Στη συζήτηση για το πρόσωπο νέου Προέδρου, και η Νέα Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ρόλο κομπάρσου, πρότειναν πρόσωπα μηδενικής εμβέλειας. Το ΠΑΣΟΚ μπορούσε αυτή τη φορά να πρωταγωνιστήσει. Επεσε όμως ακόμα μια φορά θύμα των «προοδευτικών» κλισέ που θεωρεί πολιτική. Αν μπορούσαν να παράγουν πολιτικό νόημα στη Χαριλάου Τρικούπη, θα είχαν καταλάβει πως βρέθηκαν να έχουν τη δυνατότητα να δεσμεύσουν την επιλογή του Πρωθυπουργού. Θα μπορούσαν, δηλαδή, να προτείνουν είτε τον Ευάγγελο Βενιζέλο παράλληλα με τις φήμες της επικείμενης πρότασής του από τον Πρωθυπουργό, είτε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου της οποίας, ούτως ή άλλως, ο Πρωθυπουργός έπλεξε το εγκώμιο, δυσχεραίνοντας την επιλογή μιας κομματικής πρότασης – και πάντως ελέγχοντας την τελική επιλογή του. Αντίθετα, κοιμήθηκαν, περιμένοντας τον Πρωθυπουργό να οδηγήσει αυτός τις εξελίξεις. Οταν το ΠΑΣΟΚ πήρε χαμπάρι τι παιχνίδι παίχτηκε, υπήρχε μόνο περιθώριο για γκρίνια – και τίποτ’ άλλο....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η περίοδος της ευδίας έχει περάσει στο ΠΑΣΟΚ. Και η ανάκαμψη που κερδήθηκε αφενός με τις εσωκομματικές εκλογές, αφετέρου με τη δωρεά της αξιωματικής αντιπολίτευσης που του έκαναν οι συριζαίοι, φαίνεται ότι εξανεμίζεται. Το ΠΑΣΟΚ, αφού φούσκωσε κάποια στιγμή δημοσκοπικά, αρχίζει ακόμα μια φορά και πέφτει θύμα των πολιτικών του επιλογών. Ή μάλλον της μίας και μόνης πολιτικής του πρότασης: του αντιμητσοτακισμού σε συνδυασμό με την αντανακλαστική επίκληση των κλισέ του προοδευτισμού.

Τι συμβαίνει στο ΠΑΣΟΚ; Το κόμμα συνεχίζει να μην έχει λόγο. Αδυνατεί να διατυπώσει πολιτική πρόταση, μιλάει με γενικότητες, οι κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις του είναι αποσπασματικές και ο αρχηγός του, παρά την εσωκομματική νίκη του, δεν έχει καταφέρει να ενισχύσει το προφίλ του. Ως αποτέλεσμα, έχουν αναδειχθεί νέοι σταρ, όπως ο βουλευτής Επικρατείας του κόμματος, Παναγιώτης Δουδωνής, που συστηματικά υιοθετεί ένα λόγο προκλήσεων και οξύτητας, αφήνοντας πίσω του τον παλαιό μειλίχιο νομικό που αντιτάχθηκε στον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ και μετατρεπόμενος σε πόλο έντασης, λόγω μιας υπαρξιακής ανάγκης να προσεχτεί και να καταγραφεί στη δημόσια συζήτηση. Ή ο νέος εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, ο νομικός Κώστας Τσουκαλάς, που έχει φέρει στις αντιπαραθέσεις της τηλεόρασης τον ξύλινο λόγο του αμφιθεάτρου, πομπώδη και άνευ ιδιαίτερης σημασίας. Ή ο βουλευτής Μιχάλης Κατρίνης, που διακηρύσσει ότι το ΠΑΣΟΚ θα κάνει το «λαϊκό μέτωπο» με τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά, αλλά βλέπω ότι θα είναι και στο σαπόρτ γκρουπ που θα συνοδεύσει τη νέα φιγούρα του Κώστα Καραμανλή στο βιβλίο του Γιάννη Βαληνάκη, με το οποίο θα σαλπίσουν ακόμα έναν πολεμικό γύρο κατά της Τουρκιάς, ομού λαϊκοδεξιοί και οι όψιμοι ρέκτες του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ.

Ολη αυτή η αδυναμία κατανόησης του τρόπου που παίζεται το πολιτικό παιχνίδι και των ζητημάτων που απασχολούν τους πολίτες καθρεφτίστηκε στο παιχνίδι της πρότασης Προέδρου της Δημοκρατίας. Στη συζήτηση για το πρόσωπο νέου Προέδρου, και η Νέα Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ρόλο κομπάρσου, πρότειναν πρόσωπα μηδενικής εμβέλειας. Το ΠΑΣΟΚ μπορούσε αυτή τη φορά να πρωταγωνιστήσει. Επεσε όμως ακόμα μια φορά θύμα των «προοδευτικών» κλισέ που θεωρεί πολιτική.

Αν μπορούσαν να παράγουν πολιτικό νόημα στη Χαριλάου Τρικούπη, θα είχαν καταλάβει πως βρέθηκαν να έχουν τη δυνατότητα να δεσμεύσουν την επιλογή του Πρωθυπουργού. Θα μπορούσαν, δηλαδή, να προτείνουν είτε τον Ευάγγελο Βενιζέλο παράλληλα με τις φήμες της επικείμενης πρότασής του από τον Πρωθυπουργό, είτε την Κατερίνα Σακελλαροπούλου της οποίας, ούτως ή άλλως, ο Πρωθυπουργός έπλεξε το εγκώμιο, δυσχεραίνοντας την επιλογή μιας κομματικής πρότασης – και πάντως ελέγχοντας την τελική επιλογή του. Αντίθετα, κοιμήθηκαν, περιμένοντας τον Πρωθυπουργό να οδηγήσει αυτός τις εξελίξεις. Οταν το ΠΑΣΟΚ πήρε χαμπάρι τι παιχνίδι παίχτηκε, υπήρχε μόνο περιθώριο για γκρίνια – και τίποτ’ άλλο.

Μια γκρίνια θεολογικού τύπου – λες και η πολιτική δεν είναι αρένα, όπου οι τακτικισμοί έχουν τη σημασία τους. Από το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου, του μάγου των τακτικισμών, που όλοι ποζάρουν ως πολιτικοί απόγονοί του. Το κόμμα του ηγέτη που άδειασε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή προτείνοντας τον τυπολάτρη Σαρτζετάκη και, ελέγχοντας τυχόν διαρροές, οργανώνοντας την εκλογή του με πολύχρωμα ψηφοδέλτια.

Από πρωταγωνιστής δηλαδή, κομπάρσος. Αυτή είναι η πραγματικότητα του σημερινού ΠΑΣΟΚ.