"...Η λεκτική ένδεια που χαρακτηρίζει πολλούς από τους βουλευτές μας σε συνδυασμό με τη συγκρουσιακή και καιροσκοπική νοοτροπία τους, όλα αυτά τα προβλήματά τους οδηγούν όλο και περισσότερο κόσμο σε διάφορους προβληματισμούς. Ακόμη και στον προβληματισμό για το αν πρέπει να πάει και στις κάλπες, όποτε και αν αυτές στηθούν. Διανύουμε μια πολιτική περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη. Και αυτή την περίοδο ο λαός μας χρειάζεται την πλέον υπεύθυνη και ψύχραιμη διαφώτιση για τους πάντες και τα πάντα. Και αυτή τη διαφώτιση μόνο εσείς οι δημοσιογράφοι μπορείτε να την προσφέρετε. Οι χαρισματικοί και αδέσμευτοι εννοείται δημοσιογράφοι...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/02/19

1. Βραδιές ποίησης στο Κοινοβούλιο;

Κύριε διευθυντά,

Μήπως οι δύο μονομάχοι, και τέως συνέταιροι, της ποιητικής εσπερίδος της Βουλής, στις 8.2.2019, η οποία περιελάμβανε και Καβάφη, πρέπει να αναρωτηθούν αν –τηρουμένων των αναλογιών– αντιστοιχούν στο δίδυμο της καταστροφής που περιγράφει, ή μάλλον υπαινίσσεται, ο Αλεξανδρινός στο ποίημά του «Δημητρίου Σωτήρος (162-150 π.Χ.)»;

Eτσι, κατ’ αυτό, ο Σελευκίδης πρίγκιπας, που με φόντο την ελληνιστική Συρία της παρακμής, η οποία εξαρτάτο πλήρως από τις διαθέσεις της κραταιάς Ρώμης, έκανε μια ύστατη προσπάθεια «να γίνει πάλι κράτος δυνατό η Συρία». Αλλά «κάθε του προσδοκία βγήκε λανθασμένη!». Κι αυτό, γιατί «αυτή η Συρία – σχεδόν δε μοιάζει σαν πατρίς του, αυτή είν’ η χώρα του Ηρακλείδη και του Βάλα».

Κάτι σαν «λαϊκά ινδάλματα» της Συρίας. Μάγκες και θρασείς. Δημαγωγοί και λαοπλάνοι, οι οποίοι οδήγησαν τη Συρία στον πλήρη αφανισμό της, και τίποτα δεν ακούστηκε γι’ αυτήν επί αιώνες…

Oσο για τη «σφοδρή σύγκρουση» που φαίνεται να ξέσπασε μεταξύ των τέως συνεταίρων, θα παρατηρούσα ότι είναι ο μόνος τρόπος για να αποσπάσει ο μικρός –πολιτικά– συνέταιρος το πολυπόθητο 3% στις προσεχείς εκλογές, επί προφανεί ωφελεία και του «καλύτερου πρωθυπουργού της Μεταπολίτευσης». Γι’ αυτό, όπως θα έλεγε ο μέγιστος ποιητής του νεότερου ελληνισμού, «οι Αλεξανδρινοί έννοιωθαν βέβαια/ που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά».

Αντώνης Βενέτης, Μοναστηράκι Δωρίδος

2. Η εκλογή του ΠτΔ και τα μαγειρέματα

Κύριε διευθυντά,

Κατά το άρθρο 32 του Συντάγματος, για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας απαιτείται κατ’ αρχήν πλειοψηφία των δύο τρίτων του όλου αριθμού των βουλευτών και αν δεν υπάρξει αυτή η πλειοψηφία κατά τις δύο πρώτες ψηφοφορίες, η ψηφοφορία επαναλαμβάνεται και εκλέγεται Πρόεδρος αυτός που θα συγκεντρώσει τα τρία πέμπτα των ψήφων κατά την τρίτη ψηφοφορία. Αν δεν συγκεντρωθεί η πλειοψηφία αυτή ούτε και τότε, η Βουλή διαλύεται, γίνονται εκλογές και η νέα Βουλή μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο με τα τρία πέμπτα των ψήφων και, αν κατά την πρώτη ψηφοφορία δεν συγκεντρωθούν τα τρία πέμπτα των ψήφων υπέρ ενός υποψηφίου, Πρόεδρος εκλέγεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών και αν ούτε αυτό επιτευχθεί, εκλέγεται όποιος από τους δύο επικρατέστερους συγκεντρώσει την απλή πλειοψηφία.

Η διαδικασία αυτή εθεσπίσθη με το Σύνταγμα του 1975 με σκοπό την εξασφάλιση όσο το δυνατόν ευρύτερης λαϊκής αποδοχής, είτε με την πλειοψηφία των τριών πέμπτων των βουλευτών είτε εμμέσως, με τη διάλυση της Βουλής και με τη λαϊκή ψήφο με εκλογές ούτως ώστε ο Πρόεδρος να είναι όσο το δυνατόν υπερκομματικός, για να είναι αδιάβλητη η άσκηση της εξουσίας διαλύσεως της Βουλής που είχε με το Σύνταγμα εκείνο.

Μετά τη συνταγματική αναθεώρηση του 1986, ο Πρόεδρος δεν έχει πλέον αυτή την εξουσία ενώ έχει εκλείψει και ο σκοπός για τον οποίο κυρίως εθεσπίσθη η διαδικασία αυτή. Παρ’ όλα αυτά παραμένει η ίδια διαδικασία, η οποία χρησιμεύει πλέον όχι για να εκλέγεται ο Πρόεδρος με ευρύτερη λαϊκή συναίνεση, αλλά για την εξυπηρέτηση μικροκομματικών σκοπών, όπως συνέβη το 2014 από την τότε αντιπολίτευση η οποία, κρίνοντας ότι την ευνοούν οι πρόωρες εκλογές, δεν πρότεινε δικό της υποψήφιο και έτσι επεδίωξε και επέτυχε τη διάλυση της Βουλής και την άνοδό της στην εξουσία. Νομίζω ότι το άρθρο 32 πρέπει να αναθεωρηθεί και να θεσπισθεί ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα εκλέγεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών και, αν δεν επιτευχθεί ούτε αυτή η πλειοψηφία, να επαναλαμβάνεται η ψηφοφορία και να εκλέγεται εκείνος που θα συγκεντρώνει την απλή πλειοψηφία.

Εφόσον ο Πρόεδρος δεν θα έχει καμιά εξουσία, είναι χωρίς σημασία εάν θα είναι κομματικός ή υπερκομματικός, και συνεπώς είναι περιττή η σχοινοτενής διαδικασία που ισχύει σήμερα. Εκτός αυτού, είναι και επικίνδυνη, γιατί αν η διάταξη δεν αναθεωρηθεί και παραμείνει το ενδεχόμενο της διαλύσεως της Βουλής, θα μπορεί να επαναληφθεί η καταδικαστέα μεθόδευση του 2014, οπότε θα διαλυθεί η Βουλή που θα εκλεγεί το 2019 στις αρχές του 2020 κατά την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, θα γίνουν πάλι εκλογές με την απλή αναλογική και θα επικρατήσει πλήρης ακυβερνησία, που θα είναι καταστρεπτική για την πορεία της χώρας. Και αυτά γιατί, όπως έχουν τα πολιτικά πράγματα σήμερα, η συναίνεση των πολιτικών μας, ακόμη και για ζωτικά για το έθνος μας θέματα, είναι σχέτη ονειροφαντασία.

Ευάγγελος Ανδριανός, Επίτιμος Αρεοπαγίτης, 

Καστόρειον Λακωνίας

3. Θα το πω απλά:Εχω μείνει άναυδη

Κύριε διευθυντά,

Νιώθω έντονη την ανάγκη τις τελευταίες μέρες να εκφράσω δημόσια την έκπληξή μου για όσα συμβαίνουν στη Βουλή των Ελλήνων. Είμαι Κυπρία, ζω μόνιμα στην Κύπρο, έχω όμως και την ελληνική υπηκοότητα λόγω καταγωγής του συζύγου μου. Υπήρξαμε και οι δυο εκπαιδευτικοί (φιλόλογοι) και διδάξαμε σε Γυμνάσια Κύπρου και Αθηνών. Παρακολουθώ ανελλιπώς την ελληνική τηλεόραση και διαβάζω καθημερινά τον ελληνικό Τύπο και μένω κυριολεκτικά άναυδη με τις ειδήσεις των τελευταίων εβδομάδων. Αυτή η ασυνέπεια λόγων και έργων ορισμένων βουλευτών μού προκαλεί πολύ δυσάρεστα και δυσοίωνα συναισθήματα. Δυσκολεύομαι σχεδόν να πιστέψω αυτή την ασυνέπεια και να την αποδεχθώ. Οι ίδιοι άνθρωποι, δηλαδή, να βεβαιώνουν ότι δεν πρόκειται να δεχθούν το όνομα Μακεδονία στη συμφωνία των Πρεσπών και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να ψηφίζουν, χωρίς αιδώ, τη συμφωνία.

Εάν δεν έβλεπα τους ίδιους ανθρώπους στην τηλεόραση να κάνουν τα εκ διαμέτρου αντίθετα από όσα βεβαίωναν, θα δυσκολευόμουν πολύ να το πιστέψω. Δεν γνωρίζω εάν παρόμοια συμβαίνουν και σε άλλα ευρωπαϊκά κοινοβούλια. Αναρωτιέμαι τελευταία, αν κάτι ανάλογο θα ήταν δυνατόν να συμβεί και στην κυπριακή Βουλή. Εύχομαι να μη γίνω μάρτυρας σε μια τέτοια δυσάρεστη διαπίστωση.

Η μνήμη του παρελθόντος μου προκαλεί σοβαρές ανησυχίες. Από τον όρκο στην Εκκλησία της Φανερωμένης το 1954, για «Ενωσιν και μόνον Ενωσιν», καταλήξαμε στη συμφωνία της Ζυρίχης, πράγμα που δίχασε βαθύτατα τον Κυπριακό Ελληνισμό και οδήγησε στην καταστροφή του 1974.

Αγγελική Δημ. Σμυρλή, Φιλόλογος, συγγραφέας, 

Πάφος Κύπρος

4. Μιλάμε για άλλα πολιτικά αναστήματα
Κύριε διευθυντά
Στην ιστορική τελετή που είχε οργανώσει ο Κων. Καραμανλής στο Ζάππειο ως ο πρώτος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός μας για την ένταξη και της δικής μας χώρας στην τότε ΕΟΚ, ιδιαίτερα είχε εντυπωσιάσει τους Ευρωπαίους πολιτικούς αξιωματούχους που είχαν παραβρεθεί και ο Παν. Κανελλόπουλος. Και τους είχε εντυπωσιάσει με τη γνωστή ευρυμάθειά του. Ας δούμε όμως και έναν άλλον πολιτικό, ο οποίος έως και τον θάνατό του το 1968, μάγευε τους πάντες με τον λόγο του. Τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος ως πρωθυπουργός το 1964-1966 είχε μια συνάντηση στον Λευκό Οίκο με τον τότε Αμερικανό πρόεδρο Λ. Τζόνσον. Ποια ήταν τα πρώτα λόγια που είπε (ο Τζόνσον) για τον Γεώργιο Παπανδρέου έπειτα από εκείνη τη συνάντησή τους;

«Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είναι από τους μεγαλύτερους ρήτορες της εποχής μας». Ερχονται αμέσως στο μυαλό μου αυτοί οι δυο ξεχωριστοί πολιτικοί μας άνδρες (όπως και πολλοί άλλοι πολιτικοί μας που είχαν λαμπρύνει την πολιτική μας ζωή με το ήθος τους, την ευγένειά τους και τον λόγο τους) κάθε φορά που παρακολουθώ τις συνεδριάσεις της σημερινής Βουλής. Μόνο μια βαθιά απογοήτευση νιώθω από αυτές.

Η λεκτική ένδεια που χαρακτηρίζει πολλούς από τους βουλευτές μας σε συνδυασμό με τη συγκρουσιακή και καιροσκοπική νοοτροπία τους, όλα αυτά τα προβλήματά τους οδηγούν όλο και περισσότερο κόσμο σε διάφορους προβληματισμούς. Ακόμη και στον προβληματισμό για το αν πρέπει να πάει και στις κάλπες, όποτε και αν αυτές στηθούν.

Διανύουμε μια πολιτική περίοδο ιδιαίτερα κρίσιμη. Και αυτή την περίοδο ο λαός μας χρειάζεται την πλέον υπεύθυνη και ψύχραιμη διαφώτιση για τους πάντες και τα πάντα. Και αυτή τη διαφώτιση μόνο εσείς οι δημοσιογράφοι μπορείτε να την προσφέρετε. Οι χαρισματικοί και αδέσμευτοι εννοείται δημοσιογράφοι.

Τάκης Σουβαλιώτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

5. Περί συμφωνίας και αντισημιτισμού

Κύριε διευθυντά,

Το χειρότερο με το συμπέρασμα του αρθρογράφου κ. Ν. Μαραντζίδη στο φύλλο της «Κ» της Κυριακής 10/2/2019, σύμφωνα με το οποίο «ο αντισημιτισμός δεν τελείωσε με το τέλος του ναζισμού. Το μίσος για τους Εβραίους λειτούργησε και συνεχίζει να λειτουργεί χρησιμοποιώντας διάφορα σχήματα.

Ο “μακεδονομαχικός” φανατισμός είναι ένα από αυτά», δεν είναι ότι προσβάλλει την πλειονότητα του ελληνικού λαού. Ούτε ότι προχωρά ένα βήμα πιο πέρα από τη γνωστή κυβερνητική άποψη ότι όσοι είναι εναντίον της συμφωνίας των Πρεσπών είναι «ακροδεξιοί» και τους χαρακτηρίζει και... αντισημίτες.

Το χειρότερο είναι ότι συγχέει κατά τρόπο μη επιστημονικό και μη τεκμηριωμένο δύο διαφορετικά μεταξύ τους πολιτικά φαινόμενα και δεν παρουσιάζει απολύτως καμία απόδειξη ότι όσοι μάχονται υπέρ της Μακεδονίας είναι φορείς αντισημιτικών ιδεών. Εκτός εάν διαθέτει τις σχετικές αποδείξεις, οπότε παρακαλείται να τις προσκομίσει.

Μελέτης Η. Μελετοπουλος (αναγνώστης σας από το 1974)

6. Δείγματα θαυμαστής γραφής του Ισραήλ
Kύριε διευθυντά,

Στο άρθρο της Τασούλας Επτακοίλη στις 13 Φεβρουαρίου «Στο Ισραήλ η αριστεία επιβραβεύεται», για άλλη μία φορά μπορείς να θαυμάσεις τα επιτεύγματα αυτού του χαρισματικού λαού. Αρκετοί Ελληνες σπουδάζουν ή κάνουν μεταπτυχιακό στα πανεπιστήμια της χώρας και μένουν εντυπωσιασμένοι από την οργάνωση και το επίπεδο σπουδών.

Ενα άλλο στοιχείο θαυμασμού είναι η πρωτιά του κράτους παγκοσμίως σε επιστημονικό στρατό. Διαθέτουν 140 επιστήμονες στους 1.000 κατοίκους, όταν δεύτερη έρχεται η Ιαπωνία με 100 και τρίτες οι ΗΠΑ με 85. Στα εννέα δημόσια ισραηλινά πανεπιστήμια, που έχουν καθιερώσει προγράμματα σπουδών και στα αγγλικά, φοιτούν 12.000 ξένοι φοιτητές από όλο τον κόσμο. Η έλλειψη αντίστοιχων ξενόγλωσσων τμημάτων στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι γνωστή και θλιβερή. Ο πρόσφατος θάνατος του μεγάλου συγγραφέα Αμος Οζ, που στο συγκλονιστικό του μυθιστόρημα «Ιστορία αγάπης και σκότους» δείχνει τη γέννηση του εβραϊκού κράτους, μετά τόσους αιώνες περιπλάνησης και ανέστιας διαδρομής, μας τόνισε την ανάγκη αναστοχασμού μας απέναντι σε αυτό τον λαό και την ανάγκη καταδίκης του ναζιστοφασιστικού εσμού που βεβηλώνει νεκροταφεία και άλλα σημεία μνήμης των Εβραίων.

Μια μικρή ένσταση όμως στα όσα θαυμαστά έχουν πετύχει. Να δείξουν επιτέλους σύνεση και να προχωρήσουν στην αναγνώριση ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Μόνον έτσι θα σταματήσει η αιματοχυσία που συνεχίζεται δεκαετίες, αφού και αυτοί έγιναν «πρόσφυγες» στην ίδια τους τη γη, μετά την αναγνώριση του εβραϊκού κράτους.

Δημήτρης Γεωργαντάς, Χειρουργός, Μαρούσι

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 20/02/19