Επτά κείμενα παρέμβασης, από
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
1. Το ελατήριο της ανάπτυξης
Του Αντώνη Καρακούση
Η ανάπτυξη θα έλθει ούτως ή άλλως, μας είπε ο Πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη. Είναι θέμα χρόνου, εκτίμησε, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θεωρία του συμπιεσμένου ελατηρίου, την οποία πρώτος διετύπωσε εδώ και καιρό ο «εχθρός» διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Και όντως μια οικονομία απείρως φθηνότερη, με όλους τους παραγωγικούς συντελεστές - από την εργασία ως τη γη και τα ακίνητα - υποτιμημένους, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει κάποια στιγμή το επενδυτικό ενδιαφέρον και να προσφέρει ευκαιρίες κερδών.
Πολύ περισσότερο όταν είναι διαπιστωμένο ότι η ελληνική οικονομία λειτουργεί κάτω από το 70% των παραγωγικών δυνατοτήτων της.
Ωστόσο ένας πρωθυπουργός που σέβεται τον εαυτό του και τις αγωνίες των πολιτών, ιδιαιτέρως των νέων και των ανέργων, οφείλει να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του προκειμένου να επιταχύνει την έναρξη της προσδοκώμενης αναπτυξιακής διαδικασίας.
Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας: ότι η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός προσωπικά δεν έχουν καλή αίσθηση του χρόνου ούτε αντιλαμβάνονται πόσο επείγουσα μπορεί είναι η έναρξη της αναπτυξιακής διαδικασίας.
Αντιθέτως, μάλιστα, βραδυπορούν επικίνδυνα, θέτοντας εμπόδια, γραφειοκρατικά και άλλα, σε κάθε επενδυτική προσπάθεια και ιδέα η οποία θα μπορούσε να κινητοποιήσει πόρους και δυνάμεις ικανές να επανεκκινήσουν την ελληνική οικονομία.
Στις παρούσες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες όμως η επανεκκίνηση της οικονομίας είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Το ελατήριο συνεχίζει να συμπιέζεται, το βάρος των φόρων αφαιρεί δυνάμεις και δυνατότητες, τα capital controls στεγνώνουν τις επιχειρήσεις, το έλλειμμα πιστώσεων δημιουργεί περιβάλλον ασφυξίας και οι αντοχές των πολλών ανθρώπων εξαντλούνται.
Το συμπιεσμένο ελατήριο που επικαλείται ο κ. Τσίπρας μπορεί να σπάσει προτού καν ελευθερωθεί και αντί της προσδοκώμενης ανάπτυξης να μονιμοποιηθούν οι συνθήκες βύθισης της οικονομίας και της χώρας.
Αν ο Πρωθυπουργός και οι επιτελείς του είχαν πραγματική αίσθηση των συνθηκών στη χώρα, δεν θα έχαναν ούτε λεπτό και δεν θα εξαντλούνταν σε ανούσιες διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Θα έκλειναν τις εκκρεμότητες της παρούσας αξιολόγησης χωρίς χρονοτριβή, θα επιτάχυναν την προετοιμασία της δεύτερης αξιολόγησης και θα έκλειναν όλα τα ανοιχτά επενδυτικά μέτωπα εν ριπή οφθαλμού.
Επιπλέον θα ευνοούσαν την ταχεία αναδιάρθρωση της οικονομίας, θα προσέφεραν όλα τα νομικά εργαλεία στις τράπεζες για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων και θα ευνοούσαν την είσοδο ξένων επενδυτών στην ελληνική οικονομία, προετοιμάζοντας πραγματικά το έδαφος για την έξοδο στις αγορές και την επανένταξη της χώρας στο διεθνές οικονομικό σύστημα.
Επειτα από τόσες πικρές εμπειρίες ο κ. Πρωθυπουργός δεν έχει καμία δικαιολογία. Μπορεί να γοητεύεται από τα παιχνίδια εξουσίας, αλλά χωρίς προκοπή και δημιουργία όλα τελειώνουν κάποια στιγμή. Και μάλιστα με πολύ κακό τρόπο.
2. Το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω» γύρισε ως μπούμερανγκ
Του Γιάννη Μαρίνου
Ο ελληνικός λαός στις 25 Ιανουαρίου 2015 με άψογη εκλογική διαδικασία έδωσε απερίσκεπτα την εξουσία στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας. Και κατά τον αρχαίο ελληνικό μύθο μύρια όσα κακά, που έτσι απελευθερώθηκαν, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν επιστρέφουν πια στο κουτί όπου ήταν φυλακισμένα και ακίνδυνα. Ετσι προέκυψε από την αποφράδα εκείνη μέρα η κατά Μάο Μεγάλη Αναταραχή, που θεωρήθηκε από τον έλληνα θαυμαστή του κ. Τσίπρα θαυμάσια κατάσταση. Ομως ο τελευταίος λησμόνησε ότι στη μακρινή Αυστραλία ανακαλύφθηκε το μπούμερανγκ και οι ολέθριες συνέπειές του. Το κακό που εκτοξεύεται εναντίον εχθρών και φίλων επιστρέφει μόνο του και σε χτυπά κατακούτελα. Αυτή τη διαδικασία της επιστροφής των δεινών δέχονται επί της κεφαλής τους λαός και Τσίπρας. Ενα εξ αυτών είναι το ολέθριο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω».
Αυτή η ελληνικής κουτοπονηριάς ευρεσιτεχνία τής γενικά ως τώρα θαυμαζόμενης Αριστεράς ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια σε κάποια επαρχία ως έμπρακτη αντίδραση κατά των θεωρούμενων άδικων διοδίων και ταχύτατα αξιολογήθηκε από τους ανά την επικράτεια μπαταχτσήδες ως θαυμάσιο εύρημα για να μην πληρώνουν τις νόμιμες οφειλές τους. Γενικεύτηκε στα περισσότερα διόδια, επενδύθηκε με την ηθική ακτινοβολία της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, ενθαρρύνθηκε από σήμερα διαπρέποντες υπουργούς του και γενικεύθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος μετά την άρνησή του να πληρώσει το χαράτσι που συνεισπραττόταν με τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Επεκτάθηκε εν συνεχεία στον ΕΝΦΙΑ που ο Π. Καμμένος δήλωσε ότι δεν θα πληρώσει, ενώ η «Αυγή» συμβούλευε «πώς δεν θα πληρώσετε τον ΕΝΦΙΑ». Νομιμοποιήθηκε μάλιστα και από τον Αρειο Πάγο καθώς ενέκρινε κόμμα που έχει ως σκοπό του το «Δεν πληρώνω»!
Ετσι αναβαθμισμένο και γενικευμένο το «Δεν πληρώνω» επεκτάθηκε στη μη πληρωμή φόρων, στη μη εξόφληση δανείων προς τις τράπεζες, στη μη πληρωμή εισιτηρίων στις δημόσιες μεταφορές και τελικά στη μη εξόφληση των υποχρεώσεών του και από το ίδιο το κράτος.
«Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» έτριβαν προεκλογικά τα χέρια τους ΣΥΡΙΖΑ και Αγανακτισμένοι. Αλλά με το που έγιναν κυβέρνηση το «Δεν πληρώνω» τούς ήρθε κατακέφαλα ως μπούμερανγκ. Ετσι και τα δάνεια δεν εξοφλούνται, ανεξάρτητα αν υπάρχει ή όχι αδυναμία πληρωμής, και οι φόροι και ο ΦΠΑ, ακόμη και τα ενοίκια. Ετσι, παρά την αύξηση των φόρων, λιγοστεύουν τα δημόσια έσοδα. Ακόμη και η ΔΕΗ οδηγείται στη χρεοκοπία καθώς δεν εξοφλούνται οι λογαριασμοί και έφθασε να πυροβολούνται οι υπάλληλοι όταν αποπειρώνται να κόψουν το ρεύμα στους μη πληρώνοντες. Η δε αντικειμενική αδυναμία πληρωμής φτωχοποιηθέντων στρωμάτων του πληθυσμού έδωσε το πρόσχημα να μην πληρώνουν και οι έχοντες, τους οποίους μιμείται αναισχύντως και το Δημόσιο.
Η κυβέρνηση αμήχανη προσποιείται ότι προσπαθεί να εισπράξει τα οφειλόμενα, αλλά στην ουσία αδρανεί, θύμα των συνθημάτων με τα οποία κατέλαβε την εξουσία (πώς να κυνηγήσει τους ψηφοφόρους της;). Η δε αντιπολίτευση αφελώς επιχαίρει σωπαίνοντας λες και το μπούμερανγκ δεν θα στραφεί επί της κεφαλής της όταν επανέλθει στην εξουσία.
3. Η νέα διάσταση του Κυπριακού
Του Γιάννη ΚαρτάληΣαράντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή - και ενώ έχει προηγηθεί σειρά αποτυχημένων πρωτοβουλιών και άκαρπων διαβουλεύσεων -, το πολύκροτο κυπριακό πρόβλημα βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, με τη συγκρατημένη ελπίδα ότι αυτή τη φορά ενδέχεται να υπάρξει επιτέλους κάποια λύση. Για να συμβεί, όμως, αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι να επιδείξουν και οι δύο πλευρές την αναγκαία πολιτική βούληση για έναν συμβιβασμό, έστω και επώδυνο. Διότι είναι η έλλειψη της βούλησης αυτής που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα, δίνοντας την ευκαιρία στην επικράτηση των αντιλήψεων των ακραίων εθνικολαϊκιστικών κύκλων, με αποτέλεσμα την παγίωση της διχοτόμησης, η οποία όμως δεν συμφέρει πλέον ούτε τη μία ούτε την άλλη πλευρά. Διότι αυτό που σήμερα έχει αλλάξει είναι η προβολή της σημασίας της ενεργειακής πτυχής του ζητήματος, που αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό πίεσης προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας.
Και την πίεση αυτή ασκεί κυρίως τώρα η Ουάσιγκτον, μετά την ανακάλυψη των γνωστών σημαντικών κοιτασμάτων αερίου στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. Πρώτον, διότι θέλει να αποφύγει την εκδήλωση μιας ακόμη επικίνδυνης κρίσης σε μια ήδη εξαιρετικά εύφλεκτη περιοχή και, δεύτερον, διότι θεωρεί ότι μια ενιαία Κύπρος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως διακλάδωση ενεργειακών αγωγών, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο σε μια εναλλακτική πηγή ενέργειας για την Ευρώπη, κάτι που θα μείωνε την εξάρτηση από τη Ρωσία. Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι κίνητρο για την Αγκυρα να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού είναι να υπάρξει μια συμφωνία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, ώστε στη συνέχεια να δημιουργηθεί η δυνατότητα κατασκευής ενός αγωγού από το Ισραήλ στην Τουρκία (και στη συνέχεια προς την Ευρώπη) μέσω Κύπρου. Ηδη οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν συμφωνία ύψους 38 δισ. δολαρίων (!) για την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ για δέκα χρόνια.
Στο νέο αυτό σκηνικό που στήνεται στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να ενταχθούν και οι πρόσφατες τριγωνικές συμφωνίες μεταξύ της Ελλάδας - Κύπρου και Ισραήλ, καθώς και Κύπρου - Αιγύπτου, και είναι προφανές ότι από τις διπλωματικές αυτές ενέργειες δεν μπορεί να εξαιρεθεί η Τουρκία. Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η χώρα αυτή, με Ερντογάν ή χωρίς Ερντογάν, κατέχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην περιοχή. Και είναι τουλάχιστον περίεργο που δεν προσκλήθηκε από τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών να παραστεί στην πρόσφατη Σύνοδο των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο, όπου απόν ήταν και το Ισραήλ, μια ακόμη χώρα-κλειδί στην περιοχή. Κατόπιν όλων αυτών, μένει τώρα να επιβεβαιωθεί αν η νέα διάσταση που έχει λάβει το Κυπριακό θα συμβάλει και στη λύση του.
4. Αλλα κόλπα από το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ
Του Νότη Παπαδόπουλου
Το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ δεν ορρωδεί προ ουδενός. Αρκεί να πετυχαίνει τους στόχους του. Οπως τον έλεγχο της ενημέρωσης με τη μείωση των τηλεοπτικών αδειών και την αναγόρευση του κ. Καλογρίτσα σε καναλάρχη της Αριστεράς.
Ο συγκεκριμένος εργολάβος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο την εποχή που η εφημερίδα του («Πρώτη») ισχυριζόταν με πρωτοσέλιδα ότι η έκρηξη στο Τσερνομπίλ (1986) και η διαρροή ραδιενέργειας ήταν συνωμοσία κατά της Σοβιετίας.
Αλλά και από τις δηλώσεις ενός από τους κουμπάρους του, του συγκυβερνήτη της πρώτη φορά Αριστεροδεξιάς Πάνου Καμμένου.
Ο οποίος όχι μόνο διαφώνησε με την αδειοδότηση του εργολάβου αλλά μίλησε και για μαύρα λεφτά. Ενώ έφτασε να αμφισβητεί ανοιχτά και τη δυνατότητά του να βρει το υψηλό αντίτιμο της δημοπρασίας: «Ο Καλογρίτσας δεν τα έχει. Πού να 'χει 50 εκατομμύρια;».
Για να μπορεί ο κ. Καλογρίτσας να διεκδικήσει άδεια η κυβέρνηση κατήργησε το ασυμβίβαστο ανάμεσα στις ιδιότητες του καναλάρχη και του εργολάβου με διάταξη του νομοσχεδίου για τις δημόσιες συμβάσεις που ψηφίστηκε στις 2 Αυγούστου και δημοσιεύθηκε στις 8 Αυγούστου στο ΦΕΚ.
Η κυβέρνηση ενέκρινε και το «πόθεν έσχες» του εργολάβου της Αριστεράς. Στο οποίο ο κ. Καλογρίτσας υποχρεώθηκε να συμπεριλάβει και κάποια βοσκοτόπια (5.000 στρέμματα) στην Ιθάκη που του παραχωρήθηκαν την τελευταία στιγμή μπας και καλυφθεί η εγγύηση για την άδεια του καναλιού.
Στο «αβγάτισμα» του «πόθεν έσχες» αντέδρασαν ακόμη και κυβερνητικοί βουλευτές. Οπως ο Σάκης Παπαδόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ): «Πώς είναι δυνατόν να παίρνει κανάλι με τέτοια περιουσιακά στοιχεία;». Αλλά και ο Δ. Καμμένος (ΑΝΕΛ): «Οταν κάποιος διαγωνιζόμενος πατάει ένα κουμπί και λέει "έχω τα χρήματα", θα πρέπει να έχει τα χρήματα, αλλιώς είναι απιστία κατά του Δημοσίου».
Η πλέον κρίσιμη όμως στήριξη στον εκλεκτό του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η έκδοση εγγυητικής επιστολής τριών εκατομμυρίων ευρώ από την Τράπεζας Αττικής. Για να μπορέσει ο κ. Καλογρίτσας να μετάσχει στον διαγωνισμό.
Τέτοια κόλπα όμως (και άλλα ακόμη πιο περίπλοκα) μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση μόνο αν έχει μια τράπεζα στη δούλεψή της. Και στον πλήρη έλεγχό της.
Εξ ου και ο πόλεμος κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα. Με εκβιαστικά χτυπήματα κάτω από τη μέση.
Μόνο που ο Στουρνάρας έχει μαζί του τον Ντράγκι της ΕΚΤ. Και τον Ρέγκλινγκ του ESM. Και στα χέρια του το πόρισμα με τις αμαρτίες της Τράπεζας Αττικής.
5. Το μείζον αδιέξοδο
Του Ζώη Τσώλη
Οσο βλακώδης αποδείχθηκε η αντιπολιτευτική τακτική της καταστροφολογίας για τη Νέα Δημοκρατία εξίσου βλακώδης αποδεικνύεται η κυβερνητική αδιαφορία για επιχειρήσεις που κλείνουν και εργαζομένους που μένουν στον δρόμο.
Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση κατάφερε να ηττηθεί εκλογικά τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο ποντάροντας κάθε φορά στην κατάρρευση της οικονομίας. Σαν να μη γνώριζε, να μην την ένοιαζε ότι η καταστροφή που περίμενε και ευχόταν θα άφηνε πίσω της και άλλα θύματα...
Και η κυβέρνηση, έχοντας κερδίσει ισάριθμες φορές, αντί να συγκλονίζεται από την είδηση ότι κλείνει και ο Ελευθερουδάκης μετά από έναν και πλέον αιώνα ζωής, αντί να προβληματίζεται για το ότι δεν λειτούργησε το Ledra Marriot σε μια χρονιά που ο τουρισμός κάνει ρεκόρ, αντί να αναζητεί λύσεις για να επαναλειτουργήσουν κλειστά εργοστάσια, γυρίζει σήμερα την πλάτη στους εργαζομένους που σηκώνουν το βάρος της κρίσης και πληρώνουν τις συνέπειες αυτής της άθλιας πολιτικής ζωής του τόπου...
Αυτό δεν αφορά μόνο τον χώρο των media και τις «επιχειρήσεις της διαπλοκής», όπως αρέσκονται να αποκαλούν και να πολεμούν μέχρις εξοντώσεως οι καρεκλοκένταυροι του ΣΥΡΙΖΑ, αφορά σειρά επιχειρήσεων από άλλοτε ανθηρούς κλάδους της οικονομίας: τις εκδόσεις, τις κατασκευές, τη βιομηχανία, το λιανεμπόριο...
Αφορά επιχειρήσεις-σύμβολα άλλων εποχών όταν η οικονομία αναπτυσσόταν με ταχείς ρυθμούς, η Ελλάδα κυριολεκτικά άλλαζε.
Τι να θυμηθούμε, τη χαρτοβιομηχανία Diana που έδινε ζωή στην Ξάνθη, τη γαλακτοβιομηχανία ΑΓΝΟ, η οποία οδηγήθηκε σε πτώχευση υπό το βάρος οφειλών 50 εκατ. ευρώ ή τα εργοστάσια της ζάχαρης που τη μια ανοίγουν και την άλλη κλείνουν.
Τι να θυμηθούμε...Τη βιομηχανία ξύλου Shelman ή τη ΝΕΟSΕΤ και γιατί να αναρωτηθούμε, ποια Χαλυβουργία θα μείνει ανοιχτή;
Στον χώρο του εμπορίου τα χιλιάδες μικρά καταστήματα, τις αλυσίδες, όπως τα Sprider Stores, ή τα ιστορικά καταστήματα «Φωκάς», που έκλεισαν έπειτα από 80 χρόνια λειτουργίας;
Το ζητούμενο λοιπόν είναι πώς θα σταματήσει ο «κύκλος του θανάτου» των επιχειρήσεων και πώς θα κερδίσουμε το χαμένο στοίχημα της ανάπτυξης.
7. Παράδειγμα προς μίμηση
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Με μια καινοτόμο και πρωτοπόρο διαδικασία στις αρχές της εταιρικής διακυβέρνησης, η Εθνική Τράπεζα με απόφαση της διοίκησής της, κίνησε τις διαδικασίες για την επιλογή νέου προέδρου και την ανασύσταση του διοικητικού της συμβουλίου.
Η ανασύσταση αυτή έρχεται σε εφαρμογή των διατάξεων του νόμου που καθορίζει τα κριτήρια καταλληλότητας για να εκλεγεί κανείς μέλος διοικητικού συμβουλίου συστημικής τράπεζας. Ειδικότερα η Εθνική υποχρεώνεται να καλύψει τις θέσεις του προέδρου της τράπεζας, προέδρου της Επιτροπής Ελέγχου, καθώς και μη εκτελεστικών μελών του διοικητικού συμβουλίου.
Ο ι υποψήφιοι, όμως, πέρα από τα ελάχιστα από τον νόμο προσόντα, όπως να έχουν τουλάχιστον 10 χρόνια εμπειρίας σε ανώτερες διευθυντικές θέσεις στον τραπεζικό τομέα ή στον τομέα της τραπεζικής εποπτείας σε θέματα χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και τουλάχιστον τρία χρόνια εμπειρίας ως μέλος διοικητικού συμβουλίου σε επιχείρηση του χρηματοπιστωτικού τομέα κ.τ.λ., πρέπει να έχουν επιπρόσθετα προσόντα σύμφωνα με την προκήρυξη της Εθνικής, όπως να κατοικούν στην Αθήνα και να έχουν γνώση της ελληνικής γλώσσας.
Η Εθνική, που είναι η παλαιότερη τράπεζα στην Ελλάδα η οποία πριν από την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος είχε και το εκδοτικό δικαίωμα, δηλαδή να «κόβει χρήμα», και είναι ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς ομίλους της χώρας, αποφάσισε να επιλέξει με δική της πρωτοβουλία και κανόνες τα κατάλληλα πρόσωπα που θα τη διοικήσουν μέσω διαδικασίας ανοιχτής προκήρυξης των θέσεων με καταχωρίσεις στον ελληνικό και διεθνή Τύπο. Για επικύρωση μάλιστα του ανεξάρτητου και αδιάβλητου της όλης διαδικασίας την ανέθεσε στη διεθνή εταιρεία Egonzehnder. Η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή αιτήσεων από τους ενδιαφερομένους είναι η 25η Σεπτεμβρίου.
Οπως αναφέρεται, στόχος της Εθνικής Τράπεζας αποτελεί ο εντοπισμός όσο το δυνατόν μεγαλύτερου εύρους υποψηφίων τόσο από το διεθνές όσο και από το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι οποίοι θα διαθέτουν καλή φήμη, επαρκείς γνώσεις, προσόντα, δεξιότητες και κατάλληλη εμπειρία για την επιτυχή εκτέλεση των καθηκόντων τους, αλλά και την απαιτούμενη ανεξαρτησία, με γνώμονα την προστασία των συμφερόντων όλων των ενδιαφερομένων μερών και παραγόντων που επηρεάζουν την εταιρική δραστηριότητά της.
Πρόκειται για μια εξαιρετική πρωτοβουλία της διοίκησης Φραγκιαδάκη, η οποία καλό θα ήταν να αποτελέσει παράδειγμα ακόμα και να θεσμοθετηθεί για όλους τους δημόσιους οργανισμούς και επιχειρήσεις. Διότι όχι μόνο απευθύνεται στη διεθνή αγορά αλλά επίσης βάζει και τους δικούς της όρους πέρα από αυτούς των ευρωπαϊκών εποπτικών αρχών, ότι δηλαδή οι υποψήφιοι θα πρέπει να κατοικούν στην Αθήνα, στην έδρα της τράπεζας, και να γνωρίζουν ελληνικά.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16 |
Του Αντώνη Καρακούση
Η ανάπτυξη θα έλθει ούτως ή άλλως, μας είπε ο Πρωθυπουργός από τη Θεσσαλονίκη. Είναι θέμα χρόνου, εκτίμησε, επαναλαμβάνοντας τη γνωστή θεωρία του συμπιεσμένου ελατηρίου, την οποία πρώτος διετύπωσε εδώ και καιρό ο «εχθρός» διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Και όντως μια οικονομία απείρως φθηνότερη, με όλους τους παραγωγικούς συντελεστές - από την εργασία ως τη γη και τα ακίνητα - υποτιμημένους, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει κάποια στιγμή το επενδυτικό ενδιαφέρον και να προσφέρει ευκαιρίες κερδών.
Πολύ περισσότερο όταν είναι διαπιστωμένο ότι η ελληνική οικονομία λειτουργεί κάτω από το 70% των παραγωγικών δυνατοτήτων της.
Ωστόσο ένας πρωθυπουργός που σέβεται τον εαυτό του και τις αγωνίες των πολιτών, ιδιαιτέρως των νέων και των ανέργων, οφείλει να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του προκειμένου να επιταχύνει την έναρξη της προσδοκώμενης αναπτυξιακής διαδικασίας.
Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας: ότι η κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός προσωπικά δεν έχουν καλή αίσθηση του χρόνου ούτε αντιλαμβάνονται πόσο επείγουσα μπορεί είναι η έναρξη της αναπτυξιακής διαδικασίας.
Αντιθέτως, μάλιστα, βραδυπορούν επικίνδυνα, θέτοντας εμπόδια, γραφειοκρατικά και άλλα, σε κάθε επενδυτική προσπάθεια και ιδέα η οποία θα μπορούσε να κινητοποιήσει πόρους και δυνάμεις ικανές να επανεκκινήσουν την ελληνική οικονομία.
Στις παρούσες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες όμως η επανεκκίνηση της οικονομίας είναι κεφαλαιώδους σημασίας. Το ελατήριο συνεχίζει να συμπιέζεται, το βάρος των φόρων αφαιρεί δυνάμεις και δυνατότητες, τα capital controls στεγνώνουν τις επιχειρήσεις, το έλλειμμα πιστώσεων δημιουργεί περιβάλλον ασφυξίας και οι αντοχές των πολλών ανθρώπων εξαντλούνται.
Το συμπιεσμένο ελατήριο που επικαλείται ο κ. Τσίπρας μπορεί να σπάσει προτού καν ελευθερωθεί και αντί της προσδοκώμενης ανάπτυξης να μονιμοποιηθούν οι συνθήκες βύθισης της οικονομίας και της χώρας.
Αν ο Πρωθυπουργός και οι επιτελείς του είχαν πραγματική αίσθηση των συνθηκών στη χώρα, δεν θα έχαναν ούτε λεπτό και δεν θα εξαντλούνταν σε ανούσιες διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Θα έκλειναν τις εκκρεμότητες της παρούσας αξιολόγησης χωρίς χρονοτριβή, θα επιτάχυναν την προετοιμασία της δεύτερης αξιολόγησης και θα έκλειναν όλα τα ανοιχτά επενδυτικά μέτωπα εν ριπή οφθαλμού.
Επιπλέον θα ευνοούσαν την ταχεία αναδιάρθρωση της οικονομίας, θα προσέφεραν όλα τα νομικά εργαλεία στις τράπεζες για τη διαχείριση των κόκκινων δανείων και θα ευνοούσαν την είσοδο ξένων επενδυτών στην ελληνική οικονομία, προετοιμάζοντας πραγματικά το έδαφος για την έξοδο στις αγορές και την επανένταξη της χώρας στο διεθνές οικονομικό σύστημα.
Επειτα από τόσες πικρές εμπειρίες ο κ. Πρωθυπουργός δεν έχει καμία δικαιολογία. Μπορεί να γοητεύεται από τα παιχνίδια εξουσίας, αλλά χωρίς προκοπή και δημιουργία όλα τελειώνουν κάποια στιγμή. Και μάλιστα με πολύ κακό τρόπο.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16 |
Του Γιάννη Μαρίνου
Ο ελληνικός λαός στις 25 Ιανουαρίου 2015 με άψογη εκλογική διαδικασία έδωσε απερίσκεπτα την εξουσία στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να ανοίξουν το κουτί της Πανδώρας. Και κατά τον αρχαίο ελληνικό μύθο μύρια όσα κακά, που έτσι απελευθερώθηκαν, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: δεν επιστρέφουν πια στο κουτί όπου ήταν φυλακισμένα και ακίνδυνα. Ετσι προέκυψε από την αποφράδα εκείνη μέρα η κατά Μάο Μεγάλη Αναταραχή, που θεωρήθηκε από τον έλληνα θαυμαστή του κ. Τσίπρα θαυμάσια κατάσταση. Ομως ο τελευταίος λησμόνησε ότι στη μακρινή Αυστραλία ανακαλύφθηκε το μπούμερανγκ και οι ολέθριες συνέπειές του. Το κακό που εκτοξεύεται εναντίον εχθρών και φίλων επιστρέφει μόνο του και σε χτυπά κατακούτελα. Αυτή τη διαδικασία της επιστροφής των δεινών δέχονται επί της κεφαλής τους λαός και Τσίπρας. Ενα εξ αυτών είναι το ολέθριο «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω».
Αυτή η ελληνικής κουτοπονηριάς ευρεσιτεχνία τής γενικά ως τώρα θαυμαζόμενης Αριστεράς ξεκίνησε πριν από κάποια χρόνια σε κάποια επαρχία ως έμπρακτη αντίδραση κατά των θεωρούμενων άδικων διοδίων και ταχύτατα αξιολογήθηκε από τους ανά την επικράτεια μπαταχτσήδες ως θαυμάσιο εύρημα για να μην πληρώνουν τις νόμιμες οφειλές τους. Γενικεύτηκε στα περισσότερα διόδια, επενδύθηκε με την ηθική ακτινοβολία της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, ενθαρρύνθηκε από σήμερα διαπρέποντες υπουργούς του και γενικεύθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο του κόμματος μετά την άρνησή του να πληρώσει το χαράτσι που συνεισπραττόταν με τον λογαριασμό της ΔΕΗ. Επεκτάθηκε εν συνεχεία στον ΕΝΦΙΑ που ο Π. Καμμένος δήλωσε ότι δεν θα πληρώσει, ενώ η «Αυγή» συμβούλευε «πώς δεν θα πληρώσετε τον ΕΝΦΙΑ». Νομιμοποιήθηκε μάλιστα και από τον Αρειο Πάγο καθώς ενέκρινε κόμμα που έχει ως σκοπό του το «Δεν πληρώνω»!
Ετσι αναβαθμισμένο και γενικευμένο το «Δεν πληρώνω» επεκτάθηκε στη μη πληρωμή φόρων, στη μη εξόφληση δανείων προς τις τράπεζες, στη μη πληρωμή εισιτηρίων στις δημόσιες μεταφορές και τελικά στη μη εξόφληση των υποχρεώσεών του και από το ίδιο το κράτος.
«Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση» έτριβαν προεκλογικά τα χέρια τους ΣΥΡΙΖΑ και Αγανακτισμένοι. Αλλά με το που έγιναν κυβέρνηση το «Δεν πληρώνω» τούς ήρθε κατακέφαλα ως μπούμερανγκ. Ετσι και τα δάνεια δεν εξοφλούνται, ανεξάρτητα αν υπάρχει ή όχι αδυναμία πληρωμής, και οι φόροι και ο ΦΠΑ, ακόμη και τα ενοίκια. Ετσι, παρά την αύξηση των φόρων, λιγοστεύουν τα δημόσια έσοδα. Ακόμη και η ΔΕΗ οδηγείται στη χρεοκοπία καθώς δεν εξοφλούνται οι λογαριασμοί και έφθασε να πυροβολούνται οι υπάλληλοι όταν αποπειρώνται να κόψουν το ρεύμα στους μη πληρώνοντες. Η δε αντικειμενική αδυναμία πληρωμής φτωχοποιηθέντων στρωμάτων του πληθυσμού έδωσε το πρόσχημα να μην πληρώνουν και οι έχοντες, τους οποίους μιμείται αναισχύντως και το Δημόσιο.
Η κυβέρνηση αμήχανη προσποιείται ότι προσπαθεί να εισπράξει τα οφειλόμενα, αλλά στην ουσία αδρανεί, θύμα των συνθημάτων με τα οποία κατέλαβε την εξουσία (πώς να κυνηγήσει τους ψηφοφόρους της;). Η δε αντιπολίτευση αφελώς επιχαίρει σωπαίνοντας λες και το μπούμερανγκ δεν θα στραφεί επί της κεφαλής της όταν επανέλθει στην εξουσία.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16Προσθήκη λεζάντας |
Του Γιάννη ΚαρτάληΣαράντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή - και ενώ έχει προηγηθεί σειρά αποτυχημένων πρωτοβουλιών και άκαρπων διαβουλεύσεων -, το πολύκροτο κυπριακό πρόβλημα βρίσκεται και πάλι στο προσκήνιο, με τη συγκρατημένη ελπίδα ότι αυτή τη φορά ενδέχεται να υπάρξει επιτέλους κάποια λύση. Για να συμβεί, όμως, αυτό απαραίτητη προϋπόθεση είναι να επιδείξουν και οι δύο πλευρές την αναγκαία πολιτική βούληση για έναν συμβιβασμό, έστω και επώδυνο. Διότι είναι η έλλειψη της βούλησης αυτής που οδήγησε όλα αυτά τα χρόνια σε αλλεπάλληλα αδιέξοδα, δίνοντας την ευκαιρία στην επικράτηση των αντιλήψεων των ακραίων εθνικολαϊκιστικών κύκλων, με αποτέλεσμα την παγίωση της διχοτόμησης, η οποία όμως δεν συμφέρει πλέον ούτε τη μία ούτε την άλλη πλευρά. Διότι αυτό που σήμερα έχει αλλάξει είναι η προβολή της σημασίας της ενεργειακής πτυχής του ζητήματος, που αποτελεί έναν ισχυρό μοχλό πίεσης προς την κατεύθυνση μιας ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας.
Και την πίεση αυτή ασκεί κυρίως τώρα η Ουάσιγκτον, μετά την ανακάλυψη των γνωστών σημαντικών κοιτασμάτων αερίου στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου. Πρώτον, διότι θέλει να αποφύγει την εκδήλωση μιας ακόμη επικίνδυνης κρίσης σε μια ήδη εξαιρετικά εύφλεκτη περιοχή και, δεύτερον, διότι θεωρεί ότι μια ενιαία Κύπρος θα μπορούσε να λειτουργήσει ως διακλάδωση ενεργειακών αγωγών, μετατρέποντας την Ανατολική Μεσόγειο σε μια εναλλακτική πηγή ενέργειας για την Ευρώπη, κάτι που θα μείωνε την εξάρτηση από τη Ρωσία. Οι Αμερικανοί θεωρούν ότι κίνητρο για την Αγκυρα να συμβάλει στη λύση του Κυπριακού είναι να υπάρξει μια συμφωνία μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, ώστε στη συνέχεια να δημιουργηθεί η δυνατότητα κατασκευής ενός αγωγού από το Ισραήλ στην Τουρκία (και στη συνέχεια προς την Ευρώπη) μέσω Κύπρου. Ηδη οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέγραψαν συμφωνία ύψους 38 δισ. δολαρίων (!) για την παροχή στρατιωτικής βοήθειας προς το Ισραήλ για δέκα χρόνια.
Στο νέο αυτό σκηνικό που στήνεται στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου θα πρέπει να ενταχθούν και οι πρόσφατες τριγωνικές συμφωνίες μεταξύ της Ελλάδας - Κύπρου και Ισραήλ, καθώς και Κύπρου - Αιγύπτου, και είναι προφανές ότι από τις διπλωματικές αυτές ενέργειες δεν μπορεί να εξαιρεθεί η Τουρκία. Διότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το γεγονός ότι η χώρα αυτή, με Ερντογάν ή χωρίς Ερντογάν, κατέχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην περιοχή. Και είναι τουλάχιστον περίεργο που δεν προσκλήθηκε από τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών να παραστεί στην πρόσφατη Σύνοδο των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, που πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο, όπου απόν ήταν και το Ισραήλ, μια ακόμη χώρα-κλειδί στην περιοχή. Κατόπιν όλων αυτών, μένει τώρα να επιβεβαιωθεί αν η νέα διάσταση που έχει λάβει το Κυπριακό θα συμβάλει και στη λύση του.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16Προσθήκη λεζάντας |
Του Νότη Παπαδόπουλου
Το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ δεν ορρωδεί προ ουδενός. Αρκεί να πετυχαίνει τους στόχους του. Οπως τον έλεγχο της ενημέρωσης με τη μείωση των τηλεοπτικών αδειών και την αναγόρευση του κ. Καλογρίτσα σε καναλάρχη της Αριστεράς.
Ο συγκεκριμένος εργολάβος έγινε γνωστός στο πανελλήνιο την εποχή που η εφημερίδα του («Πρώτη») ισχυριζόταν με πρωτοσέλιδα ότι η έκρηξη στο Τσερνομπίλ (1986) και η διαρροή ραδιενέργειας ήταν συνωμοσία κατά της Σοβιετίας.
Αλλά και από τις δηλώσεις ενός από τους κουμπάρους του, του συγκυβερνήτη της πρώτη φορά Αριστεροδεξιάς Πάνου Καμμένου.
Ο οποίος όχι μόνο διαφώνησε με την αδειοδότηση του εργολάβου αλλά μίλησε και για μαύρα λεφτά. Ενώ έφτασε να αμφισβητεί ανοιχτά και τη δυνατότητά του να βρει το υψηλό αντίτιμο της δημοπρασίας: «Ο Καλογρίτσας δεν τα έχει. Πού να 'χει 50 εκατομμύρια;».
Για να μπορεί ο κ. Καλογρίτσας να διεκδικήσει άδεια η κυβέρνηση κατήργησε το ασυμβίβαστο ανάμεσα στις ιδιότητες του καναλάρχη και του εργολάβου με διάταξη του νομοσχεδίου για τις δημόσιες συμβάσεις που ψηφίστηκε στις 2 Αυγούστου και δημοσιεύθηκε στις 8 Αυγούστου στο ΦΕΚ.
Η κυβέρνηση ενέκρινε και το «πόθεν έσχες» του εργολάβου της Αριστεράς. Στο οποίο ο κ. Καλογρίτσας υποχρεώθηκε να συμπεριλάβει και κάποια βοσκοτόπια (5.000 στρέμματα) στην Ιθάκη που του παραχωρήθηκαν την τελευταία στιγμή μπας και καλυφθεί η εγγύηση για την άδεια του καναλιού.
Στο «αβγάτισμα» του «πόθεν έσχες» αντέδρασαν ακόμη και κυβερνητικοί βουλευτές. Οπως ο Σάκης Παπαδόπουλος (ΣΥΡΙΖΑ): «Πώς είναι δυνατόν να παίρνει κανάλι με τέτοια περιουσιακά στοιχεία;». Αλλά και ο Δ. Καμμένος (ΑΝΕΛ): «Οταν κάποιος διαγωνιζόμενος πατάει ένα κουμπί και λέει "έχω τα χρήματα", θα πρέπει να έχει τα χρήματα, αλλιώς είναι απιστία κατά του Δημοσίου».
Η πλέον κρίσιμη όμως στήριξη στον εκλεκτό του ΣΥΡΙΖΑ ήταν η έκδοση εγγυητικής επιστολής τριών εκατομμυρίων ευρώ από την Τράπεζας Αττικής. Για να μπορέσει ο κ. Καλογρίτσας να μετάσχει στον διαγωνισμό.
Τέτοια κόλπα όμως (και άλλα ακόμη πιο περίπλοκα) μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση μόνο αν έχει μια τράπεζα στη δούλεψή της. Και στον πλήρη έλεγχό της.
Εξ ου και ο πόλεμος κατά του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα. Με εκβιαστικά χτυπήματα κάτω από τη μέση.
Μόνο που ο Στουρνάρας έχει μαζί του τον Ντράγκι της ΕΚΤ. Και τον Ρέγκλινγκ του ESM. Και στα χέρια του το πόρισμα με τις αμαρτίες της Τράπεζας Αττικής.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16 |
Του Γεωργίου Π. Μαλούχου
Στα μέσα της εβδομάδας ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιούνκερ πρότεινε «μια θετική ατζέντα» για τον επόμενο χρόνο προκειμένου, όπως είπε, «να ξεπεράσουμε τις διαιρέσεις και να δείξουμε στην Ευρώπη ότι μπορούμε να δράσουμε από κοινού». Δηλαδή, όπως και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Τουσκ είχε σε δραματικούς τόνους κάνει λίγες ημέρες νωρίτερα, παραδέχθηκε το μείζον αδιέξοδο της σημερινής Ευρώπης. Για την αντιμετώπισή του πρότεινε τον άμεσο διπλασιασμό της διάρκειας και των πόρων του προγράμματος επενδύσεων της ΕΕ στα 620 δισ. ευρώ ως το 2022, καθώς το χρέος και η ανεργία έχουν πλέον εκτιναχθεί, φουσκώνοντας όλο και περισσότερο τις τάσεις απόσχισης, ευρωσκεπτικισμού και ροπής προς την Ακροδεξιά που έχουν αναπτυχθεί χωρίς προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά της Ευρώπης.
Καλά τα ωραία λόγια. Ομως όλα αυτά δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ουδέτερα, όπως και αυτή και άλλες ομιλίες ευρωπαίων αξιωματούχων επιμένουν να τα εμφανίζουν. Είναι αποτελέσματα πολιτικής επιλογής και επιβολής η οποία έχει συγκεκριμένη ταυτότητα: είναι η πολιτική του Βερολίνου, η οποία ήταν, είναι και θα παραμείνει αμετακίνητη - αν τελικά μετακινηθεί, αυτό θα συμβεί μόνο προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση προκειμένου η γερμανική κυβέρνηση να μπορέσει να ανασχέσει την ακροδεξιά επέλαση που ήδη καταγράφεται στη χώρα ως αποτέλεσμα της νέας συνείδησης ισχύος και υπεροχής που έχει παγιωθεί πλέον στη χώρα.
Οι ευρωβουλευτές χειροκρότησαν όρθιοι τον πρόεδρο της Επιτροπής όταν εκείνος έκλεισε την ομιλία του σε δραματικούς τόνους. Και έφυγαν από την αίθουσα αυτάρεσκα ευχαριστημένοι. Ολοι τους φυσικά γνωρίζουν ότι τίποτε από όλα αυτά δεν θα έχει το παραμικρό πραγματικό αντίκρισμα από τη στιγμή που το Βερολίνο δεν δέχεται καμία απολύτως συζήτηση προς την κατεύθυνση μιας άλλης πολιτικής. Η πλέον ισχυρή ευρωπαϊκή χώρα δεν προτίθεται να κάνει βήμα πίσω από τη συνταγή που την έχει φέρει στη θέση ισχύος που σήμερα βρίσκεται μέσα στα πλαίσια της ΕΕ: παρά τα τέρατα που γεννά, η Γερμανία δεν εγκαταλείπει τον προσανατολισμό της στις κατευθύνσεις που έχει χαράξει εδώ και πολλά χρόνια, επάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η πρωτοφανής σημερινή συνειδητή, σχεδιασμένη ευρωπαϊκή ηγεμονία της.
Εν τω μεταξύ το χάσμα εξακολουθεί όχι απλώς να μεγαλώνει αλλά και να απλώνεται σε νέα πεδία αμφισβήτησης: οι συγκρουσιακότητες διευρύνονται διαρκώς, σε βαθμό που ο εγκλωβισμός είναι πλήρης και το αδιέξοδο διαγράφεται πια απόλυτο. Μα, δυστυχώς, ούτε καν τώρα που οι πάντες πλέον παραδέχονται το πρόβλημα (το οποίο όσοι επισήμαιναν παλιότερα στιγματίζονταν ως δήθεν λαϊκιστές και αντι-Ευρωπαίοι) τολμά κανείς να μιλήσει για την ουσία του...
6. Οι άθλιοι και οι επιχειρήσεις
Στα μέσα της εβδομάδας ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γιούνκερ πρότεινε «μια θετική ατζέντα» για τον επόμενο χρόνο προκειμένου, όπως είπε, «να ξεπεράσουμε τις διαιρέσεις και να δείξουμε στην Ευρώπη ότι μπορούμε να δράσουμε από κοινού». Δηλαδή, όπως και ο πρόεδρος του Συμβουλίου Τουσκ είχε σε δραματικούς τόνους κάνει λίγες ημέρες νωρίτερα, παραδέχθηκε το μείζον αδιέξοδο της σημερινής Ευρώπης. Για την αντιμετώπισή του πρότεινε τον άμεσο διπλασιασμό της διάρκειας και των πόρων του προγράμματος επενδύσεων της ΕΕ στα 620 δισ. ευρώ ως το 2022, καθώς το χρέος και η ανεργία έχουν πλέον εκτιναχθεί, φουσκώνοντας όλο και περισσότερο τις τάσεις απόσχισης, ευρωσκεπτικισμού και ροπής προς την Ακροδεξιά που έχουν αναπτυχθεί χωρίς προηγούμενο στα μεταπολεμικά χρονικά της Ευρώπης.
Καλά τα ωραία λόγια. Ομως όλα αυτά δεν είναι ούτε τυχαία ούτε ουδέτερα, όπως και αυτή και άλλες ομιλίες ευρωπαίων αξιωματούχων επιμένουν να τα εμφανίζουν. Είναι αποτελέσματα πολιτικής επιλογής και επιβολής η οποία έχει συγκεκριμένη ταυτότητα: είναι η πολιτική του Βερολίνου, η οποία ήταν, είναι και θα παραμείνει αμετακίνητη - αν τελικά μετακινηθεί, αυτό θα συμβεί μόνο προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση προκειμένου η γερμανική κυβέρνηση να μπορέσει να ανασχέσει την ακροδεξιά επέλαση που ήδη καταγράφεται στη χώρα ως αποτέλεσμα της νέας συνείδησης ισχύος και υπεροχής που έχει παγιωθεί πλέον στη χώρα.
Οι ευρωβουλευτές χειροκρότησαν όρθιοι τον πρόεδρο της Επιτροπής όταν εκείνος έκλεισε την ομιλία του σε δραματικούς τόνους. Και έφυγαν από την αίθουσα αυτάρεσκα ευχαριστημένοι. Ολοι τους φυσικά γνωρίζουν ότι τίποτε από όλα αυτά δεν θα έχει το παραμικρό πραγματικό αντίκρισμα από τη στιγμή που το Βερολίνο δεν δέχεται καμία απολύτως συζήτηση προς την κατεύθυνση μιας άλλης πολιτικής. Η πλέον ισχυρή ευρωπαϊκή χώρα δεν προτίθεται να κάνει βήμα πίσω από τη συνταγή που την έχει φέρει στη θέση ισχύος που σήμερα βρίσκεται μέσα στα πλαίσια της ΕΕ: παρά τα τέρατα που γεννά, η Γερμανία δεν εγκαταλείπει τον προσανατολισμό της στις κατευθύνσεις που έχει χαράξει εδώ και πολλά χρόνια, επάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η πρωτοφανής σημερινή συνειδητή, σχεδιασμένη ευρωπαϊκή ηγεμονία της.
Εν τω μεταξύ το χάσμα εξακολουθεί όχι απλώς να μεγαλώνει αλλά και να απλώνεται σε νέα πεδία αμφισβήτησης: οι συγκρουσιακότητες διευρύνονται διαρκώς, σε βαθμό που ο εγκλωβισμός είναι πλήρης και το αδιέξοδο διαγράφεται πια απόλυτο. Μα, δυστυχώς, ούτε καν τώρα που οι πάντες πλέον παραδέχονται το πρόβλημα (το οποίο όσοι επισήμαιναν παλιότερα στιγματίζονταν ως δήθεν λαϊκιστές και αντι-Ευρωπαίοι) τολμά κανείς να μιλήσει για την ουσία του...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16 |
6. Οι άθλιοι και οι επιχειρήσεις
Του Ζώη Τσώλη
Οσο βλακώδης αποδείχθηκε η αντιπολιτευτική τακτική της καταστροφολογίας για τη Νέα Δημοκρατία εξίσου βλακώδης αποδεικνύεται η κυβερνητική αδιαφορία για επιχειρήσεις που κλείνουν και εργαζομένους που μένουν στον δρόμο.
Η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση κατάφερε να ηττηθεί εκλογικά τρεις φορές μέσα σε έναν χρόνο ποντάροντας κάθε φορά στην κατάρρευση της οικονομίας. Σαν να μη γνώριζε, να μην την ένοιαζε ότι η καταστροφή που περίμενε και ευχόταν θα άφηνε πίσω της και άλλα θύματα...
Και η κυβέρνηση, έχοντας κερδίσει ισάριθμες φορές, αντί να συγκλονίζεται από την είδηση ότι κλείνει και ο Ελευθερουδάκης μετά από έναν και πλέον αιώνα ζωής, αντί να προβληματίζεται για το ότι δεν λειτούργησε το Ledra Marriot σε μια χρονιά που ο τουρισμός κάνει ρεκόρ, αντί να αναζητεί λύσεις για να επαναλειτουργήσουν κλειστά εργοστάσια, γυρίζει σήμερα την πλάτη στους εργαζομένους που σηκώνουν το βάρος της κρίσης και πληρώνουν τις συνέπειες αυτής της άθλιας πολιτικής ζωής του τόπου...
Αυτό δεν αφορά μόνο τον χώρο των media και τις «επιχειρήσεις της διαπλοκής», όπως αρέσκονται να αποκαλούν και να πολεμούν μέχρις εξοντώσεως οι καρεκλοκένταυροι του ΣΥΡΙΖΑ, αφορά σειρά επιχειρήσεων από άλλοτε ανθηρούς κλάδους της οικονομίας: τις εκδόσεις, τις κατασκευές, τη βιομηχανία, το λιανεμπόριο...
Αφορά επιχειρήσεις-σύμβολα άλλων εποχών όταν η οικονομία αναπτυσσόταν με ταχείς ρυθμούς, η Ελλάδα κυριολεκτικά άλλαζε.
Τι να θυμηθούμε, τη χαρτοβιομηχανία Diana που έδινε ζωή στην Ξάνθη, τη γαλακτοβιομηχανία ΑΓΝΟ, η οποία οδηγήθηκε σε πτώχευση υπό το βάρος οφειλών 50 εκατ. ευρώ ή τα εργοστάσια της ζάχαρης που τη μια ανοίγουν και την άλλη κλείνουν.
Τι να θυμηθούμε...Τη βιομηχανία ξύλου Shelman ή τη ΝΕΟSΕΤ και γιατί να αναρωτηθούμε, ποια Χαλυβουργία θα μείνει ανοιχτή;
Στον χώρο του εμπορίου τα χιλιάδες μικρά καταστήματα, τις αλυσίδες, όπως τα Sprider Stores, ή τα ιστορικά καταστήματα «Φωκάς», που έκλεισαν έπειτα από 80 χρόνια λειτουργίας;
Το ζητούμενο λοιπόν είναι πώς θα σταματήσει ο «κύκλος του θανάτου» των επιχειρήσεων και πώς θα κερδίσουμε το χαμένο στοίχημα της ανάπτυξης.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/09/16 |
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Με μια καινοτόμο και πρωτοπόρο διαδικασία στις αρχές της εταιρικής διακυβέρνησης, η Εθνική Τράπεζα με απόφαση της διοίκησής της, κίνησε τις διαδικασίες για την επιλογή νέου προέδρου και την ανασύσταση του διοικητικού της συμβουλίου.
Η ανασύσταση αυτή έρχεται σε εφαρμογή των διατάξεων του νόμου που καθορίζει τα κριτήρια καταλληλότητας για να εκλεγεί κανείς μέλος διοικητικού συμβουλίου συστημικής τράπεζας. Ειδικότερα η Εθνική υποχρεώνεται να καλύψει τις θέσεις του προέδρου της τράπεζας, προέδρου της Επιτροπής Ελέγχου, καθώς και μη εκτελεστικών μελών του διοικητικού συμβουλίου.
Ο ι υποψήφιοι, όμως, πέρα από τα ελάχιστα από τον νόμο προσόντα, όπως να έχουν τουλάχιστον 10 χρόνια εμπειρίας σε ανώτερες διευθυντικές θέσεις στον τραπεζικό τομέα ή στον τομέα της τραπεζικής εποπτείας σε θέματα χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και τουλάχιστον τρία χρόνια εμπειρίας ως μέλος διοικητικού συμβουλίου σε επιχείρηση του χρηματοπιστωτικού τομέα κ.τ.λ., πρέπει να έχουν επιπρόσθετα προσόντα σύμφωνα με την προκήρυξη της Εθνικής, όπως να κατοικούν στην Αθήνα και να έχουν γνώση της ελληνικής γλώσσας.
Η Εθνική, που είναι η παλαιότερη τράπεζα στην Ελλάδα η οποία πριν από την ίδρυση της Τράπεζας της Ελλάδος είχε και το εκδοτικό δικαίωμα, δηλαδή να «κόβει χρήμα», και είναι ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοπιστωτικούς ομίλους της χώρας, αποφάσισε να επιλέξει με δική της πρωτοβουλία και κανόνες τα κατάλληλα πρόσωπα που θα τη διοικήσουν μέσω διαδικασίας ανοιχτής προκήρυξης των θέσεων με καταχωρίσεις στον ελληνικό και διεθνή Τύπο. Για επικύρωση μάλιστα του ανεξάρτητου και αδιάβλητου της όλης διαδικασίας την ανέθεσε στη διεθνή εταιρεία Egonzehnder. Η καταληκτική ημερομηνία για την υποβολή αιτήσεων από τους ενδιαφερομένους είναι η 25η Σεπτεμβρίου.
Οπως αναφέρεται, στόχος της Εθνικής Τράπεζας αποτελεί ο εντοπισμός όσο το δυνατόν μεγαλύτερου εύρους υποψηφίων τόσο από το διεθνές όσο και από το εγχώριο χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι οποίοι θα διαθέτουν καλή φήμη, επαρκείς γνώσεις, προσόντα, δεξιότητες και κατάλληλη εμπειρία για την επιτυχή εκτέλεση των καθηκόντων τους, αλλά και την απαιτούμενη ανεξαρτησία, με γνώμονα την προστασία των συμφερόντων όλων των ενδιαφερομένων μερών και παραγόντων που επηρεάζουν την εταιρική δραστηριότητά της.
Πρόκειται για μια εξαιρετική πρωτοβουλία της διοίκησης Φραγκιαδάκη, η οποία καλό θα ήταν να αποτελέσει παράδειγμα ακόμα και να θεσμοθετηθεί για όλους τους δημόσιους οργανισμούς και επιχειρήσεις. Διότι όχι μόνο απευθύνεται στη διεθνή αγορά αλλά επίσης βάζει και τους δικούς της όρους πέρα από αυτούς των ευρωπαϊκών εποπτικών αρχών, ότι δηλαδή οι υποψήφιοι θα πρέπει να κατοικούν στην Αθήνα, στην έδρα της τράπεζας, και να γνωρίζουν ελληνικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου