"...Δεν τους έκανε ποτέ το χατήρι! Ήταν πάντα απέναντι στην αρπαχτή, στο πρόχειρο, το υποκριτικό, το λαϊκιστικό και ,κυρίως, το καθεστωτικό. Ήθελε να μιλά ελεύθερα, να εκφράζεται όπως ο μέσος Έλληνας για ό, τι στραβό έβλεπε…. και στις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων και στην «πρώτη φορά Αριστερή κυβέρνηση». Δυστυχώς γι αυτούς, ο Σαββόπουλος έχει την δυνατότητα να λέει δυνατά αυτά που η κοινωνία αισθάνεται κι όσο κι αν δεν μπορούν να το καταλάβουν, δεν διαμορφώνει την άποψη των πολιτών εναντίον τους ο «Νιόνιος», αυτοί οι ίδιοι την διαμορφώνουν με τις πράξεις τους...."

Από το "Φιλελεύθερο", και...

"Φιλελεύθερος", 16/12/19

ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ ΧΑΤΖΗ

Κατά παράδοξο τρόπο, όποτε ο Διονύσης Σαββόπουλος κάνει κάτι, ή μιλά κάπου, πέραν των προσωπικών του συναυλιών, κινητοποιεί τα αρνητικά  ανακλαστικά της παλαιάς και νέας αριστεράς ενώ εδώ και τριάντα τουλάχιστον χρόνια ο άνθρωπος στρέφεται ευθέως εναντίον των καθεστωτικών αυτού του χώρου και εναντίον ενός εκλαϊκευμένου εκφυλισμού (όχι αδικαιολόγητα). Κατά επίσης παράδοξο τρόπο,  δεν εισπράττει τίποτα σε θεατές και δεξιό ή αντιαριστερό κοινό, παρά μόνο σποραδικές  υμνητικές σοβαροφανείς παρουσιάσεις στα Κεντροδεξιά έντυπα και ΜΜΕ.

Την προηγούμενη Τετάρτη έδωσε μια συνέντευξη στον προερχόμενο από την αριστερά Παύλο Τσίμα και μέχρι και χθες διάβασα πολλά δημοσιεύματα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία αρνητικά και κατηγορηματικά. Τί είπε ο Σαββόπουλος και ξεσήκωσε τους Συριζαίους (κυρίως) εναντίον του; Εξέφρασε την «ελπίδα να έχουμε μια ώριμη αντιπολίτευση» και ευχήθηκε να τα πάει καλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για τον οποίο εκτίμησε ότι  «αξίζει να υποστηριχθεί στο πάρα πολύ δύσκολο έργο του» για τον εξής λόγο: Αν και παραμένει πάντα επιφυλακτικός με τη ΝΔ λόγω της «παλαιοκομματικής της νοοτροπίας» που του «θυμίζει το παλιό ΠΑΣΟΚ», ο πρωθυπουργός κατά τη γνώμη του, «έχει όρεξη και καλύτερη μόρφωση από τον Αλέξη Τσίπρα, δεν έχει τόσες πολλές αυταπάτες στο μυαλό του και … ντύνεται καλύτερα».   

Πίσω από τον θόρυβο για τον Σαββόπουλο και το στυλ ντυσίματος του πρώην πρωθυπουργού, υπάρχει κάτι σημαντικό που κρύβεται σκοπίμως και το οποίο είναι ανεξάρτητο από το δικαίωμα των πολιτικών του επιλογών και, φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την αυθεντικότητα ή την πατρότητα του έργου του. Για το τελευταίο ειδικά, δεν έχει καμία σημασία αν άντλησε έμπνευση από αλλού ή αν στοχάστηκε από μόνος του τα πάντα: Θέμα, στίχους, μουσική, παρουσίαση. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Μόνο άσχετοι με την τέχνη ξεστομίζουν ανοησίες περί «άμωμης καλλιτεχνικής δημιουργίας». Το σημαντικό στην όλη υπόθεση, και αυτό που εξηγεί το γιατί έρχεται και επανέρχεται το ζήτημα της «μεταστροφής»του Σαββόπουλου με αμείωτη ένταση, κάθε φορά που ανακινείται από την επικαιρότητα, σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την πνευματική κυριότητα του Σαββόπουλου πάνω στο έργο του. Αυτή για μένα είναι δεδομένη και αναντίρρητη!  

Το κρίσιμο ζήτημα λοιπόν δεν είναι η σχέση του τραγουδοποιού (και όχι μόνο: συνθέτη, ποιητή, μουσικού, περφόρμερ και σκηνοθέτη) με το έργο του, αλλά η σχέση με τα κοινό αυτού του έργου όπως διαμορφώθηκε τα πρώτα χρόνια της καριέρας του και τα τελευταία, πιο πρόσφατα. Ο «Νιόνιος» αγαπήθηκε τρελά στα χρόνια της δικτατορίας και της πρώτης μεταπολιτευτικής περιόδου γιατί οι στίχοι στα τραγούδια του μιλούσαν στην καρδιά των εξεγερμένων νέων της εποχής, ήταν ο καθρέφτης του πιο ωραίου τους κόσμου, «το περιβόλι του τρελού»! Κανείς δε νοιαζόταν τότε αν ο Σαββόπουλος ήταν «ορίτζιναλ» αριστερός ή όχι. Αντιφασίστας ήταν και οπαδός, θαυμαστής της δημοκρατίας. Κι αυτό παραμένει. Κάποιοι τον θέλανε και τον θέλουν ακόμη «τρόπαιο» μιας κομματικής νομεκλατούρας για να διαφημίζουν το «ηθικό τους πλεονέκτημα». Τον ήθελαν «κράχτη» στις αγωνιστικές συναυλίες κομματικά ελεγχόμενων συντεχνιών ή Νεολαιών που μάχονταν την αριστεία, την αξιοκρατία, την ενότητα, την πρόοδο …

Δεν τους έκανε ποτέ το χατήρι! Ήταν πάντα απέναντι στην αρπαχτή, στο πρόχειρο, το υποκριτικό, το λαϊκιστικό και ,κυρίως, το καθεστωτικό. Ήθελε να μιλά ελεύθερα, να εκφράζεται όπως ο μέσος Έλληνας για ό, τι στραβό έβλεπε…. και στις ηγεσίες των αριστερών κομμάτων και στην «πρώτη φορά Αριστερή κυβέρνηση». Δυστυχώς γι αυτούς, ο Σαββόπουλος έχει την δυνατότητα να λέει δυνατά αυτά που η κοινωνία αισθάνεται κι όσο κι αν δεν μπορούν να το καταλάβουν, δεν διαμορφώνει την άποψη των πολιτών εναντίον τους ο «Νιόνιος», αυτοί οι ίδιοι την διαμορφώνουν με τις πράξεις τους.

«Μπάστα» λοιπόν με τα περί … «μη μουσικού έργου του» , όπου διαβάζω εμετικές κατηγόριες, ως και συκοφαντίες. Φυσικά και μιμήθηκε, φυσικά και αντέγραψε, φυσικά και ακολούθησε τα είδωλά του ή ρεύματα μουσικά, διασκεύασε από την παραδοσιακή μας μουσική (Ντιρλαντά, Μαύρη Θάλασσα, Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας κ. ά.) και από την αμερικανική μπαλάντα (Ντύλαν) και από την ιταλική σχολή (Ντάλα). Όμως δεν γίνεται αλλιώς, δεν υπάρχει παρθενογένεση σε καμιά τέχνη. Κάποιος παίρνει από προηγούμενους και βάζει εκεί τη δική του μεγάλη προσφορά ή και καινοτομία. Έχετε σκεφτεί, πόσα «ξεσήκωσε « ο Χατζιδάκις από Σούμπερτ, Μάλερ, Μότσαρτ; Πόσα από τον «Φεγγαρίσιο Πιερότο» του Σένμπεργκ; Πόσα ο Θεοδωράκης από τον κρητικό χορό του Ζορμπά και τον Τσιτσάνη ως τον Σοστακόβιτς και τον Βάιλ; Πόσα ο Μαρκόπουλος από την κρητική παράδοση ή ο Μαμαγκάκης από την ισπανική μουσική στις μελοποιήσεις του Λόρκα;

Ο Σαββόπουλος δεν αποτελεί κάποια «σημαία» ιδεών ως πρόσωπο. Νομίζω κανείς καλλιτέχνης δεν μπορεί να φέρει αυτό το τεράστιο φορτίο. Δεν γίνεται να ζήσουν έτσι, με τα «πρέπει» και «θέλω» των εμμονών μας γι’ αυτούς, αλλά μόνο των εραστών του έργου τους γιατί τελικά, ό,τι μας ανήκει είναι το έργο τους και μόνο. Αντί επιλόγου....η εισαγωγή του "Πολιτευτή":

Αυτά τα λόγια με σφίξανε σαν πένσα,

τα είπα χθες το βράδυ μια ψυχή

κι ένας φαλάκρας απ' έξω κι από μέσα

χαμογελούσε, ναι γιατί να σκοτιστεί....

...και από την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 16/12/19

"Εφ.Συν", 16/12/19