Με το γεγονός του θανάτου του Κώστα Σημίτη, κατακλύσθηκε το Διαδίκτυο με ποικίλα σχόλια για το έργο του ανδρός, αλλά και για τον βαθμό της απόδοσης τιμών. Επίσης και για την υπερβολικά οικεία και μεγαλόψυχη συμπεριφορά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι του πολιτικού του αντιπάλου. Με έκπληξη διαπίστωσα όμως ότι τα περισσότερα σχόλια ήταν αρνητικά για τον Σημίτη. Επιγραμματικά θα ήθελα να αναφέρω: α) Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ένας μορφωμένος, μεθοδικός, έντιμος και ευπρεπής ηγέτης, το έργο του οποίου είναι μεγάλο και θετικό. Ομως είναι αλήθεια ότι δεν μπόρεσε να ελέγξει το όλον ΠΑΣΟΚ του οποίου ένα μέρος δρούσε εν αγνοία ή εν αδυναμία του και από εκεί προέκυψαν και όλα τα αρνητικά στοιχεία που του καταμαρτυρούν. β) Η σημερινή συμπεριφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη, που είναι οικεία και γενναιόδωρη, είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν που είχε επιδείξει ο εκλιπών στον θάνατο του Κων/νου Καραμανλή που συνέβη στις 23 Απριλίου 1998, επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη και είχαν τότε διατυπωθεί ανάλογα σχόλια. Και επειδή το χιούμορ είναι απαραίτητο ηρεμιστικό στη ζωή μας, θυμήθηκα ότι λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Καραμανλή ήταν η Πρωτομαγιά, και τότε δημοσιεύθηκε μία γελοιογραφία του Μητρόπουλου, στην οποία φαινόταν ο Σημίτης να κρατάει στα χέρια του μια μεγάλη ανθοδέσμη και να τον παρατηρούν από απόσταση δύο πολίτες. Οπότε λέει ο ένας στον άλλον: Πού πηγαίνει ο Σημίτης με τα λουλούδια στο χέρι, για να πιάσει τον Μάη; Και ο άλλος απαντά: Οχι βρε, στον τάφο του Καραμανλή τα πηγαίνει!...

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 14/01/25

«Η Κύπρος ευγνωμονεί τον Κώστα Σημίτη»

Κύριε διευθυντά,

Την Πέμπτη ταξίδεψα από την Κύπρο στην Αθήνα για να παρευρεθώ στην κηδεία του πρώην πρωθυπουργού της Ελλάδας, Κώστα Σημίτη. Αρκετοί φίλοι και γνωστοί με ρώτησαν γιατί το έκανα. Το έκανα για δύο λόγους.

• Πρώτον, διότι θεωρώ ότι η συμβολή του στην ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν καθοριστική. Χωρίς τον Κώστα Σημίτη στην πρωθυπουργία τα κρίσιμα χρόνια των διαπραγματεύσεων, είναι πολύ πιθανό η Κύπρος να μην ήταν σήμερα μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης και να μην απολάμβανε τα πολυάριθμα οφέλη σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο.
• Δεύτερον, διότι εισήγαγε ένα διαφορετικό ύφος στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας – ένα ύφος μετριοπάθειας, σύνθεσης, λίγων λόγων και πολλών πράξεων. Αυτό το ύφος έλειπε από τη χώρα και συνέβαλε στη βελτίωση της πολιτικής πρακτικής, ενώ παράλληλα αναβάθμισε τον ρόλο και την εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Η τελετή ήταν εξαιρετικά οργανωμένη. Ολα ήταν άψογα: οι εκδηλώσεις κατάλληλες, οι επικήδειοι εύστοχοι και συγκινητικοί, μεταφέροντας με ακρίβεια την ποιότητα και τα χαρακτηριστικά του εκλιπόντος. Η συμπεριφορά του κόσμου ήταν απόλυτα αντάξια της περίστασης.

Υπήρχε, όμως, κάτι που θα ήθελα να κάνω κατά τη διάρκεια της παρουσίας μου εκεί και δεν το έκανα. Ηθελα να πω στους παρευρισκομένους γύρω μου ότι έρχομαι από την Κύπρο για να μεταφέρω τις βαθιές μας ευχαριστίες για όσα έκανε ο Κώστας Σημίτης για εμάς. Φυσικά, δεν ήταν εφικτό να απευθυνθώ στον κόσμο με αυτόν τον τρόπο.

Ετσι, το εκφράζω γραπτώς, με την ελπίδα να διαβαστεί και να μεταφερθεί το μήνυμα που ήθελα να στείλω: Κώστα Σημίτη, η Κύπρος θα σε ευγνωμονεί για πάντα. 

ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑ 

Λευκωσία, Κύπρος

Ο καλύτερος πρωθυπουργός;

Κύριε διευθυντά,

Με τον θάνατο του εξέχοντος πολιτικού ανδρός Κώστα Σημίτη όλοι, εχθροί και φίλοι, συμφώνησαν ομοθυμαδόν ότι ήταν ο καλύτερος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Συμφωνώ και προσυπογράφω.

ΥΓ.: Μια στιγμή, και ο Ανδρέας; 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Τα οξύμωρα με τα νοσήλια

Κύριε διευθυντά,

Θα ήθελα να εκφράσω μια εύλογη απορία που προκύπτει από την ανάλυση των τιμολογιακών πρακτικών των νοσοκομείων.

Σχετικά με τη διαφορά στα κόστη των νοσηλίων μεταξύ ασφαλιστικών εταιρειών και ιδιωτών, όπως είναι γνωστό, οι ασφαλιστικές εταιρείες διαχειρίζονται μεγάλους όγκους ασφαλισμένων και συνεργάζονται με τα νοσοκομεία σε μαζική κλίμακα. Η μαζική αγορά υπηρεσιών συνήθως, σύμφωνα με τους κανόνες της αγοράς, οδηγεί σε καλύτερες οικονομίες κλίμακας και, κατά συνέπεια, σε χαμηλότερες τιμές. Στην Ελλάδα ωστόσο παρατηρείται το οξύμωρο φαινόμενο οι ασφαλιστικές εταιρείες να επιβαρύνονται με πολύ υψηλότερα κόστη νοσηλίων συγκριτικά με τους ιδιώτες που αγοράζουν υπηρεσίες μεμονωμένα. Αυτό δεν στέκει σε καμία λογική και έχει σαν αποτέλεσμα την εκτόξευση των ασφαλίστρων. Μήπως για την εξήγηση ωθούμεθα στις δημοφιλείς θεωρίες συνωμοσίας;

Υπάρχει όμως και άλλο οξύμωρο. Τα φάρμακα και οι μη ξενοδοχειακές υπηρεσίες που χρεώνουν τα νοσοκομεία στους ασθενείς, διαφέρουν ανάλογα με τη θέση. Ετσι, π.χ., το ίδιο αντιβιοτικό χρεώνεται πολύ υψηλότερα στους ασθενείς της Α΄ θέσης από αυτούς της Β΄. Κάποια τεκμηριωμένη εξήγηση;

Τώρα που φαίνεται πως ανοίγει πραγματικά ο φάκελος των νοσηλίων, είναι ευκαιρία οι αρμόδιες υπηρεσίες να εξετάσουν το θέμα με σοβαρότητα και σε βάθος ώστε να θεσπιστούν νέοι κανόνες που να διορθώνουν τις στρεβλώσεις.

ΘΩΜΑΣ ΤΣΟΥΡΙΝΑΚΗΣ

Ζώντες, τεθνεώτες και περί "δεδικαίωται"

Κύριε διευθυντά,

Παρακολούθησα πρόσφατα τηλεοπτική εκπομπή όπου έγινε αναφορά στην αντιπαράθεση μεταξύ του κ. Αδωνη Γεωργιάδη και της κ. Αφροδίτης Λατινοπούλου. Στην εκπομπή, δημοσιογράφος σχολίασε ότι η κ. Λατινοπούλου δεν θα έπρεπε να εκφράζει αρνητική άποψη για τον εκλιπόντα Κώστα Σημίτη, επικαλούμενος την ορθόδοξη φράση «ο νεκρός δεδικαίωται». Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή η φράση σημαίνει ότι ο θάνατος απαλλάσσει κάποιον από κάθε κριτική.

Ωστόσο, αυτή η ερμηνεία είναι εντελώς εσφαλμένη και δείχνει άγνοια του πραγματικού νοήματος της φράσης. Η πλήρης φράση προέρχεται από την Προς Ρωμαίους Επιστολή του Αποστόλου Παύλου (6:7) και είναι: «Ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας». Το ρήμα «δεδικαίωται» στην Κοινή Ελληνική, τη γλώσσα της Καινής Διαθήκης, σημαίνει «απαλλάσσεται» ή «λυτρώνεται».

Σύμφωνα με την έγκυρη μετάφραση της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, η φράση σημαίνει ότι για τον αποθανόντα η αμαρτία δεν έχει πια καμία εξουσία. Εν ολίγοις, ο νεκρός δεν μπορεί πλέον να διαπράξει αμαρτία. Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της φράσης. Δεν συνεπάγεται άφεση αμαρτιών, συγχώρεση ή εξαγνισμό από τις πράξεις της ζωής του. Οι άνθρωποι κρίνονται για τις πράξεις τους όσο ζουν, και ο θάνατος δεν ακυρώνει τις συνέπειες των πράξεών τους ούτε απαλλάσσει από την κριτική.

ΠΕΤΡΟΣ ΠΛΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

Προσάρτηση Σελήνης το επόμενο βήμα Τραμπ;

Κύριε διευθυντά,

Οι πρόσφατες, απροκάλυπτα προκλητικές, δηλώσεις Τραμπ για την προσάρτηση της Γροιλανδίας, του Καναδά και της διώρυγας του Παναμά, μας αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Οι απαξιωτικές, ειρωνικές έως σαρκαστικές αντι-δηλώσεις όλων των σχετικών κυβερνήσεων (και, όπως εύκολα διαπιστώνεται, οι εκφράσεις της παγκόσμιας κοινής γνώμης) δεν εκθέτουν μόνον την επίδοξη κυβερνητική τραμπική νομενκλατούρα σε διεθνή απομόνωση, αλλά και τον ίδιο τον εκλεγμένο πρόεδρο στο επικίνδυνο σύνδρομο της «ηγετικής κατάθλιψης», αναπόφευκτο αποτέλεσμα της στυγερής αλαζονείας και της αυτάρεσκης εγωπάθειας που τον μαστίζει...

Το ανοιχτό στόμα που χαρακτηρίζει τη νουνεχή μας αντίδραση στις δηλώσεις Τραμπ προσφέρει βέβαια στον Πούτιν, στον Σι Τζινπίνγκ και στον Ερντογάν την τέλεια δικαιολογία της επιθετικής επεκτατικής πολιτικής τους στην Ουκρανία, στην Ταϊβάν, στη Συρία, αντίστοιχα. Αν οι ΗΠΑ ορέγονται γεωπολιτικές επεκτάσεις επικαλούμενες τις δυνατότητες του δυνατοτέρου και κάποια αντίληψη του δικαίου, το ίδιο δίκαιο και τις ίδιες δυνατότητες ήδη εφαρμόζουν η Ρωσία και η Τουρκία, ενώ η Κίνα επιβουλεύεται την πλούσια Ταϊβάν μετά την τραγική κατάληψη του ειρηνικού Θιβέτ και την προσάρτηση του δυτικότροπου Χονγκ Κονγκ. Το διεθνές δίκαιο καταλήγει πάντοτε με το μέρος των Μεγάλων Δυνάμεων του πλανήτη.

Ζούμε, φίλοι συναναγνώστες, σε κόσμο χωρίς αρχές Δικαίου, χωρίς ισχυρούς θεσμούς Δημοκρατίας, σε έναν κόσμο χωρίς ικανούς ηγέτες, χωρίς πίστη σε διαχρονικές αξίες. Αν η τρισχιλιετής ιστορία της Ευρώπης μάς οδηγεί σε μία βεβαιότητα που υπερβαίνει τις οποιεσδήποτε δυνατότητές μας, αυτή η βεβαιότητα παραμένει συνυφασμένη με την αναπόφευκτη αποτυχία των ανθρώπινων φιλοδοξιών.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΟΣΧΟΣ

Τι ξεκλειδώνουν όποιοι (όσοι...) έχουν χιούμορ;

Κύριε διευθυντά,

 Με το γεγονός του θανάτου του Κώστα Σημίτη, κατακλύσθηκε το Διαδίκτυο με ποικίλα σχόλια για το έργο του ανδρός, αλλά και για τον βαθμό της απόδοσης τιμών. Επίσης και για την υπερβολικά οικεία και μεγαλόψυχη συμπεριφορά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη έναντι του πολιτικού του αντιπάλου. Με έκπληξη διαπίστωσα όμως ότι τα περισσότερα σχόλια ήταν αρνητικά για τον Σημίτη. 

Επιγραμματικά θα ήθελα να αναφέρω: 

α) Ο Κώστας Σημίτης υπήρξε ένας μορφωμένος, μεθοδικός, έντιμος και ευπρεπής ηγέτης, το έργο του οποίου είναι μεγάλο και θετικό. Ομως είναι αλήθεια ότι δεν μπόρεσε να ελέγξει το όλον ΠΑΣΟΚ του οποίου ένα μέρος δρούσε εν αγνοία ή εν αδυναμία του και από εκεί προέκυψαν και όλα τα αρνητικά στοιχεία που του καταμαρτυρούν. 

β) Η σημερινή συμπεριφορά του Κυριάκου Μητσοτάκη, που είναι οικεία και γενναιόδωρη, είναι ακριβώς η ίδια με αυτήν που είχε επιδείξει ο εκλιπών στον θάνατο του Κων/νου Καραμανλή που συνέβη στις 23 Απριλίου 1998, επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη και είχαν τότε διατυπωθεί ανάλογα σχόλια.

Και επειδή το χιούμορ είναι απαραίτητο ηρεμιστικό στη ζωή μας, θυμήθηκα ότι λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του Καραμανλή ήταν η Πρωτομαγιά, και τότε δημοσιεύθηκε μία γελοιογραφία του Μητρόπουλου, στην οποία φαινόταν ο Σημίτης να κρατάει στα χέρια του μια μεγάλη ανθοδέσμη και να τον παρατηρούν από απόσταση δύο πολίτες. Οπότε λέει ο ένας στον άλλον: Πού πηγαίνει ο Σημίτης με τα λουλούδια στο χέρι, για να πιάσει τον Μάη; Και ο άλλος απαντά: Οχι βρε, στον τάφο του Καραμανλή τα πηγαίνει!

Δικαιώνεται και πάλι ο συγγραφέας Γιάννης Πατέλης που γράφει ότι «με το χιούμορ βγάζεις την αλήθεια, και ξεκλειδώνεις το συναίσθημα!».

ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΚΟΥΦΑΚΗΣ 

Οφθαλμίατρος Λάρισα

...από την "ΕΣΤΙΑ"