Από "ΤΑ ΝΕΑ"
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΥ
Η 3η του Σεπτέμβρη του 1974 είναι για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου η ουσιαστική έναρξη της πολιτικής τους σταδιοδρομίας. Ο Ανδρέας αισθανόταν αλλεργία με την πολιτική έννοια της λέξης Κέντρο. Για τον λόγο αυτό άλλωστε δεν χρησιμοποιούσε ποτέ τον όρο Κεντροαριστερά. Μιλούσε πάντα για την Αριστερά και μάλιστα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιλώντας στη Βουλή σε μια αποστροφή του λόγου του είπε χαρακτηριστικά «Οταν μιλώ για αριστερά της Αριστεράς εννοώ το ΠΑΣΟΚ». Ετσι εξηγείται γιατί ο Ανδρέας δεν δέχθηκε να ηγηθεί του Κέντρου όταν όχι μόνο ο Γεώργιος Μαύρος ως αρχηγός της ΕΔΗΚ του το είχε προτείνει, αλλά και μεγάλα στελέχη του όπως ο Γιάννης Αλευράς και ο Αντώνης Λιβάνης τότε έβλεπαν το όλο θέμα θετικά.
Το κόμμα του Κέντρου υπό τον Γεώργιο Μαύρο, βρέθηκε επικεφαλής της αντιπολίτευσης. Παρ' όλα αυτά ο Ανδρέας επέμεινε και με την οργάνωση της βάσης του κόμματος του με τις τοπικές και τις επαγγελματικές οργανώσεις επέτυχε να περάσει τις ιδέες του στον απλό άνθρωπο. Ετσι διέλυσε το κόμμα του Κέντρου και μάλιστα οι αρχηγοί του Γεώργιος Μαύρος και Ιωάννης Ζίγδης κατέφυγαν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και εξελέγησαν βουλευτές.
Αρνήθηκε να ονομάσει το ΠΑΣΟΚ σοσιαλδημοκρατικό κόμμα γιατί τότε πίστευε ότι η σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης δεν τον εκφράζει.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και του Τρίτου Κόσμου ο Ανδρέας επεδίωξε καλύτερες σχέσεις με τις ΗΠΑ παραμένοντας εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι απεμπόλησε της αρχές του, όμως το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ανδρέα ήταν η προσαρμοστικότητά του με βάση τις μεταβολές της διεθνούς πολιτικής σκηνής με στόχο πάντα να υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα εθνικά συμφέροντα. Αυτός που αρνιόταν επί σειρά ετών ένα πολιτικό ταξίδι στη Αμερική ήταν ο ίδιος που επεδίωξε και επέτυχε να συναντήσει την αμερικανική ηγεσία το '94 για να αναζητήσει επενδύσεις. Τότε υποστήριξε ότι ο άξονας Ελλάδας - Σερβίας θα έπρεπε να είναι το τείχος κατά του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού. Ομως τότε η Αμερική δεν αποδέχτηκε αυτή τη θέση γιατί τον ρόλο αυτό τον είχε αναθέσει στην Τουρκία. Σήμερα είναι ηλίου φαεινότερο ότι αστόχησε η τότε εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 02/09/19 |
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΥ
Η 3η του Σεπτέμβρη του 1974 είναι για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα Παπανδρέου η ουσιαστική έναρξη της πολιτικής τους σταδιοδρομίας. Ο Ανδρέας αισθανόταν αλλεργία με την πολιτική έννοια της λέξης Κέντρο. Για τον λόγο αυτό άλλωστε δεν χρησιμοποιούσε ποτέ τον όρο Κεντροαριστερά. Μιλούσε πάντα για την Αριστερά και μάλιστα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής μιλώντας στη Βουλή σε μια αποστροφή του λόγου του είπε χαρακτηριστικά «Οταν μιλώ για αριστερά της Αριστεράς εννοώ το ΠΑΣΟΚ». Ετσι εξηγείται γιατί ο Ανδρέας δεν δέχθηκε να ηγηθεί του Κέντρου όταν όχι μόνο ο Γεώργιος Μαύρος ως αρχηγός της ΕΔΗΚ του το είχε προτείνει, αλλά και μεγάλα στελέχη του όπως ο Γιάννης Αλευράς και ο Αντώνης Λιβάνης τότε έβλεπαν το όλο θέμα θετικά.
Το κόμμα του Κέντρου υπό τον Γεώργιο Μαύρο, βρέθηκε επικεφαλής της αντιπολίτευσης. Παρ' όλα αυτά ο Ανδρέας επέμεινε και με την οργάνωση της βάσης του κόμματος του με τις τοπικές και τις επαγγελματικές οργανώσεις επέτυχε να περάσει τις ιδέες του στον απλό άνθρωπο. Ετσι διέλυσε το κόμμα του Κέντρου και μάλιστα οι αρχηγοί του Γεώργιος Μαύρος και Ιωάννης Ζίγδης κατέφυγαν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και εξελέγησαν βουλευτές.
Αρνήθηκε να ονομάσει το ΠΑΣΟΚ σοσιαλδημοκρατικό κόμμα γιατί τότε πίστευε ότι η σοσιαλδημοκρατία της Ευρώπης δεν τον εκφράζει.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και του Τρίτου Κόσμου ο Ανδρέας επεδίωξε καλύτερες σχέσεις με τις ΗΠΑ παραμένοντας εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Πολλοί τον κατηγόρησαν ότι απεμπόλησε της αρχές του, όμως το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ανδρέα ήταν η προσαρμοστικότητά του με βάση τις μεταβολές της διεθνούς πολιτικής σκηνής με στόχο πάντα να υπηρετεί με τον καλύτερο τρόπο τα εθνικά συμφέροντα. Αυτός που αρνιόταν επί σειρά ετών ένα πολιτικό ταξίδι στη Αμερική ήταν ο ίδιος που επεδίωξε και επέτυχε να συναντήσει την αμερικανική ηγεσία το '94 για να αναζητήσει επενδύσεις. Τότε υποστήριξε ότι ο άξονας Ελλάδας - Σερβίας θα έπρεπε να είναι το τείχος κατά του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού. Ομως τότε η Αμερική δεν αποδέχτηκε αυτή τη θέση γιατί τον ρόλο αυτό τον είχε αναθέσει στην Τουρκία. Σήμερα είναι ηλίου φαεινότερο ότι αστόχησε η τότε εξωτερική πολιτική της Ουάσιγκτον.
Με βάση τα ανωτέρω όσοι και όποιοι επιθυμούν να σεβαστούν τις αρχές της 3ης του Σεπτέμβρη θα πρέπει να τις ακολουθήσουν υπό το φως των σημερινών διεθνών δεδομένων. Η εθνική ανεξαρτησία θα πρέπει επακριβώς να προσδιοριστεί σε σχέση με την Αμερική και την Ευρώπη. Είναι π.χ. δυνατόν να μη ληφθεί υπόψη ότι μέχρι τώρα η Αμερική αρκείται σε υποδείξεις ενώ η Τουρκία προχωρεί με γεωτρήσεις σε εξόρυξη του πετρελαίου του Αιγαίου;
Οσον αφορά τη λαϊκή κυριαρχία είναι αναμφισβήτητο ότι χωρίς τη δημοκρατική οργάνωση του κόμματος, που σήμερα απουσιάζει δυστυχώς από τα περισσότερα κόμματα, δεν είναι δυνατόν να επανέλθει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο για το ΚΙΝΑΛ γιατί το προεκλογικό του πρόγραμμα δεν ήταν ούτε άσπρο ούτε μαύρο, ήταν γκρίζο. Ηταν ένα πρόγραμμα κεντρώου κόμματος. Το γκρίζο χρώμα μπορεί να συμβαδίζει με τη λογική και το Κέντρο αλλά όχι με τη σοσιαλιστική γραμμή ενός μοντέρνου κόμματος που να συγκινεί τη νεολαία η οποία ζητεί επίλυση των προβλημάτων της χωρίς αφηρημένες γενικολογίες.
Ετσι και η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασαν μέσα σε ένα μήνα 8 μονάδες από το εκλογικό σώμα, ενώ το ΚΙΝΑΛ μόλις 1 μονάδα.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου υλοποίησε τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη ακολουθώντας τις αρχές του μαύρου - άσπρου και όχι του γκρίζου και του λεγόμενου διμέτωπου αγώνα. Το γκρίζο το εφάρμοσε όταν ήρθε στην εξουσία αντιμετωπίζοντας με ρεαλισμό τη διεθνή πραγματικότητα. Κατά συνέπεια οι μνήμες της 3ης του Σεπτέμβρη θα πρέπει να προβληματίσουν όλους όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν τις αρχές της εάν θέλουν να επικρατήσουν στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.
-Ο καθηγητής Δημήτρης Κρεμαστινός είναι πρώην υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡ. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ
Η χώρα, απέκτησε και πάλι κυβέρνηση της ΝΔ. Για δεύτερη φορά, χάρις στην «Αριστερά», ύστερα από 30 ακριβώς χρόνια από το «βρώμικο καλοκαίρι του '89».
Χάρις, βέβαια, και στην ψήφο ενός εκλογικού σώματος που επιμένει και μετά το φιάσκο Τσίπρα ν' αναζητά «σωτήρες». Ομως, η νέα υπό τον κ. Μητσοτάκη κυβέρνηση, έχει δώσει, ήδη, τα πρώτα δείγματα γραφής. Πώς εννοούσε την αποκομματικοποίηση του κράτους, τον σεβασμό των ανεξάρτητων αρχών και την ανεξαρτησία της δημόσιας τηλεόρασης κ.ο.κ.
Εξίσου, όμως, καταφανής είναι η ύπαρξη κενού θεσμικής αντιπολίτευσης.
Στην Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία απαιτείται, εκτός από κυβέρνηση και αξιόπιστη αντιπολίτευση. Συναινετική στις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα. Αλλά και δυναμική, ώστε ν' αποτρέψει τη σηματοδοτούμενη τόσο νωρίς, διολίσθηση της ΝΔ σε γνώριμες αλαζονικές και εξουσιαστικές ατραπούς.
Και ικανή, τέλος, να σχεδιάσει και να εμπνεύσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, μια προοδευτική δημοκρατική προοπτική για τη χώρα.
Απέναντι στη νέα κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει σήμερα μια τέτοια αξιωματική αντιπολίτευση.
Η αλήθεια με τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ του, όσους «μετασχηματισμούς» κι αν υποκριθεί, δεν αλλάζει. Ενα κόμμα που γιγαντώθηκε και γήρασε στους «δρόμους» μόνο «στους δρόμους του αγώνα» (Αλ. Τσίπρας στην Κ.Ο. του, 17/8) μπορεί να επιβιώσει. Εκεί, στο πεζοδρόμιο, μπορούν ανέξοδα, να διαλαλούν και να πωλούν τη λαϊκίστικη πραμάτεια τους…
Αυτό το κενό θεσμικής αντιπολίτευσης καλείται να καλύψει και αυτή την εθνική ευθύνη οφείλει ν' αναλάβει το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.
Το ΠΑΣΟΚ «δεν έκλεισε τον κύκλο του», όπως με ανακούφιση πίστεψαν «άσπονδοι φίλοι» μας. Γιατί, όπως ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου διακήρυξε: «Το ΠΑΣΟΚ δεν ιδρύθηκε για να αποτελέσει ένα διάττοντα αστέρα στα δημόσια πράγματα του τόπου…».
Εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων και Ελληνίδων, παρ' όλες τις συκοφαντίες, αλλά και τις προδοσίες και δολιοφθορές του αξιακού δυναμικού του, παραμένουν με πρωτοφανές πείσμα και συνέπεια, πιστοί στις γραμμές του. Ακολουθούν, με αφάνταστη υπομονή, την εκάστοτε μετανδρεϊκή ηγεσία του, στα διάφορα πολιτικά σχήματα και πειραματισμούς της. Και αποτελούν ένα σταθερό και κρίσιμο για τις πολιτικές εξελίξεις μέγεθος, ικανό με τον δυναμισμό του και την τεράστια εμπειρία των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, να στηρίξει την ηγεσία του στην εθνική αυτή αποστολή του, ως υπεύθυνης και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή και την κοινωνία.
Η κοινωνική μας βάση και οι παροπλισμένες οργανώσεις μας απαιτούν, πλέον, καθώς κλείνουμε σήμερα 45 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, να γίνει πράξη η από 2ετίας δέσμευση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Φ. Γεννηματά, για την πραγματοποίηση του συνεδρίου που προβλέπει το καταστατικό του. Ενός γνήσιου συνεδρίου, με απόλυτο σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες και αντάξιου της ιστορίας και της προσφοράς του στην πατρίδα. Ενα τέτοιο συνέδριο θα σημάνει τη στρατηγική επανενεργοποίηση του ΠΑΣΟΚ, την επανίδρυσή του. Τον επαναπροσανατολισμό του Κινήματός μας στις σημερινές συνθήκες και το πολύ σύνθετο μέλλον, που επιβάλλουν βαθιά ανανέωση ιδεών και γενεών!
Σ' αυτή τη νέα αρχή δεν έχουν, προφανώς, θέση προσωπικά «μικρομάγαζα». Εχουν, όμως, ισότιμη θέση πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, ομάδες και πρόσωπα που δεν «ήλθαν, είδαν και απήλθαν», αλλά συνυπάρχουν με το ΠΑΣΟΚ στο Κίνημα Αλλαγής.
Οπως και όσοι ακόμη θ' ανταποκριθούν σε ένα πανδημοκρατικό προσκλητήριο και πρωτίστως οι παλαιοί και νεότεροι σύντροφοι και φίλοι μας, που η απόγνωση μέσα στην κρίση τους εγκλώβισε στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ όπου παρέμειναν και στις 7 Ιουλίου, νομίζοντας ότι έτσι θ' αποτρέψουν την παλινόρθωση της Δεξιάς.
-Ο Απόστολος Χρ. Κακλαμάνης είναι πρώην πρόεδρος της Βουλής και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ
Οσον αφορά τη λαϊκή κυριαρχία είναι αναμφισβήτητο ότι χωρίς τη δημοκρατική οργάνωση του κόμματος, που σήμερα απουσιάζει δυστυχώς από τα περισσότερα κόμματα, δεν είναι δυνατόν να επανέλθει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Το εκλογικό αποτέλεσμα δεν ήταν το αναμενόμενο για το ΚΙΝΑΛ γιατί το προεκλογικό του πρόγραμμα δεν ήταν ούτε άσπρο ούτε μαύρο, ήταν γκρίζο. Ηταν ένα πρόγραμμα κεντρώου κόμματος. Το γκρίζο χρώμα μπορεί να συμβαδίζει με τη λογική και το Κέντρο αλλά όχι με τη σοσιαλιστική γραμμή ενός μοντέρνου κόμματος που να συγκινεί τη νεολαία η οποία ζητεί επίλυση των προβλημάτων της χωρίς αφηρημένες γενικολογίες.
Ετσι και η Νέα Δημοκρατία και ο ΣΥΡΙΖΑ απέσπασαν μέσα σε ένα μήνα 8 μονάδες από το εκλογικό σώμα, ενώ το ΚΙΝΑΛ μόλις 1 μονάδα.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου υλοποίησε τη διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη ακολουθώντας τις αρχές του μαύρου - άσπρου και όχι του γκρίζου και του λεγόμενου διμέτωπου αγώνα. Το γκρίζο το εφάρμοσε όταν ήρθε στην εξουσία αντιμετωπίζοντας με ρεαλισμό τη διεθνή πραγματικότητα. Κατά συνέπεια οι μνήμες της 3ης του Σεπτέμβρη θα πρέπει να προβληματίσουν όλους όσους επιθυμούν να ακολουθήσουν τις αρχές της εάν θέλουν να επικρατήσουν στον χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.
-Ο καθηγητής Δημήτρης Κρεμαστινός είναι πρώην υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων
ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΧΡ. ΚΑΚΛΑΜΑΝΗ
Η χώρα, απέκτησε και πάλι κυβέρνηση της ΝΔ. Για δεύτερη φορά, χάρις στην «Αριστερά», ύστερα από 30 ακριβώς χρόνια από το «βρώμικο καλοκαίρι του '89».
Χάρις, βέβαια, και στην ψήφο ενός εκλογικού σώματος που επιμένει και μετά το φιάσκο Τσίπρα ν' αναζητά «σωτήρες». Ομως, η νέα υπό τον κ. Μητσοτάκη κυβέρνηση, έχει δώσει, ήδη, τα πρώτα δείγματα γραφής. Πώς εννοούσε την αποκομματικοποίηση του κράτους, τον σεβασμό των ανεξάρτητων αρχών και την ανεξαρτησία της δημόσιας τηλεόρασης κ.ο.κ.
Εξίσου, όμως, καταφανής είναι η ύπαρξη κενού θεσμικής αντιπολίτευσης.
Στην Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία απαιτείται, εκτός από κυβέρνηση και αξιόπιστη αντιπολίτευση. Συναινετική στις μεγάλες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα. Αλλά και δυναμική, ώστε ν' αποτρέψει τη σηματοδοτούμενη τόσο νωρίς, διολίσθηση της ΝΔ σε γνώριμες αλαζονικές και εξουσιαστικές ατραπούς.
Και ικανή, τέλος, να σχεδιάσει και να εμπνεύσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, μια προοδευτική δημοκρατική προοπτική για τη χώρα.
Απέναντι στη νέα κυβέρνηση της ΝΔ δεν υπάρχει σήμερα μια τέτοια αξιωματική αντιπολίτευση.
Η αλήθεια με τον κ. Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ του, όσους «μετασχηματισμούς» κι αν υποκριθεί, δεν αλλάζει. Ενα κόμμα που γιγαντώθηκε και γήρασε στους «δρόμους» μόνο «στους δρόμους του αγώνα» (Αλ. Τσίπρας στην Κ.Ο. του, 17/8) μπορεί να επιβιώσει. Εκεί, στο πεζοδρόμιο, μπορούν ανέξοδα, να διαλαλούν και να πωλούν τη λαϊκίστικη πραμάτεια τους…
Αυτό το κενό θεσμικής αντιπολίτευσης καλείται να καλύψει και αυτή την εθνική ευθύνη οφείλει ν' αναλάβει το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.
Το ΠΑΣΟΚ «δεν έκλεισε τον κύκλο του», όπως με ανακούφιση πίστεψαν «άσπονδοι φίλοι» μας. Γιατί, όπως ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου διακήρυξε: «Το ΠΑΣΟΚ δεν ιδρύθηκε για να αποτελέσει ένα διάττοντα αστέρα στα δημόσια πράγματα του τόπου…».
Εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων και Ελληνίδων, παρ' όλες τις συκοφαντίες, αλλά και τις προδοσίες και δολιοφθορές του αξιακού δυναμικού του, παραμένουν με πρωτοφανές πείσμα και συνέπεια, πιστοί στις γραμμές του. Ακολουθούν, με αφάνταστη υπομονή, την εκάστοτε μετανδρεϊκή ηγεσία του, στα διάφορα πολιτικά σχήματα και πειραματισμούς της. Και αποτελούν ένα σταθερό και κρίσιμο για τις πολιτικές εξελίξεις μέγεθος, ικανό με τον δυναμισμό του και την τεράστια εμπειρία των στελεχών του ΠΑΣΟΚ και της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας, να στηρίξει την ηγεσία του στην εθνική αυτή αποστολή του, ως υπεύθυνης και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή και την κοινωνία.
Η κοινωνική μας βάση και οι παροπλισμένες οργανώσεις μας απαιτούν, πλέον, καθώς κλείνουμε σήμερα 45 χρόνια από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ, να γίνει πράξη η από 2ετίας δέσμευση της προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Φ. Γεννηματά, για την πραγματοποίηση του συνεδρίου που προβλέπει το καταστατικό του. Ενός γνήσιου συνεδρίου, με απόλυτο σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες και αντάξιου της ιστορίας και της προσφοράς του στην πατρίδα. Ενα τέτοιο συνέδριο θα σημάνει τη στρατηγική επανενεργοποίηση του ΠΑΣΟΚ, την επανίδρυσή του. Τον επαναπροσανατολισμό του Κινήματός μας στις σημερινές συνθήκες και το πολύ σύνθετο μέλλον, που επιβάλλουν βαθιά ανανέωση ιδεών και γενεών!
Σ' αυτή τη νέα αρχή δεν έχουν, προφανώς, θέση προσωπικά «μικρομάγαζα». Εχουν, όμως, ισότιμη θέση πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, ομάδες και πρόσωπα που δεν «ήλθαν, είδαν και απήλθαν», αλλά συνυπάρχουν με το ΠΑΣΟΚ στο Κίνημα Αλλαγής.
Οπως και όσοι ακόμη θ' ανταποκριθούν σε ένα πανδημοκρατικό προσκλητήριο και πρωτίστως οι παλαιοί και νεότεροι σύντροφοι και φίλοι μας, που η απόγνωση μέσα στην κρίση τους εγκλώβισε στην κάλπη του ΣΥΡΙΖΑ όπου παρέμειναν και στις 7 Ιουλίου, νομίζοντας ότι έτσι θ' αποτρέψουν την παλινόρθωση της Δεξιάς.
-Ο Απόστολος Χρ. Κακλαμάνης είναι πρώην πρόεδρος της Βουλής και ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου