ΤΟ ΚΟΜΜΑ "ΤΟΥ" ΤΟΝ ΑΝΤΑΜΟΙΒΕΙ ΜΕ ΑΝΑΝΕΟΥΜΕΝΕΣ ΠΕΝΤΑΕΤΙΕΣ ΣΤΟ Ε.Κ. ΣΕ ΑΝΤΑΛΑΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ...."ΑΝΑΝΕΩΤΙΚΗ" (μπρρρ....) ΔΟΥΛΟΦΡΟΣΥΝΗ ΤΟΥ....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ" και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 22/05/20

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 23-24/05/20

ΤΗΣ ΤΖΙΝΑΣ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ


Λένε για το Βέλγιο ότι έχει μια τάση προς το μεγαλείο, υπόλειμμα ίσως των αυτοκρατορικών αποικιοκρατικών φιλοδοξιών του παρελθόντος. Σε αυτό το ενδιαφέρον παρελθόν του θεωρείται πως οφείλεται και η ιδιάζουσα διοικητική του δομή, όπου η μοιρασιά των εξουσιών και των αρμοδιοτήτων είναι μια σπαζοκεφαλιά που χρησιμεύει μάλλον στο να νιώθουν πολλοί άνθρωποι σημαντικοί. Αυτό το αίσθημα (ή ψευδαίσθηση), λένε οι ειδικοί στον αρχιτεκτονικό συμβολισμό, υπογραμμίζουν τα ογκώδη επίσημα κτίρια και τα μεγαλοπρεπή, στην όψη, μνημεία. Σαν αυτά στη γειτονιά των ευρωπαϊκών θεσμών. Θα ήταν ένα ωραίο θέμα συζήτησης για να την κάνει κανείς με κάποιον που περνά τη μισή ζωή του εκεί πέρα από το 2004, μπαινοβγαίνοντας σε μεγάλες αίθουσες που φιλοξενούν τα περίπλοκα τελετουργικά μιας ακόμη πιο περίπλοκης εξουσίας. Είναι τόσο πολλά τα χρόνια που η καριέρα του Δημήτρη Παπαδημούλη έχει μεταφερθεί στο Ευρωκοινοβούλιο. Πρέπει, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι, να του αναγνωριστεί πως έχει κάνει μερικές από τις εξυπνότερες προσωπικές επιλογές που έχει κάνει πολιτικός τα τελευταία χρόνια, που του εξασφάλισαν μια πολιτική πορεία σταθερή, πετυχημένη, με οριοθετημένες φιλοδοξίες, χωρίς δράματα και εντάσεις.

Το δεύτερο βήμα έγινε λίγο αργότερα. Το καυτό μνημονιακό καλοκαίρι του 2010, το ιδεολογικό ρήγμα της πάλαι ποτέ Ανανεωτικής Πτέρυγας του Συνασπισμού με τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα και του Αριστερού Ρεύματος οδήγησε τον Φώτη Κουβέλη και την υπόλοιπη τάση εκτός κόμματος. Πλην Δημήτρη Παπαδημούλη, ο οποίος αντί να ακολουθήσει τους πολιτικούς φίλους του σε ένα νέο εγχείρημα, έκανε την επιλογή να μείνει εκεί όπου είχε την καριέρα του, επιλέγοντας την ασφάλεια των Βρυξελλών, την απόσταση που τον προστάτευε από την καθημερινή έκθεση στη χαοτική καθημερινή ατζέντα των ετών που ακολούθησαν. Μια επιλογή που απεδείχθη έξυπνη, αφού η πολιτική είναι σκληρό σαράκι κι όσοι ήθελαν να επιβιώσουν σε καρέκλες επέστρεψαν, χρόνια μετά, στον Τσίπρα. Οι περισσότεροι από τους φίλους εκείνους, της ρομαντικής εποχής των ανανεωτικών, δεν του το συγχώρεσαν ποτέ. Στα πολιτικά πηγαδάκια οι πιο σκληρές κουβέντες για τον Παπαδημούλη από αυτούς ακούγονται.

Μπας κι υποκρύπτουν ζήλεια; Μόνο αυτοί το ξέρουν. Το γεγονός είναι ότι στα δύσκολα αυτοί πήραν τον τραχύ δρόμο και, τελικά, μάλλον απέτυχαν. Ο Παπαδημούλης έμεινε στο μονοπάτι το ασφαλές και ιδού τα αποτελέσματα. Γιατί η στρατηγική του ήταν, ας μην κρυβόμαστε, προσοδοφόρα. Η δημοσιοποίηση της τελευταίας δήλωσης του πόθεν έσχες ήρθε να αφυπνίσει όσους δεν επέλεγαν να αγνοήσουν την τελευταία αυτή λεπτομέρεια και να θέσει ξανά το αιώνιο ερώτημα για τα όρια του ατομικά και πολιτικά ηθικού εντός του πλαισίου της νομιμότητας.

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης όσα χρόνια βρίσκεται στην Ευρωβουλή αύξησε τα εισοδήματά του και με τον στρατηγικό νου που έχει επιδείξει επέλεξε να τα επενδύσει σε οκτώ διαμερίσματα, σε γειτονιές πολύ πιο λαϊκές από αυτές που ο ίδιος κατοικεί πια, τα οποία αγόρασε σε τιμή ευκαιρίας, με σκοπό να τα ανακαινίσει. Αρπαξε μια ευκαιρία, σε μια περίοδο που πολύς κόσμος, πιο άτυχος από αυτόν μάλλον ή λιγότερο προνοητικός, πάλευε να τα ξεφορτωθεί όσο όσο για να γλιτώσει τους φόρους. Αυτά έχει ο καπιταλισμός κι η ελεύθερη αγορά, θα έλεγε κάποιος. Κάποιος μη αριστερός αλλά, εντάξει, μάλλον δεν θα γυρίζει στον τάφο του το φάντασμα του θείου Κάρολου για μια τέτοια λεπτομέρεια της ιστορίας. Οπως σίγουρα δεν είχε ταραχτεί από τις φωτογραφίες με τα ξέχειλα καρότσια του ευρωβουλευτή στο σουπερμάρκετ.

Οταν οι επενδύσεις ήρθαν στη δημοσιότητα, ο Δημήτρης Παπαδημούλης εμφανίστηκε θιγμένος. Το παθαίνουν αυτό κάποιοι αιρετοί όταν τους ζητούνται εξηγήσεις, λες και η λογοδοσία δεν συνιστά αυτονόητη υποχρέωση αλλά διαγωνισμό με έπαθλα την υψηλότερη θέση σε ένα βάθρο ηθικής κι ένα χρυσό στεφάνι. Επικαλέστηκε αρχικά την ιδιότητα του πατέρα που προικίζει, αναφέρθηκε στις γειτονιές στις οποίες επένδυσε κάπως εμφατικά, ωσάν να τόνιζε τη λαϊκότητά τους, και τελικά δήλωσε ότι τα νοικιάζει σε πρόσφυγες. Το τελευταίο θα μπορούσε ως και να επαινεθεί αν δεν συμπληρωνόταν, με πολλή ειρωνεία μάλιστα, με τη φράση «αυτοί δεν μας έλεγαν "αν θέλετε πρόσφυγες, να τους πάρετε στα σπίτια σας";». Δεν έτυχαν και μεγάλου ρεύματος υπεράσπισης από πολλά στελέχη οι εξηγήσεις, όπως έχουν κάνει σε άλλες περιπτώσεις. Αντιθέτως, υπήρξαν και φωτογραφικά καρφιά, επιθέσεις από «συντροφικά» Μέσα και μια επισήμανση από τον Αλέξη Τσίπρα ότι πρέπει το κάθε στέλεχος «να φροντίζει την εικόνα του» σε ό,τι αφορά οικονομικά ζητήματα. Κράτησαν τις αποστάσεις τους κι η ζωή συνεχίζεται. Στην πολιτική άλλωστε δεν χρειάζεται να είσαι πάντα συμπαθής. Αρκεί να είσαι εκεί ακριβώς που θες.


Μπορεί, βέβαια, όλα αυτά να εξηγούνται από αυτόν τον βελγικό αέρα του μεγαλείου, που, ίσως, να δίνει ένα άλλο βάρος αξιακό στα πράγματα. Που μπορεί να κάνει κάποιον να θεωρεί φιλάνθρωπη φιλοξενία το να μισθώνει την περιουσία του κάπου που υπάρχει ανάγκη κι ότι αυτό είναι ακριβώς το ίδιο με το να προσφέρει αφιλοκερδώς σε έναν άνθρωπο λίγο χώρο στην οικογενειακή του εστία. Η οποία θα είναι και πιο άνετη κι ευρύχωρη, μάλλον, από τα τρία δωμάτια στην Αχαρνών.

...από την "Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"Εφ.Συν/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 23-24/05/20