Aπό "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/05/20
Προσαρμογή χωρίς αναίρεση αρχών
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ
Κάνουν διαδηλώσεις στο Ισραήλ, τηρώντας όλα τα μέτρα ασφάλειας και προστασίας για τον κορωνοϊό; Οι εδώ ακραιοκεντρώοι και όψιμοι φίλοι της κυβέρνησης χειροκροτούν. Κάνει το ίδιο το ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα και μάλιστα μέρα Πρωτομαγιάς, βλέπουν ανυπακοή, εικόνες Βόρειας Κορέας, εμπράγματο σταλινισμό. Είναι όμως έτσι;
Από την πρώτη στιγμή των αναγκαίων μέτρων αυτοπεριορισμού από την κυβέρνηση, το ΚΚΕ και εν γένει η Αριστερά υπάκουσαν. Οι δυνάμεις που ακόμη διατηρούν κύρος στο μαζικό κίνημα βρήκαν άλλους εναλλακτικούς δρόμους για τις όποιες πολιτικές τους αντιρρήσεις. Στην εκπνοή των μέτρων και ενώ είχε ανακοινωθεί η σταδιακή άρση τους, με κυβερνητική απόφαση ο εορτασμός της εργατικής Πρωτομαγιάς (που δεν είναι λουλούδια και χαρούμενοι πολίτες σε λιβάδια) μεταφερόταν στις 9 του Μάη και ενώ είχε ήδη ανακοινωθεί από τα σωματεία του ΠΑΜΕ πως θα γίνονταν συμβολικές δράσεις και με όλους τους όρους προστασίας - δηλαδή χωρίς μαζικά συλλαλητήρια και πορείες.
Και εδώ μπήκε το εύλογο ερώτημα: συμβολικές δράσεις με κινητοποίηση μόνο κάποιων δυνάμεων την 1η Μάη ή μαζικό φτου ξελευτερία στις 9 του Μάη και όποιον πάρει ο κορωνοϊός; Και κάτι ακόμη: είναι αλήθεια η Πρωτομαγιά κινητή εορτή που καθορίζεται με κυβερνητικές αποφάσεις ή διεθνής εργατικός εορτασμός που έχει και ελληνικό σκέλος;
Οι εικόνες στο Σύνταγμα με την απόλυτα οργανωμένη και συμβολική τελετουργία τους φάνηκε πάντως να ενοχλεί πολλούς. Μερικοί εξ αυτών ήταν εκείνοι - όπως προαναφέρεται - που αποθέωναν τους διαδηλωτές στο Ισραήλ επειδή τήρησαν τα ίδια μέτρα. Οι ίδιοι είναι που αποθεώνουν τους «μάρτυρες» αριστερούς του '50, αλλά όταν οι σημερινοί κάνουν αγώνες τούς θέλουν στην πολιτική πυρά. Οι ίδιοι είναι που επιχαίρουν την πειθαρχία και τη συνέπεια του ΚΚΕ, μέχρι αυτή να διαφανεί ως οργανωμένη αντιπρόταση στη λιτότητα και στη νέα «βαρβαρότητα».
Η Αριστερά όμως δεν είναι θεματικό πάρκο συνεπών εξωτικών πτηνών. Και η Πρωτομαγιά στα μέρη μας κουβαλάει σελίδες ανυποταξίας. Θεσσαλονίκη 1936, Καισαριανή 1944. Η εικόνα του Συντάγματος έδειξε τι σημαίνει θεσμική ανυπακοή. Ο ίδιος λαός που αποθεώθηκε για την πειθαρχία του στα περιοριστικά μέτρα για τον ιό τώρα κατακεραυνώθηκε για τη διαδήλωση έξω από τη Βουλή - ίδια με της Πορτογαλίας παρεπιπτόντως.
Κι όμως, αυτή η εικόνα έδειξε κάτι βαθύτερο, πέραν ακόμη και των οργανωτικών αρετών του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ: πως ανάλογα με τη συγκυρία μπορείς να προσαρμοστείς χωρίς να αναιρείς τις αρχές σου. Και πως αν το εργατικό κίνημα άκουγε τους όψιμους χειροκροτητές του που μεταβλήθηκαν σε σταυρωτές του, πιθανώς δεν θα μιλούσαμε ούτε για οκτάωρο σήμερα, ούτε για κάποιο κεκτημένο.
«Στρατός» που αγνόησε το κοινωνικό σύνολο
ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ
Την Παρασκευή επιβάλλονταν ακόμη οι περιορισμοί στις μετακινήσεις. Παρ' όλα αυτά, το ΠΑΜΕ επέλεξε αγνοήσει τους κανόνες που ίσχυαν για όλους στις έκτακτες συνθήκες του COVID-19 και να διαδηλώσει στο Σύνταγμα. Για να ακριβολογούμε, επέλεξε να αγνοήσει μερικούς από τους κανόνες και να εφαρμόσει κάποιους άλλους - εξ ου και τα μέλη του κόλλησαν αυτοκόλλητα στο οδόστρωμα για να γνωρίζουν πού οφείλουν να σταθούν τον καιρό της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Το αποτέλεσμα ήταν ο Περισσός να κερδίσει πολλές αράδες τρολαρίσματος στα σόσιαλ μίντια λόγω της εικόνας που αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός. Εξαιτίας, δηλαδή, των στιγμιότυπων που θύμισαν σε πολλούς παρελάσεις των σοβιετικών χρόνων - αλλά και την πειθαρχία που μόνο τα αυταρχικά καθεστώτα ξέρουν να απαιτούν από τους πολίτες.
Η κριτική που ασκήθηκε εστίασε κυρίως στις «ανατριχιαστικές» ή «τρομακτικές» υποδηλώσεις της παράταξης ενός στρατού μπροστά από το κοινοβούλιο. Η κόκκινη συγκέντρωση, ωστόσο, υπαινίσσεται κάτι άλλο, ενδεχομένως πιο απειλητικό για το πολίτευμα, γιατί προφανώς οι πιθανότητες - με βάση τα δημοσκοπικά και εκλογικά ποσοστά του ΚΚΕ - να έρθουν στην εξουσία οι συγκεντρωμένοι της Παρασκευής είναι μικρές.
Η κυβέρνηση, όπως είπε ο Νίκος Χαρδαλιάς, διάλεξε να μη στείλει τις αστυνομικές δυνάμεις για να μη μεγεθύνει το πρόβλημα. Η συγκεκριμένη κυβερνητική επιλογή ήταν αναμενόμενη. Και όλα δείχνουν ότι σίγουρα την περίμεναν τα μπαρουτοκαπνισμένα στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων μέλη του ΠΑΜΕ - και το ΚΚΕ - όταν αποφάσιζαν το πρωτομαγιάτικο event, αγνοώντας τις υπουργικές συστάσεις ή τις εναλλακτικές ημερομηνίες που προτάθηκαν για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς.
Με άλλα λόγια, το θέμα δεν είναι οι συνειρμοί με τις Βορειοκορεάτισσες που κλαίνε χορωδία από τη συγκίνηση όταν εμφανίζεται ο Κιμ Γιονγκ Ουν σε στρατιωτική άσκηση, τους οποίους προκάλεσε στο φιλελεύθερο ακροατήριο η υπό συζήτηση κομμουνιστική συγκέντρωση. Το θέμα είναι πως μια οργανωμένη μειοψηφία εκμεταλλεύτηκε τη δύναμη που είθισται να έχουν χάρη στην οργάνωσή τους αυτές οι μειοψηφίες κι έτσι μέμφθηκε με τον τρόπο της την πλειονότητα όσων συμμορφώνονται στα μέτρα. Χωρίς, μάλιστα, να έρθει αντιμέτωπη με τους κινδύνους της ορίτζιναλ πολιτικής ανυπακοής που κήρυττε ο Χένρι Ντέιβιντ Θορό. Χωρίς να αναγκαστεί ούτε ένας από τους συμμετέχοντες να βιώσει τις συνέπειες ενός νόμου που κατά την άποψή του είναι άδικος, ώστε να αναδείξει - διά της συλλήψεως φέρ' ειπείν - την αδικία του, αφού η πολιτεία δεν επέβαλε καν πρόστιμο στους παμίτες για άσκοπη μετακίνηση.
Το ΠΑΜΕ επικαλέστηκε σε τιτίβισμά του τη «συλλογική ευθύνη». Μόνο που αυτή στο δημοκρατικό πλαίσιο - κι ειδικά στη νέα κανονικότητα του ιού -αφορά πρωτίστως το σύνολο, όχι απλά το δικό τους υποσύνολο.
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου