"...Ό φιλότιμος Άλέξης έσπευσε νά τόν άποχαιρετήσει στό άεροδρόμιο... Θαύμασε σάν ξελιγωμένος τό μεγαλοπρεπές «Air Force One», στάθηκε σάν σχολιαρόπαιδο δίπλα στήν τιμητική φρουρά, καί έσπευσε νά άποσυρθεΐ άποκαμωμένος μόλις τό γιγαντιαΐο προεδρικό άεροπλάνο άρχισε νά χάνεται στόν άττικό ορίζοντα... Εντάξει. Δέν πήρε τίποτε άπό τόν Όμπάμα.Έχει όμως τήν έξουσία πού τού χάρισε αύτός ό ύπερήφανος λαός. Καί τά σοσιαλιστικά του όνειρα, πού ποτέ δέν τόν έγκαταλείπουν.. ,Ά! Καί τόν Φλαμπουράρη μέ τόν Καρανίκα νά τόν περιμένουν στό Μαξίμου... Λίγοι τού πέφτουν; Δέν χρειάζεται τίποτε άλλο γιά νά είναι εύτυχισμένος! Καί, στό κάτω-κάτω, ό Όμπάμα άπέρχεται, ένώ αύτός παραμένει...."

Από την "ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 19-20/11/16

Ή ευτυχία του νά είσαι ό Τσίπρας

του Διονύση Κ. Καραχάλιου*
ΑΣ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ νά ψυχογραφήσουμε τόν Άλέξη Τσίπρα κατά τό διήμερο της επίσκεψης Όμπάμα στήν Αθήνα. Τί μπορούσε νά σκέφτεταιό άλλοτε καταλήψιας καί άπόφοιτος τής ΚΝΕ, καθώς ξημέρωνε ή ήμέρα πού, ώς πρωθυπουργός τής «μνημονιακής» Ελλάδας, θά ύποδεχόταν τόν πλανητάρχη; «Αραγε, ή σκέψη του θά γύρισε 17 χρόνια πίσω, τόν Νοέμβριο 1999, όταν, είκοσιπεντάχρονος τότε, ξαναμμένος έπαναστάτης καί άσυγκράτητος «μπροστάρης», συμμετείχε, έμπλεως άριστεροϋ πάθους, στίς ταραχώδεις διαδηλώσεις κατά τού Μπίλ Κλίντον; Κόκκινες σημαίες, άμπέχονα, ταγάρια καί άπλυσιά, γροθιές ύψωμένες, βλέμματα άγρια, γεμάτα μίσος, στεντόρειες κραυγές, «Φονιάδες τών λαών, Άμερικάνοι», «Δέν σέ θέλει ό λαός, πάρ’ τή Χίλλαρυ καί μπρος», μολότωφ κατά τής Αμερικανικής Πρεσβείας, οδομαχίες μέ την άστυνομία, έμπρησμοί, λεηλασίες καί άλα τα συναφή, πού, καθ’ όλη τή διάρκεια τής μεταπολίτευσης, έπιβεβαιώνουν, μέ τή μονότονη καί άναχρονιστική έπανάληψή τους, τόν κατευθυνόμενο χοντροκομμένο άντιαμερικανισμό τών άμετανόητων θαυμαστών του Στάλιν, πού έξακολουθοϋν νά άνθοΰν στήν Ελλάδα, ένώ τό όνειρο τής κομ-μουνιστικής έπανάστασης έχει καταρρεύσει παταγωδώς μαζί μέ τό θλιβερό Τείχος τού Βερολίνου... Ή, μήπως, άντί νά θυμάται τής νιότης του τά άνώφελα καμώματα, ό πρωθυπουργός μας, αύτό τό τόσο περίεργο γι’ αύτόν πρωινό, προσπαθούσε νά συγκεντρώσει τή σκέψη του στά άγγλικά της συμφοράς, πού έμαθε τόσο καθυστερημένα, γιά νά μπορέσει νά παραστήσει τόν άνετο καί έπιδέξιο συ-νομιλητή έπιπέδου ’Οξφόρδης; Ή, τελικά, τό μόνο πού σκεφτόταν ήταν πώς θά συνδυάσει τό «γλείψιμο» πρός τόν Όμπάμα μέ τό ξεκούμπωτο πουκάμισο καί τήν «ποσέτ», πού φαίνεται ότι, στά «προοδευτικό» μυαλό του, έχουν άναχθεί σέ άκαταμάχητα σύμβολα άντικομφορμισμού καί σοσιαλιστικής ιδιαιτερότητας, ένώ, στήν πραγματικότητα, δέν άποδεικνύουν παρά μόνο άρχοντοχωριάτικη κακογουστιά καί μονόχνοτη έκζήτηση;

Τελικά, ό πρωθυπουργός μας ξεπέρασε τούς έπώδυνους, γιά τά γούστα του καί τίς διανοητικές του ικανότητες, προβληματισμούς, καί, μέ τήν άνεση πού τού προσδίδει ή έλλιπής κοινωνική του συγκρότηση, ή φυσική άριστερή του άγένεια καί ή άπαράμιλλη άσχετοσύνη του, συμπεριφέρθηκε όπως άκριβώς τού ταιριάζει!

Ένώ ό Μπαράκ Όμπάμα έδινε, μέ κάθε του κίνηση, μέ κάθε του βλέμμα, μέ τήν όλη στάση του καί μέ τήν άνετη καί άνεπιτήδευτη έκφορά τού λόγου του, μαθήματα άπλής, άλλά κομψής καί άρχοντικής συμπεριφοράς, ό δικός μας έμοιαζε άπροσάρμοστο «ούφο» σέ κατάσταση διανοητικής περιδίνησης! Απευθύνθηκε στον «κολλητό» Μπαράκ στόν ενικό, τόν κτύπησε συγκαταβατικά στήν πλάτη, «χύθηκε» στήν πολυθρόνα τού Προεδρικού Μεγάρου,άπλωνε καί μάζευε τά πόδια του λές καί τόν έκαιγαν οί ρευματισμοί, έκανε μορφασμούς άξεπέραστης «ώραιότητας», έπαιζενευρικά τα δάκτυλά του, κοίταζε τό ρολόι του καί χασμουρήθηκε, τήν στιγμή πού ό  προσκεκλημένος του μιλούσε (!), σηκώθηκε βαριεστημένα άπό τήν πολυθρόνα σάν ξεβιδωμένος, στάθηκε στήν κοινή  συνέντευξη Τύπου σάν νά είχε φάει προηγουμένως μισό γουρουνόπουλο καί «συγκλόνισε» μέ τήν, δίκην μετανάστη πρώτης γενιάς, έλληνοαμερικανική προφοράτου (!), πού, μέ τό ιδιότυπα τονισμένο «ρό», θέλησε νά θαμπώσει τούς συγχωριανούς του γιά τήν άλματώδη έξοικείωσή του στά «ξένα»...

Ό παροξυσμός τής πρωθυπουργικής «άφασίας» συνεχίστηκε στό έπίσημο γεύμα στό Προεδρικό Μέγαρο. Σάν φτωχοσυγγενής δίπλα στόν εύθυτενή, λαμπερό καί άληθινά χαρισματικό Όμπάμα, ό «χαρισματικός» τού Λαζόπουλου άγωνιζόταν νά φανεί χαλαρός, άνετος καί, κυρίως, «έγκλιματισμένος» στό περιβάλλον, άλλά, παρά τήν φιλότιμη ένδυματολογική συν-δρομή τού προέδρου Βούτση, ή εικόνα δέν «έβγαινε»:Όταν κάτω άπό τόν -σέ διαρκή ετοιμό-τητα- σερβιτόρο τού Προεδρικού Μεγάρου, μέ τό παπιγιόν καί τήν άτσαλάκωτη στολή, ό πρωθυπουργός τής χώρας κάθεται σάν κατάδικος πού κλαίει τή μοίρα του καί δυσανασχετεί, πού, άντί νά βρίσκεται μέ τόν Καρανίκα καί νά πίνει τσίπουρο, άκούει τόν Όμπάμα νά έκθειάζειτήν Ελλάδα,τότε τό μόνο πού σοΰ έρχεται στό νοΰ είναι ή
δυστυχία του νά εΐσαιΈλληνας καί νά ζεΐς αύτές τίς σουρεαλιστικές στιγμές άνείπωτης σοσιαλιστικής παραφροσύνης..

Ξημέρωσε ή δεύτερη ήμέρα τής έπίσκεψης Όμπάμα, καί ό πλανητάρχης έπισκέφθηκε τήν Ακρόπολη καί τό μουσείο της.Άραγε, έν τώ μεταξύ, καί έν άναμονή τής ομιλίας τού Αμερικανού Προέδρου στό «Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, τί νά σκεφτόταν ό Άλέξης Τσίπρας;
Μήπως στενοχωριόταν πού, έξ αιτίας τών αγαπητών του «λαϊκών άγωνιστών» καί τών φόβων γιά τρομοκρατικές ένέργειες (τίς όποίες ποτέ του δέν κατεδίκασε άπερίφραστα καί μέ σαφείς καί ξεκάθαρες δηλώσεις), είχε ματαιωθεί ή ομιλία τού Όμπάμα στήν Πνύκα καί είχε χάσει ή Ελλάδα τήν εύκαιρία νά νιώσει ολόκληρη ή οικουμένη τό συμβολικό μήνυμα τής ομιλίας του γιά τήν δημοκρατία άπό τό βήμα τού Περικλή; Ελάτε τώρα! Είστε βέβαιοι ότι ό πρωθυπουργός μας γνωρίζει τήν Ιστορία τών Αθηνών, τήν γέννηση τής δημοκρατίας, τήν ιερότητα τής Πνύκας καί τόν «χρυσοΰν αιώνα». Νά μιλούσαμε γιά τόν Βελουχιώτη καί τήν ΟΠΛΑ, μάλιστα! Περι αύτών, όλο καί κάτι θά έχει μάθει στό σχολείο τής ΚΝΕ, άν καί μάλλον είχε άποφοιτήσει όταν άποκαταστάθηκε ό «λαοφιλής» Άρης άπό τήν Παπαρήγα...

Σέ κάθε περίπτωση, τό βέβαιον είναι ότι, φθάνοντας στό Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, ό πρωθυπουργός μας θά σκεφτόταν ότι, μετά άπό ένα εικοσιτετράωρο άριστερών παρακλήσεων καί σοσιαλιστικών γονυκλισιών πρός τήν ύπερδύναμη, ίσως ό Όμπάμα τού χάριζε τήν πολυπόθητη συνηγορία γιά τήν μείωση τού χρέους, τήν ψυχοφθόρο έμμονή τής θητείας του..

Όμως, όχι! Ό στυγνός πλουτοκράτης καί άδίστακτος ιμπεριαλιστής δέν τού έκανε τήν χάρη! Μέ τή γνωστή του άνεση, ό Μπαράκ Όμπάμα έξύμνησε τήν προσφορά τής Ελλάδας στήν διαμόρφωση τών άξιων τού δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού, έντυπωσίασε μέ τήν ρητορική
του δυνατότητα, τήν μεστότητα τού λόγου του καί τήν ποιότητα τών σκέψεών του, άλλά λησμόνησε έπιδεικτικά τό αίτημα Τσίπρα..

Καί όμως... Ό φιλότιμος Άλέξης έσπευσε νά τόν άποχαιρετήσει στό άεροδρόμιο... Θαύμασε σάν ξελιγωμένος τό μεγαλοπρεπές «Air Force One», στάθηκε σάν σχολιαρόπαιδο δίπλα στήν τιμητική φρουρά, καί έσπευσε νά άποσυρθεΐ άποκαμωμένος μόλις τό γιγαντιαΐο προεδρικό
άεροπλάνο άρχισε νά χάνεται στόν άττικό ορίζοντα...

Εντάξει. Δέν πήρε τίποτε άπό τόν Όμπάμα.Έχει όμως τήν έξουσία πού τού χάρισε αύτός ό ύπερήφανος λαός. Καί τά σοσιαλιστικά του όνειρα, πού ποτέ δέν τόν έγκαταλείπουν.. ,Ά! Καί τόν Φλαμπουράρη μέ τόν Καρανίκα νά τόν περιμένουν στό Μαξίμου... Λίγοι τού πέφτουν; Δέν χρειάζεται τίποτε άλλο γιά νά είναι εύτυχισμένος! Καί, στό κάτω-κάτω, ό Όμπάμα άπέρχεται, ένώ αύτός παραμένει... «Pacta sunt servanda». Δέν ταιριάζει μέ τήν περίπτωση, άλλά, γιά νά τόωπιπιλίζει συνέχεια ό Άλέξης, κάτι θά ξέρει!

*Δικηγόρος