"...Τσ… σιγά μη σκίσεις κάνα καλσόν, ρε άγριε... Φυσικά δεν υπάρχει κανείς Πολάκης. Υπάρχει μόνο ο Τσίπρας. Αυτός τον έχει ορίσει, αυτός τον διατηρεί στη θέση του, αυτός τον επικροτεί, τον επαινεί, τον εμπνέει (το γράφει και ο ίδιος ο Πολάκης κατά καιρούς), κυρίως όμως κλείνει τα μάτια και τα αφτιά στην καταστροφή του ΕΣΥ. Κάθε φορά λοιπόν που ο Πολάκης τραμπουκίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, επιτίθεται, ενεργεί όπως ενεργεί, μιλάει όπως μιλάει, πετάει λάσπη με το φτυάρι, θα πρέπει να εστιάσουμε σε εκείνον που πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτή την απίθανη φάτσα: τον Αλέξη Τσίπρα. Τα υπόλοιπα είναι φιλοσοφικές αναζητήσεις..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"...

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/01/19

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

Φίλος της...αλήθειας

Διαβάζω απόσπασμα από non paper που εξέδωσε χθες το μεσημέρι το εργώδες εργαστήριο των υπογείων του Μεγάρου Μαξίμου (προς χρήση των παρακρατικών μέσων ενημέρωσης με τα οποία είναι διασυνδεδεμένα): «Αν οι κάμερες κατέγραφαν χθες και τα off the record σχόλια των ευρωπαίων ηγετών επ' αυτών, ίσως και να συνειδητοποιούσε τη ζημιά που έχει κάνει τόσο στην παράταξή του όσο και στη χώρα».

Το non paper αφορούσε τις... παραληρηματικές αντιδράσεις του συνόλου της υφηλίου αναφορικά με τη σπουδαία επιτυχία της κυβέρνησης Τσίπρα να υπογράψει τη Συμφωνία των Πρεσπών και κάπως έτσι να παραδώσει αμαχητί τη Μακεδονία όπως είναι, με τα σέα της και τα μέα της, στους γείτονες Σκοπιανούς. Και τι μας λέει εμμέσως πλην σαφώς το συγκεκριμένο απόσπασμα που διοχετεύθηκε από τα υπόγεια του Μαξίμου;

Οτι οι πέντε - έξι ηγέτες της Μεσογείου που είχαν συγκεντρωθεί στη Λευκωσία να συζητήσουν για το Μεταναστευτικό και να πάρουν και σχετικές, κρίσιμες εκ των πραγμάτων, αποφάσεις, το γύρισαν εκστασιασμένοι στις Πρέσπες και αφού προφανώς αποθέωσαν τον Τσίπρα, εν συνεχεία «καταχέριασαν» κανονικά τον Μητσοτάκη, και μάλιστα με όχι και τόσο ευπρεπή τρόπο, συνάγω.

Και ποιος μπορεί να έδωσε τη σχετική πληροφόρηση στα υπόγεια του Μαξίμου όπου κατοικοεδρεύει ο Θανάσης ο Καρτερός, ηγήτορας πλέον του «εργαστηρίου»; Ο ίδιος ο Τσίπρας. Αυτός ο οποίος μετείχε στη σύσκεψη. Και τον οποίο, όπως όλοι ξέρουμε, μπορείς να τον πεις μέχρι και καλύτερο φίλο της αλήθειας. Μέχρι…

(Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Τσίπρας διακινεί κάτι που πιθανώς συζητήθηκε σε μια κλειστή σύνοδο κορυφής, προς ίδιον, κομματικό και πολιτικό, όφελος, δεν το σχολιάζω καν. Εκτιμώ ότι τον αυτοχαρακτηρίζει…)

Ισπανικό «φτύσιμο»

Στο μεταξύ, από μια τυχαία ανάρτηση έχω την αίσθηση ότι στη Λευκωσία όπου «αποθεώθηκε» ο τεράστιος Τσίπρας, ο ακαταμάχητος, για τη Συμφωνία των Πρεσπών, είχαμε ένα μικρό «φτύσιμο». Από αυτά που ο άλλος το τρώει στη μάπα, μετά κοιτάζει προς τα πάνω και σου λέει, μπα, ψιχαλίζει. Η ανάρτηση ήταν του Γιώργου, του global Γιώργου, ο οποίος πήρε τη Σοσιαλιστική Διεθνή του και την ταξίδεψε εκεί όπου τον αποδέχονται και δεν τον θεωρούν τελειωμένο - στη Λατινική Αμερική. Και πιο συγκεκριμένα στον Αγιο Δομίνικο. Τι βλέπουμε στη φωτογραφία που ανήρτησε στο Twitter ο Γιώργος, πλην του Γιώργου φυσικά; Τον Πέδρο Σάντσεθ, τον πρωθυπουργό της Ισπανίας!!!

Γιατί είναι θέμα η παρουσία του Σάντσεθ στον Αγιο Δομίνικο; Διότι ο άνθρωπος προτίμησε τον... Γιώργο από τον Τσίπρα και τους υπόλοιπους που συγκεντρώθηκαν στη Λευκωσία!

Τουτέστιν, επέλεξε να πάει στη Σοσιαλιστική Διεθνή, αντί της συνόδου των επτά ηγετών της Μεσογείου για το Μεταναστευτικό. Στη δε σύνοδο αυτή έστειλε τον υπουργό του των Εξωτερικών. Επειδή, όπως ειπώθηκε, είχε κάποια... έκτακτη απασχόληση. Αλλά η έκτακτη απασχόληση ήταν ο Γιώργος!

Κάτι δείχνει αυτό ή μου φαίνεται;

Νικαράγουα

Καμιά 35αριά χρόνια πίσω γύρισε τον Ντανιέλ Ορτέγκα, τον ιστορικό ηγέτη των Σαντινίστας της Νικαράγουας, ο φίλος μου, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα την ταραγμένη χώρα της Κεντρικής Αμερικής, στο πλαίσιο αποστολής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Νίκος είχε φέρει μαζί του, από την Ελλάδα, μια φωτογραφία του Ορτέγκα από ένα καλοκαίρι που είχε επισκεφθεί τη χώρα μας στη δεκαετία του '80. Νομίζω, ήταν το 1987 όταν ο Ορτέγκα επισκέφθηκε την Ελλάδα καλεσμένος του Αείμνηστου και συναντήθηκε μαζί του στην Κω.

Σε ένα μικρό σημείωμα με το οποίο συνόδευε τη φωτογραφία, ο Ανδρουλάκης καταδίκασε τα τελευταία γεγονότα με τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων στη Νικαράγουα που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών διαδηλωτών. Με την ευκαιρία υπενθύμισε στον Ορτέγκα τους αγώνες του για τη δημοκρατία στη χώρα και του υπογράμμισε την ιστορική ευθύνη που έχει να συμβάλει στην ενότητα του λαού της Νικαράγουας…

Μακάρι, αλλά το βλέπω δύσκολο. Εως και αδύνατο...

Ο μαχαλόμαγκας...

Εχουμε σημειώσει κατ' επανάληψη ότι το αποτρόπαιο πρόσωπο της εξουσίας ΣΥΡΙΖΑ συμπυκνώνεται στη συμπεριφορά, στο ύφος και το ήθος του «πολλά βαρύ και όχι» υπουργού Πολάκη. Το άτομο αυτό, που αντιμετωπίζει την πολιτική σαν να είναι αρένα και τους πολιτικούς του αντιπάλους χωρίς αξιακά πρότυπα, έδωσε χθες μια καινούργια παράσταση, όταν αντί απαντήσεων στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για τα όσα τρομακτικά συμβαίνουν στο ΕΣΥ, επιτέθηκε στους... δημοσιογράφους! Οχι μόνο αρνήθηκε να τους απαντήσει για τους θανάτους των παιδιών στο νοσοκομείο της Λαμίας, αλλά στο τέλος με ύφος μαχαλόμαγκα της Πλατείας Ψυρή, των αρχών του περασμένου αιώνα, τους είπε και το απίθανο «όλοι σας και μόνος μου. Σας έχω»!!!

Τσ… σιγά μη σκίσεις κάνα καλσόν, ρε άγριε...

...και ο κρυμμένος

Φυσικά δεν υπάρχει κανείς Πολάκης. Υπάρχει μόνο ο Τσίπρας. Αυτός τον έχει ορίσει, αυτός τον διατηρεί στη θέση του, αυτός τον επικροτεί, τον επαινεί, τον εμπνέει (το γράφει και ο ίδιος ο Πολάκης κατά καιρούς), κυρίως όμως κλείνει τα μάτια και τα αφτιά στην καταστροφή του ΕΣΥ.

Κάθε φορά λοιπόν που ο Πολάκης τραμπουκίζει τους πολιτικούς του αντιπάλους, επιτίθεται, ενεργεί όπως ενεργεί, μιλάει όπως μιλάει, πετάει λάσπη με το φτυάρι, θα πρέπει να εστιάσουμε σε εκείνον που πραγματικά κρύβεται πίσω από αυτή την απίθανη φάτσα: τον Αλέξη Τσίπρα.

Τα υπόλοιπα είναι φιλοσοφικές αναζητήσεις...

Απορία

Ευγενική και ολίγον πικραμένη επιστολή του ευγενούς και, έτσι κι αλλιώς, φίλου μου Σπύρου Λυκούδη έλαβα χθες πρωί πρωί (10.10!), δείγμα - και αυτό - της ενόχλησής του για όσα αποκάλυψα χθες αναφορικά με τις μεθοδεύσεις Βούτση αναφορικά με τον Κανονισμό της Βουλής.

Ενθυμείσθε ασφαλώς περί τίνος πρόκειται: ο Πρόεδρος Βούτσης ήταν έτοιμος να τροποποιήσει τον Κανονισμό του Κοινοβουλίου και του λοιπού να ισχύει ότι όποιος εκ των αντιπροέδρων, γραμματέων, κοσμητόρων μένει χωρίς κόμμα, χάνει και τη θέση στο Προεδρείο. Και ότι μετά τις ψηφοφορίες της προπερασμένης εβδομάδας η τροποποίηση του άρθρου 21 χάθηκε, την έφαγε το σκοτάδι.

Είχα διερωτηθεί αν αυτό έχει να κάνει με τη στάση του Σπ. Λυκούδη και του Κ. Ζουράρι κατά τις κρίσιμες ψηφοφορίες.

Ο Σπ. Λυκούδης λοιπόν με επιστολή του, στην οποία μου τονίζει ότι «λυπάται» (για το δημοσίευμα εκτιμώ ή για μένα, ξέρω 'γώ), μου γράφει: «Ο τρόπος που λειτουργώ πολιτικά επί δεκαετίες αρκεί για να αποκρούσει οποιονδήποτε κακοήθη σχολιασμό για τις πολιτικές μου επιλογές, σημερινές ή χθεσινές.

Γνώριζα ότι σε αυτό το κλίμα του βαθύτατου διχασμού και του μίσους που καλλιεργείται ένθεν κακείθεν, στην όποια επιλογή μου στο εθνικό θέμα των Πρεσπών, θα αντιμετώπιζα επιθέσεις από την αντίθετη πλευρά.

Αλλά επιθέσεις πολιτικές, όχι αυτά που κατάπληκτος διάβασα».

Αναγνωρίζω την έκπληξή του, αλλά είμαι κι εγώ έκπληκτος, πρέπει να πω. Ποιο κόμμα ακριβώς εκπροσωπεί αυτή την ώρα ως μέλος του Προεδρείου της Βουλής; Δεν θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί μετά την ουσιαστική αυτοδιάλυση του Ποταμιού; Ως τι παραμένει;

"ΤΑ ΝΕΑ", 31/01/19

...Και η δυσανεξία-με το γάντι-ακόμη και 

από τη ΣΥΡΙΖΑίίκη "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 31/01/19