Είναι μάλλον μια μέθοδος κατάσβεσης που έκανε ακόμη και τους διεθνιστές του ΣΥΡΙΖΑ να πάρουν τ' όπλο τους. Ποιος ήταν ο ειρηνοποιός υπουργός που στην επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα φορούσε τη γραβάτα που του είχε κάνει δώρο ο τούρκος πρόεδρος για να του την επιδείξει ως δείγμα «καλής διπλωματίας»; Ο ίδιος που κατηγορεί σήμερα την κυβέρνηση για «ραγιαδισμό». Η αντιπολίτευση ζητάει απαντήσεις για τις «αυθαίρετες, επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας που συνεχίζονται εδώ και δύο μέρες στη μεθοριακή περιοχή του Εβρου». Και η κυβέρνηση απαντάει πως «το μόνο ερώτημα που παραμένει είναι εάν οι τομεάρχες του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν με τα fake news του κ. Βελόπουλου και των ακροδεξιών σάιτ»....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/05.20

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Μια λύση θα ήταν, τώρα που δείχνει να υποχωρεί λίγο ο κορωνοϊός, να αναθέσουν στον Σωτήρη Τσιόδρα την εξωτερική πολιτική. Με το κύρος που έχει αποκτήσει και τη μετριοπάθεια που τον διακρίνει, μόνο καλό θα μπορούσε να κάνει. Αλλά θα τα βρόνταγε γρήγορα. Και ο λόγος δεν θα ήταν μόνο η τουρκική προκλητικότητα.

Η τελευταία είναι εμφανής, και εκδηλώνεται με την παραμικρή αφορμή. Η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν είναι όμως μονοδιάστατη. Η αποπομπή του σκληροπυρηνικού Τζιχάτ Γιαϊτζί, για παράδειγμα, έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Και θα μπορούσε, εν μέσω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο Ερντογάν και της γενικότερης αμηχανίας που έχει προκαλέσει η πανδημία, να αξιοποιηθεί από την ελληνική πλευρά για να ανιχνευθεί κατά πόσο δρομολογείται πράγματι μια φιλοδυτική στροφή από την πλευρά της Αγκυρας.

Αντί γι' αυτό, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα κρίση, που μοιάζει περισσότερο εγχώρια παρά διμερής. Η αφορμή είναι μετεωρολογικού χαρακτήρα: η αλλαγή της κοίτης του Εβρου προκάλεσε ελληνοτουρκική αντιπαράθεση για την κυριότητα μιας έκτασης όπου η Αθήνα θέλει να επεκτείνει τον φράχτη. Κάποιοι τούρκοι στρατοχωροφύλακες φαίνεται πως εισήλθαν σε ελληνικό έδαφος για να κάνουν μετρήσεις. Και ενώ το θέμα θα μπορούσε να παραπεμφθεί σε μια κοινή επιτροπή, η αλλοπρόσαλλη διαχείρισή του από την ελληνική πλευρά έρχεται να του προσδώσει εμπρηστικές διαστάσεις.

Αρχικά, ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας επιχείρησε να υποβαθμίσει το θέμα. Δεν υπολόγισε όμως δύο παράγοντες: την ανεύθυνη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τις σαρκοβόρες ορέξεις της εθνικιστικής πτέρυγας του δικού του κόμματος. Από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν περίμενε κανείς κάτι καλύτερο: στην προσπάθειά του να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε ευκαιρία για να αντιστρέψει το δυσμενές κλίμα, φτάνει να μιλήσει για κατάληψη ελληνικού εδάφους. Οσο για τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, σύμφωνα με τον οποίο η κυβέρνηση «μιλά υποτιμητικά για ελληνική γη», έχει κάποια ελαφρυντικά: δεν μπορεί να ξεπεράσει ακόμη την πικρία του για τον τρόπο με τον οποίο η Νέα Δημοκρατία διαχειρίστηκε ως αντιπολίτευση το Μακεδονικό.

Μεγαλύτερη ήταν η έκπληξη από την ανοιχτή επίθεση που εξαπέλυσαν στον Δένδια οι υπερπατριώτες της «Ομάδας Αλήθειας». Ως τώρα νομίζαμε ότι στόχος τους ήταν η αντιμετώπιση των fake news του ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται όμως ότι έχουν πλέον αναλάβει να εκθέσουν και τους «ενδοτικούς» που υπηρετούν σε κυβερνητικές θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν για ένα θέμα που δημιουργήθηκε δι' ασήμαντον αφορμήν να προβεί η ελληνική κυβέρνηση όχι σε ένα, αλλά σε δύο διαβήματα.

Αν αυτό συνδυαστεί και με τον διορισμό δύο τουλάχιστον αμφιλεγόμενων προσώπων σε θέσεις διοικητών προσφυγικών δομών, βγάζει κανείς το συμπέρασμα ότι η μετριοπαθής πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας, στην οποία ανήκει και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, δεν περνάει τις καλύτερες μέρες της. Το αν αυτό θα έχει πολιτικές επιπτώσεις θα φανεί στον ανασχηματισμό.

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/05/20

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Τι χρειάζεται για να ανάψει το φιτίλι; Εξαρτάται πού βρίσκεται κανείς. Στο σινεμά δεν χρειάζεται παρά ένας παραγωγός του Χόλιγουντ για να στηθεί μια εισβολή στην Αλβανία - τουλάχιστον αυτό συνέβη στην ταινία «Ο πρόεδρος, ένα ροζ σκάνδαλο κι ένας πόλεμος». Στη ζωή τα πράγματα φαίνεται να είναι ακόμη πιο εύκολα. Δεν χρειάζεται ούτε ο σκηνοθέτης Μπάρι Λέβινσον, ούτε ο Ρόμπερτ ντε Νίρο στον ρόλο του προεδρικού μυστικοσυμβούλου, ούτε ο Ντάστιν Χόφμαν σε εκείνον του κινηματογραφικού παραγωγού. Αρκούν η εποχική αλλαγή της κοίτης ενός ποταμού, μια τουρκική σημαία και τα βρετανικά ταμπλόιντ. Τη δουλειά δεν την κάνουν οι σεναριογράφοι του Χόλιγουντ, την κάνουν οι σκανδαλοθήρες της «Sun» και της «Daily Mail». Αυτοί αρκούν όχι μόνο για να στηθεί μια κρίση στα ελληνοτουρκικά σύνορα αλλά και για να προκληθεί μια άλλη στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Είναι πραγματικά τόσο εύκολο; Γίνεται ακόμη πιο εύκολο εάν δεν ξέρει κανείς πώς να σβήσει τη φωτιά, ενώ όλοι οι υπόλοιποι φυσάνε για να κρατήσουν τη φλόγα της κρίσης ζωντανή. Η κυβέρνηση ανέλαβε τον ρόλο του πυροσβέστη, αλλά ο πυροσβέστης άλλαξε τρεις-τέσσερις φορές μέθοδο. Είναι 16 στρέμματα για τα οποία δεν αξίζει να ασχοληθεί κανείς ή το πολύ πολύ αξίζει να ασχοληθεί μια κοινή επιτροπή, όπως είπε ο υπουργός Εξωτερικών; Μια έκταση όσο το χωράφι ενός γεωργού που κάποια στιγμή θα καλυφθεί και πάλι από τις βροχές του χειμώνα για να λύσει η φύση ό,τι είχαν λύσει οι χάρτες του 1923 και τώρα δεν μπορεί να λύσει η γεωπολιτική; Ή είναι fake news, όπως είπε πάλι ο ίδιος; Είναι μια ασήμαντη υπόθεση ή ένα σκανδαλοθηρικό ψέμα; Κάτι που αξίζει ρηματικές διακοινώσεις, όπως αυτές που έγιναν, ή που αξίζει να ξεχαστεί;

Είναι μάλλον μια μέθοδος κατάσβεσης που έκανε ακόμη και τους διεθνιστές του ΣΥΡΙΖΑ να πάρουν τ' όπλο τους. Ποιος ήταν ο ειρηνοποιός υπουργός που στην επίσκεψη του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα φορούσε τη γραβάτα που του είχε κάνει δώρο ο τούρκος πρόεδρος για να του την επιδείξει ως δείγμα «καλής διπλωματίας»; Ο ίδιος που κατηγορεί σήμερα την κυβέρνηση για «ραγιαδισμό». Η αντιπολίτευση ζητάει απαντήσεις για τις «αυθαίρετες, επιθετικές ενέργειες της Τουρκίας που συνεχίζονται εδώ και δύο μέρες στη μεθοριακή περιοχή του Εβρου». Και η κυβέρνηση απαντάει πως «το μόνο ερώτημα που παραμένει είναι εάν οι τομεάρχες του ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν με τα fake news του κ. Βελόπουλου και των ακροδεξιών σάιτ».

Το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου - σε όλους εκείνους της ΝΔ που δεν ήταν ποτέ διεθνιστές για να μην πάρουν το όπλο τους πιο εύκολα ακόμη και από τον πιο τουρκοφάγο συριζαίο. Αλλά δεν χρειάζεται κανείς να απαντήσει. Δεν χρειάζεται καν να ψάξει το ροζ σκάνδαλο από το οποίο πρέπει να καλυφθεί ο πρόεδρος με τη βοήθεια μιας τεχνητής κρίσης, όπως συμβαίνει στην ταινία του Λέβινσον. Χρειάζεται όμως να μείνει στο φιτίλι. Και να μείνει όχι μόνο στην ευκολία με την οποία μπορεί κανείς να το ανάψει, αλλά και στη δυσκολία με την οποία μπορεί κανείς να το σβήσει.

Αυτό δεν είναι χολιγουντιανό, αλλά ένα υπαρκτό σενάριο. Είναι το σενάριο της ανεξέλεγκτης ανάφλεξης.