεσα σε δύο περιφράξεις, περιστοιχισμένο από θάμνους και δέντρα που χάιδευαν τα πλευρά του αυτοκινήτου καθώς αυτό ίσα ίσα περνούσε ανάμεσά τους, για να φτάσει έπειτα από 200 μέτρα στο περίκλειστο οικόπεδο του προορισμού μας.

Γύρω γύρω παρόμοια οικόπεδα με κατοικίες κάθε λογής (νόμιμες ή παράνομες, δεν ξέρω), με κυρίαρχο δέντρο στους κενούς χώρους το πεύκο, και στρωμένα αντίστοιχα με ξηρές πευκοβελόνες. Η έκταση του οικισμού καθόλου μικρή, σίγουρα πολλές δεκάδες σπίτια, όλα με τις ίδιες συνθήκες δόμησης και χωροταξίας. Στην κουβέντα που κάναμε πίνοντας τον καφέ μας φυσικά σχολιάσαμε την πρόσφατη πυρκαγιά και το τι θα μπορούσε να γίνει και εκεί που βρισκόμασταν αν, Θεός φυλάξοι, έπεφτε μια απρόσεχτη σπίθα. Ούτε να το σκέφτομαι δεν θέλω. Και βέβαια δεν είναι ο μόνος οικισμός στην Ελλάδα που υφίσταται με τέτοιους «κανόνες».Φαντάζομαι ότι ούτε και το κράτος στο σύνολό του δεν θέλει να το σκέφτεται. Διότι η εφαρμογή της νομιμότητας σε τέτοια έκταση θα έπρεπε να περιλάβει σχεδιασμό δρόμων (άρα να «κλέψει» λωρίδες από τα οικόπεδα), κατεδαφίσεις αναρίθμητων αυθαιρέτων (η πληρωμή προστίμων δεν αποτρέπει τον κίνδυνο της φωτιάς), εκτεταμένα μέτρα πυρασφάλειας, και δεν ξέρω τι άλλο.

Πράγματα που έχουν τεράστιο κόστος, τόσο για το Δημόσιο όσο και για χιλιάδες ιδιοκτήτες.

Ποιος τολμάει να ανάψει τέτοια φωτιά (ας μου συγχωρηθεί η μεταφορά) στη χώρα, ιδίως σε εκλογική χρονιά; Είναι πολύ πιο εύκολο να επιμερίζουμε ευθύνες με μορφή μνημοσύνου. Αφού πρώτα έχουμε κλάψει στις κηδείες.

Αντώνης Παπαγιάννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

4. Εύγε στην «Κ» για τη στήλη αναγνωστών

Κύριε διευθυντά,

Τα «Γράμματα Αναγνωστών» του Σαββάτου της 16ης Μαρτίου κυριολεκτικά με υποχρεώνουν να συγχαρώ θερμά και να ευχαριστήσω την «Κ», καθώς και τον αρμόδιο φροντιστή της ολοσέλιδης αλληλογραφίας.

Διάβασα δύο φορές όλες τις επιστολές της 16ης, την πρώτη φορά κατ’ ιδίαν και τη δεύτερη εις επήκοον της συζύγου μου. Δεν σκοντάψαμε πουθενά – και αυτό δεν είναι λίγο στους μπερδεμένους καιρούς μας.

Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Χαλκίδα

5. Προς το μέλλον με ακρότητες;

Κύριε διευθυντά,

Πολύ ωραία βέβαια η πρόταση της κυρίας Ελευθερουδάκη στην «Καθημερινή» της 19ης Μαρτίου. Αν δεν κάνω λάθος όμως, ήδη ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προ πολλών ετών είχε προτείνει να ξεχάσουμε τα παλιά και να βλέπουμε μόνο μπροστά.

Οι ονομαζόμενοι Δεξιοί έκαναν μια καλή προσπάθεια να ακολουθήσουν αυτήν την πρόταση, αλλά δεν νομίζω ότι βρήκαν μεγάλη ανταπόκριση από την κομμουνιστική, τώρα Αριστερά, πλευρά.

Η οποία συνεχίζει το γνωστό ακραίο λεξιλόγιο, και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς, όπως π.χ. το πορτρέτο του Αρη Βελουχιώτη σε δημόσιες υπηρεσίες, για να μην ξεχνάμε τα κατορθώματά της. Κρίμα.

Αλέξανδρος Μπέζης, Κηφισιά