Μισή Ελλάδα μαζεμένη στην «Αθήνα»! Οι πολιτικοί μας δημόσια διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της αποκέντρωσης. Στην πράξη κάνουν ή ανέχονται συγκέντρωση. Το κράτος, αντί συστηματικά να αφαιρεί από την «Αθήνα» δραστηριότητές του, άσχετες με τη λειτουργία της πόλης και να τις μεταφέρει στην επαρχία, προσθέτει νέες! Διάολε, το κάνει περίπου καθημερινά! Διαβάζω, εγκρίθηκε σχέδιο αναδιοργάνωσης της διαχείρισης των περίπου 3.000 ακινήτων του υπουργείου Αμυνας ανά την επικράτεια. Ακουσον άκουσον, είκοσι ανεξάρτητοι φορείς - δομές, με (βολική...) έδρα την «Αθήνα» θα συγχωνευθούν σε ένα ΝΠΔΔ, που έτσι θα διαχειρίζεται περί τα 2.200 εξ αυτών. Τα υπόλοιπα (καταργουμένων στρατοπέδων;) θα αναλάβει μια υπό σύσταση Ανώνυμη Εταιρεία (Α.Ε.) ακινήτων (στοιχηματίζω με έδρα στην Αθήνα) του υπουργείου Αμυνας, «προσλαμβάνοντας προσωπικό εξειδικευμένο στη διαχείριση ακίνητης περιουσίας, με σύγχρονα εργαλεία»... Η σημερινή διείσδυση της τεχνολογίας πληροφορικής και επικοινωνιών επιτρέπει, χωρίς κανένα πρόβλημα, η έδρα τουλάχιστον της Α.Ε. να γίνει, όχι στο τέρας της Αθήνας, αλλά σε μια επαρχιακή πόλη. Συγχωνεύσεις και αναδιοργάνωση θα δώσουν οικονομίες κλίμακας, που μπορεί να συμβάλουν στη χρηματοδότηση του κόστους της αλλαγής. Να γιατί Αθήνα και επαρχία έχουν –και αν δεν αλλάξουμε μυαλά θα εξακολουθούν να έχουν– τα κακά τους χάλια. Χρειαζόμαστε «Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια».

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 10/01/25

Η εκλογή ΠΤΔ και το κύρος του θεσμο


Κύριε διευθυντά

1. Λέγεται και γράφεται ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέχει το ύπατο αξίωμα της χώρας. Τι αξίωμα είναι αυτό χωρίς ρυθμιστικές και εξισορροπιστικές εξουσίες του πολιτεύματος; Είναι τιμητικό να διορίζεται από τον εκάστοτε πρωθυπουργό και να λειτουργεί ως διακοσμητική φιγούρα;

Η όλη φιλολογία περί του ανωτάτου άρχοντος είναι υποκριτική, παραπλανητική και συγκαλύπτει τη μη διάκριση των εξουσιών στο πολίτευμα που έχουμε. Είναι σωστό να ξοδεύονται τόσα χρήματα για έναν θεσμό χωρίς ουσιαστική προσφορά, παρά μόνον συμβολική, και αυτή χαμηλού επιπέδου;

2. Από τότε που ο Παπανδρέου κατήργησε τις εξισορροπιστικές εξουσίες του Προέδρου με την αλλαγή του Συντάγματος, ο Πρόεδρος έχασε κάθε ουσιαστική αρμοδιότητα και κάθε πολιτικό και πολιτειακό κύρος.

Τώρα μάλιστα με τη νέα συνταγματική αλλαγή δύναται να εκλέγεται με 151 ψήφους και έτσι έχασε όποια θεσμική υπόσταση είχε. Τώρα κάθε πρωθυπουργός του πρωθυπουργικοκεντρικού μας συστήματος δύναται να προτείνει όποιον τον βολεύει και να ψηφίζεται σαν ένας οποιοσδήποτε νόμος. Τι υποκρισία!

3. Γιατί ο Πρόεδρος δεν εκλέγεται από τον λαό; Διότι, όπως υποστηρίζουν τα κόμματα, δεν θέλουν να λειτουργεί ανταγωνιστικά προς το πρωθυπουργικοκεντρικό μας σύστημα. Πολύ βολικό για τα κόμματα! 

4. Γιατί όμως να εκλέγεται μόνο από τους βουλευτές, και μάλιστα από 151, και όχι από τους 300 βουλευτές, συν τους περιφερειάρχες, συν τους δημάρχους της χώρας (σε περίπτωση ζυγού αριθμού να προστίθενται τρία μέλη του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών); Διότι τα κόμματα δεν θέλουν να μοιράζονται την εξουσία!

5. Κατά τη γνώμη μου, ο/η Πρόεδρος πρέπει να έχει το δικαίωμα να ελέγχει τη συνταγματικότητα των νόμων, την τεκμηρίωση της σκοπιμότητας και της ορθότητας των ρυθμίσεων που επιβάλλει (όχι φαυλοκρατικά άρθρα), ως και την αυτοτέλειά των – χωρίς άσχετες τροπολογίες προσκολλημένες σε αυτούς.

6. Για να διατηρήσει ο Πρόεδρος το υψηλό κύρος του, να μην παρευρίσκεται σε διάφορες εκδηλώσεις πανηγυρικού χαρακτήρα και να μην κατατρίβεται με δημόσιες σχέσεις προβολής.

Αντιθέτως, να εκπροσωπεί την Ελλάδα συχνά σε άλλες χώρες και να προβάλλει τις απόψεις της και τις διεκδικήσεις της με ευγένεια, τολμηρότητα και πειστικότητα.

Π. Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

 Πρώην πανεπιστημιακός


Η Αθήνα σαν μπαλόνι που φουσκώνει

Κύριε διευθυντά

Δεκαετίες μάταια γράφω: Μισή Ελλάδα μαζεμένη στην «Αθήνα»! Οι πολιτικοί μας δημόσια διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους υπέρ της αποκέντρωσης. Στην πράξη κάνουν ή ανέχονται συγκέντρωση.

Το κράτος, αντί συστηματικά να αφαιρεί από την «Αθήνα» δραστηριότητές του, άσχετες με τη λειτουργία της πόλης και να τις μεταφέρει στην επαρχία, προσθέτει νέες! Διάολε, το κάνει περίπου καθημερινά!

Διαβάζω, εγκρίθηκε σχέδιο αναδιοργάνωσης της διαχείρισης των περίπου 3.000 ακινήτων του υπουργείου Αμυνας ανά την επικράτεια. Ακουσον άκουσον, είκοσι ανεξάρτητοι φορείς - δομές, με (βολική...) έδρα την «Αθήνα» θα συγχωνευθούν σε
ένα ΝΠΔΔ, που έτσι θα διαχειρίζεται περί τα 2.200 εξ αυτών. Τα υπόλοιπα (καταργουμένων στρατοπέδων;) θα αναλάβει μια υπό σύσταση Ανώνυμη Εταιρεία (Α.Ε.) ακινήτων (στοιχηματίζω με έδρα στην Αθήνα) του υπουργείου Αμυνας, «προσλαμβάνοντας προσωπικό εξειδικευμένο στη διαχείριση ακίνητης περιουσίας, με σύγχρονα εργαλεία»...

Η σημερινή διείσδυση της τεχνολογίας πληροφορικής και επικοινωνιών επιτρέπει, χωρίς κανένα πρόβλημα, η έδρα τουλάχιστον της Α.Ε. να γίνει, όχι στο τέρας της Αθήνας, αλλά σε μια επαρχιακή πόλη. Συγχωνεύσεις και αναδιοργάνωση θα δώσουν οικονομίες κλίμακας, που μπορεί να συμβάλουν στη χρηματοδότηση του κόστους της αλλαγής.

Να γιατί Αθήνα και επαρχία έχουν –και αν δεν αλλάξουμε μυαλά θα εξακολουθούν να έχουν– τα κακά τους χάλια. Χρειαζόμαστε «Μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια».

ΣΑΚΗΣ ΓΑΛΙΓΑΛΗΣ
Κέα


Θέλουμε «διορισμό» ή ανάδειξη ΠΤΔ;

Κύριε διευθυντά,

« Το ύπατον εν τη πολιτεία λειτούργημα απορροφάει και εκμηδενίζει όλως τον προσωπικόν χαρακτήρα».

Αυτά έγραφε στα μέσα του 19ου αιώνα για τον αρχηγό του κράτους ο ιδρυτής του συνταγματικού δικαίου της Ελλάδος, Ν.I. Σαρίπολος.

Σήμερα φαίνεται ότι αναζητούμε αρχηγό του κράτους με συγκεκριμένες ιδιότητες (για να τις προβάλλει μήπως ως πρόσωπο;) και όχι λειτουργό που το έργο του είναι αποκλειστικά και μόνο για τον λαό: (= λειτ-: λαός + έργον). O tempora, o mores! Αραγε, θα «προσλάβουμε» τον νέο Πρόεδρο, θα τον «διορίσουμε» ή θα τον«αναδείξουμε»; Είθε το τρίτο να συμβεί! Αλλά αυτό απαιτεί αυτοσυγκράτηση, όχι μόνον από τους πολιτικούς μας ταγούς αλλά και από τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό. Ας κρατήσουμε τουλάχιστον τον θεσμό αυτόν του Προέδρου της Δημοκρατίας αλώβητο! 

ΦΙΛΙΠΠΟΣ Κ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Κηφισιά


Το «δικαίωμα» στην ευθανασία

Κύριε διευθυντά,

Αναφερόμενος στην επιστολή του κυρίου Κώστα Βίτκου («Η Καθημερινή», 12/12/2024) με θέμα «Εθελοντική ευθανασία, βιοηθική και φιλοσοφία», δηλώνω ότι συνυπογράφω την επιστολή του και κατά συνέπεια είμαι κι εγώ υπέρμαχος της δυνατότητας ενός αξιοπρεπούς θανάτου μέσω της εθελοντικής ευθανασίας.

Οταν η μοίρα ή και ο χρόνος καθιστούν τη συνέχεια της ζωής ένα αδυσώπητο μαρτύριο, πρέπει η πολιτεία να παρέχει λύση έχοντας νομιμοποιήσει την εθελοντική ευθανασία.

Η πρόοδος βέβαια της επιστήμης στον τομέα της ιατρικής είναι αναμφίβολα σωτήρια για τους ανθρώπους που ασθενούν. Προϋπόθεση, όμως, η ποιότητα ζωής του πάσχοντος να τον ικανοποιεί και να μην υποφέρει και βασανίζεται, ταλαιπωρώντας παράλληλα τους οικείους του, αφού ιατρικά η επιστήμη έχει κρίνει ότι η ασθένειά του είναι ανίατη.

Ας δώσει λοιπόν η πολιτεία σε ανίατα ασθενείς τη διέξοδο και το δικαίωμα της εθελοντικής ευθανασίας, ώστε ήρεμα, ανώδυνα και με αξιοπρέπεια ή όπως πολύ εύστοχα ο κύριος Βίτκος χαρακτηρίζει στην καθ’ όλα άξια συγχαρητηρίων επιστολή του, «πεπαιδευμένα», να κλείνει ο κύκλος μιας τυραννικής ζωής χωρίς κανένα απολύτως νόημα.

Ας συνεκτιμηθεί, τέλος, ότι ήδη επτά πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης μάς δείχνουν τον δρόμο, έχοντας νομιμοποιήσει τη διαδικασία αυτή.

ΑΝΕΣΤΗΣ ΔΙΑΚΟΔΗΜΗΤΡΗΣ


Ανατολή - Δύση μέσω Κίπλινγκ

Κύριε διευθυντά

Ηφράση του Αγγλου μυθιστοριογράφου και ποιητή Ράντγιαρντ Κίπλινγκ (1865-1936), βραβευμένου με Νoμπέλ Λογοτεχνίας το 1907 και γνωστού σ’ εμάς τους «αρχαίους» από το ποίημά του «Αν» των σχολικών μας βιβλίων, φαντάζει κοινοτοπία. Ομως, θα έλεγα, έχει κάτι το βαθύ, το τετελεσμένο και το αμετάκλητο, ίσως και μια κρυφή απειλή. Το παραθέτω:

«Η Ανατολή είναι Ανατολή, και η Δύση είναι Δύση, και ποτέ οι δυο δεν θα συναντηθούν».

Ισως αυτή η αγεφύρωτη έλλειψη κατανόησης να εξηγεί, εν πολλοίς, τις σύγχρονες καταστάσεις που ταλανίζουν την εποχή μας.

ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΒΕΝΕΤΗΣ
Μοναστηράκι Δωρίδος