Εν πρώτοις ήταν ο Απόλλων, που δεν ήταν εταιρεία του Αρίστου Δοξιάδη. Απλώς, αυτός εκπροσωπούσε το fund που επένδυσε (venture capital) σε αυτή και συμμετείχε στο διοικητικό της συμβούλιο χωρίς καμία εκτελεστική αρμοδιότητα, για να επιβλέπει, όχι για να ασκεί διοίκηση. Ο Απόλλων ήταν μεγάλη εταιρεία διανομής ξενόγλωσσων βιβλίων. Τι δουλειά κάνουν οι εταιρείες διανομής; Χονδρεμπόριο. Αγοράζουν δηλαδή από εκδότες και πουλάνε σε βιβλιοπώλες, οι οποίοι στη συνέχεια πουλάνε στους αναγνώστες-πελάτες τους. Εν προκειμένω, ο Απόλλων εισήγε βιβλία από το εξωτερικό, κυρίως διδακτικά εγχειρίδια εκμάθησης ξένων γλωσσών και άλλη εξειδικευμένη ξένη βιβλιογραφία, και τα διέθετε στους βιβλιοπώλες. Εκτός του Απόλλωνα, για τον οποίο μαθαίνουμε σήμερα «ότι είχε συμπήξει καρτέλ», στην αγορά των ξενόγλωσσων βιβλίων δεσπόζουσα θέση στις αρχές της δεκαετίας του 2010 είχε ακόμα μια εταιρεία (δεν γράφω την επωνυμία της, επειδή δεν είμαι βέβαιος ότι έχω το δικαίωμα, εκ του νόμου). Επειδή για να συμπήξεις καρτέλ, ως γνωστόν, χρειάζονται τουλάχιστον δύο (περίπου όπως το τάνγκο), εκτός του Απόλλωνα κατηγορήθηκε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και η άλλη εταιρεία, η ανταγωνιστική του. Η κατηγορία, που προφανώς προήλθε από ανταγωνιστές τους, φαντάζει άδικη και υποβολιμαία. Οι δύο εταιρείες όχι μόνο δεν χειραγωγούσαν τις τιμές αλλά, αντίθετα, υπήρχε έντονος ανταγωνισμός ανάμεσά τους, για να κατακτήσουν καλύτερο μερίδιο αγοράς. Περί αυτού μαρτυρούν οι άνθρωποι της αγοράς. Τότε, όπως μαθαίνω, εκμεταλλεύονταν τον ανταγωνισμό των δύο εταιρειών για να πετυχαίνουν καλύτερες εκπτώσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, σήμερα, οι βιβλιοπώλες ξενόγλωσσου υλικού νοσταλγούν την εποχή εκείνη. Κι αυτό επειδή τα ξενόγλωσσα βιβλία, στις ημέρες μας, πωλούνται στη χονδρική με πολύ μικρότερες εκπτώσεις, σε σχέση με την εποχή όπου δήθεν λειτουργούσε το καρτέλ – προφανώς, αυτό φτάνει και στον καταναλωτή. Η ουσία, πάντως, είναι ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού υιοθέτησε τις καταγγελίες κατά των δύο εταιρειών και τους επέβαλε πρόστιμο. Ωστόσο, το ποινικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Αρίστος Δοξιάδης δεν είχε καμία ποινική ευθύνη. Αργότερα, ο Απόλλων χρεοκόπησε και έκλεισε. Η οφειλή, που πολλοί εντοπίζουν και σήμερα, είναι της εταιρείας Απόλλων και όχι του Αρίστου Δοξιάδη, ως άτομο. Ο οποίος δεν έχει καμία οφειλή....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/03/25

Πώς πέτυχαν να μουντζούρωσουν τον Δοξιάδη

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ου μπλέξεις. Εγραφα χθες ότι κατανοώ το δίδαγμα από το πάθημα του Αρίστου Δοξιάδη: τη συναίνεσή του, δηλαδή, να αναλάβει χρήσιμο για το κυβερνητικό έργο υφυπουργικό αξίωμα, το οποίο μετατράπηκε σε βρόχο που τον έπνιξε, μέσα στη διαβολή και τη συκοφαντία, αναγκάζοντάς τον να υποβάλει παραίτηση.

Επειδή, όμως, χθες είδα διάφορα απίθανα δημοσιεύματα που εμπλούτιζαν τη νοσηρή επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του με διάφορες «λεπτομέρειες», έτσι ώστε να μη μας μείνει καμία αμφιβολία ότι είναι ένας πολύ κακός άνθρωπος που λεηλατεί το κράτος, παρακάτω εξηγώ τι ακριβώς συνέβη το διάστημα 2000-2015 στην αγορά του ξενόγλωσσου βιβλίου και, τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2010, στις δικαστικές αίθουσες. Οι πληροφορίες που δημοσιεύω είναι αντλημένες από παράγοντες της αγοράς βιβλίου, στην οποία έχω εύκολη πρόσβαση λόγω των πνευματικών και των επαγγελματικών ενδιαφερόντων μου, είναι διασταυρωμένες και ακριβείς.

Εν πρώτοις ήταν ο Απόλλων, που δεν ήταν εταιρεία του Αρίστου Δοξιάδη. Απλώς, αυτός εκπροσωπούσε το fund που επένδυσε (venture capital) σε αυτή και συμμετείχε στο διοικητικό της συμβούλιο χωρίς καμία εκτελεστική αρμοδιότητα, για να επιβλέπει, όχι για να ασκεί διοίκηση. Ο Απόλλων ήταν μεγάλη εταιρεία διανομής ξενόγλωσσων βιβλίων. Τι δουλειά κάνουν οι εταιρείες διανομής; Χονδρεμπόριο. Αγοράζουν δηλαδή από εκδότες και πουλάνε σε βιβλιοπώλες, οι οποίοι στη συνέχεια πουλάνε στους αναγνώστες-πελάτες τους. Εν προκειμένω, ο Απόλλων εισήγε βιβλία από το εξωτερικό, κυρίως διδακτικά εγχειρίδια εκμάθησης ξένων γλωσσών και άλλη εξειδικευμένη ξένη βιβλιογραφία, και τα διέθετε στους βιβλιοπώλες.

Εκτός του Απόλλωνα, για τον οποίο μαθαίνουμε σήμερα «ότι είχε συμπήξει καρτέλ», στην αγορά των ξενόγλωσσων βιβλίων δεσπόζουσα θέση στις αρχές της δεκαετίας του 2010 είχε ακόμα μια εταιρεία (δεν γράφω την επωνυμία της, επειδή δεν είμαι βέβαιος ότι έχω το δικαίωμα, εκ του νόμου). Επειδή για να συμπήξεις καρτέλ, ως γνωστόν, χρειάζονται τουλάχιστον δύο (περίπου όπως το τάνγκο), εκτός του Απόλλωνα κατηγορήθηκε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και η άλλη εταιρεία, η ανταγωνιστική του. Η κατηγορία, που προφανώς προήλθε από ανταγωνιστές τους, φαντάζει άδικη και υποβολιμαία. Οι δύο εταιρείες όχι μόνο δεν χειραγωγούσαν τις τιμές αλλά, αντίθετα, υπήρχε έντονος ανταγωνισμός ανάμεσά τους, για να κατακτήσουν καλύτερο μερίδιο αγοράς.

Περί αυτού μαρτυρούν οι άνθρωποι της αγοράς. Τότε, όπως μαθαίνω, εκμεταλλεύονταν τον ανταγωνισμό των δύο εταιρειών για να πετυχαίνουν καλύτερες εκπτώσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, σήμερα, οι βιβλιοπώλες ξενόγλωσσου υλικού νοσταλγούν την εποχή εκείνη. Κι αυτό επειδή τα ξενόγλωσσα βιβλία, στις ημέρες μας, πωλούνται στη χονδρική με πολύ μικρότερες εκπτώσεις, σε σχέση με την εποχή όπου δήθεν λειτουργούσε το καρτέλ – προφανώς, αυτό φτάνει και στον καταναλωτή.

Η ουσία, πάντως, είναι ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού υιοθέτησε τις καταγγελίες κατά των δύο εταιρειών και τους επέβαλε πρόστιμο. Ωστόσο, το ποινικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Αρίστος Δοξιάδης δεν είχε καμία ποινική ευθύνη. Αργότερα, ο Απόλλων χρεοκόπησε και έκλεισε. Η οφειλή, που πολλοί εντοπίζουν και σήμερα, είναι της εταιρείας Απόλλων και όχι του Αρίστου Δοξιάδη, ως άτομο. Ο οποίος δεν έχει καμία οφειλή.


Οι επενδύσεις στον ιδιωτικό τομέα έχουν ρίσκο, ζημιές, στραπάτσα. Εξίσου αβέβαιη και ριψοκίνδυνη είναι η συμβουλευτική επιχειρήσεων. Ο Αρίστος Δοξιάδης δεν έκανε καριέρα στηριγμένος μόνο στις καλές σπουδές του και στο όνομα της οικογένειάς του. Συχνά έπεφτε στη φωτιά. Την πείρα του μάχιμου επενδυτή επιζήτησε η κυβέρνηση. Αποδείχτηκε ότι οι ανθρωποφάγοι της πολιτικής δεν υπολογίζουν ό,τι θαυμάζει και ζηλεύει η αγορά.


Εν πρώτοις ήταν ο Απόλλων, που δεν ήταν εταιρεία του Αρίστου Δοξιάδη. Απλώς, αυτός εκπροσωπούσε το fund που επένδυσε (venture capital) σε αυτή και συμμετείχε στο διοικητικό της συμβούλιο χωρίς καμία εκτελεστική αρμοδιότητα, για να επιβλέπει, όχι για να ασκεί διοίκηση. Ο Απόλλων ήταν μεγάλη εταιρεία διανομής ξενόγλωσσων βιβλίων. Τι δουλειά κάνουν οι εταιρείες διανομής; Χονδρεμπόριο. Αγοράζουν δηλαδή από εκδότες και πουλάνε σε βιβλιοπώλες, οι οποίοι στη συνέχεια πουλάνε στους αναγνώστες-πελάτες τους. Εν προκειμένω, ο Απόλλων εισήγε βιβλία από το εξωτερικό, κυρίως διδακτικά εγχειρίδια εκμάθησης ξένων γλωσσών και άλλη εξειδικευμένη ξένη βιβλιογραφία, και τα διέθετε στους βιβλιοπώλες.

Εκτός του Απόλλωνα, για τον οποίο μαθαίνουμε σήμερα «ότι είχε συμπήξει καρτέλ», στην αγορά των ξενόγλωσσων βιβλίων δεσπόζουσα θέση στις αρχές της δεκαετίας του 2010 είχε ακόμα μια εταιρεία (δεν γράφω την επωνυμία της, επειδή δεν είμαι βέβαιος ότι έχω το δικαίωμα, εκ του νόμου). Επειδή για να συμπήξεις καρτέλ, ως γνωστόν, χρειάζονται τουλάχιστον δύο (περίπου όπως το τάνγκο), εκτός του Απόλλωνα κατηγορήθηκε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού και η άλλη εταιρεία, η ανταγωνιστική του. Η κατηγορία, που προφανώς προήλθε από ανταγωνιστές τους, φαντάζει άδικη και υποβολιμαία. Οι δύο εταιρείες όχι μόνο δεν χειραγωγούσαν τις τιμές αλλά, αντίθετα, υπήρχε έντονος ανταγωνισμός ανάμεσά τους, για να κατακτήσουν καλύτερο μερίδιο αγοράς.

Περί αυτού μαρτυρούν οι άνθρωποι της αγοράς. Τότε, όπως μαθαίνω, εκμεταλλεύονταν τον ανταγωνισμό των δύο εταιρειών για να πετυχαίνουν καλύτερες εκπτώσεις. Γι’ αυτό, άλλωστε, σήμερα, οι βιβλιοπώλες ξενόγλωσσου υλικού νοσταλγούν την εποχή εκείνη. Κι αυτό επειδή τα ξενόγλωσσα βιβλία, στις ημέρες μας, πωλούνται στη χονδρική με πολύ μικρότερες εκπτώσεις, σε σχέση με την εποχή όπου δήθεν λειτουργούσε το καρτέλ – προφανώς, αυτό φτάνει και στον καταναλωτή.

Η ουσία, πάντως, είναι ότι η Επιτροπή Ανταγωνισμού υιοθέτησε τις καταγγελίες κατά των δύο εταιρειών και τους επέβαλε πρόστιμο. Ωστόσο, το ποινικό δικαστήριο αποφάνθηκε ότι ο Αρίστος Δοξιάδης δεν είχε καμία ποινική ευθύνη. Αργότερα, ο Απόλλων χρεοκόπησε και έκλεισε. Η οφειλή, που πολλοί εντοπίζουν και σήμερα, είναι της εταιρείας Απόλλων και όχι του Αρίστου Δοξιάδη, ως άτομο. Ο οποίος δεν έχει καμία οφειλή.

ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΟΜΟΙΩΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΤΙΚΗ:

Έδινε βιβλία σε κάποια μεγάλα βιβλιοπωλεία με μεγαλύτερη έκπτωση, έναντι των μικρών.

Την εποχή εκείνη και μέχρι το 2014 ίσχυε η "ενιαία τιμή βιβλίου", η οποία καταργήθηκε τότε, επανήλθε το 2018 και έκτοτε ισχύει. Δηλαδή σήμερα, όταν κάποιος εκδότης καταθέτει αίτημα στην Εθνική Βιβλιοθήκη για να πάρει ISBN για βιβλίο που προτίθεται να εκδώσει, δηλώνει και την τιμή πώλησης. Η τιμή αυτή ισχύει, ως υποχρεωτική λιανική τιμή πώλησης, για τους πρώτους 18 μήνες από την κυκλοφορία του. Στην τιμή αυτή η μέγιστη δυνατή έκπτωση που επιτρέπεται είναι 10%.

Τι γίνεται από εδώ και πέρα;
Τα μεγάλα βιβλιοπωλεία ζητάνε από τους εκδότες μεγαλύτερη έκπτωση για να μπορούν να μετακυλήσουν την έκπτωση αυτή (έως 10%) στην λιανική τιμή, χωρίς να χάσουν μέρος του κέρδους τους ανά πωλούμενο βιβλίο.
Συχνά, αν ο εκδότης δεν το κάνει, αποκλείεται από τα βιβλιοπωλεία αυτά -είναι γνωστό φαινόμενο με διαχρονική εφαρμογή.
Οι εκδότες, κάτω από την απειλή του αποκλεισμού από μεγάλα βιβλιοπωλεία, συχνότατα ενδίδουν.
Αν τους "πιάσει" ο έλεγχος, πάνε για αθέμιτο ανταγωνισμό (οι εκδότες).

Επειδή, τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί ο αριθμός των ηλεκτρονικών βιβλιοπωλείων, συχνά, για να μπορούν να δίνουν χαμηλότερες τιμές, χωρίς να κινδυνεύουν να κατηγορηθούν για αθέμιτο ανταγωνισμό, βαφτίζουν τα καινούργια βιβλία "μεταχειρισμένα" (αλλά σε ...άριστη κατάσταση, σαν καινούργιο, άκοπο!) και το πουλάνε όσο θέλουν, αφού για τα "μεταχειρισμένα" δεν χρειάζονται παραστατικά αγοράς.

Διεθνώς, η ενιαία τιμή βιβλίου, έχει διαφορετική διαχείριση από χώρα σε χώρα, έρχεται και φεύγει, αλλά η τάση είναι μία: όλο και περισσότερο θα κυριαρχούν τα μεγάλα βιβλιοπωλεία (που είναι και ηλεκτρονικά, πλέον), σε βάρος των μικρών. Αυτός είναι ο νόμος της αγοράς, αυτή είναι μια νέα πραγματικότητα σε όλους τους τομείς του εμπορίου, από την οποία γίνεται μια προσπάθεια να εξαιρεθεί το βιβλίο, λόγω της ιδιαιτερότητάς του ή μάλλον για να επιβιώνουν τα μικρά, περιφερειακά βιβλιοπωλεία.

Όσο κράτησε η μάχη των μικρών μπακάλικων απέναντι στα σούπερ μάρκετ, άλλη τόση τύχη θα έχει και η μάχη αυτή. Συναισθηματικά μπορεί να προκαλεί συμπάθεια η στήριξη στους "μικρούς" βιβλιοπώλες, αλλά η τάση είναι ανεπίστροφη.

Η εταιρεία που εκπροσωπούσε ο Αρίστος Δοξιάδης (δεν ήταν δική του εταιρεία), καταδικάστηκε γι΄ αυτό που περιέγραψα παραπάνω. Έπειτα από τα πρόστιμα, πτώχευσε. Δεν ξέρω αν τα χρέη που άφησε είναι από τα πρόστιμα ή από άλλες οφειλές προς εργαζόμενους, προμηθευτές, τράπεζες ή ταμεία, αλλά το θέμα μου δεν είναι αυτό -άλλωστε, δεν το ξέρω για να συνεισφέρω στον διάλογο, ...απολαμβάνω όσους με απόλυτο τρόπο καταδικάζουν αγνοώντας τα πάντα, πλην των οφειλών.

Σε ό,τι αφορά το ποινικό μέρος ο Α. Δοξιάδης έχει αθωωθεί τελεσίδικα. Στο σκέλος των χρεών, η ευθύνη δεν μεταφέρεται στον νόμιμο εκπρόσωπο -έτσι κι αλλιώς η εταιρεία δεν ήταν δική του. Μένει το "ηθικό". Ο καθένας ας κρίνει τα δεδομένα, όπως ακριβώς έχουν και αν δεν τα ξέρει ας τα μάθει πρώτα και ύστερα ας τοποθετηθεί.

Η Ελλάδα, έχει ακόμα πολλά βιβλιοπωλεία, με βάση τη διεθνή εικόνα και κυρίως την τάση. Έχουμε: "2.310 σημεία πώλησης βιβλίων. Ειδικότερα, τα 2.271 αφορούν φυσικά καταστήματα σε όλη τη χώρα (συνολική καταγραφή 1.027 είναι τα Βιβλιοχαρτοπωλεία και 248 τα αμιγώς βιβλιοπωλεία, τα 24 αφορούν ηλεκτρονικά σημεία πώλησης", σύμφωνα με μία καταγραφή του 2023.

Τόσα βιβλιοπωλεία, περίπου, έχει και η Γαλλία!

Είναι προφανές ότι η "συμπάθεια" προς τα μικρά βιβλιοπωλεία έχει κόστος, δηλαδή κρατάει την τιμή του βιβλίου πιο ψηλά. Φυσικά, όσο ισχύει ένα νόμος, τηρείται, αλλά εδώ αυτό που μένει για αξιολόγηση είναι μόνον το όποιο "ηθικό", αφού η νομική/δικαστική πλευρά έχει κλείσει.