"...Μέχρι πριν από οκτώ χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας χειροκροτούσε μαθητές που πετροβολούσαν αστυνομικά τμήματα, μέχρι πριν από δεκαπέντε ημέρες κορδωνόταν στη Βουλή για το «κίνημα» των μαθητικών καταλήψεων, του οποίου υπήρξε ηγέτης. Ενας αντιρρησίας γενικής χρήσης υπήρξε, έως την απότομη πολιτική του ενηλικίωση μετά το ρεσάλτο στην εξουσία. Και ο ίδιος και οι σύντροφοί του, που δεν έχουν ακόμη πενθήσει τον υπαρκτό σοσιαλισμό, κατάντησαν να περιμένουν πώς και πώς δώρα από τον πλανητάρχη, που κανονικά ήταν ο απόλυτος εχθρός τους. Κομφούζιο. Πώς να μη φέρεται αμήχανα ο καημένος, πώς να μην αισθάνεται άβολα, πώς να μην υποφέρει..."

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/11/16

Τρία κείμενα παρέμβασης γιά την επίσκεψη Ομπάμα και...εμάς, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

1. Γιατί υπέφερε ο πρωθυπουργός;
Του Σωκράτη Τσιχλιά

Χασμουρητά που κόπηκαν εν τη γενέσει τους, καθώς τον τσάκωσε το βλέμμα του Μπαράκ Ομπάμα, ελαφριά βαριεστημάρα, αμηχανία, γκριμάτσες, στάση σώματος που δεν έδειχνε κανένα σεβασμό, οικειότητες εκτός προδιαγραφών, αυτή ήταν η εικόνα του Ελληνα πρωθυπουργού κατά τις συναντήσεις του με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Τι περιμένατε όμως; Ο άνθρωπος ήταν σε πάρα πολύ δύσκολη θέση. Συνομιλούσε με τον ηγέτη τής πλέον καπιταλιστικής χώρας του κόσμου, μιας δύναμης «ιμπεριαλιστικής» που, μέχρι την ώρα που εξελέγη πρωθυπουργός, την είχε καταραστεί σε εκατοντάδες ομιλίες, αναλύσεις, συγκεντρώσεις και πορείες. Για ελάτε στη θέση του...

Ο πρωθυπουργός μας έχει καταγγείλει άπειρες φορές την παγκοσμιοποίηση ταυτίζοντάς την περίπου με το απόλυτο κακό. Πώς να μη δυσφορεί, ασυνειδήτως έστω, όταν ο κ. Ομπάμα λέει ότι απλώς δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το να βελτιώσουμε τις αρνητικές της επιπτώσεις. Ο Αλέξης Τσίπρας μεγάλωσε σ’ ένα πολιτικό περιβάλλον όπου ήρωες, πρωταγωνιστές της Ιστορίας τέλος πάντων, που αξίζουν θαυμασμού και σεβασμού ήταν αυτοί που πήραν μέρος στην ελασίτικη Αντίσταση, στον Εμφύλιο και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Γι’ αυτά ούτε κουβέντα δεν είπε ο Αμερικανός πρόεδρος. Οσο για την αρχαία Ελλάδα, κοιτίδα του πολιτισμού και της Δημοκρατίας την οποία ύμνησε, ξέρουμε πολύ καλά ότι κατά βάθος η Αριστερά είχε πάντα τις ενστάσεις της. Ηταν βλέπετε το θέμα των δούλων –εντελώς ασυγχώρητο–, αλλά και με τη φιλοσοφία τα πράγματα δεν είναι καλύτερα – ελάχιστα υλιστική για τα γούστα τους.

Μέχρι πριν από οκτώ χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας χειροκροτούσε μαθητές που πετροβολούσαν αστυνομικά τμήματα, μέχρι πριν από δεκαπέντε ημέρες κορδωνόταν στη Βουλή για το «κίνημα» των μαθητικών καταλήψεων, του οποίου υπήρξε ηγέτης. Ενας αντιρρησίας γενικής χρήσης υπήρξε, έως την απότομη πολιτική του ενηλικίωση μετά το ρεσάλτο στην εξουσία. Και ο ίδιος και οι σύντροφοί του, που δεν έχουν ακόμη πενθήσει τον υπαρκτό σοσιαλισμό, κατάντησαν να περιμένουν πώς και πώς δώρα από τον πλανητάρχη, που κανονικά ήταν ο απόλυτος εχθρός τους. Κομφούζιο. Πώς να μη φέρεται αμήχανα ο καημένος, πώς να μην αισθάνεται άβολα, πώς να μην υποφέρει...

                                                  "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/11/16

2. Μία ακόμα αναξιοπρέπεια

Του Ηλία Μαγκλίνη

Ο ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη το 2015 με βασικό σύνθημα-αίτημα την αξιοπρέπεια. Ωστόσο, και αφήνοντας κατά μέρος όλα όσα έχουν μεσολαβήσει από τότε έως σήμερα, η εμφάνιση και συμπεριφορά του Ελληνα πρωθυπουργού κατά τη διάρκεια της επίσκεψης Ομπάμα ήταν τουλάχιστον αναξιοπρεπής. Και όχι μόνο για τον ίδιο και την κυβέρνησή του, μα για τη χώρα. Πέρα από την κωμική πλέον αυτοπαγίδευσή του στο θέμα της γραβάτας, πέρα από τη γλώσσα του σώματος (βαριά, άκαμπτη, γερασμένη), πέρα από τη χρήση του ενικού (εκτός τόπου και χρόνου και τελείως περιττή), πέρα από την αγένεια και το έκδηλο δείγμα κοινωνικής αγκύλωσης στο επίσημο τραπέζι, καθώς και τα άλλα γραφικά που έχουν σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, ως εκπρόσωπος ενός έθνους το οποίο υποτίθεται ότι αναζητεί εναγωνίως τη χαμένη του αξιοπρέπεια, ο κ. Τσίπρας έδωσε ρεσιτάλ αναξιοπρέπειας. Γράφτηκε πως μια εξήγηση για την αξιοθρήνητη αυτή εμφάνιση ήταν πως ο Ελληνας πρωθυπουργός «δεν άκουσε αυτά που ήθελε να ακούσει» από τον Αμερικανό πρόεδρο, κυρίως σε επίπεδο εθνικών θεμάτων. Ακόμα όμως κι αν δεν άκουσε ευχάριστα ή βολικά πράγματα από τον Ομπάμα, σε καμία περίπτωση δεν έπρεπε δημοσίως να δείχνει τι αισθάνεται. Επειτα, πόσο ευχάριστα μπορούσαν να είναι όσα θα άκουγε από έναν απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο τον οποίο διαδέχεται το ακριβώς αντίθετό του;

Ισως ο κ. Τσίπρας ήθελε προς τα έξω, δημοσίως, να δείξει πόσο άνετος είναι, ότι δεν «ψαρώνει» ούτε με έναν Ομπάμα απέναντί του. Τι να πω· ακόμα κι αν έκαιγε αμερικανικές σημαίες στα νιάτα του, ο σημερινός πρωθυπουργός δεν έπεισε κανέναν με την εικόνα που επέδειξε. Πλάι σε μια προσωπικότητα γήινη μα και γοητευτική, στάθηκε σαν ανθρωπάκι. Από τη στιγμή που Αμερικανός πρόεδρος επισκέπτεται τη χώρα, έστω και σε αυτή τη χρονική συγκυρία, όφειλε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων για τη χώρα. Διότι μας εκπροσωπεί όλους, δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του. Ο θεσμός τον οποίο υπηρετεί είναι πάνω από πρόσωπα. Αλλά, φαντάζομαι, αυτά είναι ψιλά γράμματα. Η επίσκεψη Ομπάμα είχε συμβολική σημασία κυρίως. Δεν είναι λίγο πράγμα όμως, η χώρα να έχει πιάσει το ναδίρ και να τιμάται από έναν λαοφιλή ξένο πολιτικό, ο οποίος στέλνει μηνύματα δημοκρατίας από την Αθήνα. Δυστυχώς, και αυτή η (μικρή) ευκαιρία δείχνει να πήγε στράφι.


                                                     "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/11/16

3. "Ζήτω η Ελλάς» και ελληνική αναγέννηση

Του Νίκου Βατόπουλου

Από τα χείλη του Ομπάμα, το «Ζήτω η Ελλάς» βγήκε αβίαστα, ήχησε ομαλά, έφτασε έως κάτω στην πλατεία της νέας, λαμπρής Οπερας της Αθήνας, και σε όλους τους πολίτες. Ενα από τα πολλά παράδοξα της ελληνικής δημοκρατίας είναι ότι, στο εσωτερικό ακροατήριο, έχει παραχωρηθεί το δικαίωμα στη δημόσια εκφώνηση του «Ζήτω η Ελλάς» σε επικίνδυνους, αφελείς ή ακραίους. Δύσκολα ένας μεταρρυθμιστής, ένας φιλελεύθερος, ένας κεντροδεξιός ή κεντροαριστερός, θα περιελάμβανε κάτι ανάλογο σε έναν λόγο του. Θα προτιμούσε να το αποφύγει. Βεβαίως, η γλώσσα είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο νομιμοποιείται και αποκτά βάρος κάθε αναφορά. Και εν προκειμένω, το «Ζήτω η Ελλάς» του Ομπάμα ήταν η απόληξη ενός συλλογισμού, ενός ιδιωτικού αισθήματος και μιας δημόσιας στάσης. Υπήρχε ένας συμβολισμός. Εύληπτος. Ωστόσο, οι Ελληνες που χειροκρότησαν με θέρμη, θα ήταν πιο συγκρατημένοι αν το είχαν ακούσει από χείλη ελληνικά. Υπάρχει ένα ζήτημα αυτοπροσδιορισμού της ανάγκης για την ελληνική αναγέννηση.

Ολο και πιο συχνά προσεγγίζεται το μείζον θέμα της Ελλάδας μετά την πολυετή κρίση, ή έστω της Ελλάδας που «προκύπτει» ως εξέλιξη της δικής της αδυναμίας να δει την πραγματικότητα. Ενα συμβολικό «Ζήτω η Ελλάς» είναι λίγο, ελάχιστο και ίσως λειτουργεί στον αντίποδα, όταν ακούγεται σε μια χώρα υπνωτισμένη. Κατανοητός και καλοδεχούμενος ήταν, δίχως αμφιβολία, ο διεθνής έπαινος από τα χείλη του Ομπάμα, αλλά μόλις κρύωσε το χειροκρότημα κοιταχτήκαμε μεταξύ μας. Υπάρχει σαφώς ένα ζητούμενο ιδεολόγημα, που δεν έχει ακόμη «κατοικηθεί», γιατί το απολύτως αναγκαίο αντιλαϊκιστικό ρεύμα των μεταρρυθμίσεων και της γενικής ανάταξης, όσο απαραίτητο και αν είναι, δεν μπορεί να προκαλέσει ένα «Ζήτω η Ελλάς». Πιθανώς, πολλοί θέλουν να το ακούσουν αλλά λίγοι θα πιστέψουν τον ήχο του δικού τους χειροκροτήματος. Ζητείται, λοιπόν, περιεχόμενο και αφήγημα, σύμφωνα με το κλισέ, που θα μπορέσουν να συσπειρώσουν και να συνεγείρουν σε κάτι υψηλότερο από τον προσωπικό προϋπολογισμό, σε κάτι που θα αξίζει να δακρύσεις, έστω και μόνος. Ορισμένοι από τα δεξιά δουλεύουν για τον νέο ρεπουμπλικανισμό στην Ελλάδα, άλλοι αναζητούν διάχυση μίας φιλελεύθερης μεταρρύθμισης σε μορφή κοινωνικής επανάστασης. Προς το παρόν, το «Ζήτω η Ελλάς» δεν το λέμε, αλλά θέλουμε κάποτε να μπορέσουμε.