"....Επισημαίνω ωστόσο δυο κινδύνους. Τον ταυτοτικό, πρώτον, ναρκισσισμό. Το να αρκείσαι στην περιφορά της διαφορετικότητάς σου και να κοιτάς τους «άλλους» - τους «κανονικούς» - αφ' υψηλού ενώ παράλληλα κόπτεσαι να οικειοποιηθείς τους θεσμούς τους, τον γάμο και την οικογένεια... Το να πέφτεις, δεύτερον, θύμα των ακτιβιστών που κάνουν καριέρα στην πλάτη σου, όπως παλιότερα οι εργατοπατέρες και οι φοιτητοπατέρες. Ο ακτιβισμός ως επάγγελμα εγείρει ολοένα και πιο φρικτές υποψίες. Και δικαίως. Πλάι στους καλούς Σαμαρείτες, που από περίσσευμα ψυχής στρατεύονται υπέρ των χειμαζομένων και των περιφρονημένων, πλάι σε όσους εγκαταλείπουν την ασφάλεια των σπιτιών τους και σπεύδουν στα πεδία των μαχών και στα στρατόπεδα της προσφυγιάς, υπάρχουν μύριοι άλλοι, οι οποίοι ανενδοίαστα εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο προς ίδιον όφελος...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 31/08-01/09/19

ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ,
του Χρήστου Χωμενίδη

Το διατυπώνω όσο πιο κατηγορηματικά μπορώ.

Τάσσομαι υπέρ του γάμου μεταξύ ανθρώπων του ιδίου φύλου. Της ένωσής τους ενώπιον της πολιτείας, μακάρι και της εκκλησίας - άμποτε η εκκλησία να επιστρέψει στην αρχική της ρίζα, να θυμηθεί πως όλοι, όλοι ανεξαιρέτως, έχουμε πλαστεί κατ' εικόνα του Θεού, ότι η οδός της σωτηρίας δεν είναι το δόγμα, είναι η αγάπη.

Διάκειμαι ευμενώς απέναντι στην υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια. Η επάρκεια ενός γονιού δεν καθορίζεται από την ερωτική του ταυτότητα αλλά από τη διάθεση - κι από τη δυνατότητά του - να αφοσιωθεί στα παιδιά του, να τα θέσει πάνω από τις προσωπικές του προτεραιότητες, πάνω κι από την ίδια τη ζωή του εν ανάγκη.

Απορρίπτω διαρρήδην κάθε μορφής ρατσισμό, είτε εκκινεί από τη φυλή είτε από το φύλο είτε από οιαδήποτε ατομική ιδιαιτερότητα. Καταδικάζω απερίφραστα το μπούλινγκ, τις γενετήσιες προσβολές, τις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς.

Τρέμω την κλιματική αλλαγή, την καταστροφή του περιβάλλοντος, τον βιασμό των οικοσυστημάτων. Προβλέπω ότι αν συνεχίσουμε έτσι, ο πλανήτης δεν θα μας αντέξει για πάρα πολύ ακόμα. Θα μας σαρώσει. Θα μας αφανίσει ώστε να ξαναβρεί την αρμονία του.

Πιστεύω στη συλλογική δράση. Στις πρωτοβουλίες τής κοινωνικής βάσης. Αλίμονο εάν ο ρόλος του πολίτη ταυτίζεται με εκείνον του ψηφοφόρου. Εάν η συμμετοχή μας στα κοινά εξαντλείται στο να πηγαίνουμε στις κάλπες όποτε μας καλούν οι κυβερνώντες.

Γιατί λοιπόν τα σημερινά «προοδευτικά» κινήματα στον ανεπτυγμένο κόσμο (από την πολιτική ορθότητα και το «me too» μέχρι τους καθ' ημάς «αλληλέγγυους» και τα εκατομμύρια των οπαδών τής δεκαπεντάχρονης Γκρέτα Τούνμπεργκ) μού φαίνονται ατελέσφορα, εν δυνάμει δε και βλαπτικά για τις ιδέες που - υποτίθεται ότι - υπηρετούν;

Αναφορικά με την πολιτική ορθότητα, η απάντηση είναι προφανής. Οι κήρυκές της έχουν σταδιακά εξαλλαχθεί σε μεταμοντέρνους ιεροεξεταστές. Βάζουν κάτω από το μικροσκόπιο, μετράνε με το υποδεκάμετρο, τις συμπεριφορές των ανθρώπων. Εμμένουν στο γράμμα και αδιαφορούν για το πνεύμα. Απαγορεύουν λέξεις και εκφράσεις, ρίχνουν στο πυρ το εξώτερον όποιον τις χρησιμοποιεί. Οραματίζονται - ενίοτε δεν το κρύβουν - έναν κόσμο αποστειρωμένο, ομοιόμορφο. Απ' τον οποίον θα έχει εξοριστεί οτιδήποτε βγάζει γλώσσα, «ενοχλεί τα καλώς κείμενα ώτα» όπως το έθετε ο Ανδρέας Εμπειρίκος. Υπερασπιζόμενοι δήθεν τους ευάλωτους στις προσβολές, πολεμώντας - υποτίθεται - την πατριαρχία, οι «πολιτικώς ορθοί» πετροβολούν τον θεό Πάνα και την οργιαστική ακολουθία του από νύμφες και σάτυρους. Στραγγαλίζουν τον αισθησιασμό και το γέλιο.

Οι ΛΟΑΤΚΙ ασφαλώς και δεν τσουβαλιάζονται με τους φανατικούς τής πολιτικής ορθότητας. Υστερα από γενιές φαρμάκι, αιώνες φαρμάκι, λαχταρούν να δηλώσουν με τη μεγαλύτερη έμφαση την ερωτική τους ταυτότητα. Κάθε απελευθέρωση, εξ ορισμού, είναι εκκωφαντική. Τα αγόρια με τα αγόρια, τα κορίτσια με τα κορίτσια πρέπει να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται εν μέση οδώ. Η κοινωνία οφείλει όχι απλώς να το δέχεται αλλά και να το γιορτάζει. Ο έρωτας δεν μπαίνει σε καλούπια.

Επισημαίνω ωστόσο δυο κινδύνους. Τον ταυτοτικό, πρώτον, ναρκισσισμό. Το να αρκείσαι στην περιφορά της διαφορετικότητάς σου και να κοιτάς τους «άλλους» - τους «κανονικούς» - αφ' υψηλού ενώ παράλληλα κόπτεσαι να οικειοποιηθείς τους θεσμούς τους, τον γάμο και την οικογένεια... Το να πέφτεις, δεύτερον, θύμα των ακτιβιστών που κάνουν καριέρα στην πλάτη σου, όπως παλιότερα οι εργατοπατέρες και οι φοιτητοπατέρες.

Ο ακτιβισμός ως επάγγελμα εγείρει ολοένα και πιο φρικτές υποψίες. Και δικαίως. Πλάι στους καλούς Σαμαρείτες, που από περίσσευμα ψυχής στρατεύονται υπέρ των χειμαζομένων και των περιφρονημένων, πλάι σε όσους εγκαταλείπουν την ασφάλεια των σπιτιών τους και σπεύδουν στα πεδία των μαχών και στα στρατόπεδα της προσφυγιάς, υπάρχουν μύριοι άλλοι, οι οποίοι ανενδοίαστα εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο προς ίδιον όφελος.

Από τους χαζοβιόληδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίοι - για να ευλογήσουν τα γένια τους ή για να κάνουν αντιπολίτευση - διασπείρουν fake news. Εως τους εγκληματίες που χρησιμοποιούν τους πρόσφυγες σαν άλλοθι και σαν ασπίδες (οι καταλήψεις στην Αθήνα σχετίζονται στενά με τζόγο στις τιμές των ακινήτων) και όσους πατάνε πάνω στην οικολογία ή στο «me too» για να κερδίσουν φήμη και χρήμα, σπιλώνοντας ανενδοίαστα υπολήψεις, καταστρέφοντας σταδιοδρομίες. Ο Πλάσιντο Ντομίνγκο, ο Κέβιν Σπέισι να ρίχνονται με αναπόδεικτες κατηγορίες στην αρένα κι ο όχλος να επιχαίρει...


Τα σημερινά «προοδευτικά» κινήματα κι ας ξεκινούν από τις αγαθότερες προθέσεις, κινδυνεύουν αντί να ενώσουν, να κατακερματίσουν την κοινωνία. Την αγωνιστικότητα τείνει να αντικαταστήσει η υστερία. Την αλληλεγγύη η εχθροπάθεια. Το «όλοι μαζί» το «όλοι εναντίον όλων».

Στο βάθος ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ομοϊδεάτες του τρίβουν τα χέρια τους.