"...Προϋπόθεση για να μην ανοίγονται πληγές, οι Σκοπιανοί οφείλουν να μη σφετερίζονται ευαίσθητα ιστορικά δεδομένα. Παρατηρούμε από τούδε «με δηλώσεις των πολιτικών τους, εντός και εκτός της χώρας τους, να αυτοχαρακτηρίζονται Μακεδόνες, όπως δηλαδή επιθυμούν». Εκτιμάται ότι, με τις υποχωρήσεις που έχει κάνει η κυβέρνησή μας, θα έχει κάποιες διαβεβαιώσεις από τους διευθύνοντες το ΝΑΤΟ για προστασία των ανατολικών συνόρων μας. Αυτά δεν κοινοποιούνται. Θα το διαπιστώσουμε όμως, εάν μετά «τα τελειωμένα» μάς προσφέρουν, για παρηγοριά, επαίνους για τους προγόνους μας, όπως κάνουν πάντοτε. Δεν αποκλείεται όμως να πρωτοτυπήσουν αυτή τη φορά και απονείμουν βραβεία στους συγχρόνους...."

Οι επιστολές από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 01/02/19

1. Η συμφωνία  Πρεσπών και ο Ισοκράτης

Κύριε διευθυντά,

Δύο τα κριτήρια για την εξέταση της ωφελιμότητας της υπογραφείσης συμφωνίας των Πρεσπών. Μία η προϋπόθεση για τη στήριξη της όποιας ωφελιμότητας έχει επιτευχθεί.

1ο κριτήριο, από την αρχαία ελληνική γραμματεία: «Οποιος νομίζει ότι οι Ελληνες, αν συνεργασθούν, θα πετύχουν κάτι αξιόλογο χωρίς να συμφιλιωθούν προηγουμένως αυτοί που τους διευθύνουν είναι πολύ αφελής και ζει έξω από την πολιτική πραγματικότητα (πόρρω των πραγμάτων εστίν, Ισοκράτης, Πανηγ. 16).

Οι Ελληνες συνεργάσθηκαν σε μια μαζική εκδήλωση εκπληκτικής δυναμικής ενάντια στην υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών. Ομως οι διευθύνοντες αυτούς δεν διαβουλεύτηκαν, δεν εξετάσθηκε δηλαδή από όλους, σ’ όλες τις λεπτομέρειες, το υπ’ όψιν θέμα. Αιτία, η παράλειψη της κυβέρνησης να αναλάβει –ως ώφειλε, από την παράδοση αντιμετώπισης εθνικών θεμάτων– τη σχετική πρωτοβουλία. Αποτέλεσμα, αποδυναμωμένη, να μην πετύχει, κατά τη διαπραγμάτευση, ό,τι αναγκαίο και ικανό για τη χώρα μας.

2ο κριτήριο, από τη νεότερη ιστορία. «Εις τας διεθνείς σχέσεις, την σταθερότητα δεν εξασφαλίζουν συνθήκαι με απολύτως νικητάς και απολύτως ηττημένους, αλλ’ εκείναι αι οποίοι φαινομενικώς ουδένα αφήνουν πλήρως ικανοποιημένο» (Σπυρ. Μαρκεζίνης «Αναμνήσεις» 1972-194).

Η συμφωνία των Πρεσπών ανήκει στην κατηγορία των φαινομενικώς μη πλήρως ικανοποιημένων. Ομως για εμάς δεν αποτελεί «Μια λύση που δεν αφήνει πληγές στο σώμα της Ελλάδας» (τίτλος άρθρο του κ. Ν. Μέρτζου, «Καθημερινή» 19-1-2019).

Προϋπόθεση για να μην ανοίγονται πληγές, οι Σκοπιανοί οφείλουν να μη σφετερίζονται ευαίσθητα ιστορικά δεδομένα. Παρατηρούμε από τούδε «με δηλώσεις των πολιτικών τους, εντός και εκτός της χώρας τους, να αυτοχαρακτηρίζονται Μακεδόνες, όπως δηλαδή επιθυμούν».

Εκτιμάται ότι, με τις υποχωρήσεις που έχει κάνει η κυβέρνησή μας, θα έχει κάποιες διαβεβαιώσεις από τους διευθύνοντες το ΝΑΤΟ για προστασία των ανατολικών συνόρων μας. Αυτά δεν κοινοποιούνται. Θα το διαπιστώσουμε όμως, εάν μετά «τα τελειωμένα» μάς προσφέρουν, για παρηγοριά, επαίνους για τους προγόνους μας, όπως κάνουν πάντοτε. Δεν αποκλείεται όμως να πρωτοτυπήσουν αυτή τη φορά και απονείμουν βραβεία στους συγχρόνους.

Χαραλ. Π. Παναγιωταρεας

Ταξ/χος (ΜΧ) ε.α.

2. Το ΦΕΚ του ’59, ο Τίτο, οι γείτονες και η Δύση

Kύριε διευθυντά

Αν και δεν ανήκω στο κυβερνητικό στρατόπεδο, είχα τοποθετηθεί και παλαιότερα με σχετική επιστολή μου στην έγκριτη εφημερίδα σας υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών. Και εξήγησα το γιατί. Ο ασκός του Αιόλου άνοιξε στις 23/10/1959 με σχετικό ΦΕΚ (Ν.Δ. 4009/άρθρον 7) όπου αναφερόταν, μεταξύ άλλων, «λαϊκή δημοκρατία της Μακεδονίας» ως κρατίδιο της τότε ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας. Και φαρδιά πλατιά από κάτω τα ονόματα του τότε βασιλέως Παύλου Α΄ και του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο τελευταίος κατά τη γνώμη μου δεν πρόδωσε. Υπηρέτησε μια ζωή πιστά το δόγμα τού «ανήκομεν εις την Δύσιν». Από τον Ζαχαριάδη προτιμότερος σίγουρα. Τότε η Δύση ήθελε καλές σχέσεις με τον Τίτο  ως αντίπαλον δέος στον Στάλιν. Με την ίδια λογική δεν πρόδωσαν και οι σημερινοί. Προέχει το εθνικό συμφέρον. Η συμφωνία των Πρεσπών κατοχυρώνει ρητά την ελληνικότητα της αρχαίας ελληνικής Μακεδονίας, αλλά και της σημερινής. Να πάψουν λοιπόν το θέατρο, η υποκρισία, τα κροκοδείλια δάκρυα και ο εθνικιστικός παροξυσμός. Ελεος! Η πατρίς έχει απαυδήσει με τους κάθε λογής -ισμούς. Δημοκρατία μόνο.

Σπύρος Γιακουμάκης

3. Οταν μιλάς για όσα δεν έχεις ιδέα

Κύριε διευθυντά,

Πιστεύω ότι ο κ. Καμμένος εξεπλήρωσε την υπόσχεση που έδωσε κατά την ομιλία του στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (ΣΝΔ) στις 6 Δεκεμβρίου 2018 κατά την τελετή του εορτασμού του Αγ. Νικολάου και κατέθεσε τον πρώτο μισθό του στον λογαριασμό που θα άνοιγε από την 1-1-2019 για την ενίσχυση του Στόλου. Θα ήθελα να τον παρακαλέσω να μας δώσει το ΙΒΑΝ του λογαριασμού για να τον ακολουθήσουμε.

Επίσης, θα ήθελα να του επισημάνω ότι δεν ευχόμαστε ούριους ανέμους στην πλώρη μας, όπως αυτός ευχήθηκε και πάλι στην τελετή στη ΣΝΔ.

Ούριος είναι ο άνεμος που σπρώχνει το πλοίο από την πρύμνη προς τα εμπρός και το κάνει να ταξιδεύει γρηγορότερα. Συνώνυμός του ο «πρίμος» άνεμος. Επίσης ως επίρρημα «πρίμα». Πάω πρίμα, δηλ. ταξιδεύω με ούριο άνεμο. Αλλο «πρίμα», άλλο «όρτσα», κύριε Καμμένε. Φαίνεται ότι δεν τα μάθατε καλά στο ΥΠΕΘΑ, που θητεύσατε. Παραμένετε αεροπόρος, όπως δηλώσατε, για να πετάτε από τα ψηλά στα χαμηλά και αντιστρόφως. Σας εύχομαι καλές πτήσεις και καλές προσαπογειώσεις.

Ματθαιος Μ. Δημητριου

Πλοίαρχος Π.Ν. ε.α.

4. Αξέχαστε φίλε Μίνωα Ζομπανάκη

Κύριε διευθυντά

Τόσοι και τόσοι Ελληνες και ξένοι έχουν γράψει για τον Μίνωα Ζομπανάκη, για την τραπεζική του καριέρα και το τι προσέφερε στο τραπεζικό σύστημα. Τις ιδιαιτερότητες του Μίνωα τις περιέγραψε ο εξαίρετος καθηγητής και πρώην υποδιοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Κωνσταντίνος Θάνος στην «Καθημερινή» στις 8/1/19. Και εγώ είχα την τιμή και χαρά να γνωρίζω τον Μίνωα Ζομπανάκη και να συνεργαστώ μαζί του πολύ καιρό, και οι συζητήσεις και συμβουλές στον τραπεζικό τομέα για μένα ήταν ένα ειδικό μάθημα. Βρισκόμαστε συχνά όταν ήρχετο στη Γενεύη, επίσης όταν εγώ πήγαινα στο Λονδίνο, αλλά και όταν επρόκειτο να έλθει στην Αθήνα είχαμε επικοινωνία και ερχόμουν από τη Γενεύη για να τον συναντήσω. Συνήθως έμενα στη Μεγάλη Βρεταννία και εκεί βρισκόμαστε.

Μάλιστα, μία ή δύο φορές μου σύστησε τον επίσης εξαίρετο τραπεζίτη κ. Γιάννη Κωστόπουλο της Alpha Bank όπου γευματίζουμε στο GB του ξενοδοχείου. Ηταν ένας σπάνιος τραπεζίτης, φιλικότατος με τον συνομιλητή του και χαμηλών τόνων. Τα προσόντα του Μίνωα ήταν τόσα που είναι αδύνατον να τα περιγράψεις σε λίγες γραμμές.

Θα είναι πάντα στη μνήμη μας και οι τράπεζες παγκοσμίως αδύνατον να τον ξεχάσουν για τα όσα προσέφερε.

Δημήτρης Σκεπαρνιάς

Πρώην Διευθυντής Τραπεζών Γενεύη

5. «Εύγε στο τμήμα συνδρομών σας»

Κύριε διευθυντά

Ως πολύ παλιά αναγνώστρια και συνδρομήτρια της «Καθημερινής», θα ήθελα να σας συγχαρώ για το τμήμα συνδρομών της εφημερίδας σας, για την τόση προθυμία, ευγένεια και αποτελεσματικότητα των υπευθύνων, καθώς παρ’ όλες τις συχνές αλλαγές (ταξιδεύω πολύ), πάντα ανταποκρίνονται επιτυχώς.

Μαρία Χωραφά

Αθήνα

6. Να διαβάζουμε πιο συχνά τέτοια κείμενα

Κύριε διευθυντά

Στην κυριακάτικη «Καθημερινή» (27/1/2019)  δημοσιεύθηκε, στo πλαίσιo της Διεθνούς Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος, ένα συγκινητικό και καλά τεκμηριωμένο άρθρο του κ.  Γιάννη Παπαδόπουλου για τα παιδιά των Ελλήνων Εβραίων που κρύβονταν στην Αθήνα την περίοδο της Κατοχής. Τέτοια κείμενα χρειάζεται να γράφονται τακτικότερα για να μην ξεχνάμε. Μια διόρθωση μόνο σχετικά με το όνομα της Γαλλίδας μοναχής του Τάγματος του Αγίου Ιωσήφ της Εμφανίσεως.

Πρόκειται για την Αδελφή Μαρία του Καρμήλου (Soeur Marie du Carmel). Παρόλο που είναι πολύ νέα την εποχή της φωτογραφίας είναι απολύτως αναγνωρίσιμη. Ημουν τρία χρόνια μαθήτριά της (1952-1955). Δίδασκε γαλλική φιλολογία και υπήρξε εξαιρετική πρέσβειρα του πολιτισμού της χώρας της. Αντικομφορμίστρια, με χιούμορ γαλατικό και αφοπλιστική απλότητα και ευγένεια.  Δεν μας μίλησε βέβαια ποτέ για τη δράση της στην Κατοχή. Αργότερα έγινε Ηγουμένη στο σχολείο του Τάγματος στην  Κύπρο  και κατόπιν στο σχολείο της Χαριλάου Τρικούπη. Αιωνία η μνήμη της.

Λεία Ιωαννίδου Στασινοπούλου

Συνταξιούχος  Διευθύντρια Ερευνών ΕΚΕΦΕ  Δημόκριτος