 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 01/02/19 |
ΜΑΔΟΥΡΟΠΛΗΞΙΑ
ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑΙΩΝ...ΓΙΑΤΙ;
Ανάμεσα στα διάφορα προπαγανδιστικά επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ το 2014, με τα οποία κατακτήθηκε η εξουσία, ήταν και η υπόσχεση για μια άλλη Ευρώπη. Είχε παρασυρθεί στη δίνη του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού οπότε χρειαζόταν τη συνταγή Τσίπρα. «Θα την αλλάξουμε», υποσχόταν αυτός. Εφερε και κάτι ανεκδιήγητους παραδοξολόγους της διανόησης τύπου Ζίζεκ κι οι ψηφοφόροι πίστευαν ότι η Ευρώπη του λεφτόδεντρου και της δικαιοσύνης ήταν στο τσεπάκι του. Και τον επιβράβευσαν.
Θα την άλλαζε, αλλά πώς θα την έκανε; Πιθανόν, σαν το κράτος των ονείρων του, τη Βενεζουέλα, την οποία άλλωστε είχε επισκεφτεί τον Απρίλιο του 2013 - και είχε περάσει η εποχή που απλώς έκανε ανέμελο επαναστατικό τουρισμό. Τότε, μάλιστα, ο επίδοξος νομπελίστας είχε εξάρει τον λαό της χώρας που αγωνιζόταν «για δημοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη και για δικαιώματα». Στην πορεία, μάθαμε ότι ο λαός της χώρας αγωνιζόταν για να επιβιώσει και να αποτινάξει ένα βάναυσο καθεστώς, που το επισκέπτονταν προσωπικότητες όπως ο Νίκος Παππάς - ο οποίος, πάντως, όταν εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε η επίσκεψή του, φρόντισε να πει στη Βουλή: «Ελπίζω να μην υιοθετείτε το αφήγημα ότι η Αριστερά στην Ευρώπη χρηματοδοτείται με τρόπο σκοτεινό από τη Βενεζουέλα».
Προσωπικώς, δέχομαι ότι Τσίπρας και Παππάς είναι ανυστερόβουλοι ιδεολόγοι. Πιστεύω λοιπόν ότι η στήριξή τους προς τον έκπτωτο πλέον για την ΕΕ Μαδούρο είναι ανιδιοτελής, αποτέλεσμα της συριζαϊκής αντίληψης για τη δημοκρατία. Ευτυχώς, η αντίληψη αυτή, που εν προκειμένω σήμανε ποδηγέτηση της δικαιοσύνης, εξαγορά ή κλείσιμο των αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ, φυλακή για τα στελέχη της αντιπολίτευσης, κατάρρευση της οικονομίας, ρυθμιστικό ρόλο στον στρατό και στο παρακράτος και εκλογές στα μέτρα της εξουσίας (σαν τις προεδρικές του περασμένου Μαΐου), δεν γίνεται δεκτή στην Ευρώπη, που ήταν και παραμένει θεματοφύλακας της δημοκρατικής τάξης.
Χθες, η Ευρώπη (που δεν την άλλαξε ο Τσίπρας) γύρισε οριστικά την πλάτη στον αυταρχικό καταχραστή της εξουσίας στη Βενεζουέλα - με την ψήφο και του εκλεγμένου με τον ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Χρυσόγονου, χωρίς τις ψήφους Κούλογλου, Κούνεβα (που καταψήφισαν) αλλά και των χρυσαυγιτών που απείχαν. Σύντομα, νομίζω, θα μάθουμε τους βαθύτερους λόγους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ εμμένει τόσο πολύ στη στήριξη ενός καθεστώτος που κατέστρεψε και τη δημοκρατία και τις ζωές των πολιτών του.
Ελπίζω να είναι μόνο λόγοι ιδεολογίας.
Ανάμεσα στα διάφορα προπαγανδιστικά επιχειρήματα του ΣΥΡΙΖΑ το 2014, με τα οποία κατακτήθηκε η εξουσία, ήταν και η υπόσχεση για μια άλλη Ευρώπη. Είχε παρασυρθεί στη δίνη του ανάλγητου νεοφιλελευθερισμού οπότε χρειαζόταν τη συνταγή Τσίπρα. «Θα την αλλάξουμε», υποσχόταν αυτός. Εφερε και κάτι ανεκδιήγητους παραδοξολόγους της διανόησης τύπου Ζίζεκ κι οι ψηφοφόροι πίστευαν ότι η Ευρώπη του λεφτόδεντρου και της δικαιοσύνης ήταν στο τσεπάκι του. Και τον επιβράβευσαν.
Θα την άλλαζε, αλλά πώς θα την έκανε; Πιθανόν, σαν το κράτος των ονείρων του, τη Βενεζουέλα, την οποία άλλωστε είχε επισκεφτεί τον Απρίλιο του 2013 - και είχε περάσει η εποχή που απλώς έκανε ανέμελο επαναστατικό τουρισμό. Τότε, μάλιστα, ο επίδοξος νομπελίστας είχε εξάρει τον λαό της χώρας που αγωνιζόταν «για δημοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη και για δικαιώματα». Στην πορεία, μάθαμε ότι ο λαός της χώρας αγωνιζόταν για να επιβιώσει και να αποτινάξει ένα βάναυσο καθεστώς, που το επισκέπτονταν προσωπικότητες όπως ο Νίκος Παππάς - ο οποίος, πάντως, όταν εκ των υστέρων αποκαλύφθηκε η επίσκεψή του, φρόντισε να πει στη Βουλή: «Ελπίζω να μην υιοθετείτε το αφήγημα ότι η Αριστερά στην Ευρώπη χρηματοδοτείται με τρόπο σκοτεινό από τη Βενεζουέλα».
Προσωπικώς, δέχομαι ότι Τσίπρας και Παππάς είναι ανυστερόβουλοι ιδεολόγοι. Πιστεύω λοιπόν ότι η στήριξή τους προς τον έκπτωτο πλέον για την ΕΕ Μαδούρο είναι ανιδιοτελής, αποτέλεσμα της συριζαϊκής αντίληψης για τη δημοκρατία. Ευτυχώς, η αντίληψη αυτή, που εν προκειμένω σήμανε ποδηγέτηση της δικαιοσύνης, εξαγορά ή κλείσιμο των αντιπολιτευόμενων ΜΜΕ, φυλακή για τα στελέχη της αντιπολίτευσης, κατάρρευση της οικονομίας, ρυθμιστικό ρόλο στον στρατό και στο παρακράτος και εκλογές στα μέτρα της εξουσίας (σαν τις προεδρικές του περασμένου Μαΐου), δεν γίνεται δεκτή στην Ευρώπη, που ήταν και παραμένει θεματοφύλακας της δημοκρατικής τάξης.
Χθες, η Ευρώπη (που δεν την άλλαξε ο Τσίπρας) γύρισε οριστικά την πλάτη στον αυταρχικό καταχραστή της εξουσίας στη Βενεζουέλα - με την ψήφο και του εκλεγμένου με τον ΣΥΡΙΖΑ Κώστα Χρυσόγονου, χωρίς τις ψήφους Κούλογλου, Κούνεβα (που καταψήφισαν) αλλά και των χρυσαυγιτών που απείχαν. Σύντομα, νομίζω, θα μάθουμε τους βαθύτερους λόγους για τους οποίους ο ΣΥΡΙΖΑ εμμένει τόσο πολύ στη στήριξη ενός καθεστώτος που κατέστρεψε και τη δημοκρατία και τις ζωές των πολιτών του.
Ελπίζω να είναι μόνο λόγοι ιδεολογίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου