Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Εκ πρώτης όψεως χαμηλών τόνων, διευθύνων το «εργασιακό πάνελ», ακούει ψύχραιμος, έτοιμος να εκραγεί, τα εκφραστικά επιχειρήματα της εξ αριστερών του πλευράς, ενώ η εκ δεξιών του συμμαχία παίζει κατενάτσιο, σχεδιάζοντας ολοκληρωτική αντεπίθεση. Την εικόνα που εκπέμπουν τηλεοπτικές πολιτικές αντιπαραθέσεις, στις οποίες αυτοδύναμη αναδεικνύεται η ηχορρύπανση με συναινετική αυτουργία συμμετεχόντων, θίγει ο επιστολογράφος της «Κ». Και τα ολιγόλεπτα διαλείμματα για διαφημίσεις φαίνεται να επιδρούν στους αμιλλώμενους φωνακλάδες (-ούδες) όπως το ντόπινγκ στους παραβάτες αθλητές. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον μία «προχώ» δημοσκόπηση με ερωτήματα τύπου «ποιους θεωρείται κυρίαρχους των ντεσιμπέλ;», «ποιοι κατά τη γνώμη σας είναι οι αγενέστεροι / νευρικότεροι;», «ποιοι και ποιες σας σπάνε τα νεύρα;», «όταν ακούτε ποιους και ποιες ψηφίζετε αμέσως ζάπινγκ;».
Τα πάνελ της αφόρητης ηχορρύπανσης
Κύριε διευθυντά,
Θα μου επιτρέψετε να επισημάνω μερικά παρατράγουδα που παρατηρούνται σε ορισμένες τηλεοπτικές συζητήσεις, συνήθως πολιτικού περιεχομένου με έντονες αντιπαραθέσεις μεταξύ των ομιλητών, με αποτέλεσμα να συσκοτίζεται η αλήθεια παρά να φωτίζεται:
α) Πολλοί ομιλητές ομιλούν συγχρόνως και μάλιστα διαπληκτίζονται μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να αλληλοκαλύπτονται και να μην ακούγεται τίποτε. Και αυτό συμβαίνει με την ανοχή και ευθύνη του διευθύνοντος δημοσιογράφου,
β) Μερικοί δημοσιογράφοι αντί να κάνουν ερωτήσεις και να περιμένουν τις απαντήσεις των προσκεκλημένων τους σπεύδουν και τοποθετούνται οι ίδιοι, και μάλιστα μακροσκελώς. Επ’ αυτού του φαινομένου ο Νίκος Καζαντζάκης είχε πει: «Στους δέκα που ζητούν τη γνώμη μου, οι εννιά θέλουν να πουν τη δική τους»!
γ) Μία απαράδεκτη τακτική μερικών ομιλητών, συνήθως ορισμένου ιδεολογικού χώρου, είναι να παρεμβαίνουν δυναμικά με συχνές και απανωτές ερωτήσεις ώστε να εμποδίζουν τον συνομιλητή ν’ απαντήσει και να πει κάτι σημαντικό και έτσι να μην ακουστεί η αλήθεια, και
δ) Επίσης, από τον ίδιο ιδεολογικό χώρο είναι σαφής μία ανέκαθεν τακτική να κατηγορούν με ένταση και συνεχώς τους αντιπάλους των για ό,τι οι ίδιοι κατά κόρον έχουν κάνει ή κάνουν, ώστε να αποπροσανατολίζεται πλήρως η κοινή γνώμη.
Για όλα αυτά η λαϊκή σοφία έχει πει τα εξής: «Συνήθως οι ανήθικοι ομιλούν περί ηθικής», καθώς επίσης και μία κινεζική παροιμία λέει ότι «Οταν στο σαλόνι σου οι καλεσμένοι ομιλούν περί ηθικής, τότε μόλις φύγουν να μετράς τα κουταλάκια σου».
Και τελειώνω με μία άλλη φράση όχι τόσο ευπρεπή αλλά εύστοχη, που λέει ότι μερικοί μοιάζουν «με τις ιερόδουλες που κατηγορούν τις άλλες γυναίκες που δείχνουν τις γάμπες τους»!
Εντεύθεν και η μεγάλη ευθύνη των δημοσιογράφων να επιτελούν σωστά και αμερόληπτα το καθήκον της ενημέρωσης, επιβάλλοντας με αυστηρότητα τους κανόνες της συζήτησης.
ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΚΟΥΦΑΚΗΣ
ΙΟΡΔΑΝΗΣ Β. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Ποίος ήτο Πρόεδρος
Για όλα αυτά η λαϊκή σοφία έχει πει τα εξής: «Συνήθως οι ανήθικοι ομιλούν περί ηθικής», καθώς επίσης και μία κινεζική παροιμία λέει ότι «Οταν στο σαλόνι σου οι καλεσμένοι ομιλούν περί ηθικής, τότε μόλις φύγουν να μετράς τα κουταλάκια σου».
Και τελειώνω με μία άλλη φράση όχι τόσο ευπρεπή αλλά εύστοχη, που λέει ότι μερικοί μοιάζουν «με τις ιερόδουλες που κατηγορούν τις άλλες γυναίκες που δείχνουν τις γάμπες τους»!
Εντεύθεν και η μεγάλη ευθύνη των δημοσιογράφων να επιτελούν σωστά και αμερόληπτα το καθήκον της ενημέρωσης, επιβάλλοντας με αυστηρότητα τους κανόνες της συζήτησης.
ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΚΟΥΦΑΚΗΣ
Οφθαλμίατρος Λάρισα
Ποια ήταν η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής;
Κύριε διευθυντά,
Ο«Φιλίστωρ» συχνά μας ξαφνιάζει με τις ετεροχρονισμένες αλλά πάντα ενδιαφέρουσες πληροφορίες που μεταφέρει: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ δημοσίευσε μανιφέστο εν τω οποίω ανακοινοί την απόφαση της διοικητικής επιτροπής του δημοκρατικού Λαϊκού κόμματος όπως υποστηρίξη μεταξύ των ανεξαρτήτων βουλευτών την εκλογή πολιτών ανηκόντων εις τας μειονότητας ... ανά εις εις βιλαέτιον. Ο βουλευτής Κωνσταντινουπόλεως θα είναι Ελλην. Το σύνολον των βουλευτών ανέρχεται εις 399 εξ ων 15 θα είναι γυναίκες» (Φιλίστωρ για το φ. 4-2-1935).
Ποια ήταν η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής;
Κύριε διευθυντά,
Ο«Φιλίστωρ» συχνά μας ξαφνιάζει με τις ετεροχρονισμένες αλλά πάντα ενδιαφέρουσες πληροφορίες που μεταφέρει: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κεμάλ Ατατούρκ δημοσίευσε μανιφέστο εν τω οποίω ανακοινοί την απόφαση της διοικητικής επιτροπής του δημοκρατικού Λαϊκού κόμματος όπως υποστηρίξη μεταξύ των ανεξαρτήτων βουλευτών την εκλογή πολιτών ανηκόντων εις τας μειονότητας ... ανά εις εις βιλαέτιον. Ο βουλευτής Κωνσταντινουπόλεως θα είναι Ελλην. Το σύνολον των βουλευτών ανέρχεται εις 399 εξ ων 15 θα είναι γυναίκες» (Φιλίστωρ για το φ. 4-2-1935).
Βρισκόμαστε στο κλίμα της «Συνθήκης Φιλίας» που υπέγραψαν στην Κωνσταντινούπολη οι Βενιζέλος και Ατατούρκ το 1930. Οι γυναίκες στην Τουρκία απέκτησαν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι το 1930. Οι Ελληνίδες απέκτησαν το δικαίωμα του εκλέγειν, και όχι του εκλέγεσθαι, το 1930 μόνο για δημοτικές εκλογές. Ψήφισαν πρώτη φορά το 1934 υπό τον όρο να γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή και να έχουν συμπληρωμένη ηλικία 30 ετών. Αλλά τότε, πού να βρεις γυναίκα με απολυτήριο δημοτικού και να δηλώνει ηλικία άνω των 30 ετών!
Τελικά, ψήφισαν στις αναπληρωματικές εκλογές, 18 Ιανουαρίου 1953. Είχαν προηγηθεί γενικές εκλογές με το πλειοψηφικό σύστημα, και όταν κενώθηκε μία θέση στη Θεσσαλονίκη, ελλείψει αναπληρωματικού, προκηρύχθηκαν εκλογές για μία θέση. Ηταν τρεις υποψήφιοι: Ελένη Σκούρα του Ελληνικού Συναγερμού (Παπάγου). Η Βιργινία Ζάννα των κεντρώων και της Αριστεράς, ο Γιάννης Πασαλίδης, ο πρόεδρος της ΕΔΑ, ιατρός γυναικολόγος. Σε ερώτηση δημοσιογράφου: «Κύριε πρόεδρε, πώς αισθάνεστε με δύο γυναίκες αντιπάλους;». «Μα δύο γυναίκες αντίπαλοι χρειάζονται ένα γυναικολόγο!».
Εξελέγη η Ελένη Σκούρα και ήταν η πρώτη γυναίκα στην ελληνική Βουλή. Τελικά οι γυναίκες ψήφισαν στις γενικές εκλογές 29 Φεβρουαρίου 1956. Οπότε βγήκε η Λίνα Τσαλδάρη, χήρα του Παναγή. Ηταν και η πρώτη υπουργός.
ΙΟΡΔΑΝΗΣ Β. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Χολαργός Πρώην Γυμνασιάρχης
Ποίος ήτο Πρόεδρος
των «Κυανολεύκων»;
Κύριε διευθυντά,
Ο Τηλέμαχος Νταλάκας (18951960) γεννήθηκε στο βάθος του μεγάλου κόλπου του Αδραμυττίου, νοτίως της χερσονήσου της Τρωάδας. Σε ηλικία 20 ετών μετακινήθηκε, απέναντι στη Λέσβο, ενώ θρυλείται ότι συμμετείχε και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στη συνέχεια, αφού πληγώθηκε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, κατέφθασε στο λιμάνι του Πειραιά το 1925, προς αναζήτηση «μιας καλύτερης τύχης». Στην Αθήνα, υιοθέτησε το ονοματεπώνυμο Αρμάνδος Δελαπατρίδης και ίδρυσε το κόμμα των «Κυανολεύκων», ενώ κυκλοφορούσε πάντα καλοντυμένος, με φράκο, ημίψηλο καπέλο και μονόκλ. Εκφωνούσε με στόμφο παλμώδεις πολιτικές ομιλίες, προκαλώντας παραλήρημα ενθουσιασμού στους θαμώνες των καφενέδων, αλλά και στην «υψηλή κοινωνία» του κλεινού Αστεως.
Ως «εκλογική περιφέρειά» του μπορεί να θεωρηθεί η ευρύτερη περιοχή της πλατείας Συντάγματος, ενώ τα «κεντρικά γραφεία» βρίσκονταν στο περίφημο καφενείο του Ζαχαράτου. Σε κατά καιρούς «προγραμματικές δηλώσεις» του είχε διατυπώσει τη δέσμευση ότι: «Θα βγάλω τα συρματοπλέγματα από το Δαφνί και θα τα βάλω στα ελληνικά σύνορα, καθότι είναι αδιανόητο να υπάρχουν Ελληνες διαβιούντες εκτός φρενοκομείου».
Πέραν της πολιτικής είχε και ένα δίδυμο πάθος, τη λογοτεχνία. Κορυφαίο έργο του υπήρξε το «Η κοινωνία γελά». Η κλοπή των ανέκδοτων χειρογράφων από κακεντρεχείς φιλοπαίγμονες «ψηφοφόρους» του, υπήρξε ένα χτύπημα που βάθυνε ακόμα περισσότερο τα εσωτερικά ρήγματα στην ψυχή του συμπαθούς Προέδρου των «Κυανολεύκων».
Συν τω χρόνω όμως, η εμβληματική φιγούρα άρχισε να ξεθωριάζει. Στη δεκαετία του 1930 νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο, όπου παρέμεινε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Μετεμφυλιακά, δυστυχώς η μεσοπολεμική αστική λεπτότητα του «δελαπατριδείου» ακροατηρίου είχε δώσει τη θέση της σε χονδροειδείς απρέπειες και χυδαιότητες, τις οποίες ανεχόταν με καρτερικότητα και πραότητα ο Αρμάνδος.
Απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1960, η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, ενώ οι αρθρογράφοι της εποχής αναφέρθηκαν στον εκδημήσαντα με τρυφερή και νοσταλγική διάθεση (βλ. «Ψηφίδες Ιστορίας», Π. Παπαπολυβίου, Λευκωσία 2017).
Στις μέρες μας, όπου ο κοινωνικοπολιτικός «εκτροχιασμός» σοκάρει και τους εκ πεποιθήσεως ανυποψίαστους, στήνονται απέναντί μας –με ύφος παιγνιώδες και σαρκαστικό– οι αμίλητες κι απόκοσμες σκιές κάποιων «γραφικών» τύπων από την Belle Epoque μιας άλλης Αθήνας.
Μπροστά στην πιο αναγνωρίσιμη φυσιογνωμία της παραπολιτικής νεοελληνικής ιστορίας στεκόμαστε βουβοί κι αμήχανοι...
Ο ταπεινός τη καρδία Τηλέμαχος από το Αδραμύττι δεν καταδέχεται καν να μας κουνήσει το δάκτυλο. Ο δικαιωμένος Πρόεδρος των Κυανολεύκων δεν επιθυμεί να γευθεί το κρύο φαγητό της εκδίκησης... Τα τελευταία χρόνια, η παγιωμένη εκτράχυνση των πολιτικών ηθών μαζί με σειρά ειδεχθών πράξεων και παραλείψεων στη δημόσια σφαίρα, δεν μας αφήνουν περιθώρια απολογίας.
Είναι πλέον προφανές ότι οφείλουμε να επανεξετάσουμε το αν ο Νταλάκας ήταν όντως «ανισόρροπος», ή αν απλά «παρουσίαζε σωστά εν τη ουσία τα πράγματα με ανισόρροπον μορφήν»...
Κύριε διευθυντά,
Ο Τηλέμαχος Νταλάκας (18951960) γεννήθηκε στο βάθος του μεγάλου κόλπου του Αδραμυττίου, νοτίως της χερσονήσου της Τρωάδας. Σε ηλικία 20 ετών μετακινήθηκε, απέναντι στη Λέσβο, ενώ θρυλείται ότι συμμετείχε και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στη συνέχεια, αφού πληγώθηκε από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα, κατέφθασε στο λιμάνι του Πειραιά το 1925, προς αναζήτηση «μιας καλύτερης τύχης». Στην Αθήνα, υιοθέτησε το ονοματεπώνυμο Αρμάνδος Δελαπατρίδης και ίδρυσε το κόμμα των «Κυανολεύκων», ενώ κυκλοφορούσε πάντα καλοντυμένος, με φράκο, ημίψηλο καπέλο και μονόκλ. Εκφωνούσε με στόμφο παλμώδεις πολιτικές ομιλίες, προκαλώντας παραλήρημα ενθουσιασμού στους θαμώνες των καφενέδων, αλλά και στην «υψηλή κοινωνία» του κλεινού Αστεως.
Ως «εκλογική περιφέρειά» του μπορεί να θεωρηθεί η ευρύτερη περιοχή της πλατείας Συντάγματος, ενώ τα «κεντρικά γραφεία» βρίσκονταν στο περίφημο καφενείο του Ζαχαράτου. Σε κατά καιρούς «προγραμματικές δηλώσεις» του είχε διατυπώσει τη δέσμευση ότι: «Θα βγάλω τα συρματοπλέγματα από το Δαφνί και θα τα βάλω στα ελληνικά σύνορα, καθότι είναι αδιανόητο να υπάρχουν Ελληνες διαβιούντες εκτός φρενοκομείου».
Πέραν της πολιτικής είχε και ένα δίδυμο πάθος, τη λογοτεχνία. Κορυφαίο έργο του υπήρξε το «Η κοινωνία γελά». Η κλοπή των ανέκδοτων χειρογράφων από κακεντρεχείς φιλοπαίγμονες «ψηφοφόρους» του, υπήρξε ένα χτύπημα που βάθυνε ακόμα περισσότερο τα εσωτερικά ρήγματα στην ψυχή του συμπαθούς Προέδρου των «Κυανολεύκων».
Συν τω χρόνω όμως, η εμβληματική φιγούρα άρχισε να ξεθωριάζει. Στη δεκαετία του 1930 νοσηλεύτηκε στο ψυχιατρείο, όπου παρέμεινε τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής. Μετεμφυλιακά, δυστυχώς η μεσοπολεμική αστική λεπτότητα του «δελαπατριδείου» ακροατηρίου είχε δώσει τη θέση της σε χονδροειδείς απρέπειες και χυδαιότητες, τις οποίες ανεχόταν με καρτερικότητα και πραότητα ο Αρμάνδος.
Απεβίωσε την 1η Ιουνίου 1960, η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, ενώ οι αρθρογράφοι της εποχής αναφέρθηκαν στον εκδημήσαντα με τρυφερή και νοσταλγική διάθεση (βλ. «Ψηφίδες Ιστορίας», Π. Παπαπολυβίου, Λευκωσία 2017).
Στις μέρες μας, όπου ο κοινωνικοπολιτικός «εκτροχιασμός» σοκάρει και τους εκ πεποιθήσεως ανυποψίαστους, στήνονται απέναντί μας –με ύφος παιγνιώδες και σαρκαστικό– οι αμίλητες κι απόκοσμες σκιές κάποιων «γραφικών» τύπων από την Belle Epoque μιας άλλης Αθήνας.
Μπροστά στην πιο αναγνωρίσιμη φυσιογνωμία της παραπολιτικής νεοελληνικής ιστορίας στεκόμαστε βουβοί κι αμήχανοι...
Ο ταπεινός τη καρδία Τηλέμαχος από το Αδραμύττι δεν καταδέχεται καν να μας κουνήσει το δάκτυλο. Ο δικαιωμένος Πρόεδρος των Κυανολεύκων δεν επιθυμεί να γευθεί το κρύο φαγητό της εκδίκησης... Τα τελευταία χρόνια, η παγιωμένη εκτράχυνση των πολιτικών ηθών μαζί με σειρά ειδεχθών πράξεων και παραλείψεων στη δημόσια σφαίρα, δεν μας αφήνουν περιθώρια απολογίας.
Είναι πλέον προφανές ότι οφείλουμε να επανεξετάσουμε το αν ο Νταλάκας ήταν όντως «ανισόρροπος», ή αν απλά «παρουσίαζε σωστά εν τη ουσία τα πράγματα με ανισόρροπον μορφήν»...
ΙΩΑΝΝΗΣ Μ. ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
Περιστέρι
Η λεπταίσθητη καβαφική ειρωνεία
Κύριε διευθυντά,
Στο ούτως ειπείν «διάγγελμά» του, προ εβδομάδων, ο κ. Κώστας Τασούλας δήλωσε ότι αποδέχεται την πρόταση του πρωθυπουργού να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επικαλούμενος και τους στίχους του Καβάφη, από το αριστουργηματικό ποίημά του «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον», «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος».
Επιστολογράφος της «Κ» συνέδεσε την επίκληση αυτή του κ. Τασούλα με το γενικότερο πνεύμα που διακρίνει το παραπάνω αναφερόμενο ποίημα του μέγιστου ποιητή της νεότερης Ελλάδος, το οποίο δεν φαίνεται να ταιριάζει με το γεγονός της εκλογής του κ. Τασούλα στην Προεδρία. Θα παρατηρούσα, όμως, στην προσεκτική και μετρημένη δήλωσή του, ο κ. Τασούλας, δεινός Καβαφιστής, δεν επεκαλέσθη εν συνόλω το ως άνω ποίημα, αλλά, κατά βάση, δύο λέξεις απ’ αυτό, «έτοιμος» και «θαρραλέος», υπονοών προφανώς ότι με τη μακρόχρονη πολιτική του εμπειρία είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες που απορρέουν από το ύπατο πολιτειακό αξίωμα και αποφασισμένος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του με επάρκεια. Και μια κι ο λόγος για τον Καβάφη, θα αναφερθώ λίαν συνοπτικά σε ένα περιστατικό της λεπτής ειρωνείας που τον διέκρινε.
Ενας, στην εποχή του, μέτριος Αθηναίος ποιητής, ολότελα ξεχασμένος πια, ο Σωτήρης Σκίπης, επεσκέπτετο τακτικά την Αλεξάνδρεια κι έδινε διαλέξεις. Ετσι μία απ’ αυτές τις φορές, είπε ο Καβάφης στους φίλους του – παιδιά, τα μάθατε; Ο Σκιπίων ενέσκηψε! Το ίδιο βράδυ, το τσουχτερό πείραγμα διαδόθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους της Αλεξάνδρειας...
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ
Περιστέρι
Η λεπταίσθητη καβαφική ειρωνεία
Κύριε διευθυντά,
Στο ούτως ειπείν «διάγγελμά» του, προ εβδομάδων, ο κ. Κώστας Τασούλας δήλωσε ότι αποδέχεται την πρόταση του πρωθυπουργού να είναι υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επικαλούμενος και τους στίχους του Καβάφη, από το αριστουργηματικό ποίημά του «Απολείπειν ο θεός Αντώνιον», «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος».
Επιστολογράφος της «Κ» συνέδεσε την επίκληση αυτή του κ. Τασούλα με το γενικότερο πνεύμα που διακρίνει το παραπάνω αναφερόμενο ποίημα του μέγιστου ποιητή της νεότερης Ελλάδος, το οποίο δεν φαίνεται να ταιριάζει με το γεγονός της εκλογής του κ. Τασούλα στην Προεδρία. Θα παρατηρούσα, όμως, στην προσεκτική και μετρημένη δήλωσή του, ο κ. Τασούλας, δεινός Καβαφιστής, δεν επεκαλέσθη εν συνόλω το ως άνω ποίημα, αλλά, κατά βάση, δύο λέξεις απ’ αυτό, «έτοιμος» και «θαρραλέος», υπονοών προφανώς ότι με τη μακρόχρονη πολιτική του εμπειρία είναι έτοιμος να αναλάβει τις ευθύνες που απορρέουν από το ύπατο πολιτειακό αξίωμα και αποφασισμένος να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του με επάρκεια. Και μια κι ο λόγος για τον Καβάφη, θα αναφερθώ λίαν συνοπτικά σε ένα περιστατικό της λεπτής ειρωνείας που τον διέκρινε.
Ενας, στην εποχή του, μέτριος Αθηναίος ποιητής, ολότελα ξεχασμένος πια, ο Σωτήρης Σκίπης, επεσκέπτετο τακτικά την Αλεξάνδρεια κι έδινε διαλέξεις. Ετσι μία απ’ αυτές τις φορές, είπε ο Καβάφης στους φίλους του – παιδιά, τα μάθατε; Ο Σκιπίων ενέσκηψε! Το ίδιο βράδυ, το τσουχτερό πείραγμα διαδόθηκε στους λογοτεχνικούς κύκλους της Αλεξάνδρειας...
ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ
Μοναστηράκι Δωρίδος
Λεσβιακό Ημερολόγιο
Λεσβιακό Ημερολόγιο
διά χειρός Παν. Σκορδά
Κύριε διευθυντά,
Άπό τις εκδόσεις Δούκα και συνεκδότη την «Ανακύκλωση Αιγαίου» κυκλοφόρησε πρόσφατα, με τον τίτλο «Λεσβιακό Ημερολόγιο 2025» στη σειρά: Γράμματα – Τέχνες – Πολιτισμός, ένας ογκώδης τόμος (494 σελίδων), με συγγραφέα τον διακεκριμένο Λέσβιο φιλόλογο, διδάκτορα, Παναγιώτη Σκορδά, αγαπητό φίλο, συνάδελφο και συνεργάτη, διευθυντή του 6ου Γυμνασίου Μυτιλήνης. Ενας καλαίσθητος τόμος, με θαυμάσιο εικαστικό υλικό, που κλείνει αισίως τα 15 χρόνια και σε 15 τόμους.
Ο πολυτελής τόμος προλογίζεται, με συγκινησιακή φόρτιση, από τον συγγραφέα, ο οποίος αναφέρεται με ευχαριστίες στους χορηγούς της έκδοσης, στους συντελεστές, κριτικούς, εκδότες, αναγνώστες και με θλίψη στην απώλεια δύο σημαντικών πνευματικών ανθρώπων του νησιού: Νίκου Παπαδέλλη και Στρατή Μολένου.
Ακολουθούν συγχαρητήριοι χαιρετισμοί από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο, τον περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου, πρώην πρύτανη ΕΜΠ Κωνσταντίνο Μουτζούρη και τους δημάρχους Μυτιλήνης Παναγιώτη Χριστόφα και Δυτικής Λέσβου Ταξιάρχη Βέρρο. Το περιεχόμενο του τόμου κατανέμεται σε 17 ευρείες ενότητες, που αρχίζουν από τη Λέσβο, με κείμενο της Ηώς Αγγελή, εξαιρετικής ζωγράφου, και στη συνέχεια, με επιστημονικά δημοσιεύματα, αναφερόμενα στην πολιτιστική παρουσία του νησιού: Αρχαιολογία, Νεότερη, Πολιτική και Εκκλησιαστική Ιστορία, Νεοελληνική Γραμματεία, Πατριδογνωσία κ.ά. και αφιερώματα στη Σαπφώ, «δεκάτη των Μουσών», στον Ξενοφώντα Μαυραγάνη και στις αλησμόνητες πατρίδες. Ενας πλούσιος αμητός αξιόλογων συγγραφέων, αμφοτέρων των φύλων, που υπερβαίνουν τους 40: πανεπιστημιακών καθηγητών, πολιτικών, εκπαιδευτικών, φιλολόγων, αρχαιολόγων, δημοσιογράφων, αρχιτεκτόνων, ζωγράφων, κ.ά., των οποίων βιογραφικά σημειώματα καταχωρίζονται στο τέλος του ημερολογίου.
Μέσα από τα εξαίρετα κείμενα αναδύονται, σε όλες τις εκφάνσεις, η πολιτιστική κληρονομιά και δημιουργία του νησιού, κοσμήματος του Αιγαίου Πελάγους, με την πανάρχαια ιστορία του.
Εκφράζουμε, ab imo pectore (= εκ βάθους καρδίας) τα θερμότατα συγχαρητήρια στον αγαπητό συνάδελφο Παναγιώτη, οτρηρόν θεράποντα των γραμμάτων, ευχόμενοι ο τόμος να είναι καλοτάξιδος, όπως και οι προηγούμενοι, φωτίζοντας όλες τις πτυχές, διαχρονικά, ιστορικές, λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές του νησιού, γενέτειρα, από την αρχαιότητα κορυφαίων δημιουργών από τη Σαπφώ, τον Τέρπανδρο και τον Αλκαίο ώς τη σημερινή εποχή με τους Θεόφιλο, Ηλία Βενέζη, Στρατή Μυριβήλη.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΓΓ. ΣΤΕΦΟΣ, Δ.Φ.
Κύριε διευθυντά,
Άπό τις εκδόσεις Δούκα και συνεκδότη την «Ανακύκλωση Αιγαίου» κυκλοφόρησε πρόσφατα, με τον τίτλο «Λεσβιακό Ημερολόγιο 2025» στη σειρά: Γράμματα – Τέχνες – Πολιτισμός, ένας ογκώδης τόμος (494 σελίδων), με συγγραφέα τον διακεκριμένο Λέσβιο φιλόλογο, διδάκτορα, Παναγιώτη Σκορδά, αγαπητό φίλο, συνάδελφο και συνεργάτη, διευθυντή του 6ου Γυμνασίου Μυτιλήνης. Ενας καλαίσθητος τόμος, με θαυμάσιο εικαστικό υλικό, που κλείνει αισίως τα 15 χρόνια και σε 15 τόμους.
Ο πολυτελής τόμος προλογίζεται, με συγκινησιακή φόρτιση, από τον συγγραφέα, ο οποίος αναφέρεται με ευχαριστίες στους χορηγούς της έκδοσης, στους συντελεστές, κριτικούς, εκδότες, αναγνώστες και με θλίψη στην απώλεια δύο σημαντικών πνευματικών ανθρώπων του νησιού: Νίκου Παπαδέλλη και Στρατή Μολένου.
Ακολουθούν συγχαρητήριοι χαιρετισμοί από τον Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιάκωβο, τον περιφερειάρχη Βορείου Αιγαίου, πρώην πρύτανη ΕΜΠ Κωνσταντίνο Μουτζούρη και τους δημάρχους Μυτιλήνης Παναγιώτη Χριστόφα και Δυτικής Λέσβου Ταξιάρχη Βέρρο. Το περιεχόμενο του τόμου κατανέμεται σε 17 ευρείες ενότητες, που αρχίζουν από τη Λέσβο, με κείμενο της Ηώς Αγγελή, εξαιρετικής ζωγράφου, και στη συνέχεια, με επιστημονικά δημοσιεύματα, αναφερόμενα στην πολιτιστική παρουσία του νησιού: Αρχαιολογία, Νεότερη, Πολιτική και Εκκλησιαστική Ιστορία, Νεοελληνική Γραμματεία, Πατριδογνωσία κ.ά. και αφιερώματα στη Σαπφώ, «δεκάτη των Μουσών», στον Ξενοφώντα Μαυραγάνη και στις αλησμόνητες πατρίδες. Ενας πλούσιος αμητός αξιόλογων συγγραφέων, αμφοτέρων των φύλων, που υπερβαίνουν τους 40: πανεπιστημιακών καθηγητών, πολιτικών, εκπαιδευτικών, φιλολόγων, αρχαιολόγων, δημοσιογράφων, αρχιτεκτόνων, ζωγράφων, κ.ά., των οποίων βιογραφικά σημειώματα καταχωρίζονται στο τέλος του ημερολογίου.
Μέσα από τα εξαίρετα κείμενα αναδύονται, σε όλες τις εκφάνσεις, η πολιτιστική κληρονομιά και δημιουργία του νησιού, κοσμήματος του Αιγαίου Πελάγους, με την πανάρχαια ιστορία του.
Εκφράζουμε, ab imo pectore (= εκ βάθους καρδίας) τα θερμότατα συγχαρητήρια στον αγαπητό συνάδελφο Παναγιώτη, οτρηρόν θεράποντα των γραμμάτων, ευχόμενοι ο τόμος να είναι καλοτάξιδος, όπως και οι προηγούμενοι, φωτίζοντας όλες τις πτυχές, διαχρονικά, ιστορικές, λογοτεχνικές και καλλιτεχνικές του νησιού, γενέτειρα, από την αρχαιότητα κορυφαίων δημιουργών από τη Σαπφώ, τον Τέρπανδρο και τον Αλκαίο ώς τη σημερινή εποχή με τους Θεόφιλο, Ηλία Βενέζη, Στρατή Μυριβήλη.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΑΓΓ. ΣΤΕΦΟΣ, Δ.Φ.
Αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων και
του Συλλόγου «Οι Φίλοι του Μουσείου Γ. Δροσίνη»
Το μνημείο πεσόντων
Το μνημείο πεσόντων
στο μαρτυρικό Δίστομο
Κύριε διευθυντά,
Στα «Γράμματα Αναγνωστών», φ. 31/1/2025, της εφημερίδας, ο αναγνώστης σας κ. Α.Δ. Τριποδάκης αναφέρεται σε ένα ταξίδι που έκανε στο Γαλαξίδι και επισκέφθηκε με μία «σύντομη παράκαμψη» το μνημείο πεσόντων του Διστόμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι κάτοικοι του Διστόμου ποτέ δεν οδηγήθηκαν στον λοφίσκο του χωριού για να δολοφονηθούν, όπως γράφει ο κ. Α.Δ. Τριποδάκης. Αντιθέτως, ο πληθυσμός του χωριού δολοφονήθηκε στους χώρους που τους εύρισκαν οι Γερμανοί στρατιώτες, μέσα στα σπίτια τους, στα χωράφια τους, στα αμπέλια τους, στις πλατείες και όπου αλλού.
Η επιλογή του χώρου τοποθέτησης του μνημείου έγινε με σύμφωνη γνώμη των αρμοδίων της πόλης του Διστόμου για να τιμήσουν τη μνήμη του τραγικού συμβάντος και όχι επειδή εκεί δολοφονήθηκαν οι κάτοικοι.
Ο συγγραφέας Τάκης Λάππας στο βιβλίο του «Η Σφαγή του Διστόμου – Χρονικό» περιγράφει ακριβώς όλα τα γεγονότα με μεγάλη λεπτομέρεια.
Με αυτά τα λίγα λόγια. Μια επίσκεψη μπορεί να είναι «σύντομη» αλλά δεν θα πρέπει να περιγράφεται με ιστορικές ανακρίβειες.
Ν. Π. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Κύριε διευθυντά,
Στα «Γράμματα Αναγνωστών», φ. 31/1/2025, της εφημερίδας, ο αναγνώστης σας κ. Α.Δ. Τριποδάκης αναφέρεται σε ένα ταξίδι που έκανε στο Γαλαξίδι και επισκέφθηκε με μία «σύντομη παράκαμψη» το μνημείο πεσόντων του Διστόμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Οι κάτοικοι του Διστόμου ποτέ δεν οδηγήθηκαν στον λοφίσκο του χωριού για να δολοφονηθούν, όπως γράφει ο κ. Α.Δ. Τριποδάκης. Αντιθέτως, ο πληθυσμός του χωριού δολοφονήθηκε στους χώρους που τους εύρισκαν οι Γερμανοί στρατιώτες, μέσα στα σπίτια τους, στα χωράφια τους, στα αμπέλια τους, στις πλατείες και όπου αλλού.
Η επιλογή του χώρου τοποθέτησης του μνημείου έγινε με σύμφωνη γνώμη των αρμοδίων της πόλης του Διστόμου για να τιμήσουν τη μνήμη του τραγικού συμβάντος και όχι επειδή εκεί δολοφονήθηκαν οι κάτοικοι.
Ο συγγραφέας Τάκης Λάππας στο βιβλίο του «Η Σφαγή του Διστόμου – Χρονικό» περιγράφει ακριβώς όλα τα γεγονότα με μεγάλη λεπτομέρεια.
Με αυτά τα λίγα λόγια. Μια επίσκεψη μπορεί να είναι «σύντομη» αλλά δεν θα πρέπει να περιγράφεται με ιστορικές ανακρίβειες.
Ν. Π. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου