Ο Παναγιωτόπουλος είπε στους φαντάρους σε μια από τις μονάδες που επισκέφθηκε ότι ήταν μεν παρενόχληση, αλλά δεν την ένιωσαν («Προ ολίγου το ελικόπτερο που μας μετέφερε υπέστη παρενόχληση από τουρκικά μαχητικά. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν νιώσαμε αυτή την παρενόχληση», ανέφερε), οπότε για ποιο ακριβώς λόγο κάνουμε θέμα; Ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας δήλωσε χθες το άλλο κουλό, ότι «οποιαδήποτε στιγμή είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε άλλη προκλητική ενέργεια σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της χώρας». Αυτός μεν συνέδεσε το «άλλη» με την απόκρουση της πρόσφατης επιχείρησης στον Εβρο, αλλά εγώ θέλω να ρωτήσω, ο επίμονος, τι διάολο άλλο πρέπει να γίνει για να υπάρξει μια ισχυρή απάντηση σε όλο αυτό. Δεν το καταλαβαίνει το υπουργείο Αμυνας ότι έχει επιστρέψει ολοταχώς ως προς το θέμα αυτό στις εποχές Καμμένου; Ούτε κι εκείνος ένιωθε «παρενόχληση» όταν πήγαινε να ρίξει στεφάνι στα Ιμια, αν θυμάστε…

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/05/20

"Ο φόβος φυλάει τα έρμα"

Ξεμυτίσαμε σαν τα σαλιγκάρια μετά την πρώτη βροχούλα της άνοιξης χθες, αλλά προσωπικά δεν είδα πρόσωπα χαρούμενα. Πουθενά. Ούτε σε ένα καφέ στη Σταδίου που σταμάτησα να πάρω ένα φρέντο στο χέρι, ούτε στον φίλο μου τον κουλουρά στη Βουκουρεστίου, ούτε στην Παπαδιαμαντοπούλου, στην αρχή, στο θέατρο Ιλίσια. Είδα ανθρώπους βιαστικούς, σιωπηλούς, με σκυφτό κεφάλι, μια μάσκα περασμένη όπως όπως στο πρόσωπο, και τους περισσότερους, αυτό όντως ήταν το πιο εντυπωσιακό, με πρόσωπα αγριωπά, ίσως και φοβισμένα. Αλλά ούτε γέλια, ούτε χαρές, ούτε πανηγύρια. Θα έλεγε κανείς ότι ο αναμενόμενος για χθες «εορτασμός» για το τέλος της καραντίνας αναβλήθηκε για το μέλλον. Για κάποιο κοντινό ή απώτερο μέλλον. Χθες πανηγύρια δεν είχε. Εγώ με το αυτοκίνητο κινήθηκα, κίνηση επίσης μεγάλη δεν είδα. Ούτε το πρωί πηγαίνοντας στον οδοντίατρο τον Τάσο (έκτακτο περιστατικό γαρ) ούτε αργότερα στον σταθμό.

Κίνηση που δεν έμοιαζε σε καμία περίπτωση με την κίνηση μιας οποιασδήποτε Δευτέρας. Οπότε, ή του ξέφυγαν πολλοί του Χαρδαλιά και την έκαναν για το χωριό το Πάσχα ή, φοβισμένοι όπως ήταν, είπαν άσε καλυτέρα να βγω μια άλλη μέρα από την καραντίνα μην πέσω σε κανένα συνωστισμό τώρα που βγαίνουν τρελαμένοι όλοι από αυτή. Και υπάρχει και τρίτη εκδοχή, η οποία, κατά τη γνώμη μου, δεν «παίζει» καθόλου - να μετακινήθηκαν με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Ειλικρινά δεν το πιστεύω. Ετσι όπως είχε οργανωθεί το πράγμα στις αστικές συγκοινωνίες, όχι ένας βοηθός ανά μέσο κίνησης χρειαζόταν, αλλά σαράντα πέντε, και πάλι λίγους λέω.

Οχι, θα επιμείνω στη μεσαία εκδοχή - ο κόσμος σοκαρισμένος ακόμη από τον κορωνοϊό και εξ αυτού του λόγου φοβισμένος έμεινε στο σπίτι. Είναι το κλασικό «ο φόβος φυλάει τα έρμα»!

Τραπεζάκια έξω
Επειτα, είναι και το άλλο. Σου λέω εγώ ότι χθες είπες να αποφύγεις τον συνωστισμό της πρώτης ημέρας, αλλά σήμερα βγαίνεις. Βγαίνεις ναι, αλλά πού πας; Να αγοράσεις υπολογιστή, να επισκεφθείς pet shop ή σου τελείωσαν οι γομολάστιχες, οπότε θα χρειαστεί να επισκεφθείς κατάστημα με είδη βιβλιοχαρτοπωλείου;

Αφού είναι όλα κλειστά και κυρίως είναι κλειστά τα καταστήματα εστίασης. Θες να πιεις έναν καφέ, έστω και με την απόσταση των δύο μέτρων, των τριών τετραγωνικών και ούτω καθεξής. Κλειστό. Δεν υπάρχει. Καφέ αν θέλεις, μόνο στο όρθιο. Πόσο όμως να κάτσεις όρθιος με τον καφέ στο χέρι; Μέσα στον δρόμο, δε; Ενα δεκάλεπτο, ένα τέταρτο, θες ένα μισάωρο το πολύ; Σε λίγο θα αρχίσεις να προσελκύεις... περίεργους. «Με συγχωρείτε, μήπως ξέρετε την οδό τάδε;». «Οχι». «Καλέ, που είναι ένα μαγαζί που πουλάει κουμπιά». «Δεν το γνωρίζω». «Εκεί κοντά είναι και ένα άλλο μαγαζί με μπαταρίες, το ξέρετε;». Εκεί πια έχεις δύο επιλογές. Η μία είναι να φύγεις τρέχοντας. Η άλλη, να του φέρεις τον καφέ στο κεφάλι και ό,τι ήθελε προκύψει εν συνεχεία. Μέση οδός δεν υπάρχει. Οπότε, θέλω να πω, για να αισθανθούμε ότι τελείωσε αυτό το άγριο πράγμα που λέγεται καραντίνα και στην εύανδρο Ηπειρο, όπου η αγγλική ομιλείται ως δευτέρα γλώσσα, quarantine και lockdown, θα πρέπει να ανοίξουν τα εστιατόρια, οι καφετέριες, τα σουβλατζίδικα, οι ταβέρνες να βγάλουν τραπεζάκια έξω να πάει και ο κόσμος να ξεσκάσει. Αλλιώς, μόνο στα λόγια τελειώσαμε με την καραντίνα…

Αδικία

Ευκαιρίας δοθείσης, νομίζω πως η ανακοίνωση ότι τα καταστήματα της εστίασης θα ανοίξουν την 1η Ιουνίου είναι άδικη για τον συγκεκριμένο κλάδο, ο οποίος απασχολεί εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Και είναι άδικο διότι από τη στιγμή που λες τον πέρασα τον κάβο, σε βγάζω, πολίτη, από την καραντίνα, δεν σε θέλω άλλο μέσα, δώσε του τη δυνατότητα να νιώσει ανθρώπινα.

Το γνωρίζω, δεν χρειάζεται να είναι μάγος κανείς για να το καταλάβει, ότι η κυβέρνηση η οποία ακολουθεί ευλαβικά τις εισηγήσεις των ειδικών έχει τους λόγους της να δηλώνει ότι τα εστιατόρια, οι καφετέριες κ.λπ. θα ανοίξουν τον άλλο μήνα. Εγώ ειδικός δεν είμαι και δεν θα αμφισβητήσω την άποψή τους, αντιθέτως θα τη σεβαστώ. Ομως μήπως πρέπει να το ξαναδούν το πράγμα; Να το επανεξετάσουν το μέτρο; Ειδικά τώρα που, όπως γίνεται φανερό, όλα αυτά τα καταστήματα δεν πρόκειται να επαναλειτουργήσουν ούτε με το 1/3 της δυναμικότητάς τους, αφού δεν θα μπορούν να χρησιμοποιούν τους εσωτερικούς τους χώρους. Ασε δε που κερδίζει έδαφος η «ιδέα» μεταξύ τους να μην ανοίξουν καθόλου και να τα λειτουργήσουν τη χειμερινή σεζόν, από το φθινόπωρο και μετά. Ναι, αλλά αυτό σημαίνει πολλά λεφτά, τα οποία θα κληθούν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Εμείς δηλαδή. Γιατί κάποιο επίδομα πρέπει να πάρουν και αυτοί οι άνθρωποι να ζήσουν, έτσι δεν είναι; Ετσι είναι, μπορώ να το διαβεβαιώσω…

Τουρκικές προκλήσεις
Είναι ακραία όντως κίνηση η παρενόχληση του ελικοπτέρου που έφερε τον υπουργό Αμυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο σε μονάδες στα νησιά του Αιγαίου από τουρκικά αεροπλάνα. Ακραία και απολύτως προκλητική, ικανή να τινάξει κατακόρυφα την ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες. Από την άλλη πλευρά, όμως, έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει μάλλον υποτονικά το όλο θέμα.

Και με σαφή διάθεση να υποβαθμίσει τη σημασία του. Ο Παναγιωτόπουλος είπε στους φαντάρους σε μια από τις μονάδες που επισκέφθηκε ότι ήταν μεν παρενόχληση, αλλά δεν την ένιωσαν («Προ ολίγου το ελικόπτερο που μας μετέφερε υπέστη παρενόχληση από τουρκικά μαχητικά. Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν νιώσαμε αυτή την παρενόχληση», ανέφερε), οπότε για ποιο ακριβώς λόγο κάνουμε θέμα;

Ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας δήλωσε χθες το άλλο κουλό, ότι «οποιαδήποτε στιγμή είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε άλλη προκλητική ενέργεια σε οποιοδήποτε άλλο σημείο της χώρας». Αυτός μεν συνέδεσε το «άλλη» με την απόκρουση της πρόσφατης επιχείρησης στον Εβρο, αλλά εγώ θέλω να ρωτήσω, ο επίμονος, τι διάολο άλλο πρέπει να γίνει για να υπάρξει μια ισχυρή απάντηση σε όλο αυτό. Δεν το καταλαβαίνει το υπουργείο Αμυνας ότι έχει επιστρέψει ολοταχώς ως προς το θέμα αυτό στις εποχές Καμμένου; Ούτε κι εκείνος ένιωθε «παρενόχληση» όταν πήγαινε να ρίξει στεφάνι στα Ιμια, αν θυμάστε…

Megaλη επιτυχία

Νέα μεγάλη επιτυχία για το Mega. Μετά τον Αντώνη Ρέμο και την Αννα Βίσση που έκαναν πιο ανθρώπινες δύο Παρασκευές της καραντίνας, έρχεται η σειρά του μεγάλου Γιώργου Νταλάρα να ταξιδέψει μουσικά, στις πιο ωραίες εποχές της ελληνικής μουσικής, τους τηλεθεατές του Μεγάλου Καναλιού.

Αυτή την Παρασκευή λοιπόν, στις 11 το βράδυ, ο κορυφαίος έλληνας τραγουδιστής θα «παντρέψει» τη «Ρωμιοσύνη» με τη «Συννεφιασμένη Κυριακή», τη «Δραπετσώνα» με το «Της γερακίνας γιος» και τόσα άλλα από τα μεγάλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και του Βασίλη Τσιτσάνη, και εμείς θα είμαστε μπροστά στις οθόνες να γευτούμε τα αθάνατα τραγούδια των δύο κολοσσών…