Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 22/02/19
1. Ενας δεξιοτέχνης των κυβιστήσεων
Κύριε διευθυντά,
Αναφέρομαι στο άρθρο σας της Τετάρτης 13/2 «Το κόστος της πραγματικότητας». Πολύ ωραία όλα τα «αν», αλλά παραλείπετε να μας πείτε ότι ο κ. Τσίπρας αντέγραψε κάπως τον Ανδρέα. Θα θυμάστε ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει τότε στον Ανδρέα κάτι σαν «Αν δεν γίνω εγώ Πρόεδρος, εσείς κυβέρνηση δεν θα δείτε». Αυτό το άκουσε από κάπου, το έμαθε ο κ. Τσίπρας, και επειδή ήθελε το όνειρο του ΣΥΡΙΖΑ να γίνει πραγματικότητα, ώστε οι νικημένοι του Εμφυλίου να πάρουν την εξουσία ύστερα από 70 χρόνια, αλλά και να την κρατήσουν, πάτησε σε τρεις πυλώνες, προκειμένου να αφοπλίσει από κάθε αριστερή ανησυχία τόσο το εξωτερικό όσο και το εξωτερικό. Εβαλε Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεξιό. Συνεργάστηκε με ένα δεξιότερο κόμμα, τους ΑΝΕΛ, και έκανε υπουργό Αμυνας τον πρόεδρο του δεξιότερου κόμματος, τον Πάνο Καμμένο. Ετσι, αφόπλισε τους πάντες για προπαγάνδα, για δήθεν κινδύνους Αριστεράς - κομμουνισμού. Ο κ. Τσίπρας είναι αριστοτέχνης, όταν ο μοναδικός του στόχος είναι να παραμείνει στην εξουσία. Με αυτή τη στρατηγική ο «παμπόνηρος Αλέξης» τα καταφέρνει ακόμη μια χαρά. Οψόμεθα!
Νίκος Μάτος, Γλυφάδα
2. Περί βιωμάτων και ανομημάτων
Κύριε διευθυντά,
Ο Αγγελος Τερζάκης, στο κλασικό έργο του «Ελληνική εποποιία 1940-41», θεωρεί την «πλησμονή βιωμάτων» αιτία του γεγονότος ότι το Επος του ’40 τιμάται πιο πολύ ως ρητορική κορώνα, παρά ως δραματική αποθέωση –όπως και ήταν– της ελληνικής διαχρονίας. Γράφει: «Η Κατοχή, η Αντίσταση, το Κίνημα του Δεκέμβρη [...] ήρθαν να κατακαλύψουν την στιγμή της Αλβανίας. Το κεφάλαιο τούτο της ελληνικής ιστορίας [...] τοποθετήθηκε στο αρχείο προτού μνημειωθεί».
Τούτο είναι ακριβές, αλλά και πολύ επιεικές έναντι της ελληνικής πραγματικότητας. Διότι, όπως η Ιστορία θα καταλογίσει τις ευθύνες στη δεξιά «βουρβωνική» επιστροφή για το ότι η ελληνική Εθνική Αντίσταση –μια από τις δυναμικότερες στην Ευρώπη– δεν αξιοποιήθηκε στην τράπεζα της ειρήνης επειδή είχε πρωταγωνιστήσει η ΕΑΜική Αριστερά, έτσι θα καταλογίσει ευθύνες και στην αριστερή υστεροβουλία για το ότι «έθραυσε το ξίφος της νίκης εις τας χείρας του Βασιλέως Γεωργίου Β΄», (όπως έγραφε προ πολλών δεκαετιών η «Εστία»), επειδή το «Oχι» ήταν του Μεταξά και του Γεωργίου! Καμιά κατ’ άμφω συγγνώμη δεν νίπτει τα κατ’ άμφω ανομήματά μας γι’ αυτήν την τραγική αμοιβαία διασπάθιση του ιστορικού αποθέματος, που με το αίμα τους είχαν σχηματίσει οι Ελληνες από το 1940 μέχρι το 1944.
Είναι πάντως ακριβές και συναισθηματικά μεταδοτικό και αξιοσύστατο αυτό που λέει ο σκηνοθέτης Αρης Μπινιάρης στη Γιώτα Συκκά της «Καθημερινής» (10/2/2019, Τέχνες και Γράμματα, σελ. 4), όταν –ανάγοντας σε σύμβολο νέων Θερμοπυλών το «μυθικό», όσο και πραγματικό, πολεμικό επεισόδιο του υψομετρικού δείκτη 731– λέει: «Νομίζω ότι η γερμανική κατοχή και ο εμφύλιος επισκίασαν όσα συνέβησαν την περίοδο 1940-1941. [...] Πέντε χρόνια με παιδεύει η ιστορία του Υψώματος 731. Υπάρχει μια αντιστοιχία με όσα συμβαίνουν σήμερα στον κόσμο αλλά και μια άγνοια για αυτά τα ζητήματα». Υπάρχουν πράγματι και η αντιστοιχία και η άγνοια. Η πρώτη διότι ουδέποτε ίσχυσε το του ποιητή «Η δύναμη δεν είναι και δε ζει/παρά μαζί/ με τη δικαιοσύνη» και η δεύτερη διότι εν μέσω αμαθών και αγνοούντων («εν ουκ ειδόσι» – κατά τον Σωκράτη) θριαμβεύουν οι τσαρλατάνοι και λαοπλάνοι. Είναι παρήγορο, πάντως, το ότι νέοι άνθρωποι, όπως ο ταλαντούχος σκηνοθέτης, εγκύπτουν με σεβασμό στο εθνικό-ηθικό αποταμίευμά μας του 1940-1941, όταν άλλοι ενσκήπτουν εναντίον του και άλλοι απλώς κύπτουν ή σκύβουν (ή –μεσαιωνικό:– σκύπτουν) το κεφάλι στις επιταγές των ισχυρών.
Γεράσιμος Μιχαήλ Δώσσας, Θεσσαλονίκη
3. Γιατί θυμήθηκα Κάλβο και Μακρυγιάννη
Κύριε διευθυντά,
Επειδή ο κ. πρωθυπουργός και ο τέως συνέταιρός του κ. Καμμένος, μετά το πολιτικό τους διαζύγιο, στη μεταξύ τους αντιπαράθεση στη Βουλή κατέφυγαν σε στίχους Ελλήνων ποιητών, θα ήθελα και εγώ να μνημονεύσω τους στίχους του Ζακυνθινού ποιητή μας Ανδρέα Κάλβου, καθώς και απόσπασμα από τα απομνημονεύματα του ένδοξου στρατηγού του ’21 Μακρυγιάννη, τα οποία μετά τόσα χρόνια παραμένουν επίκαιρα και δείχνουν ότι η νοοτροπία μας, και ειδικά των κυβερνώντων σήμερα τη χώρα, παραμένει στα εθνικά μας ζητήματα η ίδια.
«...Της θάλασσας καλύτερα φουσκωμένα τα κύματα να πνίξουν την πατρίδα μου, ωσάν απελπισμένην έρημον βάρκαν. [...] Καλύτερα, καλύτερα, μίαν φλόγα να ιδώ παντού χυμένην,τρώγουσαν πόλεις, δάση, λαούς και ελπίδας. Καλύτερα,καλύτερα διασκορπισμένοι οι Ελληνες να τρέχωσι τον κόσμον, με εξαπλωμένην χείρα, ψωμοζητούντες. Παρά προστάτας ν’ άχωμεν...»
Κάλβος
«...Σας βοήθησαν οι φιλόσοφοι με αρετή, με φώτα πατριωτικά. Εκείνοι είχαν φώτα και αρετή, εσείς γενναιότητα και καθαρόν πατριωτισμόν. Και δοξαστήκατε. Δεν είχατε τον Κωλέτση, τον Ζαΐμη, τον Μεταξά, κι άλλους τοιούτους, να θέλουν άλλος την Αγγλίαν, άλλος την Γαλλία, άλλος την Ρουσία, άλλος την Αούστρια, κι άλλος την Μπαυαρία και έκαναν χιλιάδες αντενέργειες και συχνούς εμφύλιους πολέμους και ζητούσαν να σκοτώσουν μ’ αυτές τις αντενέργειες όσους ήθελαν να βαστάξουν την πατρίδα όταν οι Τούρκοι κινδύνευαν και τους σκότωσαν και χάθηκε όλο το άνθος των Ελλήνων εις τους εμφυλίους πολέμους. Και λευτερωθήκαμεν από τους Τούρκους και σκλαβωθήκαμεν εις ανθρώπους κακορίζικους, που ήταν η ακαθαρσία της Ευρώπης...»
Μακρυγιάννης
Παναγιώτης Καραμανώλης, Αντιναύαρχος (ε.α), Π. Φάληρο
4. Αριστερά, δεξιά και περί Κίνας
Κύριε διευθυντά,
Ομολογώ ότι αδυνατώ να κατανοήσω το νόημα των δηλώσεων ορισμένων στελεχών της σημερινής πολιτικής σκηνής που με υπερηφάνεια βεβαιώνουν τον λαόν ότι ούτοι είναι «αριστεροί» ως και το παλαιόν σύνθημα του ΠΑΣΟΚ «Γιώργο, κράτα γερά να φύγει η δεξιά». Δηλαδή τι σημαίνουν αυτά; Οτι ως αριστεροί του λαού θα κάθονται στα έδρανα της Βουλής στην αριστερά πτέρυγα;
Δεν αντιλαμβάνομαι σε τι συνίσταται η διαφορά μεταξύ δεξιών της Ν.Δ. και των αριστερών (άλλοτε ΠΑΣΟΚ και σήμερα ΣΥΡΙΖΑ). Μήπως είναι σε θέση σήμερα κάποιος θεωρητικός της Αριστεράς να εμφανισθεί από την ΤV και να δηλώσει ρητά και απερίφραστα τι εννοεί ότι δηλώνει ότι είναι αριστερός;
Κατά τα υπό των πολιτικών επιστημών διδασκόμενα υπάρχουν δύο και μόνον πολιτειολογικά και οικονομικά συστήματα ανά την υφήλιον. Το πρώτον είναι της ελευθέρας οικονομίας, όπου πρωτεύοντα ρόλο έχουν η ιδιωτική πρωτοβουλία και η ατομική ιδιοκτησία, το δε δεύτερον είναι της κρατικώς διευθυνομένης οικονομίας όπου τα πάντα ανήκουν στο κράτος και όλοι οι πολίτες δεν δικαιούνται παρά μόνον ένα πιάτο φαγητόν χάριν της ισότητας. Το σύστημα τούτο στην ακραία του μορφή καλείται «Κομμουνισμός».
Κανένα όμως των δύο συστημάτων αυτών δεν έτυχε πουθενά στον κόσμο απολύτου εφαρμογής. Εκτοτε έχει επενοηθεί ένα νέο μικτόν σύστημα το οποίον αποκαλείται «κρατικός παρεμβατισμός» και έχει ως βάση την ελευθέρα οικονομία, πλην όμως το κράτος παρεμβαίνει ρυθμίζοντας διάφορες καταστάσεις αναγκαστικά προς άρση των ανισοτήτων.
Σήμερα, ακόμη και η Κίνα, που ήτο κατά τον προηγούμενον αιώνα η Μέκκα του Κομμουνισμού, έχει απαρνηθεί το κοινωνικόν σύστημα της κρατικώς διευθυνομένης οικονομίας, που οδηγεί στη στασιμότητα ελλείψει ιδιωτικής πρωτοβουλίας και αποστερεί την πρόοδο και την ανάπτυξη, και έχει στραφεί στην ελευθέρα οικονομία και κοντεύει να γίνει κοσμοκράτειρα σε όλην την οικουμένη. Και το ερώτημα που γεννάται είναι: Στο σύμπλεγμα αυτών των συστημάτων οι λέξεις «αριστερά» και «δεξιά» τι νόημα έχουν και τι διαφέρουν που παραμυθιάζουν τον ελληνικόν λαόν; Και οδήγησαν κατά το πρόσφατον παρελθόν στην τριχοτόμηση του μεγάλου κόμματος της Ν.Δ. που είχε ιδρύσει ο Κων/νος Καραμανλής.
Τάσος Νασόπουλος, Τέως δικηγόρος
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου