¨...Ηθικολόγος οικολόγος. Καλός συνδυασμός, δείχνει προοδευτικό πρόσωπο σε όσους επιλέγουν πολιτικό στρατόπεδο μέσω της σημειολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αριστερά έχει αγκαλιάσει την αθωότητα της οικολογίας, με τον ίδιο τρόπο που την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου αγκάλιαζε τα κινήματα ειρήνης - σε μεγάλο βαθμό υποκινούμενα από τη Σοβιετική Ενωση. Ούτε είναι χωρίς σημασία ότι η οικολογία έχει λάβει χιλιαστικά χαρακτηριστικά, επειδή συχνά προοιωνίζεται επιστημονικοφανώς κακά και καταστροφές ανάλογες εκείνων που στο παρελθόν προοιωνιζόταν μόνο μια θρησκευτικού τύπου μεταφυσική. Και επειδή η τοποθέτησή της απέναντι σε συμφέροντα του βιομηχανικού πλέγματος κινητοποιεί ακτιβιστικές δραστηριότητες, οι οποίες τόσο αρέσουν στην Αριστερά. Για να κατανοηθεί η απήχηση που έχει το brand οικολογία, αρκεί να θυμόμαστε τι είδους κόμματα έχουν δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα στο όνομα της οικολογίας: από αριστερίστικα μέχρι το κόμμα του Βεργή...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/05/20

Η οικολογία ως δόλωμα

Το περιβαλλοντικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε χθες στη Βουλή ήταν μεγάλο κι είχε πολλές διατάξεις, κάποιες από τις οποίες διορθώθηκαν και κάποιες άλλες πιθανόν να αφήνουν εκκρεμότητες. Δεν επρόκειτο όμως για περιβαλλοντοκτόνο νομοσχέδιο, όπως το ήθελε η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε για νομοσχέδιο που εκχωρούσε σε ισχυρά συμφέροντα τη ζώνη Natura, το φυσικό περιβάλλον, το έδαφος και το υπέδαφος.

Ακουσα χθες το απόγευμα στη Βουλή τον υπουργό Περιβάλλοντος, Κωστή Χατζηδάκη, να αποδομεί την κριτική της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατονομάζοντας τις περιβαλλοντικές ανορθογραφίες της όταν ήταν κυβέρνηση και μου έρχονταν γέλια. Οι σημερινοί υποστηρικτές του Natura είχαν εκχωρήσει στην εκμετάλλευση περιοχές φυσικής ομορφιάς, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είχε ρίξει πέντε καταδίκες στην Ελλάδα για περιβαλλοντικά εγκλήματα... Ακόμα και για τις Σκουριές, που χθες κατήγγελλαν, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε είχε βρεθεί τρόπος να συνεχιστεί η επένδυση. Παρ' όλα αυτά, ο ηθικολόγος Αλέξης Τσίπρας κουνούσε το δάχτυλο, επικρίνοντας.

Ηθικολόγος οικολόγος. Καλός συνδυασμός, δείχνει προοδευτικό πρόσωπο σε όσους επιλέγουν πολιτικό στρατόπεδο μέσω της σημειολογίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η Αριστερά έχει αγκαλιάσει την αθωότητα της οικολογίας, με τον ίδιο τρόπο που την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου αγκάλιαζε τα κινήματα ειρήνης - σε μεγάλο βαθμό υποκινούμενα από τη Σοβιετική Ενωση. Ούτε είναι χωρίς σημασία ότι η οικολογία έχει λάβει χιλιαστικά χαρακτηριστικά, επειδή συχνά προοιωνίζεται επιστημονικοφανώς κακά και καταστροφές ανάλογες εκείνων που στο παρελθόν προοιωνιζόταν μόνο μια θρησκευτικού τύπου μεταφυσική. Και επειδή η τοποθέτησή της απέναντι σε συμφέροντα του βιομηχανικού πλέγματος κινητοποιεί ακτιβιστικές δραστηριότητες, οι οποίες τόσο αρέσουν στην Αριστερά. Για να κατανοηθεί η απήχηση που έχει το brand οικολογία, αρκεί να θυμόμαστε τι είδους κόμματα έχουν δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα στο όνομα της οικολογίας: από αριστερίστικα μέχρι το κόμμα του Βεργή.

Για μια Αριστερά όπως η ελληνική, για την οποία πολιτική ίσον διαμαρτυρία, η οικολογία είναι προοδευτικό δόλωμα που εύκολα το τσιμπάνε οι αφελείς. Τηρουμένων των αναλογιών, είναι ανάλογο δόλωμα της αρχαιολατρίας - που έως πριν από μερικά χρόνια ασκούνταν εξίσου ηθικολογικά από τους οπαδούς της εθνικοφροσύνης, αν και προσφάτως προσχώρησαν σε αυτή και οι αριστεροί, προκειμένου να υπονομεύσουν οποιοδήποτε αναπτυξιακό σχέδιο παράγει θέσεις εργασίας (έχω υπόψη μου τις αριστερές και αριστερίστικες μεθοδεύσεις προκειμένου να μη γίνει η ανάπλαση του Ελληνικού διότι δήθεν είναι περιοχή αρχαιολογικού ενδιαφέροντος).

Η οικολογία είναι μόνιμη καραμέλα του προοδευτισμού. Η μεταπολιτευτική κοινοτοπία χτίστηκε με μπόλικο περιβαλλοντικό ακτιβισμό. Θυμάμαι τις μεγάλες προοδευτικές καμπάνιες: όχι στο αεροδρόμιο των Σπάτων, όχι στα Πετροχημικά, όχι σε ναυπηγείο στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, όχι στο Μέγαρο Μουσικής. Θυμάμαι τις αριστερές αντιδράσεις στο μετρό, τα προβλήματα της επένδυσης στο Κόστα Ναυαρίνο, την υπονόμευση του γηπέδου του Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα λόγω των κορμοράνων. Θυμάμαι πώς, μέσω των κινητοποιήσεων στην Κερατέα κατά εργοστασίου επεξεργασίας σκουπιδιών, έγινε περιφερειάρχης η Ρένα Δούρου. Ή πόσο μίσος χύθηκε κατά μετριοπαθών παραγόντων της Χαλκιδικής που έβλεπαν τα ορυχεία χρυσού ως μέσο να κρατήσουν τους νέους στον τόπο τους.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο αριστεροί ηθικολόγοι με συνθήματα τύπου «Λεύτερα βουνά (ή νησιά) χωρίς αιολικά», που ουσιαστικά εργάζονται υπέρ του πανάκριβου, λόγω των περιβαλλοντικών προστίμων, λιγνίτη να παριστάνουν τους οικολόγους. Αναμένω το επόμενο προοδευτικό δόλωμα στο όνομα της οικολογίας να το ρίξει ο γνωστός Μεγάλος Δάσκαλος της Δημοσιογραφίας, που έτρωγε μαρούλια στο Τσερνόμπιλ. Τσιμπάνε άραγε ακόμα;

Η επέτειος της Μαρφίν, χθες, έδωσε την ευκαιρία και στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον Πρωθυπουργό και στον δήμαρχο Αθηναίων και στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη και στην πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ να αναφερθούν στο έγκλημα, στα θύματα και στη δημοκρατική υποχρέωση της πολιτείας. «Ηταν ένα έγκλημα μίσους που δεν παραγράφεται, αυτό το στίγμα φανατισμού δεν ξεπλένεται», είπε σωστά ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης. Για την επέτειο, αντιθέτως, δεν είπε λέξη ο Αλέξης Τσίπρας ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι αιδήμων η σιωπή.

Μαξιλαροπόλεμος

Πριν από μερικές ημέρες, έγινε στη Βουλή μια αποκαλυπτική ανταλλαγή ανάμεσα στον νυν και τον πρώην υπουργό Οικονομικών, Χρήστο Σταϊκούρα και Ευκλείδη Τσακαλώτο. Ο σημερινός ΥΠΟΙΚ με στοιχεία ξεκαθάρισε πως το περίφημο μαξιλάρι που θα διασφάλιζε την πρόσβαση της χώρας στις αγορές χρέους είναι 15,7 δισ. και τα ελεύθερα διαθέσιμα του Δημοσίου είναι 21,7 δισ. Διαβεβαίωσε δε πως το μαξιλάρι ποτέ δεν ήταν τα απίθανα ποσά που κατά καιρούς αναφέρονταν - ακόμα και χθες, ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή τα έφτασε 47 δισ., παραλίγο να τα κάνει 50 (τι είναι τρία πάνω, τρία κάτω;). Δικαιούται, επειδή άλλωστε αυτός πολιτεύτηκε με το λεφτόδεντρο και συνεχίζει να πολιτεύεται με το μαξιλάρι.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έμεινε ακόμα μια φορά στο «μαξιλάρι» επειδή μπορεί να το εξηγεί απλοϊκά και να ισχυρίζεται ότι η νοικοκυρεμένη κυβέρνησή του με το «μαξιλάρι» εξασφάλισε την οικονομία. Διαβάζοντας σχετικές αναλύσεις για το μαξιλάρι (πρωτίστως του Γιώργου Προκοπάκη) χρειάζεται να λάβουμε υπόψη την ασφαλιστική αξία του μαξιλαριού, η οποία μάλλον δεν υφίσταται όπως έδειξε η αντίδραση των επενδυτών με την κρίση και τον ρόλο των βραχυπρόθεσμων δανείων των φορέων του Δημοσίου προς την κυβέρνηση. Τα στοιχεία που έχει παρουσιάσει ο υπουργός Οικονομικών δείχνουν ότι ήδη από τον Μάρτιο, περίπου 13 δισ. ευρώ διαθεσίμων Ταμείων και ΟΤΑ έχουν κατευθυνθεί σε μακροπρόθεσμες ανάγκες. Με την κρίση το πρόβλημα οξύνθηκε, θα οξυνθεί κι άλλο.

Που σημαίνει ότι το λεφτόδεντρο ξεράθηκε και το μαξιλάρι είναι άδειο. Ας πει κάποιος σε όποιον το επικαλεστεί την επόμενη φορά ότι άλλο πράγμα το μαξιλάρι και άλλο τα διαθέσιμα. Τα παραμύθια τέλειωσαν.