Η αιτία που η αξιολόγηση είναι ανύπαρκτη, οφείλεται στο ότι προστατεύεται από το πολιτικό κόστος που παράγεται με ενέργειες του κάθε συνδικαλισμού και σύμπασας της κάθε φοράς αντιπολίτευσης, που διαχρονικά απεργάζονται μεθόδους εργαλειοποίησής της, με στόχο την αύξηση του πολιτικού κόστους για την κάθε κυβέρνηση. Οι καλές προθέσεις από την πλευρά της κάθε κυβέρνησης μπορεί να υπάρχουν, αφού μάλιστα υπάρχει και σχετικός νόμος, που όμως δεν εφαρμόζεται, γιατί η εφαρμογή του δεν βολεύει την ανάπτυξη της πολιτικής της μη κανονικότητας με την οποία η αντιπολίτευση διεκδικεί την αύξηση των ποσοστών της. Αρα η λύση του προβλήματος είναι να εκλείψει ο παράγων πολιτικό κόστος. Αυτός, όμως, δεν είναι δυνατόν, βάσει του ισχύοντος καθεστώτος, να εκλείψει γιατί ο κάθε φιλόδοξος κομματικός εγκάθετος σε κάθε δημόσιο οργανισμό υπολογίζει, μαζί με το κόμμα του, το πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα αυτός μαζί με τους εργαζομένους σε αυτούς, που πληρώνονται για τις προσφερόμενες υπηρεσίες από τους φορολογούμενους πολίτες, να αποτελούν στην πράξη τα αφεντικά των δημόσιων υποδομών εξυπηρέτησης και όχι αυτοί που πληρώνουν τις δαπάνες για την παραγωγή κάθε είδους προϊόντος. Ούτε μπορεί να απαλειφθεί αναθεωρώντας το Σύνταγμα. Ο παράγων πολιτικό κόστος μπορεί να απαλειφθεί κάνοντας χρήση ενός νέου θεσμού που έχω αναπτύξει, ονόματι «καταναλωκρατία», αρχικά για την πάταξη της αισχροκέρδειας σε συνθήκες, πραγματικά, ελεύθερης αγοράς και ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλους τους τομείς της παραγωγικής διαδικασίας, όπου στους θεσμούς αυτούς τα αφεντικά είναι οι πολίτες (βλ. Δούρειος Ιππος της Δημοκρατίας, βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών, εκδόσεις Αμμων, theodorestathis.gr ή Google: καταναλωκρατία που οδηγεί στο άρθρο Καταναλωκρατία: Ο εκδημοκρατισμός της αγοράς)....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13/03/25

Κομματικοί εγκάθετοι και περί αξιολόγησης

Κύριε διευθυντά,

Το θέμα της αξιολόγησης των υπαλλήλων η «Καθημερινή» καλώς το τονίζει στα πρωτοσέλιδά της, γιατί η δαπάνη της κρατικής υποδομής, που την καλύπτουν οι φορολογούμενοι πολίτες, είναι μεγάλη, ενώ η απόδοσή της είναι εξαιρετικά χαμηλή, με αποτέλεσμα να βιώνουμε, διαχρονικά, ακόμα και τραγωδίες όπως αυτή των Τεμπών.

Η αιτία που η αξιολόγηση είναι ανύπαρκτη, οφείλεται στο ότι προστατεύεται από το πολιτικό κόστος που παράγεται με ενέργειες του κάθε συνδικαλισμού και σύμπασας της κάθε φοράς αντιπολίτευσης, που διαχρονικά απεργάζονται μεθόδους εργαλειοποίησής της, με στόχο την αύξηση του πολιτικού κόστους για την κάθε κυβέρνηση.

Οι καλές προθέσεις από την πλευρά της κάθε κυβέρνησης μπορεί να υπάρχουν, αφού μάλιστα υπάρχει και σχετικός νόμος, που όμως δεν εφαρμόζεται, γιατί η εφαρμογή του δεν βολεύει την ανάπτυξη της πολιτικής της μη κανονικότητας με την οποία η αντιπολίτευση διεκδικεί την αύξηση των ποσοστών της. Αρα η λύση του προβλήματος είναι να εκλείψει ο παράγων πολιτικό κόστος.

Αυτός, όμως, δεν είναι δυνατόν, βάσει του ισχύοντος καθεστώτος, να εκλείψει γιατί ο κάθε φιλόδοξος κομματικός εγκάθετος σε κάθε δημόσιο οργανισμό υπολογίζει, μαζί με το κόμμα του, το πολιτικό κόστος, με αποτέλεσμα αυτός μαζί με τους εργαζομένους σε αυτούς, που πληρώνονται για τις προσφερόμενες υπηρεσίες από τους φορολογούμενους πολίτες, να αποτελούν στην πράξη τα αφεντικά των δημόσιων υποδομών εξυπηρέτησης και όχι αυτοί που πληρώνουν τις δαπάνες για την παραγωγή κάθε είδους προϊόντος. Ούτε μπορεί να απαλειφθεί αναθεωρώντας το Σύνταγμα. Ο παράγων πολιτικό κόστος μπορεί να απαλειφθεί κάνοντας χρήση ενός νέου θεσμού που έχω αναπτύξει, ονόματι «καταναλωκρατία», αρχικά για την πάταξη της αισχροκέρδειας σε συνθήκες, πραγματικά, ελεύθερης αγοράς και ο οποίος μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε όλους τους τομείς της παραγωγικής διαδικασίας, όπου στους θεσμούς αυτούς τα αφεντικά είναι οι πολίτες (βλ. Δούρειος Ιππος της Δημοκρατίας, βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών, εκδόσεις Αμμων, theodorestathis.gr ή Google: καταναλωκρατία που οδηγεί στο άρθρο Καταναλωκρατία: Ο εκδημοκρατισμός της αγοράς).

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΣΤΑΘΗΣ 

Πρώην υπουργός



Τεχνητή νοημοσύνη και κομματική συναίνεση

Κύριε διευθυντά,

Τον περασμένο Δεκέμβριο δόθηκε στη δημοσιότητα ένα σπουδαίο κείμενο, το «Σχέδιο για τη μετάβαση της Ελλάδας στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης». Πρόκειται για την έκθεση της Συμβουλευτικής Επιτροπής Υψηλού Επιπέδου για την Τεχνητή Νοημοσύνη, που δημιουργήθηκε με εντολή του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα έντεκα μέλη της επιτροπής είναι Ελληνες καθηγητές και ερευνητές, με πρόεδρο τον κ. Κωνσταντίνο Δασκαλάκη, καθηγητή στο ΜΙΤ.

Η εφαρμογή των προτάσεων της έκθεσης θα καταστήσει τη χώρα μας μία από τις πιο ανεπτυγμένες χώρες στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης. Θα απαιτήσει όμως πολυετή συστηματική προσπάθεια και επομένως θα χρειαστεί πολιτική στήριξη από όλα τα κόμματα της Βουλής. Γι’ αυτό προτείνω την παρουσίαση της έκθεσης από μέλη της επιτροπής στην Ολομέλεια της Βουλής, καθώς και την αναγνώριση της ουσιαστικής προσφοράς κάθε μέλους της επιτροπής. 

Στην έκθεση υπάρχει εισήγηση της επιτροπής για τη δημιουργία δύο νέων δομών:
1. «Την εισαγωγή μιας νέας θέσης ευθύνης, αυτής του επικεφαλής Στρατηγικής Τ.Ν., με έμφαση στον στρατηγικό σχεδιασμό, την εποπτεία και την ευθύνη για τον συντονισμό της κυβερνητικής δράσης στον τομέα της Τ.Ν., η οποία θα αποτελεί μέρος της Προεδρίας της Κυβέρνησης».
2. «Την ίδρυση Υπηρεσίας Δεδομένων και Τ.Ν. (ίσως στο υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης) με ευθύνη για την επιμέλεια και διακυβέρνηση των δεδομένων, τη δημιουργία ελεγχόμενων δοκιμών δεδομένων και την εφαρμογή λύσεων Τ.Ν.».

Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά ο επικεφαλής Στρατηγικής Τ.Ν., θα πρέπει να δημιουργηθεί νέα δομή με ειδικούς στην τεχνητή νοημοσύνη και στις εφαρμογές της, σε προτεινόμενους στην έκθεση τομείς, όπως: Υγεία, Αμυνα, Πολιτική Προστασία και Κλιματική Κρίση, Πολιτισμός, Σύστημα Δικαιοσύνης, Υπηρεσίες Εσόδων, Διαχείριση και Αποδοτικότητα της Δημόσιας Διοίκησης, Εξυπνες πόλεις.

Ομως, αυτό ακριβώς το έργο είναι αρμοδιότητα του υπουργείου Ψηφιακής Διακυβέρνησης και επομένως ο επικεφαλής Στρατηγικής Τ.Ν. είναι, de facto, ο υπουργός Δ. Παπαστεργίου. Μάλιστα, στη Βίβλο Ψηφιακού Μετασχηματισμού 2020-2025 και στο Ετήσιο Σχέδιο Δράσης 2024 του υπουργείου, ήδη αναφέρονται έργα εφαρμογών τεχνητής νοημοσύνης. Επίσης, το Εθνικό Δίκτυο Υποδομών Τεχνολογίας και Ερευνας (ΕΔΥΤΕ Α.Ε.), που εποπτεύεται από το υπουργείο, έχει μεγάλη εμπειρία σε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης, ενώ περιλαμβάνει στους στόχους του: 

(α) Διαμόρφωση εθνικής στρατηγικής για την τεχνητή νοημοσύνη και

 (β) Παροχή εθνικών υποδομών με 6 κέντρα δεδομένων.

Υπάρχει επίσης η Γενική Γραμματεία Ερευνας και Καινοτομίας (ΓΓΕΚ) του υπουργείου Ανάπτυξης, με πολυετή πείρα στη διαμόρφωση Στρατηγικής Ερευνας, Τεχνολογικής Ανάπτυξης και Καινοτομίας (ΕΣΕΤΑΚ). Οπως αναφέρει στον ιστότοπό της, «Για τη διαμόρφωση της ΕΣΕΤΑΚ, η ΓΓΕΚ προβαίνει σε ευρεία διαβούλευση και συνεργασία με τα συναρμόδια υπουργεία, το Εθνικό Συμβούλιο Ερευνας, Τεχνολογίας και Καινοτομίας (ΕΣΕΤΕΚ), εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας, του επιχειρηματικού τομέα, καθώς και των κοινωνικών και οικονομικών εταίρων». 

Επομένως, από τα προεκτεθέντα συνάγεται σαφώς ότι η δημιουργία δύο νέων, παράλληλων δομών δεν είναι απαραίτητη για την επιτυχία του σχεδίου για την τεχνητή νοημοσύνη.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΠΙΘΑΣ


Η «επιμόρφωση» μαθητών στη Βουλή

Κύριε διευθυντά,

Ημουν δάσκαλος για 35 χρόνια. Το θεωρώ ευλογία και τιμώ τους σημερινούς δασκάλους –νεότεροι αρκετά– που γνωρίζουν πολύ περισσότερα, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, την οποία δεν κατάφερα να καταλάβω τώρα πια.

Ομως, παρακολουθώντας τη συζήτηση στη Βουλή για τα Τέμπη, άκουσα να λέει ο προεδρεύων: μας παρακολουθεί το «τάδε» γυμνάσιο με τους δύο εκπαιδευτικούς του.

Αλήθεια, πώς αισθάνονται οι εκπαιδευτικοί δίπλα στους μαθητές τους, όταν ακούν ορισμένες φορές να ξεστομούν χυδαίες λέξεις οι αντιπρόσωποι του έθνους;

Ή να ακούν επί δύο ώρες μια αρχηγό κόμματος να λέει τα ίδια, με ύφος τουλάχιστον αυτοκράτορα;

Ισως θα μπορούσαν ή θα έπρεπε, οι δάσκαλοι να ανακοινώσουν ότι αποχωρούν!

Νομίζω με τη στάση τους θα τιμούσαν τους αδικοχαμένους των Τεμπών και θα κέρδιζαν την εκτίμηση των μαθητών τους.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ 

Συνταξιούχος δάσκαλος


Τι «κρύβεται» πίσω από τα ονόματα

Κύριε διευθυντά,

Εξετάζοντας τα ονόματα διασήμων ανθρώπων, σπανίως συνειδητοποιούμε ότι έχουν στη γλώσσα τους συγκεκριμένο νόημα που μαρτυρεί το οικογενειακό τους παρελθόν. Ετσι, Newton (Νιούτον, που κακώς γράφεται Νεύτων) σημαίνει Νεοχώρης ή Νεάπολης, γιατί new σημαίνει «νέος» και ton προέρχεται, προφανώς, από το town, χωριό ή κωμόπολη.

Einstein σημαίνει «μία» (ein) πέτρα (Stein), όμως είναι μάλλον παραφθορά της λέξης Einsteiner, που σημαίνει «μαντράς», αυτός που περιφράσσει με πέτρες. Euler, είναι το όνομα του πιο διάσημου Ελβετού μαθηματικού και σημαίνει «κανατάς».

Shakespeare, προέρχεται, προφανώς, από τις λέξεις shake (κραδαίνω) και spear (δόρυ, λόγχη). Σημαίνει, δηλαδή, «λογχοφόρος».

Πολύ προβληματικό είναι, όμως, το όνομα Trump, του τωρινού προέδρου των ΗΠΑ. Trump είναι χαρτοπαικτικός όρος και σημαίνει «ατού». Ομως εμείς το προφέρουμε Τραμπ (Tramp), που σημαίνει «αλήτης». Ο φθόγγος «u» προφέρεται ορθότερα ως ήχος μεταξύ «ο» και «ου». Λιγότερο προσβλητικό θα ήταν, λοιπόν, αν μεταγράφαμε το όνομα αυτό ως «Τρομπ».

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΙΌΥΣΤΕΛΙΔΗΣ
Πεύκη