"...Το «πετρέλαιο» στην εποχή του Ιντερνετ συλλέγεται υπογείως, από μη δημόσια προσβάσιμες πηγές. Δεν πρόκειται για αυθαίρετο συμπέρασμα. Το διαπιστώνουν οι αρμόδιοι της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα καθώς και της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όταν καταπιάνονται έπειτα από σχετικές προσφυγές με υποθέσεις «φακελώματος» πολιτών και παράνομης επεξεργασίας και πώλησης των δεδομένων τους σε τρίτους. Το ίδιο συμπεραίνουν ενώσεις καταναλωτών, όταν δέχονται καταγγελίες για διάφορες «περίεργες» διαφημίσεις. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και με φυλλάδιο μια εταιρεία υποσχόταν τρελές πωλήσεις σε όσους επιχειρηματίες την προσλάμβαναν για να τους διαθέσει αμέσως τα κάθε λογής αρχεία της (με παχύσαρκους πολίτες, νεαρές μητέρες, κατόχους κατοικιδίων κ.λπ.) προκειμένου να γίνεται στοχευμένη διαφήμιση. Πριν από ακριβώς έναν χρόνο η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος προχώρησε σε δύο συλλήψεις Ελλήνων γιατί είχαν καταρτίσει ψηφιακές λίστες με «1,5 εκατομμύριο εγγραφές πολιτών» και πουλούσαν τα δεδομένα σε τρίτους...."

To κύριο θέμα, από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 20-21/04/19

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΔΗΜΟΥ

Δεν είναι μόνο το ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (και σπιτιού), η οικογενειακή κατάσταση ή οι καταναλωτικές συνήθειες. Το «πετρέλαιο της ψηφιακής εποχής», όπως έχει χαρακτηρίσει τα προσωπικά δεδομένα ο «Economist» σε δημοσίευμά του, αποδεικνύεται πως είναι και τα... κιλά σωματικού βάρους, τα τετραγωνικά του εξοχικού σπιτιού, ο σκύλος στον κήπο, η ερωτική ζωή, οι πολιτικές πεποιθήσεις, η συμμετοχή σε συνδικαλιστική δράση, η χρήση φακών επαφής. Η λίστα μοιάζει ατελείωτη και το «εμπόρευμα» πωλείται ακριβά, «από μερικές εκατοντάδες έως και εκατομμύρια ευρώ», σύμφωνα με αστυνομικές πηγές. Ο αγοραστής προσπαθεί να μένει αόρατος, ενόσω εκείνος που δημιουργεί και βγάζει στο σφυρί ευαίσθητα αρχεία ψαρεύει - εν αγνοία των θυμάτων του, προφανώς - τις πληροφορίες σε κάθε είδους πηγή: υποθηκοφυλακεία, τηλεφωνικούς καταλόγους, ακόμα και στα κουδούνια των πολυκατοικιών ή σε αναρτήσεις και σχόλια στο Facebook.

Συχνά όμως το «πετρέλαιο» στην εποχή του Ιντερνετ συλλέγεται υπογείως, από μη δημόσια προσβάσιμες πηγές. Δεν πρόκειται για αυθαίρετο συμπέρασμα. Το διαπιστώνουν οι αρμόδιοι της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα καθώς και της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όταν καταπιάνονται έπειτα από σχετικές προσφυγές με υποθέσεις «φακελώματος» πολιτών και παράνομης επεξεργασίας και πώλησης των δεδομένων τους σε τρίτους. Το ίδιο συμπεραίνουν ενώσεις καταναλωτών, όταν δέχονται καταγγελίες για διάφορες «περίεργες» διαφημίσεις. Είναι ενδεικτικό ότι ακόμα και με φυλλάδιο μια εταιρεία υποσχόταν τρελές πωλήσεις σε όσους επιχειρηματίες την προσλάμβαναν για να τους διαθέσει αμέσως τα κάθε λογής αρχεία της (με παχύσαρκους πολίτες, νεαρές μητέρες, κατόχους κατοικιδίων κ.λπ.) προκειμένου να γίνεται στοχευμένη διαφήμιση.

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος προχώρησε σε δύο συλλήψεις Ελλήνων γιατί είχαν καταρτίσει ψηφιακές λίστες με «1,5 εκατομμύριο εγγραφές πολιτών» και πουλούσαν τα δεδομένα σε τρίτους. Δεν είναι η μοναδική περίπτωση και σίγουρα η έρευνα σε τέτοιες υποθέσεις δεν σταματά στις χειροπέδες, αλλά μόνο όταν δοθούν οι πιο κρίσιμες απαντήσεις: Από πού και πώς άρπαξαν τα ευαίσθητα δεδομένα τόσων πολιτών, πού τα έδωσαν και γιατί;

Ο περίφημος GDPR. Οι επιτήδειοι καθώς και ο κίνδυνος «ατυχήματος», δηλαδή η διαρροή προσωπικών δεδομένων από νόμιμες λίστες, παραμένουν την ώρα που στη χώρα μας ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας προσπαθούν να προσαρμοστούν στον περίφημο GDPR. Ο Ευρωπαϊκός Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων προβλέπει αυστηρούς περιορισμούς, πρόστιμα και νέους κανόνες στη διαχείριση - μεταβίβαση - χρήση - επεξεργασία των στοιχείων ενώ μεταξύ άλλων αναγκάζει τον υπεύθυνο επεξεργασίας δεδομένων να αποδείξει ότι είχε λάβει όλα τα μέτρα για την προστασία τους. Σύμφωνα με πληροφορίες των «ΝΕΩΝ» ωστόσο τα αποτελέσματα από πρόσφατο έλεγχο σε 65 ελληνικές ιστοσελίδες (τράπεζες, e-shop, ασφαλιστικές εταιρείες κ.λπ.) με μεγάλη επισκεψιμότητα ήταν απογοητευτικά, αφού δεν ενημερώνουν καθόλου τον πολίτη ή το κάνουν ελλιπώς για τον λόγο επεξεργασίας των δεδομένων του, αν διαβιβάζουν στοιχεία σε άλλους, σε ποιους και γιατί.

Την ίδια στιγμή, οι αστυνομικοί της Δίωξης είναι ξεκάθαροι: Η ευκολία κλοπής προσωπικών δεδομένων μέσα από τη δεξαμενή του Διαδικτύου εξαρτάται από τα μέτρα ασφαλείας (υπολογιστικών συστημάτων, λογαριασμών ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, social media, ηλεκτρονικής τραπεζικής κ.ά.) που χρησιμοποιεί ατομικά ο κάθε άνθρωπος και το κατά ποσό ενημερωμένος είναι για τις ψηφιακές απειλές. Ο όγκος των online δεδομένων είναι τεράστιος και οι επιτήδειοι αναζητούν τα κατάλληλα περάσματα. Κάποιες φορές είναι το hacking (παράνομη πρόσβαση σε συστήματα), άλλες το «ηλεκτρονικό ψάρεμα» (το λεγόμενο phishing, επιθέσεις που έχουν γίνει και σε εταιρείες - κολοσσούς) ή και συνδυασμός διαφορετικών μεθόδων.

Μεγάλα κέρδη. «Στην "εποχή της πληροφορίας" που διανύουμε είναι αδιαμφισβήτητο πως τα προσωπικά μας δεδομένα έχουν μεγάλη αξία. Συνεπώς η παράνομη πώληση των δεδομένων αυτών είναι επικερδής σε συνάρτηση πάντα με το είδος, τη ζήτηση και το μέγεθος» λέει χαρακτηριστικά ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος Βασίλης Παπακώστας. Ο ίδιος προσθέτει ότι «το αντίτιμο πώλησης των προσωπικών δεδομένων ποικίλλει ανάλογα με το είδος των δεδομένων». Στο ίδιο μήκος κύματος ο επικεφαλής της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα και επίτιμος πρόεδρος του ΣτΕ Κωνσταντίνος Μενουδάκος: «Είναι εμφανές από υποθέσεις που έχουμε χειριστεί ότι γίνεται αγοραπωλησία δεδομένων και φαίνεται να είναι αρκετά επικερδής διαδικασία».

Ενδεικτικά, η απειλή προστίμου 75.000 ευρώ σε εταιρεία για τον «βομβαρδισμό» των mail πολιτών με διαφημίσεις (είχε αναπτυχθεί ένας μηχανισμός που μπορούσε να στέλνει 15.000 μηνύματα την ημέρα!) αποδείχθηκε πολύ μικρή μπροστά στο κέρδος από το «πελατολόγιο», δεδομένου ότι η εταιρεία συνέχιζε τη δραστηριότητά της παρότι είχε ειδοποιηθεί ευθέως για τη χρηματική ποινή. Τέτοιου είδους μηνύματα, τα λεγόμενα spam, σε κινητά τηλέφωνα και στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μαζί με το ανελέητο «κυνήγι» των πολιτών από εισπρακτικές και εταιρείες ενημέρωσης οφειλετών βρίσκονται στην κορυφή της λίστας καταγγελιών στην (υποστελεχωμένη σήμερα) Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα. Αν και οι οργανικές θέσεις είναι 75, στην ανεξάρτητη Αρχή εργάζονται σήμερα 40, σύμφωνα με τον επικεφαλής: «Και ούτε οι 75 θα ήταν αρκετοί. Μια διαδικασία για 13 ελεγκτές μέσω ΑΣΕΠ οδεύει προς ολοκλήρωση, ελπίζουμε σύντομα να αυξηθούν οι οργανικές θέσεις και να εγκριθούν οι προσλήψεις». Η συμβουλή των αρμοδίων προς τον πολίτη είναι να προστατεύουν και ίδιοι τα προσωπικά δεδομένα τους και να ζητούν αναλυτική ενημέρωση. Εξάλλου, στην Αρχή μπορούν (και πρέπει) να απευθύνονται αφότου έχουν επικοινωνήσει με τον εκάστοτε υπεύθυνο επεξεργασίας (για παράδειγμα να ζητήσει από την Google να αφαιρέσει link με το όνομά του κ.λπ.).

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",
20-21/04/19

ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ο επιστημονικός κλάδος της προστασίας προσωπικών δεδομένων αποτελείται από τέσσερα συστατικά: ορολογία, δικαιώματα, υποχρεώσεις και ρυθμιστές. Ο νομοθέτης επινοεί νέους όρους, για να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε. Τα «προσωπικά δεδομένα» είναι κάθε πληροφορία που αναφέρεται σε ένα φυσικό πρόσωπο η ταυτότητα του οποίου είναι γνωστή ή μπορεί να εξακριβωθεί. Αυτό το φυσικό πρόσωπο είναι το «υποκείμενο των δεδομένων». Αυτός που καθορίζει τον σκοπό και τον τρόπο της επεξεργασίας των προσωπικών δεδομένων είναι ο «υπεύθυνος επεξεργασίας», που μπορεί να τα επεξεργάζεται μόνος του με το προσωπικό του ή να αναθέτει το έργο σε τρίτη οντότητα, τον «εκτελούντα την επεξεργασία». Ολα αυτά υπάρχουν από το 1997 με τον ιδρυτικό νόμο αρ. 2472, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, παράλληλα με τον νέο Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων.


Ο GDPR εμπλουτίζει ιδίως το δεύτερο και το τρίτο συστατικό της προστασίας προσωπικών δεδομένων. Το υποκείμενο των δεδομένων έχει το δικαίωμα, όταν κάποιος υπεύθυνος επεξεργασίας συλλέγει τα προσωπικά δεδομένα, να ενημερώνει αναλυτικά για την τύχη τους. Αφού ενημερωθεί, έχει το δικαίωμα να αντιταχθεί υποβάλλοντας ένσταση και αντίρρηση για την επεξεργασία των στοιχείων του. Μπορεί να ζητήσει και τη διαγραφή των δεδομένων του, ακόμη και των αποτελεσμάτων που μπορεί να δίνουν μηχανές αναζήτησης στο Διαδίκτυο με κριτήριο έρευνας το όνομά του. Αυτό είναι το «δικαίωμα στη λήθη», μια από τις καινοτομίες του GDPR. Μια ακόμη καινοτομία είναι το «δικαίωμα ανθρώπινης παρέμβασης», για να επανεξεταστούν προσωπικά δεδομένα που οδηγούν σε μια αρνητική απόφαση, όταν αυτή λαμβάνεται με αυτοματισμό (π.χ. εξετάσεις οδήγησης). Καθώς στο μέλλον η τεχνητή νοημοσύνη θα υποδέχεται αιτήματα λήψης αποφάσεων για άτομα, ο GDPR λειτουργεί ως μια θεσμική εγγύηση ότι οι μηχανές θα υπηρετούν τον άνθρωπο κι όχι το αντίθετο.

Από τις 25.5.2018 που τέθηκε σε εφαρμογή ο GDPR, όλες οι δημόσιες υπηρεσίες και οι ιδιωτικοί φορείς που επεξεργάζονται προσωπικά δεδομένα ατόμων από επίπεδο περιφέρειας και ευρύτερα (όχι τοπικά), έχουν την υποχρέωση να ορίσουν έναν Υπεύθυνο Προστασίας Δεδομένων (Data Protection Officer). Ελάχιστοι φορείς το έχουν ήδη πράξει. Οι φορείς υποχρεούνται επίσης να καταρτίσουν Αρχείο δραστηριοτήτων επεξεργασιών προσωπικών δεδομένων, μια υποχρέωση διαφάνειας που ελάχιστοι έχουν εκπληρώσει. Για κάθε κατηγορία επεξεργασιών δεδομένων που ενδέχεται να ενέχει σοβαρές επιπτώσεις στα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ατόμων (π.χ. λειτουργία κλειστών κυκλωμάτων τηλεόρασης), οι υπεύθυνοι επεξεργασίας οφείλουν να εκπονήσουν μελέτη εκτίμησης αντικτύπου. Οταν διαπιστωθεί παραβίαση, οι υπεύθυνοι οφείλουν πλέον εντός 72 ωρών να ενημερώσουν την Αρχή. Η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα είναι ο εθνικός ρυθμιστής, μαζί με τους DPO κάθε φορέα. Η καθυστέρησή της στην επεξεργασία προσφυγών και καταγγελιών είναι παροιμιώδης κι έχει ήδη καταδικαστεί τουλάχιστον πέντε φορές από τη Δικαιοσύνη να καταβάλει αποζημιώσεις επειδή υπερέβη τον εύλογο χρόνο διεκπεραίωσης υποθέσεων. Το μοντέλο του πολυπρόσωπου οργάνου με συνταξιούχο δικαστικό επικεφαλής έχει αποτύχει. Θα πρέπει να περάσουμε στην πιο έξυπνη λύση που ακολουθεί η Κύπρος, με ορισμό Επιτρόπου Προστασίας Δεδομένων και στελέχωση με το αναγκαίο ανθρώπινο δυναμικό.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο που θα αναδειχθεί από τις Ευρωεκλογές θα θεσπίσει το επόμενο μεγάλο νομοθέτημα: τον Κανονισμό Ιδιωτικότητας στις Ηλεκτρονικές Επικοινωνίες. Με αφετηρία τις ρυθμίσεις του GDPR, η ΕΕ είναι έτοιμη να προχωρήσει στην ενεργοποίηση του ePrivacy Regulation, οπότε θα πρέπει να ακολουθήσει ένα νέο κύμα συμμόρφωσης του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Αυτή θα είναι και η τελευταία τους ευκαιρία, πριν ξεκινήσουν οι μεγάλες κυρώσεις για τις παραβάσεις που ήδη έχουν σημειωθεί.

-Ο Βασίλης Σωτηρόπουλος είναι δικηγόρος και υποψήφιος ευρωβουλευτής με το Ποτάμι

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 20-21/04/19

ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΝΑΤΑΣΑΣ ΜΠΑΣΤΕΑ

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διαρροή δεδομένων στην Ιστορία: αφορά 772 εκατομμύρια διευθύνσεις email και 21 εκατομμύρια κωδικούς και έγινε γνωστή πριν από λίγες ημέρες. Το πακέτο αυτό των 87 GB ουσιαστικά συγκεντρώνει παραβιάσεις από χιλιάδες διαφορετικές πηγές. Λίγο νωρίτερα εκατοντάδες γερμανοί πολιτικοί είδαν να διαρρέουν προσωπικά τους δεδομένα - ηλεκτρονική αλληλογραφία, προσωπικές συζητήσεις, φωτογραφίες από διακοπές, φωτογραφίες από ταυτότητες, πληροφορίες για τραπεζικούς λογαριασμούς. Υπήρξαν και άλλες διαρροές προσωπικών δεδομένων αρκετών εκατομμυρίων χρηστών παγκοσμίως, από εφαρμογές ή διαδικτυακά παιχνίδια - και όλα αυτά μόλις μέσα στους τρεις πρώτους μήνες του 2019.

Τα προσωπικά μας δεδομένα δεν κινδυνεύουν όμως, μόνο από διαρροές ή κλοπές. Κινδυνεύουν και από τους ίδιους τους «φύλακες». Οπως έγινε γνωστό την περασμένη εβδομάδα από το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC, ο δημιουργός του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ συζητούσε εδώ και χρόνια σχέδια να πωλήσει πρόσβαση στα στοιχεία των χρηστών του δικτύου προκειμένου να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Υστερα από μελέτη 4.000 εσωτερικών εγγράφων της εταιρείας - που διέρρευσαν - το δίκτυο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ζάκερμπεργκ «επέβλεπε σχέδια να ενισχύσει τη δύναμη του κοινωνικού δικτύου και να ελέγξει τους αντιπάλους χρησιμοποιώντας τα προσωπικά στοιχεία των 2,3 δισεκατομμυρίων ενεργών χρηστών του ως διαπραγματευτικό χαρτί, ενώ δημόσια ισχυριζόταν ότι προστάτευε τα στοιχεία αυτά». Υπάρχει και παράδειγμα: «Το Facebook παραχωρούσε στην Amazon εκτεταμένη πρόσβαση σε προσωπικά στοιχεία χρηστών επειδή η Amazon αγόραζε πολλή διαφήμιση στο Facebook και οι δύο εταιρείες συνεργάστηκαν για την προβολή του smartphone Fire».

Τα προσωπικά μας δεδομένα δεν κινδυνεύουν όμως, μόνο από διαρροές ή κλοπές. Κινδυνεύουν και από τους ίδιους τους «φύλακες». Οπως έγινε γνωστό την περασμένη εβδομάδα από το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC, ο δημιουργός του Facebook Μαρκ Ζάκερμπεργκ συζητούσε εδώ και χρόνια σχέδια να πωλήσει πρόσβαση στα στοιχεία των χρηστών του δικτύου προκειμένου να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Υστερα από μελέτη 4.000 εσωτερικών εγγράφων της εταιρείας - που διέρρευσαν - το δίκτυο κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Ζάκερμπεργκ «επέβλεπε σχέδια να ενισχύσει τη δύναμη του κοινωνικού δικτύου και να ελέγξει τους αντιπάλους χρησιμοποιώντας τα προσωπικά στοιχεία των 2,3 δισεκατομμυρίων ενεργών χρηστών του ως διαπραγματευτικό χαρτί, ενώ δημόσια ισχυριζόταν ότι προστάτευε αυτά τα στοιχεία"

Το πιο ανατριχιαστικό από όλα αυτά είναι πως τα περιστατικά που αναφέρουμε έγιναν γνωστά τους τελευταίους μήνες. Αν προσθέσουμε σε αυτά και όλα όσα έχουν γίνει την περασμένη δεκαετία, έπειτα από τόσες διαρροές και αγοραπωλησίες, είναι προφανές πως τα προσωπικά στοιχεία όλων μας, ΟΛΩΝ ΜΑΣ, βρίσκονται στα χέρια επιτηδείων.

Ο ΛούΙς Μπράντεϊς, ένας από τους μεγάλους αμερικανούς δικαστές και εκ των ιδρυτών της νομοθεσίας για τα ιδιωτικά δεδομένα στη σύγχρονη εποχή, έγραψε κάποτε ότι «το δικαίωμα να είναι κάποιος μόνος είναι το πιο περιεκτικό από τα δικαιώματα και εκείνο το δικαίωμα που θεωρούν πιο σημαντικό οι ελεύθεροι άνθρωποι». Κι όμως, όσον αφορά την ιδιωτικότητα και τον ρόλο των γιγάντων της τεχνολογίας που διψούν για τα δεδομένα μας, τίποτα δεν φαίνεται να είναι αρκετό. Το περσινό σκάνδαλο με την εταιρία Cambridge Analytica έδειξε περίτρανα ότι τα στοιχεία μας δεν χρησιμοποιούνται μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά και ως όπλο για πολιτικά οφέλη. Το ερώτημα - κλειδί είναι: Πώς προστατεύεις τα προσωπικά δεδομένα των πολιτών επιτρέποντας στις εταιρείες να χρησιμοποιούν τα οφέλη της ψηφιακής εποχής;

Η μεταρρύθμιση του νόμου περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής στην Ευρώπη - το γνωστό GDPR - ήταν μια απόπειρα απάντησης σε αυτή την πρόκληση. Τα αποτελέσματα από την επιβολή των νέων κανόνων, εδώ και έναν χρόνο, είναι θετικά σε σχέση με το παρελθόν, αλλά ακόμα υπάρχει πολύς δρόμος.

«Πέραν της ασφάλειας των δεδομένων μας, οι κανόνες για τα ιδιωτικά δεδομένα παίζουν κρίσιμο ρόλο στις συζητήσεις για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, τα δίκτυα 5G και τους κανόνες του ανταγωνισμού. Αποτελούν συχνά βάση για τέτοιου είδους ζυμώσεις, για παράδειγμα, καθορίζοντας τα όρια για το μοίρασμα προσωπικών δεδομένων με ξένες κυβερνήσεις», έγραφε πρόσφατα στο «Politico» η ευρωπαία επίτροπος Δικαιοσύνης και Καταναλωτών Βέρα Τζούροβα.

Επειδή το θέμα είναι τεράστιο και αφορά τους πάντες, πολλές κυβερνήσεις έχουν αρχίσει να θεσπίζουν πιο αυστηρούς δικούς τους κανόνες όχι πια γενικά για όλους, αλλά για ειδικές ομάδες που χρήζουν μεγαλύτερης προστασίας, όπως πχ. τα παιδιά. Ο αποκλεισμός της λειτουργίας «like» και ο περιορισμός της συλλογής προσωπικών δεδομένων και εργαλείων γεωεντοπισμού στις δημοφιλείς πλατφόρμες, όπως το Instagram και το Facebook, είναι μεταξύ των 16 προτάσεων που έκανε η Γραμματεία Πληροφόρησης στη Βρετανία. Αναφέρει ότι τεχνικές που χρησιμοποιούν οι πλατφόρμες για να προτρέψουν τους χρήστες να εμπλακούν με κάποιον τρόπο, όπως τα streaks στο Snapchat και τα likes στο Facebook, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται προκειμένου οι νέοι κάτω των 18 ετών να παραμένουν περισσότερη ώρα στο Διαδίκτυο.

Αλλες προτάσεις αφορούν: τον περιορισμό συλλογής προσωπικών στοιχείων των παιδιών, τα οποία χρησιμοποιούνται από εταιρείες κοινωνικών μέσων. Τη χρήση της επιλογής «υψηλή ιδιωτικότητα» όσον αφορά τα παιδιά που χρησιμοποιούν πλατφόρμες κοινωνικών μέσων, συμπεριλαμβανομένου του αποκλεισμού εργαλείων γεωεντοπισμού και στοχευμένης διαφήμισης ως προεπιλογής. Την απαίτηση από τις εταιρείες των social media να αποδεικνύουν πως όλο το προσωπικό που συμμετέχει στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη των υπηρεσιών που μπορεί να χρησιμοποιήσουν παιδιά συμμορφώνεται με τον κώδικα πρακτικής. Εφαρμογή ισχυρών ελέγχων για την πιστοποίηση της ηλικίας σε πλατφόρμες ή αντιμέτωπιση όλων των χρηστών σαν να είναι παιδιά. Εταιρείες που δεν θα συμμορφωθούν με αυτές τις προβλέψεις αντιμετωπίζουν πρόστιμα ύψους έως και 4% των παγκόσμιων εισπράξεών τους - κάτι τέτοιο θα αντιστοιχούσε με 1,6 δισ. δολάρια για το Facebook.