"...Ο κ. Τσίπρας άποφάσισε νά ενταχθεί σέ ένα σύστημα ελεγ­χόμενης μετριοκρατίας. Νά γίνει «καλό παιδί»». Καί πράγματι, ό,τι τού ζητήθηκε τό έπραξε, υπήρξε ό πιό πειθήνιος εφαρ­μοστής τής εισαγόμενης «συνταγής», δεσμεύοντας μάλιστα τήν Ελλάδα, μέ­σω μιας υποτιθέμενης εξόδου άπό τά μνημόνια, σέ υποχρεώσεις εξωπραγμα­τικών δημοσιονομικών πλεονασμάτων, πού εγγυώνται τήν διαρκή της φτωχοποίηση, άπλά γιά νά μήν ενοχλούνται κάποιοι μέ τήν άβολη αλήθεια, ότι τό ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μή βιώσι­μο. Καί υπολόγιζε οτι ώς προς τό εσωτε­ρικό του ακροατήριο θά αρκούσε αφε­νός η επικοινωνιακή διαχείριση στά συμ­βολικά καί τά ανώδυνα καί αφετέρου τό γεγονός ότι τά κόμματα τοϋ λεγόμε­νου «ευρωπαϊκού τόξου» θά μπορούσαν εύκολα νά παρουσιασθούν ώς έν δυνά­μει ακόμα πιό πειθήνια στην «εισαγόμε­νη συνταγή» άπό όσο ό ίδιος...."

Από την "ΕΣΤΙΑ"

γείται οτι εγώ είμαι ό Πρωθυπουργός της Ελλάδας;».

Εξηγείται βέβαια, έάν σκεφτεί κα­νείς ότι ό κ. Τσίπρας ήρθε στην εξουσία ακολουθώντας μία ορισμένη μεθοδολο­γία, τήν οποία στην συνέχεια απεμπόλη­σε, ακολουθώντας τήν ακριβώς αντίθε­τή της. Τά θυμάστε τώρα. Ό κ. Τσίπρας ήρθε στην εξουσία, υποτίθεται, γιά νά γκρεμίσει τό status quo καί γιά νά βάλει τελεία καί παύλα σέ μιά εισαγόμενη πο­λιτική οικονομικής δουλοπαροικίας, καί ήταν αυτή ακριβώς ή θελκτική του υπό­σχεση, η οποία σχηματοποίησε μιά ετε­ρόκλητη πλειοψηφία δυσαρεστημένων, καί τόν εκτόξευσε στην εξουσία.

Καί όμως, πριν «αλέκτορα φωνήσαι τρίς», ό υποτιθέμενος νέος Κάστρο γύρισε τήν πλάτη στην ετυμηγορία ενός δημοψη­φίσματος, η πλειοψηφία τοϋ οποίου επι­κροτούσε τόν πυρήνα τής πολιτικής του καί μεταβλήθηκε έκτοτε στον συνεχι­στή καί στον εγγυητή ενός status quo, τό όποίο, υποτίθεται, είχε έρθει νά γκρεμί­σει! Έτσι, εάν η πολιτική επιτυχία απο­τελεί τό κριτήριο αυτών των μεταμορ­φώσεων, ό κ. Τσίπρας μπορεί νά αισθά­νεται ικανοποιημένος. Κάποιοι τό αισθά­νονται σίγουρα ώς εξαπάτηση, άλλά ό κ. Τσίπρας τό θεωρεί μάλλον ρεαλισμό. Ναι, δεν τήρησε τά όσα υποσχόταν, άλλα δεδομένων των συνθηκών επέλε­ξε όσα θά τόν κρατούσαν στην εξουσία, αυτή άραγε δέν είναι ή αριστοτελική έννοια τής «φρόνησης» -της επιλογής των ορθών μέσων προς έναν ορισμένο σκοπό; Τί λέτε;

Νομίζω, τόν ευρύτερο μηχανισμό τόν περιγράφει καλά στό βιβλίο του «Adults in the Room» ό Γιάννης Βαρουφάκης. Δέν εννοώ τόν πανικό τοϋ κ. Τσίπρα όταν αντιλήφθηκε οτι ζει σέ μιά Ευρώπη στην οποία τόν έλεγχο τών χρημάτων καί τών νόμων της χώρας τόν έχουν άλλοι, καί ότι έάν ήθελε νά επιβιώσει θά έπρεπε είτε νά εξελιχθεί σέ δουλοπρεπή εκτελε­στή εντολών (όπως καί έγινε) είτε νά κά­νει πράγματα, πού γιά τά ρητορικά είδω­λα του, τόν Κάστρο, τόν Τσέ, τόν Άλιέντε θά ήταν δυνατά, πλην όμως οχι γιά τόν ίδιο. Εννοώ τήν συνάντηση, πού πε­ριγράφει ό Βαρουφάκης στην αρχή τοϋ βιβλίου, ανάμεσα στον ίδιο καί τόν πρώ­ην Υπουργό Οικονομικών τών ΗΠΑ Lany Summers.

Είναι ή εποχή, πού κάποιοι άνησυχούν. μήπως ό κ. Τσίπρας είναι όντως ενα είδος Κάστρο, έτσι ό Summers, ύπό τήν μορφή ευγενικής προειδοποίησης, παρατηρεί (Bodtey Head. 2017, σελ. 7-8, μετάφραση δική μου): «'Υπάρχουν δύο ειδών πολιτικοί. Οι "μέσα" καί οι "έξω". Οι "έξω" βάζουν μπροστά την ελευθερία τους νά λένε αυτό πού θεωρούν σωστό. Τό τίμημα αΰτης τής ελευθερίας είναι οτι οί "μέσα" τούς άγνοούν καί παίρνουν αυτοί τις αποφάσεις... ' Η ανταμοιβή τών "μέσα";... έχουν μιά ευκαιρία, αν καί οχι εγγύηση, νά επηρεάσουν σημαντικούς ανθρώπους καί αποτελέσματα... Λοιπόν Γιάννη, έσύ σέ ποιο είδος ανήκεις;». Δέν ξέρω γιά τόν «Γιάννη», αλλά ό κ. Τσίπρας αποφάσισε, αφού απέκτησε τήν εξουσία ώς «έξω», μετά νά ενταχθεί καί νά παρα­μείνει στους «μέσα». Κυνισμός ή «φρό­νηση», είναι θέμα οπτικής γωνίας

Μέ άλλα λόγια ό κ. Τσίπρας άποφάσισε νά ενταχθεί σέ ένα σύστημα  ελεγ­χόμενης μετριοκρατίας. Νά γίνει «καλό παιδί»». Καί πράγματι, ό,τι τού ζητήθηκε τό έπραξε, υπήρξε ό πιό πειθήνιος εφαρ­μοστής τής εισαγόμενης «συνταγής», δεσμεύοντας μάλιστα τήν Ελλάδα, μέ­σω μιας υποτιθέμενης εξόδου άπό τά μνημόνια, σέ υποχρεώσεις εξωπραγμα­τικών δημοσιονομικών πλεονασμάτων, πού εγγυώνται τήν διαρκή της φτωχοποίηση, άπλά γιά νά μήν ενοχλούνται κάποιοι μέ τήν άβολη αλήθεια, ότι τό ελληνικό δημόσιο χρέος είναι μή βιώσι­μο. Καί υπολόγιζε οτι ώς προς τό εσωτε­ρικό του ακροατήριο θά αρκούσε αφε­νός η επικοινωνιακή διαχείριση στά συμ­βολικά καί τά ανώδυνα (άπό τήν στήρι­ξη στον κωμικό Μαδούρο έως τήν κενή ρητορική περί διαφθοράς) καί αφετέρου τό γεγονός ότι τά κόμματα τοϋ λεγόμε­νου «ευρωπαϊκού τόξου» θά μπορούσαν εύκολα νά παρουσιασθούν ώς έν δυνά­μει ακόμα πιό πειθήνια στην «εισαγόμε­νη συνταγή» άπό όσο ό ίδιος.

Ωστόσο, αυτό πού διέλαθε τής συλλογιστικής αυτής υπήρξε τό λεγόμενο «Μακεδονι­κό». Ή θεωρία έλεγε ότι τό «καλό παιδί» θά έκλεινε καί αυτήν τήν «εκκρεμότη­τα» (όπως καί έγινε) καί ότι τελικά, όπως καί μέ τήν πειθήνια εφαρμογή της εισα­γόμενης οικονομικής συνταγής, αυτό δέν θά δημιουργούσε πρόβλημα γιατί καί ή αντιπολίτευση θά υποχρεωνόταν εκούσα, άκουσα, νά τό καταπιεί. Ατυχώς γιά τόν κ. Τσίπρα αυτό δέν έγινε, η αντι­πολίτευση είπε ένα ηχηρό «οχι». Μέσα σέ ενα τέτοιο περιβάλλον ό κ. Τσίπρας κινδυνεύει πραγματικά. Έστω, δέν ξέ­ρει αγγλικά, δέν ξέρει οικονομικά, δέν ξέρει Ιστορία, έστω δέν ξέρει τίποτε -αυτό δέν θά ήταν πρόβλημα, η ερώτη­ση Bush τό αποδεικνύει. Όμως θά έπρε­πε, νά ξέρει, νά πει έστω ενα «οχι». Για­τί πολύ απλά αύτη ή χώρα έχει αηδιάσει μετά συνεχή «ναί».

*Πολιτικός Επιστήμων, Πανεπ. Cambridge

...και η επιστολή από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"