"...Η αλήθεια είναι ότι τα μεγέθη των προβλημάτων που ανακύπτουν απαιτούν και ανάλογα πολιτικά μεγέθη, που δεν υπάρχουν. Δυστυχώς, είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε με ό,τι διαθέτουμε. Ομως το εκλογικό κοινό είναι σε θέση να διακρίνει ανάμεσα στην αδυναμία και στον αυτοεξευτελισμό. Συγχωρεί ίσως την πρώτη, τιμωρεί τον δεύτερο. Απομένει να αναλογιστεί πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην τιμωρία και στην αυτοτιμωρία. Γιατί και πριν από τέσσερα χρόνια να «τιμωρήσει» το παλιό πολιτικό σύστημα θέλησε..."

Δύο κείμενα που μένουν, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/02/19

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ

Ο,τι συμβαίνει στο Ποτάμι και στους ΑΝΕΛ δεν είναι απότοκο μόνο της συμφωνίας των Πρεσπών, των τακτικισμών και των συναλλαγών του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της ευρύτερης κρίσης του πολιτικού συστήματος. Της αδυναμίας εκλεγμένων βουλευτών να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις μιας πραγματικότητας που αλλάζει διαρκώς σχήμα, χτυπημένη από απανωτά μεγάλα κύματα. Δεν μπορεί κάποιος να μην είναι επιεικής με την ανθρώπινη συνθήκη, να ζητάει από τους συγκεκριμένους εκπροσώπους του ελληνικού Κοινοβουλίου να αντέχουν όρθιοι πιέσεις και εκβιασμούς, λαμβάνοντας αποφάσεις που να ανταποκρίνονται στα μείζονα προβλήματα της χώρας, έχοντας απέναντί τους μια κοινωνία τοξική και διχασμένη (έκαναν ό,τι μπορούσαν γι’ αυτό...). Μπορεί όμως ο κάθε πολίτης - ψηφοφόρος, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων, να θυμώνει πολύ όταν ένας βουλευτής πάει για γκαζόζα την ώρα της ψηφοφορίας, ένας άλλος να εμφανίζεται με χαλασμένο αυτοκίνητο (ως πρώτη αντίδραση, ακολούθησαν άλλα μαγειρέματα) όταν έρχεται η στιγμή να παραδώσει την έδρα του, ένας τρίτος, ευρωβουλευτής αυτός του ΣΥΡΙΖΑ και αντιπρόεδρος της Ευρωβουλής, να μην παρίσταται καν στην ψηφοφορία για την αναγνώριση τον Χουάν Γκουαϊδό ως μεταβατικού προέδρου της Βενεζουέλας. Για να μην ψηφίσει κατά, δηλαδή, αλλά ούτε και υπέρ, φυσικά, όπως έπραξε η πλειοψηφία του Ευρωκοινοβουλίου, κόντρα στη γραμμή του κόμματός του.

Τα τρία παραδείγματα (που αντιστοιχούν στους Αριστείδη Φωκά, Θανάση Παπαχριστόπουλο και Δημήτρη Παπαδημούλη) υπερβαίνουν κατά πολύ αυτό που από τα σχολικά θρανία χαρακτηριζόταν «κοπάνα». Δεν είναι οι μόνες περιπτώσεις αυτήν την εποχή με τους κακόηχους τριγμούς στα βουλευτικά έδρανα· είναι όμως ενδεικτικές. Οπως και η διάλυση του Ποταμιού όχι μάλιστα εις τα εξ ων συνετέθη, αλλά σε αλλοιωμένες «συνθέσεις» από αλληλοκατηγορίες και ερωτήματα με πολλά υπονοούμενα που θέτουν οι εναπομείναντες βουλευτές του ο ένας στον άλλον. Η αλήθεια είναι ότι τα μεγέθη των προβλημάτων που ανακύπτουν απαιτούν και ανάλογα πολιτικά μεγέθη, που δεν υπάρχουν. Δυστυχώς, είμαστε υποχρεωμένοι να πορευτούμε με ό,τι διαθέτουμε. Ομως το εκλογικό κοινό είναι σε θέση να διακρίνει ανάμεσα στην αδυναμία και στον αυτοεξευτελισμό. Συγχωρεί ίσως την πρώτη, τιμωρεί τον δεύτερο. Απομένει να αναλογιστεί πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην τιμωρία και στην αυτοτιμωρία. Γιατί και πριν από τέσσερα χρόνια να «τιμωρήσει» το παλιό πολιτικό σύστημα θέλησε...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 02/02/19

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΥ

E​​νόχλησε, ενοχλεί και θα ενοχλεί όλο και περισσότερο η προσβλητική για τους δημοκρατικούς πολίτες αυτής της χώρας στήριξη που παρέχουν στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στο καθεστώς Μαδούρο. Είναι η φυσική προέκταση όσων ζούμε εδώ και τέσσερα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η ελληνική κοινωνία κλήθηκε να αποδεχθεί τον κυνισμό, την ανοησία, τη χυδαιότητα και τη συστηματική διχαστική γλώσσα ως καθημερινότητα. Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που αναγκάζει κάποιους υποστηρικτές της κυβέρνησης, και αναφέρομαι ακόμη και σε πολίτες, που θέλουν να διατρανώσουν δημοσίως (με συγκεντρώσεις, με δηλώσεις σε ραδιόφωνα ή με αναρτήσεις σε κοινωνικά δίκτυα) την υποστήριξή τους στο τυραννικό καθεστώς της Βενεζουέλας. Οσο και μειοψηφικό και αν είναι αυτό το ρεύμα, όσο συρρικνούμενη και αν είναι η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στην κοινωνία, δεν παύει να αποτελεί ένδειξη ενός φαινομένου.

Και παρατηρείται το φαινόμενο αυτό, που είναι και διαχρονικό και χαρακτηριστικό διαφόρων εκφάνσεων της Αριστεράς, σε μια εποχή που διεθνώς τα κόμματα της συντηρητικής Δεξιάς και της σοσιαλδημοκρατίας παρατηρούν τη συρρίκνωση της εκλογικής τους βάσης. Η άνοδος της λεγόμενης αντισυστημικής ψήφου μπορεί άραγε να υπονοεί και υποστήριξη ή ανοχή του ολοκληρωτισμού; Σε κάθε περίπτωση, στο δικό μας πολιτικό σκηνικό, ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί πλέον ό,τι πιο συντηρητικό, φθαρμένο και παρακμιακό μπορεί κανείς να φανταστεί. Και σαφώς υπάρχουν πολίτες που εκφράζονται από αυτό το προστατευτικό κουκούλι της παθητικής ομογενοποίησης. Εξάρτηση από το κράτος και εθισμός στα λίγα.

Χλευασμός στην καλή παιδεία και στο καλό γούστο. Ειρωνεία για τις αρχές της προόδου. Κόμπλεξ απέναντι στην αστική ζωή. Εμπάθεια για τις παραδοσιακές αξίες του δυτικού κόσμου.

Απέναντι στην ελευθερία του ατόμου και στον αυτοπροσδιορισμό, στο «ελληνικό όνειρο» της κοινωνικής ανέλιξης με μόρφωση και εργασία, στην επικρότηση του καλύτερου και στην αποδοχή της ιεραρχίας, ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να καλλιεργήσει τη συνείδηση του Ελληνα ραγιά. Και τώρα, ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει ευτελίσει τους θεσμούς, επικαλείται δήθεν σεβασμό στην κοινοβουλευτική διαδικασία για να υποστηρίξει τον τύραννο Μαδούρο. Αυτή η προσβολή στον ελληνικό λαό θα πρέπει να αιτιολογηθεί.

Πίσω από όλα, αχνοφαίνεται το μίσος για τη Δύση. Πίσω από την προβιά, υπάρχει η πραγματική απόκλιση, που είναι ιδεολογική. Υπάρχει ψυχικό ρήγμα.Έντυπη