"...Εκτός από όσα ιεραρχούνται ως κρίσιμα εντός ελληνικών συνόρων, ο Πρωθυπουργός προτείνει σε κάθε ξένο συνομιλητή του και κάτι που εκ των πραγμάτων έχει τη δυνατότητα να αποδειχθεί αμοιβαία επωφελές. Η μέθοδος, οφείλει να παρατηρήσει κανείς πως δεν μοιάζει σχεδιασμένη απλά για να προσελκύσει χρήμα, κι επομένως μακροπρόθεσμα να αυξήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης. Φαίνεται επινοημένη ώστε ο Μητσοτάκης να μην εισπράττει «όχι» για απάντηση, όπως έχει συμβεί σε όλους τους προκατόχους του. Αυτό από μόνο του πιθανόν να αλλάξει το αφήγημα για τη χώρα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/09/19

...από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/09/19

ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Ποιος είναι ο στόχος σε μια διαπραγμάτευση; Η κοινή λογική θα έλεγε «να πετύχεις το καλύτερο δυνατό ντιλ». Ενας μάνατζερ, όμως, θα έλεγε πως αυτή η προσέγγιση είναι λανθασμένη. Ο απώτερος στόχος είναι στην πραγματικότητα να συνεχίσεις να κάνεις μπίζνες με εκείνον που κάθεται στην απέναντι πλευρά του τραπεζιού. Η προσέγγιση ακούγεται επιχειρηματική, σίγουρα ωστόσο θα μπορούσε να έχει εφαρμογή και στις σχέσεις μεταξύ εταίρων στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αν κάτι, λοιπόν, προκύπτει από τη μίνι περιοδεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ολοκληρώθηκε χθες στη Χάγη, αυτό είναι πως η νέα ελληνική κυβέρνηση θέλει όντως να συνεχίσει να κάνει μπίζνες με τους Ευρωπαίους, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πολιτικές δηλαδή και οικονομικές. Και φαίνεται ότι ο Πρωθυπουργός κινήθηκε έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του αυτό το διαπραγματευτικό τιπ από τον κόσμο της αγοράς.

Από το πρώτο κιόλας ταξίδι, στο Παρίσι, οι κυβερνητικές πηγές επεσήμαιναν πως και τα τρία που έκανε τις τελευταίες ημέρες ο Μητσοτάκης είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε η Ελλάδα να ξαναπάρει μια θέση στο κέντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής. Μια θέση παίκτη, κι όχι επαίτη ή αναξιόπιστου συνομιλητή σαν κι εκείνη στην οποία είχε βρεθεί στα χρόνια του Μνημονίου.

«Κλίμα εμπιστοσύνης». Στον απολογισμό που κάνουν στο Μέγαρο Μαξίμου ο εν λόγω σκοπός επιτυγχάνεται. Οχι μόνο γιατί και οι τρεις συναντήσεις, με Εμανουέλ Μακρόν, Ανγκελα Μέρκελ και Μαρκ Ρούτε, έγιναν σε «κλίμα εμπιστοσύνης», αλλά κι επειδή αυτό αποτυπώθηκε και στις δημόσιες δηλώσεις των ηγετών. Η υποδοχή δε που τα μίντια επεφύλαξαν στον έλληνα Πρωθυπουργό σε Γαλλία, Γερμανία και Ολλανδία μάλλον τους επιβεβαιώνει. Η γερμανική εφημερίδα «Die Welt», για παράδειγμα, σχολιάζει το τετ α τετ με την καγκελάριο ως εξής: «Επί χρόνια, τέτοιες συναντήσεις ήταν ένα καυτό θέμα. Αλλά όταν ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης, επισκέφθηκε τη γερμανίδα καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ στο Βερολίνο στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, άξιζε τον κόπο».

Ο τρόπος που επιτυγχάνεται ο πρωθυπουργικός σκοπός είναι απλός μεν, έξυπνος δε. Ο Μητσοτάκης - και όσοι αποτελούν κάθε φορά την ελληνική αποστολή - προσέρχεται στις συζητήσεις με θεματολογία που κινεί το ενδιαφέρον της άλλης πλευράς. Η Ελλάδα, πλέον, βάζει στην ατζέντα όλα τα μεγάλα θέματα που απασχολούν και την Ευρώπη, από το Προσφυγικό μέχρι τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Η συγκεκριμένη επιλογή τους, φρονούν κάποιοι από τους συνεργάτες του Πρωθυπουργού, τους επιτρέπει να θέτουν τα ελληνοκεντρικά ζητήματα με άλλον αέρα.

Ως προς τα τελευταία, ο Μητσοτάκης δεν κομίζει απλά τα αιτήματα σχετικά με τη χαλάρωση των όρων μεταμνημονιακής εποπτείας - με τους οποίους δέσμευσε τη χώρα η προηγούμενη κυβέρνηση, όπως τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Επιλέγει να φέρει πρώτα εκείνα που κρίνει μείζονα, τα αιτήματα για επενδύσεις.

Προσκλητήριο. Από τη γαλλική πρωτεύουσα προσκαλεί επενδυτές στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στο Βερολίνο παρουσιάζει ένα πρόγραμμα σε βάθος δεκαετίας για επενδύσεις στην πράσινη ανάπτυξη, προκείμενου να πείσει τους Γερμανούς να επενδύσουν στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και τη διαχείριση των απορριμμάτων. Το ίδιο και στη Χάγη, όπου ζητά παράλληλα συνέργειες μεταξύ της ελληνικής και της ολλανδικής οικονομίας σε τομείς σαν τον αγροτοδιατροφικό, στον οποίο η Ολλανδία διαθέτει καινοτόμα τεχνολογία.

Αρα, εκτός από όσα ιεραρχούνται ως κρίσιμα εντός ελληνικών συνόρων, ο Πρωθυπουργός προτείνει σε κάθε ξένο συνομιλητή του και κάτι που εκ των πραγμάτων έχει τη δυνατότητα να αποδειχθεί αμοιβαία επωφελές. Η μέθοδος, οφείλει να παρατηρήσει κανείς πως δεν μοιάζει σχεδιασμένη απλά για να προσελκύσει χρήμα, κι επομένως μακροπρόθεσμα να αυξήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης. Φαίνεται επινοημένη ώστε ο Μητσοτάκης να μην εισπράττει «όχι» για απάντηση, όπως έχει συμβεί σε όλους τους προκατόχους του. Αυτό από μόνο του πιθανόν να αλλάξει το αφήγημα για τη χώρα στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.