Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και....
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 14/01/25 |
ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ
Η Ελλάδα έχει αποδυθεί τα τελευταία 5-6 χρόνια σε έναν αγώνα δρόμου ενίσχυσης των αποτρεπτικών δυνατοτήτων των Ενόπλων Δυνάμεων. Παράλληλα, όπως φάνηκε και από τις πρόσφατες πρωτοβουλίες, επιχειρείται να γίνει μια αρχή και στον τομέα των μεταρρυθμίσεων που αφορούν τη διαχείριση του προσωπικού. Ενας στρατός με στρατηγούς και ελάχιστους υπαξιωματικούς, δηλαδή χωρίς εκείνους που θα αντιμετωπίσουν τον αντίπαλο στο πεδίο, είναι ένας στρατός αναποτελεσματικός. Φυσικά οι Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση από τις περισσότερες συμμαχικές δυνάμεις στην Ε.Ε., ωστόσο η σύγκριση με το χειρότερο δεν μπορεί να αποτελεί μέτρο για μια χώρα που αντιμετωπίζει υπαρκτή απειλή και, επιπλέον, βρίσκεται σε μια περιοχή του κόσμου που φλέγεται.
Η αναλογία ενός αξιωματικού προς έναν υπαξιωματικό αποτελεί το κεντρικό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει η ηγεσία του υπουργείου Εθνικής Αμυνας, αλλά και γενικότερα η κυβέρνηση. Δεν μπορεί όλοι οι λοχίες που ξεκινούν τη σταδιοδρομία τους μετά την αποφοίτηση από τις σχολές Υπαξιωματικών να καταλήγουν συνταγματάρχες. Υπάρχει τιμή στη δουλειά των υπαξιωματικών στις Ενοπλες Δυνάμεις και –κυρίως– η αξία της είναι κρίσιμη. Και τώρα και σε πιθανό σενάριο πολεμικής σύγκρουσης. Πρόκειται, πάντως, για μια ανισορροπία η οποία μπορεί να αντιμετωπιστεί εφόσον υπάρχει πολιτική βούληση.
Και, επιπλέον, εφόσον υπάρχει αντίληψη στις κομματικές πελατείες (κεντρικά ή περιφερειακά) ότι οι μεταρρυθμίσεις που αφορούν τις Ενοπλες Δυνάμεις οφείλουν να σχεδιάζονται με αποκλειστικό γνώμονα την ασφάλεια της χώρας και όχι κάποιο τοπικό περιορισμένο όφελος.
Η παρείσφρηση του εξισωτισμού στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων είχε διάφορες αρνητικές παρενέργειες, κάποιες από αυτές στα όρια του φαιδρού, όπως, για παράδειγμα, η δημιουργία –έστω ιδιόμορφων– συνδικαλιστικών σωματείων. Οι παλαιοί θα θυμούνται, για παράδειγμα, ότι στο Πολεμικό Ναυτικό οι στολές των αξιωματικών ήταν διαφορετικές, προκειμένου να είναι διακριτό ποιος είναι μάχιμος, ποιος μηχανικός κ.ο.κ. Πλέον η διαφορά αυτή φαίνεται μόνο αν κάποιος είναι αρκετά παρατηρητικός ώστε να διακρίνει το μικρό σχηματάκι στην άκρη του μανικιού της στολής ενός αξιωματικού.
Η έννοια των διακρίσεων στις Ενοπλες Δυνάμεις δεν συνδέεται με την κοινωνία. Αλλωστε, στην ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδας έχουν σταδιοδρομήσει στελέχη που προέρχονταν από φτωχές οικογένειες στις εσχατιές της χώρας. Η διάκριση στον στρατό αφορά το βασικό έργο τους, δηλαδή τη διεξαγωγή επιχειρήσεων, με βάση ένα ορθολογικό οργανόγραμμα όπου η κορυφή της πυραμίδας είναι μικρή και με αποδεδειγμένες και ευρείες αρετές, και η βάση της πυραμίδας μεγάλη, συμπαγής και στιβαρή. Οι Ενοπλες Δυνάμεις μπορεί να είναι αποτελεσματικές ακριβώς επειδή δεν είναι όλοι ίδιοι. Οχι το αντίστροφο.
...από "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 14/01/25 |
Δεν καταλαβαίνω γιατί θεωρήθηκε είδηση ότι έχουμε όσους στρατηγούς έχει και η Αμερική: ο Εδμόνδος Αμπού είχε διαπιστώσει ήδη από το 1850 ότι ο ελληνικός στρατός ήταν «στρατός στρατηγών», διαπίστωση που του κόστισε τον χαρακτηρισμό «μισέλλην», πρωτίστως από τους ευπατρίδες στρατηγούς της εποχής που ήσαν ταυτόχρονα βουλευτές και γόνοι διακεκριμένων οικογενειών.
Δεν θα έχουν άδικο οι νυν στρατηγοί αν καταγγείλουν τον Νίκο Δένδια ως μισοστράτηγο: το υπουργικό συμβούλιο των ΗΠΑ αποτελείται από 26 μέλη, της Ελλάδας από 60. Το Κογκρέσο έχει 535 βουλευτές και γερουσιαστές επί πληθυσμού 335 εκατομμυρίων (ένα για κάθε 620.000 κατοίκους) η ελληνική βουλή έχει 20πλάσια μέλη: 300, ένα για κάθε 33.000 κατοίκους. Η Ελλάδα έχει τρία ανώτατα δικαστήρια, οι ΗΠΑ μόνο ένα. Στο Κογκρέσο υπάρχουν μόνο δύο κόμματα, εμείς έχουμε δέκα!
Αν θεωρούνται πρόβλημα οι δυσαναλογίες με τις ΗΠΑ, γιατί δεν ξεκινά από τα πολιτικά αξιώματα η κυβέρνηση; Απολυομένων των στρατηγών, ποιος θα μας προστατεύσει από τους πεζοναύτες που θα στείλει ο Ντόναλντ Τραμπ μόλις μάθει ότι υπερέχουμε των ΗΠΑ;
Γενικώς, είναι γνωστό πως υπερτερούμε όχι μόνο των ΗΠΑ αλλά και όλων περίπου των χωρών της Ένωσης σε υπουργούς, βουλευτές, αρχηγούς κομμάτων, δικαστικούς, γιατρούς νοσοκομείων, καθηγητές πανεπιστημίων. Με τόσους πολλούς αξιωματούχους να πρέπει να ελέγχονται χάριν του δημοσίου συμφέροντος, έχουμε περισσότερα μέσα ενημέρωσης – άρα και δημοσιογράφους.
Έχουμε επίσης τα καλύτερα προστατευμένα αστυνομικά τμήματα: κλείνουν την κυκλοφορία μπροστά τους, υποθέτω επειδή μένουν έρημα. Τα όργανα της τάξεως τρέχουν να προστατεύσουν πορνεία και χαρτοπαικτικές λέσχες, να παρηγορήσουν με ουσίες χαμένους – μήπως και γίνουν στο μέλλον πολιτικοί αρχηγοί– , στο πλαίσιο της ευγενούς άμιλλας που αναδεικνύει τον καλύτερο αστυνόμο κάθε έτους.
Είναι ολοφάνερο: το πρόβλημα δεν είναι ότι έχουμε πολλούς αξιωματούχους – το πρόβλημα είναι ότι είμαστε ευφυής, άξια ράτσα και είμαστε πολλοί αυτοί που μπορούν να καταλάβουν ανώτερες θέσεις. Επιπλέον, δίκαιη ράτσα: το αξιοκρατικό μας σύστημα δεν εμποδίζει όποιον έχει τα προσόντα να γίνει υπουργός, βουλευτής, αρχηγός, στρατηγός, κ.λπ. Θα ήταν τεράστια αδικία αυτό και του Έλληνος η ψυχή αδικίαν δεν υποφέρει. Να: θέση προέδρου υπάρχει μόνο μία, όπως στην Αμερική, και δεν ξέρουν τα κόμματα ποιον να διαλέξουν.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι η υποτιθέμενη «υπερπληθώρα αξιωματούχων» αλλά ο μικρός πληθυσμός που έχει να κυβερνήσει, διοικήσει, γιατρέψει, δικάσει, εκπαιδεύσει, κ.λπ., η πληθώρα των αρίστων μας. Και αφού μετανάστες δεν θέλουμε, άλλη λύση από το να κάνουμε κατακτητικούς πολέμους να επωφεληθούν και άλλοι από την αριστεία μας δεν βλέπω – και πάλι, λοιπόν, κακώς συνταξιοδοτήθηκαν οι στρατηγοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου