SerMichiotis: Η προϋπηρεσία του στην προεδρία της Βουλής έχει δείξει ότι μπορεί να παίξει αυτόν τον ρόλο, του ρυθμιστή, χωρίς να περιπέσει σε αμίλητη τήρηση του πρωτοκόλλου. Ο Τασούλας θα είναι ομιλητικός Πρόεδρος. Θα εκμεταλλεύεται ανηλεώς όλες τις ευκαιρίες που θα του δίνει η εθιμοτυπία και το εορτολόγιο, για να εντυπωσιάσει με τη μέθοδο του προμελετημένου αυτοσχεδιασμού. Οι πανηγυρικοί που απαιτεί ο νέος του ρόλος θα διαπνέονται από εθνικόφρονα οίστρο και θα διανθίζονται από ιστορικά ανέκδοτα και ποιητικά τσιτάτα. Κι αν χρειαστεί –όπως χρειάζεται μια-δυο φορές στα πέντε χρόνια– ο Πρόεδρος να «πολιτευθεί» επέκεινα της τελετουργίας και των πανηγυρικών; Αν χρειαστεί να βγει από τη ζώνη ασφαλείας – να σταθεί σε αντίρροπες κομματικές πιέσεις και να κατευνάσει κοινωνικούς βρασμούς; Εχοντας διατρέξει όλα τα στάδια του δημοσίου βίου –από γραμματικός μέχρι δήμαρχος, βουλευτής και υπουργός–, ο Τασούλας έχει την πείρα να χειριστεί τις εξάρσεις του «επαγγέλματος» – τα κύματα της δημαγωγίας που ενίοτε φθάνουν μέχρι τα σκαλιά του Προεδρικού Μεγάρου, ζητώντας άνωθεν νομιμοποίηση. Εχει όμως και, ιδιοσυγκρασιακά, τη θωράκιση της ειρωνείας – της υπαρξιακής απόστασης από τα πράγματα που του επιτρέπει να βλέπει την πολιτική σαν παίγνιο και τους πολιτικούς σαν έρμαια της κυκλοθυμίας του δήμου. Είναι και ο ίδιος ένας από αυτούς τους «επαγγελματίες», τόσο ώστε να μην μπορεί να αντισταθεί σε ένα τελευταίο «ρουσφέτι» (γηροκομείο Ιωαννίνων, μουσείο Κόνιτσας), κι ας ήταν κάτι που θα χλεύαζε ο σαρκαστικός εαυτός του. Είναι «αβερωφικά» συντηρητικός, άλλα όχι τόσο ώστε να μην ψηφίσει την ισότητα στον γάμο. Είναι φανατικά Ευρωπαίος, αλλά όχι τόσο ώστε να σκοτώσει μέσα του το πρότυπο του τσέλιγκα