"....Διαβάζοντας όμως, όσο γίνεται πίσω από τις γραμμές το κείμενο του Θανάση Καρτερού, μου δόθηκε η αίσθηση ότι είναι της κατηγορίας «τα λέω της νύφης για να τα ακούσει η πεθερά» ή το αντίστροφο: «τα λέω της πεθεράς για να τα ακούσει η νύφη». Διότι στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ήτοι το μικρό χωριό που λέγεται Αθήνα, ήταν γνωστό από καιρό ότι ήδη από τη νύχτα των εκλογών της 7ης Ιουλίου, βαριά κατάθλιψη κατέλαβε τον πρόεδρο Αλέξη τον άχαστο, διότι δεν μπορούσε με τίποτε να χωνέψει την ήττα. Και δεν μπορούσε με τίποτε να χωνέψει την ήττα και την απώλεια της εξουσίας ώστε χρειάστηκε, σου λέει, και «βοήθεια» για να μπορέσει, όχι να το ξεπεράσει (δεν ξεπερνιέται τόσο εύκολα αυτό), αλλά να το διαχειριστεί κάπως και να μη σέρνεται στα πατώματα. Μάλιστα κατά σύσταση όσων είχαν επιφορτιστεί με την ανάταξή του, λέγεται ότι πραγματοποίησε εκείνο το ολιγοήμερο ταξίδι στη Βαρκελώνη με την οικογένειά του - κρίθηκε ότι σε ένα περιβάλλον μακριά από την Ελλάδα θα ήταν καλύτερα για να μπορέσει να ορθοποδήσει. Διότι όλο το προηγούμενο διάστημα το πέρασε κλεισμένος στο σπίτι του Μαρτίνου στο Λαύριο, χωρίς να δέχεται κανέναν και να μη μιλάει σε κανένα. Γιατί το πήρε τόσο βαριά; Γιατί τον είχαν πάρει και πάλι στον λαιμό τους οι παρατρεχάμενοι: τον είχαν πείσει ότι μπορούσε να το γυρίσει το ματσάκι της 7ης Ιουλίου έστω και την τελευταία στιγμή. Και τους είχε πιστέψει..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/09/19

Αναψε φωτιές

Ε, ναι. Ο Αντώνης Σαμαράς κατονόμασε τον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης Δημήτρη, Μίμη για τους φίλους του, Παπαγγελόπουλο, ως τον περίφημο «Ρασπούτιν» κατά την κατάθεσή του στον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ε. Ζαχαρή ο οποίος από κοινού με τον συνάδελφό του κ. Λάμπρο Σοφουλάκη διερευνούν τα της σκευωρίας που στήθηκε με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis. Μου το επιβεβαίωσε χθες ο ίδιος ο Παπαγγελόπουλος, αναφέροντάς μου ότι εξετάζει σοβαρά πλέον το ενδεχόμενο της προσφυγής στη Δικαιοσύνη, στρεφόμενος κατά του Αντ. Σαμαρά και αστικά και με μηνυτήρια αναφορά. Αντιθέτως, κατά τις πληροφορίες του ο Δημήτρης Αβραμόπουλος δεν τον ανέφερε. Μίλησε γενικά και αόριστα για τη σκευωρία και τους σκευωρούς, που συνωμότησαν για την εμπλοκή του στο σκάνδαλο, αλλά το όνομά του δεν το κατέθεσε, ως υπευθύνου ή οργανωτή της σκευωρίας....

Αρχίζουν τα όργανα

Ως την ώρα που συνομιλήσαμε, ο Δημ. Παπαγγελόπουλος δεν είχε την παραμικρή πληροφόρηση για το τι είπε στους δυο αντεισαγγελείς του Αρείου Πάγου ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος μετέβη στον Αρειο Πάγο χθες και κατέθεσε στο πλαίσιο της ίδιας έρευνας. Αργότερα εγώ πληροφορήθηκα ότι ούτε ο Ε. Βενιζέλος τον κατονόμασε ως τον «Ρασπούτιν». Μίλησε στον κ. Ζαχαρή, γενικώς και αορίστως για τις πολλαπλές ευθύνες πολιτικών προσώπων, μελών της προηγούμενης κυβέρνησης στην υπόθεση της σκευωρίας. Και σε ό,τι αφορά το επίμαχο, όπως ανέφερε το ποιος είναι ο «Ρασπούτιν» το έχουν περιγράψει και προσδιορίσει τόσο η κυρία Ελ. Ράικου όσο και ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ι. Αγγελής. Αλλά πάντως Παπαγγελόπουλος=Ρασπούτιν, δεν είπε...

Τι άλλο μου είπε ο Δ. Παπαγγελόπουλος κατά τη συνομιλία μας; Οτι από τη στιγμή που τον κατονόμασε ο Αντ. Σαμαράς, το πλέον φυσιολογικό «είναι να σταλεί αμελλητί η δικογραφία στη Βουλή και να συγκροτηθεί Εξεταστική Επιτροπή. Εγώ αυτό περιμένω, τη συγκρότηση της Εξεταστικής. Και εκεί θα γελάσουμε πολύ».

Συμπέρασμα: αρχίζουν τα όργανα, και είναι και κακοκουρδισμένα...

Ντροπιαστικό «παιχνίδι»

Και ναι, υπάρχει «θέμα Αντώνη Σαμαρά» . Οχι για τη Novartis κι ό,τι έγινε με την απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλ. Τσίπρα να τον εξοντώσει πολιτικά και ηθικά (αυτό με τις... τροχήλατες βαλίτσες με τις μίζες που έμπαιναν στο Μέγαρο Μαξίμου, ήταν αξεπέραστο ως σύλληψη, για όποιον το σκέφτηκε!). Αλλά με την κυβέρνηση. Δημοσίως η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός διά του εκπροσώπου του, μας είπαν ότι ο Αντ. Σαμαράς δεν μπορεί να προταθεί ως αντιπρόεδρος στη νέα Κομισιόν, διότι ο νέο ιερατείο (και ειδικά η νέα πρόεδρος Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν) δεν πρόκειται να δώσει στην Ελλάδα και τον εκπρόσωπό της θέση αντιπροέδρου. Ο Σαμαράς «απέσυρε» μετά πολλών επαίνων, φιλικών χτυπημάτων στην πλάτη, και σχολίων του είδους «τι να κάνουμε, αφού αυτοί τα κανονίζουν όλα», την υποψηφιότητά του, πλην όμως μετά την ανάθεση της αντιπροεδρίας στον Μαργαρίτη Σχοινά φαίνεται ότι κάποιος τον ενέπαιξε. Είναι ο Μητσοτάκης αυτός; Είναι οι Γερμανοί που δεν αποδέχθηκαν ποτέ την αμετακίνητη στάση του στο «Μακεδονικό»; Είναι οι σκοτεινοί μηχανισμοί των Βρυξελλών που δεν τον ήθελαν ως εθνικιστή στη νέα Κομισιόν; Οποιος και να βρίσκεται πίσω από αυτό, η ουσία είναι μία: τον ενέπαιξαν. Και είναι εντελώς απαξιωτικό για πρωθυπουργό που κυβέρνησε τη χώρα για δυόμισι χρόνια. Προσωπικά πάντως (δεν ξέρω τι θα κάνει ο ίδιος) θα περίμενα από τον πρόεδρο Κυριάκο να του παράσχει μια εξήγηση γι' αυτή την ντροπιαστική εξέλιξη που τον εκθέτει στον Σαμαρά...

Κατάθλιψη και γκρίνια

Στο μεταξύ ξεμύτισε, βγήκε στο φως, έπειτα από μια μακρά περίοδο που βρισκόταν καταχωνιασμένος στα δυσώδη ανήλια υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου, ο φίλος μας ο Θανάσης ο Καρτερός. Διαπίστωσε ότι το καθημαγμένο συριζοστράτευμα και ο αρχηγός του έχουν πέσει σε βαθιά κατάθλιψη, αδυνατώντας να χωνέψουν τις τρεις απανωτές ήττες των περασμένων μηνών, και την απώλεια της τρυφηλής ζωής που συνεπάγεται η εξουσία, και αποφάσισε να συνεγείρει τα πλήθη.

Με ένα άρθρο του στη χθεσινή «Αυγή» που δεν το λες και από τα καλύτερά του, υπό τον τίτλο «Η μικρή Ελένη», ο τεράστιος Θανάσης δείχνει να αγωνιά για το πού μπορεί να οδηγήσει τον αρχηγό και τους ακολούθους του η κατάθλιψη. Και αφού μπλέκει το γάλα με την καβάλα κατά το σύνηθες σε αυτόν από την εποχή των υπογείων (τον Κυριάκο, το πούρο του Μαρινάκη, τη Δεξιά, την Ακροδεξιά, τον Κοντολέοντα και το... λουρί της μάνας, που λένε), γράφει μεταξύ άλλων:

«(...) Το θέμα δεν είναι αυτός (ο Κυριάκος δηλαδή), αλλά εμείς. Το θέμα είναι ότι για μας το γαρ πολύ της θλίψεως παράγει αυτό ακριβώς που τα εργοστάσιά τους θέλουν. Πολιτική - και προσωπική ενίοτε - κατάθλιψη και γκρίνια.

Γιατί κάναμε εκλογές τον Ιούλιο (ο Θανάσης προφανώς τις ήθελε στο... ποτέ!), γιατί δεν τα μοιράσαμε εμείς, γιατί δεν κάνουμε δυναμική αντιπολίτευση, τι έκανε το οικονομικό επιτελείο, τι δεν έκανε το πρωθυπουργικό επιτελείο. Γιατί δεν παίζει στις μικρές οθόνες η μικρή Ελένη, που κάθεται και κλαίει. Και φαντάζεται ότι το κλάμα της θα ακουστεί - από ποιον; - και θα διορθώσει τα παρελθόντα, τα παρόντα και τα μέλλοντα. Ασχημο θέαμα...».

Ασ' τα Θανάση μου, δράμα. Χειρότερο από μαρούλια του Τσερνόμπιλ. Εκείνα μπορούσες τουλάχιστον να τα φας, τούτο εδώ με τις τρεις απανωτές βαριές ήττες πώς να το καταπιείς; Και πώς να το χωνέψεις, πανάθεμά το...

Τον πήραν στον λαιμό τους

Διαβάζοντας όμως, όσο γίνεται πίσω από τις γραμμές το κείμενο του Θανάση Καρτερού, μου δόθηκε η αίσθηση ότι είναι της κατηγορίας «τα λέω της νύφης για να τα ακούσει η πεθερά» ή το αντίστροφο: «τα λέω της πεθεράς για να τα ακούσει η νύφη». Διότι στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ήτοι το μικρό χωριό που λέγεται Αθήνα, ήταν γνωστό από καιρό ότι ήδη από τη νύχτα των εκλογών της 7ης Ιουλίου, βαριά κατάθλιψη κατέλαβε τον πρόεδρο Αλέξη τον άχαστο, διότι δεν μπορούσε με τίποτε να χωνέψει την ήττα. Και δεν μπορούσε με τίποτε να χωνέψει την ήττα και την απώλεια της εξουσίας ώστε χρειάστηκε, σου λέει, και «βοήθεια» για να μπορέσει, όχι να το ξεπεράσει (δεν ξεπερνιέται τόσο εύκολα αυτό), αλλά να το διαχειριστεί κάπως και να μη σέρνεται στα πατώματα. Μάλιστα κατά σύσταση όσων είχαν επιφορτιστεί με την ανάταξή του, λέγεται ότι πραγματοποίησε εκείνο το ολιγοήμερο ταξίδι στη Βαρκελώνη με την οικογένειά του - κρίθηκε ότι σε ένα περιβάλλον μακριά από την Ελλάδα θα ήταν καλύτερα για να μπορέσει να ορθοποδήσει. Διότι όλο το προηγούμενο διάστημα το πέρασε κλεισμένος στο σπίτι του Μαρτίνου στο Λαύριο, χωρίς να δέχεται κανέναν και να μη μιλάει σε κανένα. Γιατί το πήρε τόσο βαριά; Γιατί τον είχαν πάρει και πάλι στον λαιμό τους οι παρατρεχάμενοι: τον είχαν πείσει ότι μπορούσε να το γυρίσει το ματσάκι της 7ης Ιουλίου έστω και την τελευταία στιγμή. Και τους είχε πιστέψει...