Δύο κείμενα παρέμβασης από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
1. «Ιδιοκτήτες» και σφετεριστές:
Του Παντελή Μπουκάλα
Κανέναν ιδιοκτήτη δεν είχε τον Νοέμβριο του 1973 το Πολυτεχνείο και η εξέγερσή του. Κανέναν αποκλειστικό διαχειριστή και κανέναν αποκλειστικό ερμηνευτή της σημασίας του. Ολοι αυτοί εμφανίστηκαν στην ασφάλεια της μεταπολίτευσης. Και συνεχίζουν να ερίζουν με άμετρο κτητικό πάθος γύρω από ένα σύμβολο που οι πράξεις τους και ο κομματόπληκτος και εγωπαθής λόγος τους το απειλούν με ακύρωση. Συνεχίζουν να το κομματιάζουν, για να πάρουν όλοι ένα μερίδιο «δικαίωσης». Αλλος σαν «συνεπής συνεχιστής», άλλος σαν «γνήσιος κληρονόμος», άλλος σαν «αυθεντικός εκφραστής». Κι ο καθένας με αυθεντικόμετρο δικής του κατασκευής. Ακόμα και οι διαπιστωμένα απόντες, κι όσοι το διέβαλλαν τις ώρες που συνέβαινε, εμφανίζονται σαν οι μόνοι που δικαιούνται να έχουν λόγο.
Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα σφετερισμού από την ιδιοποίηση της σημαίας του Πολυτεχνείου εκ μέρους της φοιτητικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ, της ΠΑΣΠ, δεν υπάρχει. Πόσα μέλη έχουν απομείνει στην ΠΑΣΠ, άγνωστο. Μάλλον είναι λιγότερα πάντως απ’ όσους διαμαρτύρονται χρόνια τώρα γι’ αυτήν την υφαρπαγή, η οποία δίνει τη δυνατότητα στους πράσινους νεολαίους να εμφανίζονται κάθε 17 Νοεμβρίου σαν ένα ιερατείο που του δόθηκε άνωθεν η ευλογία να κατέχει σπουδαία κειμήλια. Προχθές, στην επέτειο, έκαναν μια δική τους πορεία, πριν από την καθιερωμένη, και μάλιστα με ταχύτατο βηματισμό. Ισα για να τους γράψει η τηλεόραση. Στο τέλος έστησαν μπροστά στην αμερικανική πρεσβεία ένα τελετουργικό αγωνιώδους τάχα και κινδυνώδους διαφυγής τους. Μαζί με τη σημαία βέβαια. Που τη θεωρούν κτήμα τους, αδιαμφισβήτητη κληρονομιά τους. Σάμπως το κόμμα τους στη μακρά θητεία του στην εξουσία να έδωσε υλικό νόημα στα αιτήματα του Πολυτεχνείου, οπότε δικαιούνται ανταμοιβή.
Η δικαιολογία ότι δεν υπάρχει πια ΕΦΕΕ ώστε να την παραδώσουν, δεν αρκεί για να πειστεί κανείς πως οι νεολαίοι του ΠΑΣΟΚ κινούνται από αγαθές προστατευτικές σκέψεις, σαν ανιδιοτελείς συντηρητές της μνήμης. Θα μπορούσαν να παραδώσουν τη σημαία στην πρυτανεία του Πολυτεχνείου. Στους συγγενείς του Διομήδη Κομνηνού ή του Μιχάλη Μυρογιάννη. Στη Βουλή. Ακόμα και στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο, αν είναι να πάψει να υφίσταται τον ετήσιο ευτελισμό της.
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/11/16
2. Πολυτεχνείο, η επόμενη μέρα:
Της Μαρίας Κατσουνάκη
Θα πρέπει να είναι ευχαριστημένος ο πρύτανης του Πολυτεχνείου, Ιωάννης Γκόλιας, που οι καταληψίες του κτιρίου Γκίνη αποχώρησαν χθες νωρίς το πρωί και έτσι τον έβγαλαν από τη δυσχερή θέση. Αβολο και επικίνδυνο, ομολογουμένως, να πρέπει κανείς να επιτρέψει την επέμβαση της αστυνομίας στο ιστορικό κτίριο, ενώ υφίσταται βανδαλισμούς ανήμερα και την επέτειο του Πολυτεχνείου. Με ανακούφιση, η Πρυτανεία της σχολής διαπίστωσε χθες ότι και οι απρόσκλητοι είχαν αποχωρήσει («έρχεται και Σαββατοκύριακο» όπως επισήμανε συνάδελφος, γνώστης του ρεπορτάζ), αλλά και ότι οι «ζημιές ήταν μικρής έκτασης». Μόνο μάρμαρα είχαν αποσπαστεί για να χρησιμεύσουν για πολεμοφόδια, ένας φωτεινός σηματοδότης επί της Πατησίων είχε καταστραφεί, μαζί με άλλες φθορές ξένης παρουσίας, μικροπράγματα γενικώς. Το σημαντικό είναι ότι, παρά το γεγονός πως ο εισαγγελέας Πρωτοδικών άναψε το «πράσινο φως» στην αστυνομία για επέμβαση, εάν έκρινε ότι συντρέχουν οι λόγοι, δεν κουνήθηκε φύλλο. Για την ακρίβεια, πολλά φύλλα κουνήθηκαν, κάδοι κάηκαν, η περιοχή γνώρισε άλλη μία ένδοξη νύχτα «συγκρούσεων ανάμεσα στα ΜΑΤ και στους καταληψίες», αλλά το βασικό είναι ότι δεν χρειάστηκε να περάσει η αστυνομία το κατώφλι του Πολυτεχνείου. Το προνόμιο αυτό έχουν, εξάλλου, μόνο οι αντιεξουσιαστές, η Διεθνής των «ακτιβιστών» - μπαχαλάκηδων και οι φίλοι τους.
Σωστά. Ας αναλογιστούμε μόνο το πολιτικό κόστος μιας «αστυνομικής επέμβασης», ενδεχομένως και τις συνέπειες – αντίποινα. Ενώ, τώρα, τα προχθεσινά «επεισόδια» θα επικαλυφθούν από τα επόμενα, οι ζημιές κάπως θα επουλωθούν, και όλα θα επιστρέψουν σε μια διαλυτική και ανυπόφορη καθημερινότητα. Τα «παιδιά» θα επανέρχονται όποτε γουστάρουν, οι καθηγητές και οι φοιτητές εντός του Πολυτεχνείου θα αγανακτούν –και οι πιο γενναίοι θα το δηλώνουν–, ο πρύτανης θα κρατάει τις «ισορροπίες» (εντός εισαγωγικών απαραιτήτως η λέξη), η ευθύνη θα διαχέεται και θα εξαερώνεται, το κτίριο Γκίνη δεν θα παραδίδεται σε καμία χρήση, προς εκπαιδευτικό - κοινωνικό όφελος, από όσες έχουν κατά καιρούς συζητηθεί, γιατί μετά, από πού θα εκτοξεύουν τις μολότοφ και τις πέτρες οι διαχρονικοί καταληψίες;
Και έτσι, όλοι διατηρούν τον ρόλο τους. Εκτός από την κανονικότητα, τη νομιμότητα και, ασφαλώς, τη δημοκρατία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου